Jaws (1975)

"You're gonna need a bigger boat."

Ik ben opgegroeid kijkend naar films als Indiana Jones, E.T. en Jurassic Park maar op een of andere manier heb ik nooit Jaws gezien. Tot vandaag.

We beginnen al meteen met de iconische muziek van John Williams en snel volgt de legendarische scène waar de haai en meisje naar beneden trekt. De eerste helft van de film was voor mij toch wel een beetje een inkomer (op de kills na dan). Een ontzettend domme burgemeester en lokale hillbillies die denken de haai te kunnen vangen. Het tweede deel van de film als ze de haai gaan vangen vond ik een stuk sterker.

Roy Scheider speelt een sterke hoofdrol als Politiechef Brody. Robert Shaw was geniaal als de geobsedeerde zeeman en ook Richard Dreyfuss deed het aardig als de haaienonderzoeker. Verder was het acteerwerk niet zo heel erg bijzonder.

Op geniale wijze filmt Spielberg de eerste aanvallen vanuit de haai, dat moest omdat de mechanische haai de eerste helft van de productie regelmatig defect was. Het werk de spanning erg ten goede dat we de haai pas een uur in de film te zien krijgen. En als we hem te zien krijgen is de haai ook schokkend, niet van echt te onderscheiden.

Spielbergs sterke cinematografie, de special effects en de fenomenale soundtrack van John Williams maken Jaws tot een erg sterke film. Niet zo goed als ik had verwacht, de film is niet altijd even interessant maar zeker naar het einde zit de spanning er goed in. Jaws heeft een enorme trend van onderwaterfilms ingang gezet, de meeste erg slecht maar sommige toch wel aardig van het zelfde niveau. Had begrepen dat de vervolgen ruk waren dus verwacht daar niet al te veel van.

Klassieker.

Geweldige film! Dit moet dan ook zeker een topper zijn geweest in het jaar dat het uit kwam!

Daarom was ik eigenlijk een beetje benieuwd of dit nu, voor mij als eerste kijk ervaring, ook zo spannend over zou komen! Het resultaat is in ieder geval positief!

Het horror element (de haai) is hier in verwerkt tot een gruwelijk monster wat op een creatieve manier in de film wordt neergezet (zonder computer elementen) en dat komt naar mijn idee dan ook geloofwaardig over!

Het verhaal heeft een goeie opbouw wat begint met een paar overtreffende kills waardoor de eiland bewoners twijfelen over hun zomer op het eiland.

Dit brengt een paar mooie scenes met zich mee waarin de discussie ontstaat of het strand dicht of open moet blijven.

Bij de overgang naar de tweede helft van de film wordt de spanning goed opgebouwd wat een hele mooie scene weet te brengen waar de haai dichter bij het strand komt. Waar het strand op dat moment vol zit met badgasten en waar er een grote kans is tot slachtoffers.

Dit vraagt nu om een zoektocht waar agent Brody, haaienexpert Quint en haaienliefhebber Hooper opzoek gaan naar de moordlustige haai en deze proberen te vangen!

Vanaf dat moment is de spanning en het vermaak niet weg te slaan en kan je als kijker helemaal op je puntje van je stoel zitten. Gelukkig zat ik gewoon op een normale manier op mijn stoel, maar eerlijk gezegd vond ik het wel steeds spannender worden!

Bij mij heeft Jaws een goede indruk achter gelaten en dit kwam dan voor mij ook over als een meesterwerk! De scenes zijn goed neergezet, met een goede opbouw en geweldig camerawerk!

Ook de soundtrack moet niet vergeten worden en zo vast en zeker nog meer dingen die niet in mijn persoonlijke recensie staan! Maar het beste staat er in en dat zegt hopelijk genoeg over de film!

4,0*

Spielberg weet hoe je een verhaal vertelt met beelden. Overbodige nevenlijnen uit het boek zijn weggelaten. De kern is de confrontatie tussen cultuur en natuur. Kunnen een politieman, een wetenschapper en een visser een witte haai verslaan?

Het dreigende, twee noten tellende ostinaat van John Williams, beïnvloed door Stravinsky, suggereert de aanwezigheid van de haai als brutale natuurkracht zonder dat hij te zien is. Dit zouden ze noodgedwongen gedaan hebben omdat het pneumatische mechanisme van de haaien niet werkte.

Het eerste bedrijf (ter land) heeft nog wat van een familiefilm, zij het een waarin af en toe een kind doodgebeten wordt. Op het einde van dit bedrijf vraagt Ellen Brody (Lorraine Gary) aan haar man (Roy Scheider) wat ze de kinderen moet vertellen. Hij antwoordt: "Tell them I'm going fishing." Dit zinnetje is niet gelogen, maar klinkt meer vreedzaam en onschuldig dan de werkelijkheid.

De kleur rood is zoveel mogelijk gemeden, behalve wanneer er bloed te zien is, om die kleur eruit te laten springen. Ook het aas dat Brody in zee werpt, is rood, als voorafspiegeling van bloed. Op dat moment ben je half in slaap geluld door de monoloog van Quint (Robert Shaw). Je wil Brody waarschuwen dat hij zijn handen niet zo dicht bij het water mag houden. Je weet dat de haai op zal duiken en dat hij van rubber is, maar toch schrik je als het gebeurt, zonder muziek met een soort dinosaurusgeluid. De oneliner "You're gonna need a bigger boat" was geïmproviseerd - een erg koele reactie voor iemand die nipt aan de dood ontsnapt is.

Dat Quint doodgebeten wordt, is enigszins verrassend, maar ja, er moest nog minstens één dode vallen in het tweede bedrijf (ter zee), en hij is de minst sympathieke van de drie haaienjagers.

In het oorspronkelijke script sterft ook Hooper (Richard Dreyfuss, wiens voeten niet droog blijven). De Australische beelden van een echte haai en een lege kooi waren echter te mooi om niet te gebruiken. Daarom lieten ze Hooper ontsnappen. In de kooi werd Hooper door een dwerg gespeeld om de haai groter te doen lijken.

Hoe geloofwaardig is Jaws? Gemiddeld één keer per jaar wordt iemand doodgebeten door een witte haai of mensenhaai. Het komt dus zelden voor, maar het kan. Een haai heeft geen stembanden, maar hij kan geluid produceren door een grote hoeveelheid lucht uit te stoten boven water; ook dat is dus plausibel. Het minst geloofwaardige is dat een duikfles explodeert alsof het een staaf dynamiet is. Schrijver Peter Benchley werd van de set verwijderd toen hij tegen dat einde protesteerde. In zijn boek sterft de haai van uitputting net voordat hij de kans krijgt om Brody te bijten.

Zo eindelijk gezien. En wat ben ik blij! Een hele spannende en zomerse film met een goede cast. En inderdaad die haai zag er goed uit, al helemaal voor 1975! Gelukkig heb ik 'm niet in Spanje gezien

Geweldige film waarin een toeristisch eilandje wordt geteisterd door een moordende haai. Deze allereerste blockbuster betekende de grote doorbraak voor Steven Spielberg. Goed opgebouwde scenes met genoeg spanning (en hier en daar wat relativerende humor). De muziek van John Williams behoort tot één van de meest herkenbare en dreigende filmscores. De drie hoofdrolspelers zetten alle drie vermakelijke en goeie rollen neer (vooral Robert Shaw).

Jaws

Soms dan ben ik heel erg blij met Netflix en dan vooral met welke films hun het aanbod aan zitten te vullen. Ik moet zeggen dat ik vaker teleurgesteld zit te kijken maar, zo af en toe dan komt er iets langs waarvan je blij kan worden, en waar ik vooral ook blij van word. En zo zag ik dus laatst dat Jaws met zijn nakomeling Jaws 2 (1978) ook zijn toegevoegd. Nu had ik echt heel erg veel zin in deze film, ik heb er veel fijne verhalen over gehoord en Steven Spielberg is ook niet de minste. Achteraf is de film me toch ietsjes tegengevallen.

Ik kon mij vaak niet vinden in de wat rustigere scenes binnen Jaws, ik vond deze vaak was aan de saaie / trage kant waardoor ik zelf niet fijn zat maar, wanneer er weer een scene met de welbekende haai kwam zat ik toch weer binnen no-time in de de film en dat vind ik altijd erg positief.

Het verhaal was wel erg gaaf wat dat betreft. Jaws verteld simpelweg het verhaal van een toeristen attractie waar op een vroege morgen of late avond een meid gruwelijk gemoord werd door de beruchte witte haai. Even later werd ook een kindje geschept waarna de maat vol was en er een bounty van (drie duizend dollar volgensmij) als ze de haai doodden. Ze openen een jacht en na een kat en muis spel hebben ze de haai te pakken, die erg nog aardig goed uitzag.

Ook qua bloedgebruik en zinkende ledematen was Jaws niet vies, wat ik toch een fijne toevoeging vind aan Horror films en zeker ook voor deze in de wat oudere klasses, was dat nog aardig realistisch in beeld gebracht, dat is knap. Ook knap was het dat Jaws de eerste film weer is in tijden, die mij daadwerkelijk goed liet schrikken. Toen het verlaten bootje werd onderzocht en er opeens dat lijk tevoorschijn kwam, toen zat ik wel opeens weer even recht op. Toppie.

Acteerwerk was prima en dat was mooi gedaan ook het concept was top. Ik denk dat ik de film toch misschien aan de ietwat lagere kant beoordeel maar, ik voel me het fijnste bij dit cijfer. Ook ben ik nooit echt vies van haaien films. Bait (2012), Shark Night 3D (2011) en ga zo maar door heb ik ook gezien maar, toch blijft Jaws het toppertje.

3.5*

Eindelijk eens deze klassieker gekeken; helaas was ik was niet erg onder de indruk.

De eerste 70 minuten gebeurt er gewoonweg veel te weinig. Het is eigenlijk een veel te lange introductie van de sterke laatste 50 minuten. Die tweede act is genieten, maar werd voor mij helaas (deels) verpest door de enorm storende muziek van John Williams, die wel een oscar won voor de score. Het zal dus ook wel gedeeltelijk een tijds- en generatiedingetje zijn. (Ik ben overigens überhaupt geen fan van John Williams’ filmmuziek, dus smaak speelt zeker mee)

De scènes die het spannendst zouden moeten zijn werden deels de das omgedaan door de muziek die aanvoelde alsof het geschreven was voor een komische avonturenfilm. Jammer.

Over het geheel gezien dan toch niet meer dan een 3. Het is dan toch ook steeds weer lastig het tijdsperk van de film mee te nemen in de beoordeling.

Haai zag er overigens fenomenaal uit voor die tijd.

Op een groot scherm op het strand - uiteraard de perfecte plek voor een film als dit - kwam ik erachter dat ik Jaws eigenlijk nooit écht goed had gezien. Uiteraard kende ik merendeel van de film, de meest iconische one-liners en sequenties zijn bij iedere filmfan wel bekend. En ik weet nog als de dag van gisteren dat ik als kleine jongen stiekem met mijn oudere zus meekeek en me rotschrok toen Richard Dreyfuss het hoofd van Ben Gardner ontdekt onder water. Nu had ik eindelijk de kans om Jaws eens echt op het grote scherm te zien. Voeten in het zand en het geluid van kabbelend water op de achtergrond.

En ik heb genoten. Vanaf de beklemmende openingsscène tot de adrenalineverhogende climax zat ik aan het scherm gekluisterd. Waar de meeste haaienfilms vooral lompe monsterfilms zijn, meestal lachwekkender dan eng, daar is Jaws stijlvol en inhoudelijk enorm sterk. Hoe geestig is het dat juist door het falen van de techniek men zo'n sterke film heeft weten neer te zetten, doordat je het monster bijna niet ziet. Nog steeds wordt Jaws aangehaald vanwege zijn ijzersterke opbouw en het is duidelijk waarom. Als kleine jongen wilde ik vooral de haai in actie zien, maar het viel me nu op dat juist de scènes zonder haai fantastisch werken. De kleine momenten als Brody en zijn zoontje aan tafel, de rouwende moeder die Brody confronteert of de geweldige sequentie van Brody, Hooper en Quint op de boot bij avond. De dialogen en het spel zijn fenomenaal. Wat dat betreft doet deze ogenschijnlijk simpele horror het beter op al die vlakken dan welk hoogstaand drama dan ook. Zeer onder de indruk.

5 sterren.

Jaws, eerste keer dat ik hem zie. Natuurlijk 20 jaar voor mijn tijd, maar nog steeds de moeite. Erg boeiend filmpje, zeker in het eerste uur heb ik me geen seconde verveeld. Roy Schneider speelt voortreffelijk. Enkel de rol van Quint (Robert Shaw) vond ik niet zo super, beetje te veel gezever soms, dat had iets korter gemogen. Natuurlijk is de tafelscène op de boot wel leuk, maar daarvoor is het toch een beetje langdradig. Ook een enorm goed schrikmoment in het eerste uur met dat hoofd in de boot. In het begin zien we ook weinig van de haai, dat was zowat het enigste waaraan ik me stoorde, maar naarmate de film vorderde kwam deze gelukkig steeds meer in beeld. Goede klassieker!

Sterke thriller die voornamelijk uitblinkt vanwege zijn humor.

Spielberg bewijst zijn technische kunde (waarbij we Hitchcock zien voorbij komen) en ook inhoudelijk staat hij er. Scheider speelt sterk en kan me gedurende de hele speelduur bekoren. Ook Dreyfuss weet te entertainen. Shaw erbij, die naar mijn smaak toch een iets te getypeerd personage neerzet, en we zijn vertrokken op ons avontuur met de olijke drieling. Twee uur is misschien net iets te lang naar mijn zin, zelfs een Spielberg kan dit niet verstoppen in de sequentie waarin Brody, Hooper en Quint erop uitvaren.

Maar de humor dus, voor mij veruit de factor die ervoor zorgt dat JAWS een eigen identiteit krijgt. Tuurlijk is dit geen komedie, dat Spielberg toch enkele keren subtiele, want dat zijn ze zeker, grapjes vrijgeeft, is een aangename verrassing. Zelfs door middel van zijn techniek toont hij dit wanneer hij speelt met perspectief m.b.t. de haaienvin op de affiche. In de boot waarvan minder overblijft naarmate de haai ermee speelt, vind ik tevens mijn gading. Zwarte humor, het hoeft geen betoog dat dit één van mijn zwaktes is.

Sterke thriller die ik reeds ontelbare keren zag. Een film die me bijblijft en me blijft boeien. Nu niet dat er zoveel spectaculaire dingen gebeuren, maar het verhaal sluit mooi op elkaar aan en blijft zijn gangetje gaan. Elk moment denk je wel dat er een haai zal opdoemen uit het water, dat gebeurt dan niet. Het is die onderhuidse spanning die de film zo sterk maakt. Die spanning wordt dan zwaar versterkt door het sublieme angstaanjagende muziek/geluiden. Wat een opbouw van zowel de spanning als het verhaal op zich. De fragmenten zonder de haai zijn minstens even goed als die mét de haai.

De setting van een vakantiedorp in het volle zomerseizoen is een vaak terugkerend onderwerp (van de Piranha-movies tot Groundhog day over Dantes Peak om een paar te noemen uit de losse pols). De film lijkt ook wat gedateerd, 43 jaar, mja, dat begint te tellen, maar toch: de beelden van de haai was toch niet altijd zo goed. Je ziet duidelijk dat het een plastieken gevaarte betreft. Al stoorde me dat niet.

Het verhaal is tevens erg nostalgisch: 3 mannen alleen op zoek naar roem en avontuur, met een pintje in de hand gaan vissen op de woeste zee. Een leuke cast ook met Scheider, Dreyfuss en Shaw. Ze konden me allen bekoren, elk met hun (tegengestelde) karaktertrekken. Een olijke bende dat trio (cfr hun zangscene/grappen en grollenscene aan boord).

En zoals Dying Rose het verwoordt, kan ik ook de subtiele "humor" of luchtigheid in Jaws best smaken. Waar ik dan meer moeite mee heb en dat is in vele van dergelijke settingmovies is het feit dat er vaak maar 1 of 2 personen zijn met verstand in hun kop en opmerken dat er een gigantisch probleem is. De anderen blijven blubben als de eerste de beste goudvis, letterlijk in dit geval ...

Voor het eerst bekeken. Ik had meer taa"daa"taa"daa"taa"daa verwacht.. (Jaws deuntje) eigenlijk ook de reden waarvoor ik het links liet liggen. Dacht Jaws ouderwets/oudbollig, maar niets is minder waar. Was positief verast, voor die tijd werd "the great white" best goed in beeld gebracht. Beste thriller wat zeker een klassieker genoemd mag worden.

4*

“You're gonna need a bigger boat.”

Geweldige klassieker van Steven Spielberg. Jaws is voor mij wel een monumentale film, en ik heb de film vroeger grijsgedraaid. Hij blijft ook iedere keer weer indruk maken, en de magie gaat denk ik nooit verloren. De opbouw is briljant, en het feit dat je de reuzenhaai pas op het laats in volle glorie te zien krijgt draagt bij aan de spanning. De scene waarin je Roy Scheider op een strandstoeltje ziet zitten, en de camera langzaam op hem inzoomt terwijl hij uitkijkt op de toeristen in het water, is weergaloos. Net zoals de monoloog van Robert Shaw op de boot, misschien wel de beste scene in de film.

In het laatste gedeelte weet Spielberg de spanning echt naar een kookpunt te brengen, maar Spielberg zou Spielberg niet zijn als hij ook niet vergeet om er gewoon een vermakelijke blockbuster van te maken. De combinatie werkt fantastisch, en de Jaws theme van John Williams blijft iconisch. Met Scheider, Dreyfuss en Shaw, die met hun geïnspireerde spel de film ook een menselijk en soms zelfs komisch tintje mee weten te geven.

Leuk.

Ooit op gestemd, maar nog geen review op geschreven. Dus bij deze een review. Jaws was een film waar ik vroeger tegenop keek. Het uiteindelijke resultaat vind ik erg lollig gedaan, ik heb altijd wel een zwak gehad voor die lompe haai.

De film is niet altijd even boeiend, maar Spielberg weet zijn project best op de pijl te houden. Soms ook leuke satire het "Help Shark!" bord. Acteerwerk is opzicht niet slecht, maar ook nergens hoogstaand.

Wat de film voor mij erg leuk maakt, is de haai zelf. Dat is zo leuk in elkaar gezet dat ik moest lachen elke keer als hij in beeld kwam. Ik las dat er heel veel problemen mee waren. Toch wel heel tof gedaan voor 1975 moet ik toegeven.

Indrukwekkende horror/ thriller van de “vader der blockbusters” Steven Spielberg.
Een absolute klassieker.

“Farewell an adieu , me dear Spanish ladies”.....?


Een dikke vraatzuchtige witte haai terroriseert het badplaatsje Amity, en er wordt een klopjacht op de vis geopend. Sheriff Brody gaat samen met zoöloog Hooper en de weerbarstige haaienvanger Quint de strijd aan tegen dit uit de kluiten gewassen zeemonster.
Zet de tartaarsaus maar vast klaar..

Vooral Robert Shaw speelt hier een geweldige rol , als de norse en eigenzinnige Quint.
Opmerkelijk:
Spookachtig huiveringwekkend, en intrigerend is als hij , op meerdere momenten gedurende de film, het zeemanslied “Spanish Lady” zingt...als of hij al lijkt te weten welk lot hem wacht.
Dit zorgt ook wel een beetje voor een haunting bovennatuurlijk sfeertje.

Roy Scheider is de nieuwbakken sheriff Martin Brody. Een wat klunzige man, maar met een groot gevoel voor verantwoordelijkheid .

Richard Dreyfuss speelt de studentikoze wetenschapper.

De muziek voor de film kreeg een Oscar.
De dreigende melodie van de 2 laagste noten op de piano, staan vandaag de dag synoniem aan ‘ naderend gevaar ‘ ...

De film is heel sterk in de opbouw.
De haai blijft lang buiten beeld, maar elementen als de monotone muziek, en 1 dimensionaal camerawerk bouwen de spanning geleidelijk op.
Spielberg improviseert hier noodgedwongen, maar (zoals later zal blijken) zeer succesvol.
Op de set waren er namelijk voortdurend technische problemen met Bruce, zoals de mechanische haai door de filmcrew werd genoemd.
Zodoende was Bruce niet gebruiksklaar, toen de opnames begonnen.

Als Bruce eindelijk in beeld komt , ziet hij er vrij realistisch uit qua uiterlijk , maar de manier van voortbewegen is lomp en traag ; niet zoals we tegenwoordig witte haaien (op spectaculaire wijze) zeeleeuwen uit de lucht zien snaaien in documentaires op Discovery Channel.
Op dit punt raakt de film na 43 jaar een beetje over de houdbaarheidsdatum,
maar ach... er waren in 1975 ook nog niet zoveel wetenschappelijke feiten bekend over witte haaien.

Al met al een zeer geslaagd film.
Beste film uit het haaiengenre.

4*

Tamelijk briljante film.

Hoge spanningsboog, fabuleuze muziek en een cast waar de chemie van af spat. Dronken in de boot, even aan de realiteit ontsnappen maar wanneer het gevaar zich aandient allemaal weer paraat staan om de haai af te troeven.

Echt genoten.

Vier hoofdrolspelers: Roy Scheider, Richard Dreyfuss, Robert Shaw en natuurlijk de grote haai.

Dreyfuss en Scheider doen het heel goed maar vooral Shaw is in deze film geweldig als de

'kapitein' van het vissersbootje; een ruige en onvoorspelbare zeebonk voor wie de sheriff

(Scheider) en Dreyfuss (Marinebioloog) eigenlijk watjes zijn. Samen binden ze de strijd aan met

de haai die de kust terroriseert met dodelijke aanvallen. Sublieme doorbraakfilm van Spielberg,

met veel suspense en schrikmomenten. Om even op adem te kunnen komen last Spielberg

een vermakelijke, lange scene in waarin de drie dronken de grootste lol hebben en lijken

ze zelfs vrienden te worden. Een van de memorabele scenes in de film. De haai blijkt slim en

onverwoestbaar, de drie helden als vogels voor de kat. De film kent een vrij lange aanloop,

die evenwel ook reeds boeiend kijkplezier biedt van een geraffineerd toewerken naar de directe

confrontatie van de drie acteurs met de haai. De even simpele als effectieve score van John

Williams mag er ook wezen.

Een klassieker, uiteraard met (mindere) vervolgen, en sedertdien zijn de haaien horrorfilms

niet meer te tellen. De haai zelf moet het nu bekopen met een buitenproportionele, negatieve

reputatie. Allemaal de schuld van Spielberg...

Het is misschien gek, omdat deze film zo'n klassiekerstatus heeft, maar dit was dus de eerste keer dat ik deze film zag. Op dezelfde avond ook Anaconda gekeken, dus we hadden een thema avond.

Beide films lijden aan hetzelfde euvel. Als je iets teveel biologische kennis hebt, dan weet je dat bepaalde elementen in de film onrealistisch zijn en dus ongeloofwaardig. In het geval van Jaws is dat dat haaien graag mensen eten. Dat doen ze niet, ze vinden mensen eigenlijk erg vies en laten het vaak dan ook bij één beet, die weliswaar zwaar dodelijk kan zijn. Een haai die dus actief op zoek is naar mensen voor zijn menu, zoals in de film, is dus niet bepaald geloofwaardig.

Verder is de film zoals in het boekje, al besef ik dat de schrijvers van deze film ook voor een groot gedeelte dat boekje geschreven hebben. Een nadeel van het nu pas zien van de film. In ieder geval veel geouwehoer totdat men echt op zoek gaat naar dat beest. Dat tweede gedeelte was wel redelijk boeiend. Over het algemeen ziet de film er erg verouderd uit en ook de haai ziet er wel erg mechanisch uit. Het sterkste punt van de film is de soundtrack, maar die is ook wisselend van kwaliteit. Soms erg sfeervol met suspense, maar op andere momenten overdreven Indiana Jones-achtig heroïsch.

Niet geweldig dus, al was de film in ieder geval beter dan Anaconda. 1,5*.

''I'm not going to waste my time arguing with a man who's lining up to be a hot lunch.''

Jaws. Een van de grootste filmtitels aller tijden en toch heb ik er bij mijn laatste kijkbeurt in 2011 maar 3,5* voor gegeven. Redenen waren matige dialogen, een niet al te mooi in beeld gebrachte haai en spanning dat weg is in het laatste uur. En toen was er het Coronavirus, waardoor de bioscopen oude klassiekers weer gaan draaien om het programma vol te krijgen. Het was voor mij een goede reden om kort geleden Jaws eens opnieuw te gaan zien.

En of het nu komt door de volle focus die ik in de bioscoop had of dat een kleine 10 jaar mijn smaak heeft veranderd, ik heb geen idee, maar ik heb echt gigantisch van de nieuwe kijkbeurt genoten. Ik sta ook echt niet meer achter mijn woorden van toen. Jaws is een meesterwerk, op elk vlak. Nog steeds vind ik het eerste uur eigenlijk interessanter, met de eerste haaienaanvallen, een burgemeester die het afwimpelt omdat hij bang is strandbezoekers te verliezen en met een politiechef die tussen beide kampen in steekt. Hij wil iedereen waarschuwen, maar de burgemeester werkt hem daarmee tegen. De film schuwt de controverse ook niet, met bijvoorbeeld de gruwelijke dood van het kleine kind in het begin. Het is oprecht spannend om de camera steeds vanuit onder water te volgen en de haai maar sporadisch in beeld te krijgen voor hoogstens 1 of 2 seconden.

In het tweede uur gaat een groepje van drie mannen dan met een boot op jacht om een eind aan alles te maken en dat viel me de vorige keer wat tegen, maar nu helemaal niet. De dingen die ze doen zijn vrij logisch. Nouja, bijna alles is logisch. Waarom vaart Quint op het einde op volle toeren terug, wetende dat hij daarmee zijn boot sloopt? Het enige wat me trouwens in het tweede uur stoorde was de nachtelijke scène dat ze aan het drinken zijn in de boot. Dat is wat me destijds ook irriteerde, met een stel onzinnige dialogen en minutenlang geneuzel dat helemaal niet interessant is. De ‘’You’re gonna need a bigger boat’’ oneliner is trouwens wel terecht een van de bekendste filmquotes aller tijden geworden. Heerlijk. En dat geldt ook voor de muziek van John Williams, vooral met de bekende themesong. Visueel valt de film me trouwens ook behoorlijk mee. Je ziet wel dat het geen echte haai is, zeker bij het gedeelte met de kooi onder water, maar het stoort nooit en het valt toch wel reuze mee.

Nee, tijd om het cijfer hier fors te verhogen. Het is een geweldige film en een van de beste blockbusters die is gemaakt. Er zijn nadien tig films over haaien gemaakt, velen zijn bloederiger, maar geen enkele is spannender of pakkender. En dat is een groot compliment voor Spielberg.

4,5* (was 3,5*)

Hè hè..... Dat was twee keer lang wachten. Ik had de Blu-ray al járen klaarliggen (zit in een Steven Spielberg-box, samen met o.a. het sublieme "Duel") en gisteren heb ik Jaws dan eindelijk afgespeeld en dat was dan ook de eerste keer dat ik Jaws te zien kreeg. Ik was er altijd al erg benieuwd naar, zeker omdat enkele familieleden destijds (1975) vertelden dat ze de bioscoop uit waren gerend vanwege al te heftige scènes waarvan hun magen omdraaiden.

Het wachten op de haai in de film kon er na 45 jaar wachten ook nog wel bij. Na een speelduur van maar liefst 1 uur en 21 minuten kwam de mechanische haai voor de eerste keer in de film pas in goed in beeld. De aanloop naar dat moment vond ik echt te lang. Daarna werd het naar mijn idee wat afgeraffeld. De mechanische haai in de film vond ik lachwekkend. Met geopende bek (het tandvlees stak veel te schril af tegen de witte tanden) was het net of dat ding schaterlachte. Het gaf de haai ivoor mij iets clownesks. Ik verbaasde me over de hoge score hier op MM. Voor mij was het een aardige middenmoter.

Definitieve doorbraak.

Wanneer de dreigende muziek van John Williams aanzwelt weet je het wel. Na slechts één noot weet inmiddels de hele wereld wat er komt. Nooit meer zal er filmmuziek worden gecomponeerd die sneller herkenbaar is dan dit. En dat ligt niet enkel en alleen aan de onheilspellende tuba die wordt vergezeld door bassen, cello's en trombones. Dat zit hem grotendeels in de combinatie met een vrijwel sublieme film. Zelfs zoveel jaar na dato, in een nieuw 4K-jasje gestoken, weet Jaws nog steeds veel indruk te maken. Heel veel. Ook je als precies weet wat er komen gaat.

De grote kracht zit hem uiteraard in de enorme haai die doet wat hij wil. Maar bovenal zijn de drie R's de uiteindelijke publiekstrekker. Want Roy, Robert en Richard zijn allen geniaal in hun rollen en de onderlinge chemie maakt het allemaal nog net iets realistischer. Er is zelfs ruimte voor een vleugje humor tussen het griezelen door, als de mannen hun littekens vergelijken tijdens een nachtelijk borreltje op de boot. Scheider, Shaw en Dreyfuss. Spielberg moet zijn handen hebben dichtgeknepen van geluk. Maar ook de tovenaar zelf is hier op de toppen van zijn kunnen. Zo bewijst onder meer een Hitchcockiaanse strandscène.

We kunnen het hebben over de verouderde haai in CGI-land. We kunnen het hebben over het feit dat het camerawerk in een aantal summiere scènes wat onscherp lijkt, een softe look heeft en derhalve wat grain oplevert. De HEVC H.265 codering is 99% van de tijd een enorme verbetering. En zo valt er altijd wat te kniesoren. Maar het is beter om de film te betitelen als het meesterwerk dat het is. Een monstermovie die het hele (sub)genre nieuw leven inblies en de definitieve doorbraak van Spielberg betekende. De Zomer van de Witte Haai is geschikt voor elk jaargetijde, zelfs 45 jaar na dato.

****½

De 4K-versie van Jaws kent HDR10+ en wordt vergezeld door een Atmos-geluidsspoor. De begeleidende blu-ray disc bevat het bonusmateriaal: The Making of Jaws / The Shark Is Still Working: The Impact & Legacy of Jaws / Jaws: The Restoration / From the Set / verwijderde scènes en outtakes / de originele trailer.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Een betere haaienfilm ga je niet meer krijgen, ook al lopen we qua tijd en techniek ver vooruit... Frappant is het niet? Deze film blijft nog steeds mijn nummer 1 film! Saai? Hoe bedoel je? Er wordt om de 20 minuten iemand opgegeten alvorens ze op de boot gaan opzoek naar Jaws. De muziek is geweldig en kloppend tijdens deze film, de supsense en hoe de film geschoten is, is geweldig, over de cast nog niet eens gesproken. Man man, wat een chemie hebben die 3 met elkaar, met als hoogtepunt die Indianapolis speech. Alles klopt gewoon aan deze film en het jaren 70 sfeertje maakt het compleet. Dat we in 2021 nog geen betere haaienfilm zijn tegengekomen zegt toch genoeg? Ik geef deze film nog steeds de volle 5 sterren!!!

Valt er nog iets over Jaws te zeggen wat niet al gezegd is? Nee, waarschijnlijk niet. Gepassioneerde filmliefhebbers op deze en andere sites hebben bijna op literair niveau al hun mening over deze film willen delen, om nog maar niet te spreken van filmrecensenten en critici die hele essays hebben gewijd aan deze klassieker. Maar misschien mag ik toch enkele kleine gedachtes die ik over deze klassieker heb, hier deponeren. (Daar is deze site voor, toch?)

Allereerst is het geweldig hoe de film je meeneemt naar Amity Island. Je kan de zilte zeelucht proeven, en de zon op je huid bijna voelen bij het bekijken van Jaws. En dan is er natuurlijk de paniek, als blijkt dat de wateren rondom het eiland niet zo veilig zijn als men aanvankelijk dacht.

Ik vind het ook mooi hoe Brody, gespeeld door Roy Scheider, als ‘nieuwkomer’ op het eiland het publiek vertegenwoordigd. Als toeschouwer is het onmogelijk om je niet in te leven in zijn gevoelens, of hij nou bezorgd, bang of opgelucht is. De belangrijkste andere menselijke personages vertolkt door Robert Shaw en Richard Dreyfuss geven met hun eigenaardigheden een welkome kleur aan deze haaienthriller.

Over de haai zelf: ik hoor vaak dat die voor velen nogal te wensen overlaat. En ja, als je wat YouTube-clips van de verschillende aanvallen in de film bekijkt zie je inderdaad heel duidelijk dat het een mechanische haai is. Maar als ik de prent van voren af aan bekijk valt dit mij eerlijk gezegd niet eens op. Het helpt ook dat de haai niet vaak in beeld is, maar zijn aanwezigheid wél duidelijk voelbaar is. Of hoorbaar is, want als John Williams de soundtrack mag verzorgen kun je ervan op aan dat hij zíjn deel doet om een verhaal voor je oren te vertellen.

Wat mij persoonlijk ook geholpen heeft om de film nog meer te waarderen dan ik al deed, is hem te plaatsen in de tijd waarin hij is geschoten. Neem een paar willekeurige films uit het midden van de jaren zeventig, en je zult zien dat Jaws zijn tijd ver vooruit was. De efficiëntie waarmee het verhaal verteld wordt, de cinematografie (die veerpont scéne!) en de dialogen onderstrepen waarom dit de eerste blockbuster ooit werd, en een film die keer op keer gekeken kan worden.

Er is een reden waarom er na Jaws nooit meer een haaienfilm is gemaakt die eraan kon tippen. Spielberg heeft met Jaws namelijk alles gedaan wat er ook maar enigszins mogelijk is met het haaiengenre. Dat houdt filmmakers van over de hele wereld trouwens niet tegen zich aan het subgenre te blijven wagen, en daar ben ik niet eens ondankbaar voor.

Nagelbijtend spannend meesterwerk

Ik kreeg gister door het lekkere weer en alle mensen op het strandje bij de Kralingse Plas zin om Jaws te herzien.

Toen had ik geen tijd, dus het werd vandaag, waardoor de honger nog verder was toegenomen.

Ik heb Jaws natuurlijk heel vaak gezien en aangezien de 4K UHD geroemd wordt voor de transfer besloot ik deze kijkbeurt extra op de cinematografie te letten. Ondanks dat voornemen werd ik vanaf de eerste minuut het verhaal ingezogen. Mede door de fantastische Atmos track en het geluid op standje plus, is dat echt een heerlijke brute binnenkomer.

Verder verveelt de film, ook als je m al 10 keer hebt gezien gen moment. Spielberg rijgt de ene vlotte scene aan de andere en ze zijn echt allemaal fantastisch gechoreografeerd. Vaak in een prachtige long take, dan weer meesterlijk gemonteerd. Ik denk echt dat je zo 4 jaar filmschool enkel rond deze film kunt invullen.

Naast de cinematografie maakt Spielberg ook heel slim gebruik van geluid. De spanningsopbouw met de ratelende hengel, het trommelen op de tafel dat overgaat in het beuken van het schip en de bonkende motor die de finale in overdrive vaart. En dan is er ook nog die geweldige soundtrack….

Dit is wat mij betreft toch zonder twijfel Spielberg’s beste film. Want naast alle eerder genoemde zaken zijn ook de personages en de cast geweldig en levert het dorp dat het van de zomerse klandizie moet hebben een fijn en geloofwaardig drama op.

Maar de grootste troef van deze film is dat Spielberg nog rauw durfde te zijn. Zijn visuele grootmeesterschap heeft hij altijd gehad, maar inhoudelijk is het na Jaws bijna altijd te braaf en te sentimenteel geworden. Maar dit is nog een heerlijk ‘gritty’ jaren 70 product, waarin er nog naakt gezwommen werd, kinderen geslachtofferd worden, emoties niet onnodig uitgemolken worden en het eind niet uitgesproken happy is. In ieder geval lekker onderkoeld.

Heb echt twee uur ademloos aan het scherm gekluisterd gezeten. Wat een film!

5*

Na twintig jaar was het tijd voor een herziening en dit bleek nog beter dan ik voor mogelijk hield. Steven Spielberg zet hier als zevenentwintigjarige zijn eerste blockbuster neer en bewijst zich als ontzettend getalenteerde regisseur. Jaws is een halve eeuw na productie nog steeds de beste haaienfilm die ooit gemaakt werd. Spielberg laat er geen gras over groeien en zet meteen in op expliciete actie. De spanning blijft de hele filmduur aanhouden. De dolly zoom op het strand is geniaal. De karakters zijn ook echt goed uitgewerkt. Chief Martin is sympathiek en plichtsbewust, terwijl de burgemeester van het stadje vrijwel onmiddellijk gepresenteerd wordt als een stuk vreten. Quint is een hilarisch personage en doet als comic relief zijn werk. En de haai zelf ziet er nog steeds fantastisch uit. Dit voelde geen cm gedateerd aan. Meer filmmakers zouden moeten begrijpen dat goede practical effects key zijn bij monsterfilms.

Heel langdradig allemaal, vooral het eerste uur gebeurd er vrij weinig.

Ik mis de actie een beetje in deze film, er staat dat het een horror/thriller film is maar ben totaal niet geschrokken van alle aanvallen van de haai.

Ik geef daarom deze film dan ook maar 3 sterren.

Jaws is voor zijn tijd echt een meesterwerk pur sang. De verhaalopbouw en het visuele aspect met de middelen voor handen maakt het echt indrukwekkend. De verhaalopbouw maakt het interessant omdat er echt karakters worden uitgewerkt. Vanuit hier ga je met ze meeleven. De dreiging is voelbaar terwijl de actie minimaal is. Ik vind dat pure klasse.

De eerste blockbuster ooit en wat voor één!

Filmische perfectie! Lang was dit mijn favoriete film.

In die tijd wist niemand echt wat over haaien, dus ik vind sommige "recensies" hieronder zoals "haaien lusten niet eens mensen" echt overbodig. Bovendien zijn er enkele mensen in het echte leven, recent, helaas tot op de vinger opgegeten door een witte haai, of een tijgerhaai. (Schokkende footage op YouTube) Dus ver van de waarheid ligt Jaws ook weer niet.

Wel is Bruce een beetje langzaam (weer een teken dat men weinig wist over haaien) en de serie mythbusters heeft één en ander ook al ontkracht over het einde van Bruce (gelardeerd met mooie dino-geluiden) maar al met al blijft dit een ijzersterke klassieker en nog steeds de beste haaienfilm ooit.

Op 20 juni 1975 werd deze blockbuster in de bioscopen (in Amerika) gelanceerd. De rest is geschiedenis. De film was recordhouder qua opbrengst en wordt nog steeds gezien als de moeder van alle haaien films.

Gisteravond de veelbesproken Ultra HD 4K disc in de speler gezet en me laten onderdompelen in de ‘zomer van de witte haai’. De film zou er in Ultra HD nog vele malen beter uitzien en het geluid (Atmos) is een sterke verbetering. Het geluid is inderdaad sterk verbeterd en zorgt voor een nog betere ambiance. Het beeld viel me qua verbetering iets tegen, dat kan alleen maar betekenen dat de blu ray van uitstekende kwaliteit is. Die was meer dan prima geweest in mijn beleving, maar de 4K zorgt her en der voor helderdere beelden.

Terug naar de film. Jaws blijft geweldig. Ruim een uur neemt Spielberg te tijd om de haai het dorp te laten terroriseren om daarna meer het avontuur op te zoeken, als de 3 mannen op jacht gaan naar het zee-monster. Beide helften zijn leuk en boeiend, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar de laatste 50 minuten. Vooral het gesprek die de 3 mannen voeren op de boot, is geweldig. Geweldige acteur was Shaw. Hij is mijn favoriete personage van de film. ‘Farewell an’ adieu to you fair Spanish ladies,Farewell an’ adieu to you ladies of Spain’. Prachtig.

Jaws is een klassieker en klassiekers zijn tijdloos. Pracht film.