Jaws (1975)

Jaws, wie kent hem niet. Hele lange tijd geleden alweer dat ik deze haaienfilm voor het laatst zag. Kon me er geen flikker meer van herinneren, maar de herinneringen die ik nog had, waren zeer positief. Ik had de film niet voor niets op vier sterren staan. De herziening van gisteravond viel dan ook best tegen, al was Jaws niet slecht. Er zaten best een paar spannende scenes in. Vooral het eerste uur was het beste eigenlijk. Maar natuurlijk verdient het wereldberoemde deuntje van John Williams het meeste lof. Briljant!

Maar goed, de echt positieve dingen hebben we nou gehad. Het tweede gedeelte op de boot is helaas een heel stuk minder. De spanning is dan ook ver te zoeken vind ik. Soms werd het bootstuk zelfs wat saai en langdradig. Al was de film overral soms nog best onderhoudend, maar de groote klassieker van Spielberg zie ik hier niet in. Acteerwerk was trouwens wel dik in orde. Het samenspel van de heren was best leuk en ik heb een paar keer flink moeten lachen om die Quint.

Soms dus best onderhoudend, maar verder viel het dus wel wat tegen. Wel was het spel van de acteurs en vooral de muziek goed. Maar ik denk niet dat Jaws binnenkort een nieuwe herziening zal krijgen, al was het niveau dus soms wel oké

2,5*, al zit het wel redelijk dicht tegen een drie aan.

Een van de klassieke kaskraker's dan eindelijk maar eens volledig gezien. De film waar iedereen water angst van kreeg. En ik heb gewoon naar een lekkere film gekeken. De film bestaat uit 2 delen. Het deel aan de kust en het deel op zee. En het laatste deel is toch wel geweldig. Het lange gevecht tussen de haai en Orca is geweldig. Spielberg neemt echt de halve film in beslag voor dit gevecht i.p.v een laatste 10minuten confrontatie. En daarom is deze film ook z'n klassieker geworden. Naast de driekoppige hoofdcast, die het geweldig doet. Vooral Robert Shaw als gestoorde visser/kapitein.

De special effects hebben de tand-des-tijds goed doorstaan naar mijn mening. De haai die door dezelfde maker is ontworpen als de inktvis in 20.000 leagues under the sea, ziet er erg goed uit. Dit gecombineerd met fragmenten van een echte haai pakken sterk uit. Ik vond de haai er nooit echt fake uitzien op één momentje na.

Heerlijke avonturenfilm.

Instant Classic 3.5

Ben nu overigens de docu aan het kijken want heb de 2-disc special 30 year anniversary edition. En deze film is baanbrekend. Want een gigantische kraanarm op 9meter diepte een haai laten bedienen is toch wel erg lastig

Vroeger veel (en vaak) van genoten. Geen gehannes met karakterintroducties, Spielberg zet 't meteen onder stroom met een eerste slachtoffer in het schemerdonker. Bijkomend voordeel is dat een simpel wateropvlak onmiddelijk en steeds gevaar suggereert. En als je er dan nog een inmiddels legendarisch deuntje bij hebt, is het helemaal kassa. De burgervader is wat irritant, maar eenmaal in het meertje kan ook hij het tij niet meer keren.

Ondanks alle technische vooruitgang ziet alles rondom de haai er nog altijd fantastisch uit. Toch is een van de meest bijzondere scènes er eentje zonder het beest. Net als Brody en Hooper zit ik gebiologeerd te luisteren naar Quint's verhaal uit de oude doos. Ben geneigd te zeggen dat tegenwoordig zo'n scène om redenen van tempo (o.i.d.) veelal de snijtafel niet zal overleven. Hier is het een adempauze die de film nog wat intenser maakt.

Sowieso is het wel een aardig drietal. Vooral de botsingen tussen de opvliegerige Hooper en de half lallende zeebonk zijn een leuke bijkomstigheid. Prachtvent, die met de bakkebaarden. Geweldig hoe Spielberg hem onder de lens neemt als hij met een brede grijns op de plank staat. Een ander sterk onderdeel zijn de gele vaten die, net als het wateroppervlak eerder, direct een gevoel van dreiging oproepen. Opnieuw simpel, maar erg effectief.

Dan zijn er nog de sidderende onderwatershots met spartelende benen, een camera die langs een verschrikt kind zoeft, de lichtshow met het onderzoeksbootje, de avontuurlijke muziek en uiteindelijk de fenomenale grote witte die in vol ornaat de aanval opent. En, nou ja, noem maar op. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat ik wel wat uitgekeken zou zijn op Jaws, maar niets is minder waar. Wederom enorm van genoten.

Van de week voor het eerst gezien, omdat het volgens velen een klassieker scheen te zijn onder de horrorfilms en in het algemeen. Echt eng vond ik hem niet (ik heb wel één keer erg moeten schrikken), maar de spanning zat er goed in, vooral door de muziek van John Williams. Ook kwam de film op mij erg realistich over, iets wat ik niet vaak bij een horror heb. Waar ik mij vooral over verbaasde was dat de haai er heel echt uitziet, en dat voor een film uit 1975! Terecht een klassieker.

Yes, eindelijk deze achter de kiezen.

Goeie film, het lijkt helemaal niet uit 1975 te komen. Bij A Clockwork Orange stond ik daar ook al versteld van. Best behoorlijke kwalitieit.

Ik had enigszins een vrij eentonige en voorspelbare film verwacht, ondanks de goeie reacties die ik overal had gehoord. Het gaat om een haai, dus ik had meer individueel gespartel in gedachten. Deep Blue Sea bijvoorbeeld vond ik wel spannend, maar ik had meer zin in 'n echt avontuur. Dat is het uiteindelijk ook wel geworden.
Het begon vrij basic en ik begon te twijfelen of het zo verder zou gaan. Nee, het werd een waar festijn. Een strand vol mensen, verschillende boten, politieke belangen...
Er zitten veel mooie plaatjes tussen
Een opmerking: Er was een scene waarbij er steeds afgewisselt werd tussen twee shots: Brody op het strand, en iemand in het water. De overgang hiertussen was iemand die door het beeld liep met een geel shirt aan. Je moet er eens op letten, want dit gebeurt een stuk of 5 keer, steeds weer met dezelfde persoon. Beetje slordig, maargoed.
Waar ik van ben geschrokken was het drijvende hoofd bij het gat in de romp van dat bootje.
Leuk dat Spielberg nog wat achterliggende info laat zien met die boeken. Er komen foto's van haaien en van slachtoffers voorbij. Dat maakt het 'n beetje realistischer.
Ik vond dat er goed werd afgewisseld tussen de beeldcomposities. De ene keer van die hoek, dan weer van die ( decoupage in sjieke taal ). Ook nog een vertical shot aangetroffen wanneer Brody op het strand zit en schrikt van die (nep)haai.
Er zijn ook wat leuke grapjes tussen gedropt. Die scene waarin zijn zoon 'm nadoet aan tafel vond ik bijvoorbeeld wel lachen.
Het hele boottochtje was goed opgezet, weinig op aan te merken. De haai leek verdraaid echt. Mooi eindshot ( waar je ze in de verte aan ziet spoelen ).
De muziek was lekker rustig en pastte er eigenlijk perfect bij.

Uitstekende cast, mooie plaatjes en een goede opbouw. Toch hoef ik 'm maar één keer te zien en werd ik niet heel erg verrast.

Spannende film over een grote haai en diens spoor van vernieling. De ware pret begint evenwel pas nadat de drie rakkers op een krakkemikkige boot de achtervolging inzetten. Werkelijk een plezier om het trio samen in beeld te zien, met Shaw als kleine favoriet. Ik hield namelijk wel van zijn bijna clichématige tongval en afgeleefde uiterlijk. Jammer dat hij geen houten been had, of een ooglapje. De Grote Witte ziet er verder zeer realistisch uit en weet steeds de haartjes overeind te krijgen. De bloedfonteinen die het monster rijkelijk doet vloeien, dragen allen bij tot de drang om de vis te doden. De ontknoping doet dan ook veel deugd, mede dankzij een stoere uitspraak die eraan vooraf ging. Het meesterwerk dat velen hierin zien is voor mij echter slechts deels zichtbaar doch een onmiskenbaar groeipotentieel kan hier verandering in brengen.

3,50 (3,75)

Nooit gezien dus snel erbij gepakt en er goed voor gaan zitten.

Helaas is 'Jaws' me behoorlijk tegengevallen. Vond het nooit echt spannend worden en het laatste uurtje viel me helemaal tegen.

De film begon wel sterk en de scenes waarin de haai niet gezien wordt maar alleen de gevolgen getoond worden, zijn het sterkst.

Acteerwerk is ook wel in orde, al had ik het idee dat sommige dialogen wel heel geforceerd overgebracht werden.

Toch niet helemaal wat ik hoopte, namelijk een thriller waardoor je op het puntje van je stoel gaat zitten en je helemaal in laat pakken door de grootmeester Steven Spielberg..

Misschien doet een herziening wonderen en raak ik alsnog gecharmeerd van deze film, maar de eerste kennismaking heeft me behoorlijk teleurgesteld.

Uiteraard nog wel een voldoende.

Tegenvaller.

De film heeft een erg sterk eerste deel alleen het tweede was niet al te best. Dit is de zoveelste horrorklassieker die ik onderuit haal alleen dit was gewoon niet goed. Ik ben mijn vertrouwen in de horror klassiekers een beetje verloren. Dawn of the dead, hellraiser, jaws. Niet al te best. De enige die er met een voldoende vanaf kwam was the exorcist. Het eerste uur dacht ik dat dit de eerste klassieker was waar ik echt enthousiast over zou worden. Het hele sfeertje was prachtig. Tot en met de stadsdag is het allemaal goed en zit het op ongeveer 4*. Helaas zet de film daarna zijn achteruitgang in. De film boeit steeds minder en als ze eenmaal op de boot zitten wordt het helemaal slecht. Er volgt ongeveer drie kwartier van uitgerekte scènes en de spanningsboog deukt helemaal in.

De film was goed tot het moment dat jaws zelf in beeld komt. Ik wist dat ze vroeger wat minder waren in de special effects alleen zo slecht als ik ze hier zag had ik zelfs in hellraiser niet gezien.

De dialogen sloegen helemaal nergens op. Ongelooflijk ongeloofwaardig dat de burgemeester maar niet wil geloven dat er een haai zit en blijft denken in het belang van de stad. Ook veel andere dialogen slaan de plank mis.

Het acteerwerk is een grote teleurstelling. Niemand blinkt echt uit en die haaienvanger was wel echt een stereotype. Nu heb ik hier niks tegen alleen hij komt er in deze film niet goed mee weg.

De film boeit weer vanaf het punt dat die haaienkenner afdaalt in een kooi. Helaas dat dit dan in het laatste kwartiertje moest gebeuren.

Nee dit was gewoon écht niet goed.

2.5*

Vanaf moment 1 straalt Jaws genialiteit uit. Het eerste grote meesterwerk van Steven Spielberg. Waren er maar meer horror films die zo'n indruk achter te laten. Dit is uiteraard erg lastig omdat Spielberg meteen de lat erg hoog gelegd heeft. Jammer dat er altijd weer mensen zijn die nogal simpel zijn en vaak alleen maar over special effects praten (1975 he jongens, geen 2011!).

Er zit wat serieuze psychologie achter Jaws om het kort te houden: de epische muziek dankzij John Williams zorgt ervoor dat je zowel gerustgesteld wordt als je jezelf kan doodschrikken. Het idee van "ik kan het monster niet zien" is toch veel enger dan dat je een monster te vaak ziet? Wat is het schrikeffect daar nou van? Spielberg wist dit want hij had duidelijk zijn horror kennis klaarliggen toen hij begon met het maken van deze film. Spielberg begon een dynastie in horror land, een voorbeeld voor vele horror films die volgden. Helaas wordt die genialiteit zelden overtroffen.

Richard Dreyfuss, Robert Shaw en Roy Scheider zetten drie overtuigende karakters weer. Ze mogen dan af en toe de pest aan elkaar hebben, alleen samen kunnen ze de haai verslaan. Dreyfuss de typische nerd, Scheider de nette agent en Shaw de rauwe zeeman die meer haaien heeft omgebracht dan menig mens. Het zijn types als deze die de film maken en je verwonderd je dan ook altijd om hun reacties, hoe vaak je de film ook gezien mag hebben.

Ik kan gerust een werkstuk gaan schrijven over Jaws, deze film staat dan ook bovenaan in mijn top 10. Maar als ik toch nog iets extra's mag meegeven dan is het toch nog wel het idee dat drie mannen op een verweerde boot zitten met ergens onder hun een levensgevaarlijke haai. De tonnenscene waarbij Quinn de harpoen in de haai schiet en dat die ton(nen) dan verdwijnt.... Door dit soort dingen wil je terug in de tijd gaan en in 1975 in de bioscoop zitten. Het mag dan niet echt een film zijn met vele schrik momenten, dit hoeft ook helemaal niet in een horror film met een ijzersterk verhaal en bedreiging. Tegenwoordig moeten horror films het alleen nog hebben van schrikeffect en wat mooie special effects.

Even kort samengevat: voor mij (en hopelijk velen) de beste horror film ooit gemaakt is en die 5 sterren waard! En na het zien van deze film hebben vele mensen een fobie voor de zee opgelopen... en terecht!

Ondanks dat de film al uit '75 is, blijft het toch een zeer goeie film. En dan die zalige muziek

Een absolute must-see in het thrillergenre.

Spielberg is natuurlijk een absoluut een ontzettend goede regisseur. Dat laat ie met vrijwel al zijn films zien, onder andere met Jaws. Ondanks dat de film na een sterke opening wat inkakt en daarin behoorlijk wat aan kracht inboet, wordt ie naar het einde toe weer alsmaar beter. De haai ziet er schitterend uit en zorgt af en toe voor een lekkere dosis spanning. De cast, en dan heb ik het vooral over Roy Scheider, Richard Dreyfuss en Robert Shaw, de drie helden die besluiten met de 'Orca' op jacht te gaan worden allen overtuigend neergezet en zijn alle drie interessante karakters.

En last but not least natuurlijk de geniale muziek van John Williams. Volgens mij wordt deze score tot op de dag van vandaag opnieuw gebruikt.

3,5*

”I'm not going to waste my time arguing with a man who's lining up to be a hot lunch.”

Jaws betekende destijds de grote doorbraak van regisseur Steven Spielberg, is inmiddels een alom erkende klassieker en tevens een film, die de tand des tijds opvallend goed doorstaan heeft en een onderwerp kent, dat heden ten dage nog altijd actueel is.

Best fijn om te zien ook dat men toen nog geen gebruik kon maken van CGI en al dat soort effecten. Nee de haaien die je in beeld ziet zijn ook daadwerkelijk echt, behalve de grote witte haai dan, maar ook die ziet er behoorlijk goed uit. Alleen hierdoor al is de film een levensechter en gaat er gelijk al een grotere dreiging vanuit, dan wanneer dit allemaal niet zou zijn toegepast. Verder weet Spielberg vooral een optimale spanningsboog te creëren. De haai krijg je lange tijd niet of nauwelijks te zien, waardoor de spanningsboog tot het uiterste gespannen wordt.

De sfeer is ondanks het zomerse sfeertje ook uiterst beklemmend. Spielberg bouwt alles rondom de haai niet alleen geweldig op, maar wordt daarbij ook bijgestaan door componist John Williams, die met zijn muziek en beroemde cello-deuntje Jaws een extra dimensie meegeeft. Iedere keer dat je dat deuntje hoort, neemt de spanning gelijk al weer flink toe.

Qua acteerwerk is het allemaal ook meer dan in orde. Hoofdrolspeler Roy Schneider zet een eerlijke en hardwerkende politieagent neer, die er alles aan gedaan is om de witte haai te pakken te krijgen, aangezien zijn eigen kinderen op een gegeven moment ook gevaar dreigen te lopen. Richhard Dreyfuss is als haaienwetenschapper ook geloofwaardig en soms best grappig en vooral zijn confrontaties met de zeebonk Robert Shaw zijn uiterst vermakelijk. Shaw ziet er trouwens ook lekker woest uit met zijn bakkebaarden.

Ja Jaws is een geweldige klassieker, die ik al diverse malen gezien heb, maar die iedere keer toch weer voor een spannende, intense en vooral ook mooie filmbelevenis weet te zorgen. Spielberg levert een sterke regieprestatie en de filmmuziek is erg mooi. Hoewel er hierna nog talloze haaienfilms gemaakt zijn, is en blijft Jaws met gemak de allerbeste in zijn soort.

4,5*

Geweldig genoten van Jaws in Eye!

Cool ook dat het de Nederlandse primeur was van de gerestaureerde versie, die er zeker erg goed uitzag. Het viel me nu echt op hoe grappig de film wel niet is, vooral door Hooper. Het eerste uur is erg goed, maar dat is slechts een opzetje tot één van de beste uren ooit op film vastgelegd.

De Indianapolis speech blijft één van de meest indrukwekkende scènes aller tijden in één van de beste FILMS aller tijden, vooral omdat deze elke mogelijke emotie doorloopt, van humor tot bittere ernst en ondraaglijke spanning.

Geen top 250? Grote schande...

Dadum... Dadum Dadum... Dadum Dadum Dadum...

Toen ik Jaws voor het eerst zag, was ik ongeveer elf jaar, en het is alweer vier jaar geleden dat ik de film voor het laatst zie. Ik weet nog dat ik door deze film nooit meer normaal in het water ging zonder bang te zijn voor haaien. En nu zelfs nog. Gooi me in een stuk diep water en ik kom er gillend uit. Dankzij deze film.

De film begint al met het - wereldberoemde- lied. Alleen al dat lied geeft me de kriebels. De eerste aanval, de ongelukkige Chrissie is al een voltreffer. Erg gruwelijk. Vooral voor het jaar '75.

Nog geen kwartier later komt ons tweede slachtoffer: Alex. Zijn dood werd niet zo erg in beeld gebracht, maar de reacties van de badgasten maken dit een van de beste uit de film (misschien zelfs dé beste). Er werd "Shark, Shark" geropen en iedereen liet uit het water naar zijn of haar familie. Maar wat erg is, is als jouw kind niet uit het water komt. Dit werd hier erg mooi in beeld gebracht. Maar Steven Spielberg heeft toendertijd het publiek erg geschokt. Nooit eerder werd een kind zo bruut gedood in een film.

Dan volgt de aanval in het meer. Dit was minder spannend, maar toch erg boeiend. En daarna gaan Brody, Quint en Hooper op jacht naar de haai. Dit is een grot deel uit de film, maar veruit het beste. De constante dreiging van de haai maakt dit ondraaglijk spannend. Telkens als je het liedje hoort, of de tonnen ziet, wéét je gewoon dat er iets zal gebeuren.

Wat me in die vier jaar me het me meest is bijgebleven, is de Indianapolis speech. Dit werd zo simpel, maar o zo effectief uitgelegd. Het zorgde voor spanning, al gebeurde er niks. De haaien en hun gedrag werden machtig gedetailleerd beschreven. Vooral dat van de dode ogen joeg me best wel de stuipen op het lijf.

Wat de film zo goed maakt, is het feit dat in deze film verhaal, gore en spanning worden gecombineerd. De constante dreiging die je voelt, de mooie attacks en de goede visuele aspecten hebben er ook veel mee te maken.

Het acteerwerk was ook erg goed, uitgezonderd de kinderen. Maar ja, het zijn ook kinderen. Ik las net dat Robert Shaw eerst Brody ging spelen. Moest dit zo zijn, zou Jaws echt niet goed zijn, denk ik. Wel, de film is nu al 37 jaar oud, en ik moet toegeven: na al die tijd werkt de haai nog steeds. Een dikke en welverdiende 4*

Toen ik Jaws voor het eerst zag was ik 18 jaar. Sindsdien is er niet veel veranderd aangezien dat een weekje geleden is. Ik nam hem mee vanwege de BluRay release. Was na al die jaren toch wel benieuwd geworden naar de shark-klassieker.

Het ziet er goed uit op BluRay en al helemaal voor een film uit 1975. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan het perfectioneren van de beeldkwaliteit.

De soundtrack is heel goed, de moorden zijn best bruut voor zo'n oude film, de film is stijlvol geregiseerd door mijnheer Spielberg en ik moet zeggen dat ik zelf al geintereseerd was in zogenaamde "zeemonsters" waaronder ook de Megalodon. Nu is Jaws ook weer niet zo'n gigant maar het is wel een legendarisch wezen geworden.
In het midden begint het een beetje langdradig te worden zodra ze met die barrels bezig gaan maar dat is niet zo erg. Het einde is leuk en vlot. (Was dat nu muziek van E.T. wanneer hij die mast beklimt? Het kwam me heel bekend voor)

Jaws is een onderhoudende klassieker van Spielberg. Vooral het eerste deel van de film is de moeite waard. De spanning wordt goed opgebouwd op en rond het eiland. Het tweede deel van de film was een stuk minder. De jacht op de haai was erg langdradig en zeker niet altijd even spannend. De personages en de onderlinge dialogen zijn ook niet boeiend, dus ook dat helpt niet mee. Al met al wel een aardige film, maar het tweede gedeelte van de film is wel beduidend minder dan het begin.

Mwah.

Wellicht lagen mijn verwachtingen iets te hoog. Jaws wordt door velen als een waar meesterwerk beschouwd en dat ik niet mogen verwachten.
Het grootste probleem ligt er in het feit dat de spanning die de film probeert op te bouwen meer dan eens afgebroken wordt door overbodige scènes.
Zo belooft de openingsscène voel goeds, maar wordt nadien veel te veel hysterisch gedoe getoond dat eerder op de zenuwen werkt dan de spanning opbouwt.
Dat eerste gedeelte, de aanloop naar waar het effectief om draait (de jacht), duurt te lang en kent één scène die de moeite is en dat is de verkenning waarbij baardmans een haaientand vindt.
De jacht zelf duurt ook wat aan de lange kant, maar staat tenminste nog in dienst van de spanning. Toch is ook dit luik niet ten volle geslaagd. Het psychologische aspect, 'belichaamd' door de machtstrijd tussen de heren, leidt af van de dreiging - die is er wel - van de haai.

Het acteerwerk valt mee, maar is verre van briljant. Het lijkt ook verdeeld: Roy Scheider domineert de eerste helft, Robert Shaw de tweede. Richard Dreyfuss - wellicht het beste op dreef - krijgt tussendoor ook z'n momentjes.

De dikste pluspunten gaan uiteraard naar de haai. Steven Spielberg zou indertijd behoorlijk wat problemen hebben gehad met de "haaienmachine" (tenminste, dat heb ik ooit eens gelezen) maar daar valt niks van te merken. Elk shot waarin een haai te zien is, lijkt een shot van een echte haai.
Tegenvaller is wel John Williams, van wie ik nu wel zeker ben dat hij absoluut mijn genre componist niet is. Noem het heiligschennis, maar zijn score klinkt wederom opvallend frivool en zelfs kinderlijk.

3

Prachtige natuurfilm Die ik dus niet heb afgekeken afgelopen woensdagnacht. (Duurde me toch iets te lang en al veel te vaak gezien)
Voor die tijd was het gewoon een pareltje en heeft dit héél lang vast weten te houden! Nu begint de film zoetjes aan gedateerd te worden, maar hij kan het helemaal hebben!
ik zie hieronder overigens een discussie over de tirade die Brody krijgt nadat een vrouw haar zoontje heeft verloren.
In het eerste uur wordt er meermaals door Brody bij de burgemeester op aangedrongen dat er een haai rond zwemt en dat het niet verantwoord is om de zomerse festiviteiten door te zetten!
Puur uit financieel oogpunt en het gegeven dat het pas Brody's eerste jaar is, word dit terzijde geschoven en gaat alles door!
Het kind is hiervan het eerste slachtoffer en de moeder geeft Brody hier min of meer de schuld van.
Goed, tijdens het bekijken van het eerste uur had ik het er met mijn vriendin dus over wanneer de orka kwam en of de stroomkabel hetzelfde deel was... niet dus (deel 2).
Schiet me nu ook ineens binnen hoe haai 1 aan zijn einde komt (gasfles, schot en boem!)
Al met al is mi deel 2 beter dan deel 1, nemen we de gedateerdheid eveneens in ogenschouw dan kom ik niet verder dan 3,5* Had je mij 20 jaar geleden om een waardering gevraagd dan had ik zeker 5* gegeven!

Fantastische film die ook de sfeer van die tijd goed weer geeft. Ik keek de film voor het eerst op mijn 8e en heb tot op vandaag (ben nu 30) moeite met zwemmen in diep water....

De suspense-opbouw plus het muziekje is bij deze film zo overbekend (ook bij degenen die de film nooit helemaal gezien hebben, gok ik) dat blasé doen op de loer ligt. Maar laten we eerlijk zijn, het werkt over het algemeen aardig.

Ik vrees dat dat vrijwel het enige positieve is dat ik over de film te zeggen heb, want erg onder de indruk ben ik voor de rest niet.

De film had gerust 20 minuten tot een half uur korter kunnen zijn, want het stuk op de boot is echt veel te lang. De suspense is op momenten grotendeels weg omdat de haai dan al lang en breed een paar keer in beeld geweest is, en de wat zwakke schrikmomentjes als de haai dan toch tevoorschijn komt werken maar matig.

Uiteindelijk eindigt het nog redelijk, maar of het zijn status echt verdiend? Ik geloof best dat het destijds een heel ding was, en dat de film een generatie angstige kindertjes achergelaten heeft, maar droog bekeken is het gewoon een wat B-achtige film over het wat langdradige proberen vangen van een haai. Vooruit, de haai was oké.

Meer dan een matige 3* kan ik er niet uitpeuren.

Een absolute klassieker in het genre die ook na bijna veertig jaar nog steeds overtuigd.Acteerwerk,regie,fotografie,scenario,muziek en speciale effecten,het is allemaal van topklasse.Dit is twee uur puur kijkgenot,elke keer opnieuw.

Spannende en erg knap gemaakt film die absoluut nog niet gedateerd is. De opbouw is perfect waarbij we precies op tijd de haai de zien krijgen. De cast is goed en Hooper en Quint zijn fantastisch karakters die de film eigenlijk dragen. Computereffecten kunnen niet tippen aan het knutselwerk (positief bedoeld) van deze haai.

In mijn herinnering is het een best goede film, maar te veel geluk en te weinig haai. Na de zoveelste herziening valt dat teveel gelul toch best wel mee. De opening is inmiddels een cliché in animal horror, maar goed uitgewerkt. Lekker zomers sfeertje ook op het eiland, helaas doet het me er weer aan herinneren dat ik deze zomer nergens heen ga.

Roy Scheider staat in mijn geheugen ook te boek als het oersaaie character Brody, maar ook dat moet ik nu ontkrachten. Shaw en Dreyfuss zijn weliswaar iets leuker, maar ook Scheider speelt overtuigend. De bekende Jaws-tune van Williams gaat nooit vervelen en maakt de film echt dreigender wanneer die ingezet wordt. De muziek wanneer de Orca de gele vaten achtervolgt vind ik dan weer niet gepast.

Waarom deze film me continue op het puntje van m'n relaxte-fauteuil-met-uitklapbare-voetensteun houdt is de angst voor hetgene wat je niet kunt zien. Dat heb ik zelf ook wel eens als ik in de zee of een groot meer zwem; wat zal er nu allemaal onder me zwemmen? Ieder moment, vanuit iedere hoek kan er een haai zijn slag slaan. En als ie dat doet in deze film, dan ziet het er ook nog eens erg goed uit. Geen CGI, maar gewoon echt gebouwde mechanische haaien - die weliswaar lang niet altijd werkte - maar uiteindelijk enorm goede resultaten boeken. Het gevecht tussen de haai en Quint is echt fantastisch! Even nog een open deur intrappen; dit is toch wel de koning onder de haaienfilms.

Jaws, ik zou het geen jeugdsentiment kunnen noemen, want hoewel ik de film vaak zag, beleefde ik toen meer plezier aan andersoortige films en series. Deze was bij mij bekend als een aardige film, maar meer ook niet. Jaren later blijk ik daar toch naast te zitten.

Het verhaal is redelijk is kaal: een aantal mensen probeert een vis te vangen. Het schijnt dat het boek veel uitgebreider was met subplotjes die alleen maar in de weg staan. Het is een juiste keuze om die ongein eruit te halen. In een boek werkt dat vaak, in een film niet per se. Er zit hierdoor ook geen enkele overbodige scène in, maar toch weet Spielberg met weinig beelden de personages net genoeg uitdieping te geven om met hen mee te leven. Verder heeft vooral het eerste deel een heerlijke zomerse vibe, een nonchalante sfeer, waarin het dorpje, toch al op een eiland, echt tot leven komt als gemeenschapje. Eigenlijk is het jammer dat eenmaal,m et drie man op de boot, die nonchalance verdwijnt. De claustrofobische sfeer die daarvoor terugkomt is ook goed, maar toch net iets minder fijn.

Spielberg weet verder verdomd goed hoe hij moet filmen en waar hij zijn camera moet neerzetten. Als Brody zijn auto pakt, zie je net door de poort heen dat hij bij de politie zit, en meer van dat soort trucjes. Spielberg weet ongelooflijk veel met enkel beelden te zeggen. Alleen al die briljante scène op het strand waarin Brody toekijkt op de badgasten. Met knappe montage wordt zonder een enkel woord heel veel suspense gebracht, en het is ook volstrekt duidelijk wat er allemaal gebeurt. Dat is pure cinema. Zet het geluid uit, en 90% van de film krijg je nog mee. Dat is heel knap filmwerk. Overigens mis je dan wel de geweldige muziek van Williams, en die ene overbekende monoloog van Robert Shaw over de USS Indianapolis. Die monoloog duurt een goede vier minuten, is spannend en past qua toon perfect in de film op dat moment. Minpunten verder aan de film? Ja, behoudens die ene monoloog irriteert het personage van Shaw vooral. En verder is het allemaal wel knap in beeld gezet, maar echt heel mooi is het niet.

Ik twijfel een klein beetje aan de score, maar door dat ene fantastische Vertigo-shot slaat de balans sowieso positief uit. 4,5*.

Een film zoals ze tegenwoordig niet meer gemaakt worden. Een echte klassieker, zoals star wars en Jurassic Park. Nu worden er haaienfilms in een snel tempo geproduceerd (en ze zijn bijna allemaal bagger), maar deze film was destijds erg vernieuwend en ook nu nog met voorsprong de beste uit het genre. Spielberg heeft met deze film een klein stukje filmgeschiedenis geschreven.

Te beginnen met de spanningsopbouw. Die is hier echt geweldig. Een prima beslissing om de haai niet meteen in beeld te laten komen. De eerste scène is hier al meteen een goed voorbeeld van. Als de haai hier al meteen in beeld kwam, zou die hele scène enorm aan kracht ingeboet hebben. Nu wekt deze scène spanning op, de angst voor het onzichtbare. De muziek van John Williams is echt geweldig. Dat dreigende deuntje blijft fantastisch.

Visueel komt de film inderdaad een beetje gedateerd over. De haai is overduidelijk een mechanische pop. Maar toch ziet de haai er erg goed uit. Hij werkte de helft van de tijd niet, maar heeft uiteindelijk zeer goede resultaten opgeleverd. In sommige haaienfilms in deze tijd zien de haaien er veel nepper uit dan deze 'Bruce'.

Een erg goede film. Ik twijfel nog een beetje aan mijn score. Ik zou hem een 4,5 willen geven, maar toch is de film niet altijd even goed en sommige dingen duren iets te lang, waardoor ik op een dikke 4 strand.

Jaws is een leuke en een spannende film , met af en toe zijn enge momenten.

De engste scene zit aan het begin van de film. Ik heb het over de scene dat het meisje gaat zwemen en plots word ze naar beneden getrokken. De haai valt aan. Maar je ziet de haai niet. Alleen het water. Ik vond dit een perfecte opening van de film en zoals gezegd vind ik dit ook meteen de engste scene van de film.

Maar er zitten in deze film veel meer van deze spannende en angstaanjagende momenten. Dat die momenten zo angstaanjagend zijn komt mede door de muziek van John Williams. Elke keer als je zijn beroemde deuntje hoort weet je dat de haai eraan komt. Dit maakt de film nog spannender . Er is een moment in de film dat je de haai ziet , zonder je de muziek hebt gehoord. Je bent op een gegeven moment zo gewend dat de haai komt als je dat beroemde deuntje hoort, dat je echt schrikt als de haai tevoorschijn komt zonder dat deuntje gehoord te hebben. Dit is een mooi voorbeeld van dat het niet gebruiken van muziek ook erg effectief kan zijn.

Het eerste stuk van de film is spannend. We krijgen een paar spannende strand scènes te zien waarin je als kijker afvraagt of de haai nu gaat aanvallen of niet ? . Maar ondanks dat er in het eerste stuk van de film spannende momenten zitten, vind ik het eerste stuk van de film toch een beetje langdradig. Er had wat meer vaart in de eerste helft van de film gemogen.

Vanaf het moment dat Martin Brody, Quint en Matt Hooper op de haai gaan jagen is het uit met de langdradigheid. Het drietal doet verschillende pogingen om de haai te vangen en ze komen tijdens hun jacht tocht zelf steeds meer in de problemen te zitten. Het word allemaal nog spannender omdat de drie jagers , drie totaal verschillende karakters hebben en er daardoor tussen het drietal soms nog wat wrevel ontstaat. Tussendoor krijgen we nog een mooie monoloog van Quint over de tweede wereld oorlog.

Het drietal word uitstekend neergezet door de cast. Robert Shaw vond ik erg goed als Quint. Quint is een dronken haaien expert. Wat ik erg goed vind is dat Robert Shaw en de filmmakers dat dronkenschap niet overdrijven. Quint blijft daardoor een grappig personage en niet een personage waaraan je gaat irriteren. Roy Scheider speelt erg goed als Martin Brody. Al moet ik wel zeggen dat ik Martin Brody een beetje een saai personage vond. Ook erg goed vond ik Richard Dreyfuss als Matt Hooper. Wie ik dan weer tot slot niet zo goed vond acteren was Lorraine Gary als Ellen Brody. Lorraine Gary acteert op de automatische piloot. Gelukkig is haar rol in deze film niet zo groot.

We krijgen een erg spannende climax aan het eind van de film . Na de climax is de film wel plots erg snel afgelopen. De film sluit niet netjes af.

Al met is Jaws een erg goede en spannende film die wel wat meer vaart mocht hebben in de eerste helft.

4 sterren voor deze film.

Enn jawel, ook eindelijk deze klassieker gezien. Films van dit niveau en genre zijn er eigenlijk niet meer. Wat een topper zeg. Verdient het naar mijn mening zeker wel om in de top 250 te staan, staat er helaas niet in. Hoort er zeker want de film heeft alle ingredienten voor een goede thriller.

Ik zei laatst dat Steven Spielberg een overschat regisseur is, die woorden kan ik nu een beetje meer terugnemen.

Dan toch van de week nog maar eens dé alom bekende klassieker herzien. Het was lang geleden dat ik Jaws voor het laatst gezien had. Vreemd genoeg stond me meer bij van de vervolgen, waarvan het ongeveer even lang geleden is dat ik ze gezien heb; al zullen die me eerder zijn bijgebleven doordat ze niet erg goed waren.

Jaws is met name leuk door de hoge cultstatus. Die opening is gewoonweg briljant. John Williams' muziek is volgens mij het grootste pluspunt van de film, want zonder zou Jaws, Jaws niet zijn. Ook hier is de film weer op te delen in twee helften. De eerste helft is vooral het laten zien wie zoal slachtoffer wordt van de haai en de tweede helft is niets meer dan 'de jacht op'. Het eerste gedeelte is zonder twijfel het leukst. Er is dan nog niet veel bekend over hoe de haai eruitziet en als je dan de shots te zien krijgt van de zwemmende mensen (vanuit de ogen van de haai) onder begeleiding van het gruwelijke deuntje, krijg je het toch wel benauwd. De eerste moord (op het meisje) was het beste qua sfeer, maar de tweede was de meest gruwelijke. Bij dit soort films ga je er toch wel (ik althans) automatisch van uit dat jonge kinderen gespaard blijven.. Niet dus.

Zodra het drietal op de boot stapt en op jacht gaat naar de haai, kakt het allemaal wel wat meer in. De film wordt niet uitgesproken saai, zeker niet omdat ze meermaals met de haai geconfronteerd worden, maar het is toch ineens een heel andere film geworden als daarvoor. Het dieptepunt werd bereikt als ze dronken zijn en twee van de drie met hun wonden gaan pronken. Het ergste moet dan nog komen: de kapitein die een verhaal vertelt over WOII. Ik heb daar gewoon niets van meegekregen. Hoe interessant ik de gebeurtenissen uit die periode ook vind, het sloot totaal niet aan bij wat ik op dat moment wilde zien. Uiteindelijk denk ik toch wel dat hier wat tijd bespaard had kunnen worden, want dit soort scènes hoefde wat mij betreft niet. Gelukkig komt de film wel terug op niveau met een geweldige finale, beginnend bij het lugubere moment met Quint in de kooi. De haai zelf ziet er nog behoorlijk echt uit als ik kijk naar het jaartal waar de film uit stamt. Het hele laatste kwartier (of iets langer) is absoluut de moeite waard. Fantastisch gefilmd!

Toch wel een terechte klassieker. De film kent een goede cast. Roy Scheider is goed als hoofdpersoon, maar ook Robert Shaw was goed op dreef. Richard Dreyfuss' personage kon ik niet uitstaan, dus die deed het ook goed. Deze thriller is er niet eentje die me van begin tot eind heeft weten vast te houden, met name door enkele fragmenten op de boot. Desondanks is het nog altijd een aangename film en op de momenten waar Spielberg in actie moet komen, doet hij dat ook goed.

3,5*

Klassieker uit de jaren 70.

Het concept van Jaws is inmiddels talloze malen geïmiteerd, maar zelden geëvenaard. De kracht van de film zit ‘m in de spanning en gaat gelukkig niet zozeer op goedkoop effectbejag. De haai waar het allemaal om draait verschijnt slechts enkele malen en het duurt ruim een uur voordat de kijker een goede glimp van het beest opvangt.

De spanning van de film wordt mede versterkt door de sublieme montage van Verna Fields alsmede de effectieve muziek van John Williams. Beiden werden hiervoor bekroond met een oscar. Ook het Geluid werd bekroond met een oscar, maar de film zelf moest het doen met een nominatie.

Ik ben persoonlijk geen groot fan van Spielberg, maar Jaws vind ik misschien wel zijn beste film. Dat het een klassieker is zegt me niet veel aangezien ik van een jongere generatie ben. Dit meegerekend vond ik het toch een erg spannende film die me meer wist te boeien dan veel andere thrillers. De sfx zijn erg goed, de acteurs briljant en de film heeft een eigen stijl die perfect is voor een verhaal als dit. Niet alles in de film was even interessant om naar te kijken, maar alles bij elkaar is dit misschien wel de perfecte thriller.