Dip Huet Seung Hung (1989)

Opnieuw leuke actiefilm van John Woo & Chow-Yun Fat. Veel valt er niet over te zeggen: Het is maar van hetzelfde. Super actie maar veel verhaal zit er niet in.

Ik ben geen liefhebber van actiefilms, dat weten de meeste mensen die me hier een beetje volgen wel. Toch wil ik ook uit die hoek graag wat films zien. Deze film, vaak gezien als moderne klassieker is er zo een. En wat ik vooraf denk ik niet had verwacht is toch wel mijn conclusie: Kan iemand me een film aanraden van Woo waar de actie even sterk is, maar dat stomme zeikverhaal, de tegeltjesuitspraken en de opvliegende duivenkitsch de film niet steeds ophouden?

Twee scenes springen er echt bovenuit: de botenscene in het begin , die vond ik zowaar nog spannend en de stevig aan de eindscene van The Wild Bunch referende scene in de kerk. Maar elke actiescene was sterk en daardoor heb ik me behoorlijk vermaakt.

3.0*

Mwah, toch wel wat een tegenvaller na al die behoorlijk positieve reacties hier. Geef mij maar Face/Off van Woo, want ondanks dat velen dit de beste film van de man vinden viel hij me toch wat tegen. Opzich wel vermakelijk, maar daar is het meeste mee gezegd wat mij betreft.

Grootste pluspunt is uiteraard de actie. Het gaat totaal nergens over, is behoorlijk ongeloofwaardig en over-the-top, maar is grotendeels toch een lust voor het oog. Het camerawerk is prima verzorgd, al vind ik dat de montage soms wél wat slordig was. Daarnaast vond ik de muziek maar helemaal niks. In het begin steeds dat rotnummer van die (blinde) vrouw en later de ietwat mislukte dramatische muziek. Ook vond ik dat de muziek maar matig ondersteuning biedde aan de scénes. Het paste soms voor geen meter.

Het verhaal is opzich te doen en lekker te volgen, maar kent echt weer een paar slechte scénes hoor. Vooral de momenten - en uitspraken - tussen Yun-Fat en die politieagent zijn zowat allemaal mislukt. Yun-Fat wordt de hele film op zijn hielen gezeten door die vent, schiet zijn collega dood en ze zijn de grootste vijanden, maar nee hoor; een paar minuten later zitten ze bij elkaar om te kwijlen wat voor goede vrienden ze wel niet van elkaar zijn. Mede daarom vond ik de eindscéne niet helemaal gelukt, ondanks de puike actie weer.

De acteerprestaties zijn prima in orde. Yun-Fat is redelijk cool en ook zijn mannelijke collega doet het goed. Die (blinde) vrouw vond ik dan weer minder. Mwah, voor de rest heb ik me wel vermaakt. De film kijkt lekker weg, maar kent toch wat te veel minpunten vind ik. Ik hou het op 2,5 sterren eerst...

Je moet het allemaal ook niet te serieus nemen allemaal. Maar goed ieder zijn eigen meug, in ieder geval jammer dat je het niet bijzonder vond.

Op naar Hard-Boiled dan maar...

Ben benieuwd, die komt binnenkort aan de beurt

Ik zou Hard-boiled eens uitproberen als ik jou was. Daar ligt de nadruk véél minder op het drama, wat bij deze film inderdaad een minpunt is.

Striving 4 Perfection van Raekwon op de CD Only Built 4 Cuban Linx , de dialoog tussen hem en Ghostface Killa wordt volgens mij ondersteund door het beginthematje op syntheziser van deze film. Ik ben eigenlijk redelijk zeker.

Dan blijf ik bij Raekwon maar uit de buurt, want ik heb me rot ge-ergerd aan dat cheesy syntheziser deuntje. De film stelde me sowieso teleur. De actiescenes waren nog wel in orde, alleen wordt de film compleet verneukt door dat ellenlange, oversentimentele vriendschap-gedweep van Yun-Fat en co.

Ik vind zulke cheesy muziek eigenlijk best charmant .

Ik ook wel eigenlijk.

Dat is nou juist de hele essentie van de film.

Tja, jammer.

Soms een beetje gedateerd maar over het algemeen blijft deze film zelfs na 20 jaar kaarsrecht overeind kwa actie.

Je moet toch wel een beetje ingesteld zijn op deze film; de overdreven actie, melodramatische scene's en opvallende dialogen maken het eigenlijk een pulp film. Daar waar ik een 'gewone' actiefilm verwachtte was het dus wel even wennen. Tegen het einde zat ik wel aardig in de film, maar de pompeuze climax is zelfs dan iets te veel van het goede. Of wellicht juist een mooie afsluiter van deze film. Ik ben er nog niet helemaal over uit.. spectaculair was het in ieder geval wel.

Het records schieten zonder te herladen is trouwens met deze film wel gezet!

Vermakelijke actiefilm!

Leuk om de Aziatische films van Woo te zien. Bij A Better Tomorrow moet Woo er nog enigszins inkomen, het vervolg is al beter en bij deze film wordt de stap vooruit gewoon lekker doorgezet. Lekker no nonsens actiefilmpje, waarbij de kogels letterlijk in het rond vliegen. De film is uiterst vermakelijk, met een verhaal dat vere van serieus te nemen is, maar dat is verder niet storend. Yun-Fat Chow is lekker op dreef en geniet volgens mij echt van zijn rol. Tussen de actiescenes door is de film soms wat minder, maar de actie en ook de muziek mogen er zijn. Heerlijk over the top dus en binnenkort Hard-Boiled maar eens bekijken. Heb er stiekum al een beetje zin in.

3,5*

Mijn 100e! Daar ben ik erg blij mee.
Na 266 dagen op MovieMeter. 'S kijken of ik nr. 101 tm 200 kan schrijven in de helft .

1e ziening van The Killer.

Ik weet niet zo goed wat ik met deze film aanmoet. (Als ik goed herinner) Tarantino vertelt op de (overigens zeer zienswaardige) 2e disc vd SE van Reservoir Dogs dat The Killer voor hem zeer invloedrijk is geweest, evenals John Woo in het algemeen. Dip Huet zou zelfs een grote inspiratie zijn geweest voor QT.
Aangezien ik QT heel hoog heb zitten was ik erg benieuwd naar dit werk van Woo.

Aan de ene kant van de medaille vind ik deze film regelmatig erg mooi, Fats gezicht lijkt wel uit steen gehouwen, zo sereen en superieur oogt hij. Prachtig. De muziek/ score draagt voor mij bij aan een fijne, iets melancholische sfeer. Het realiteitsgehalte van het inslaan van de kogels vind ik hoog, prima (dit trouwens in tegenstelling tot het zeer neppe geluid bij de klappen die Fat uitdeelt aan de 2 overvallers van Sally Yeh).

Ik ben een zeer groot liefhebber van het werk van James Clavell. Zijn boek
'Noble House' heb ik meerdere malen verslonden.
Net voordat Fat op het strand een confrontatie beleeft en het meisje redt/ naar het ziekenhuis brengt, is er een shot van Fat dat mij meeneemt het boek van Clavell in. Voor mij wordt de sfeer van het door mij zo geliefde boek precies getroffen. Dat heeft me ongelooflijk goed gedaan.
(Hiernaast is er in de film een spectaculaire achtervolging op The Peak van Hong Kong. Ook in het genoemde boek wordt er geraced op The Peak. Dus nog iets dat mij het boek binnentrekt. Heerlijk.)


Andere zijde vd medaille: het plot doet me weinig, in ieder geval véél minder dan Woo volgens mij voor ogen had. De fatale vriendschap tussen Danny Lee en Fat, daarnaast nog de dood van de makkers van deze twee hoofdpersonen...
Alles wordt met gierend veel pathos in beeld gebracht maar mist zijn uitwerking grotendeels.

Wauw die scene aan die tafel met dat ongeladen pistool, Briljant.

Harde Chinese actiefilm maar wel leuk, doden vallen er genoeg. Ik vraag mij af hoeveel figuranten ze hierbij nodig hadden.

Leuke actiefilm, die ondanks de taal makkelijk te volgen is. Het verhaal is goed bedacht, niet super orginieel maar de relaties tussen de mensen zijn leuk en boeiend. Daarnaast is het een spannende film waarbij de actie ook van hoog niveau is. De muziek is ook nog erg goed. De cast is wel aardig, neit echt extreem goed maar wellicht komt dat door de taal.

De film wordt naar mate hij vordert steeds beter, en ook de wat sentimentele stukjes zijn erg geslaagd, dat heeft Woo goed gedaan want je hebt ook vaak actie films waarbij dit totaal niet lukt. Toch ben ik neit erg onder de indruk van de film, en is het geen uitschieter in het actiegenre.

3.5*

Lekkere over the top film met Fat als kogelvirtuoos. Meer verhaal en emotie dan in Hard Boiled maar verder redelijk gelijkend in opzet.

De wisselwerking met Lee is goed en er zitten ook een paar heerlijke fouterikken in. Over versnelde autoachtervolgingen zullen we het maar niet hebben, dit soort films hoort immers verre van perfect te zijn en dat heeft zo z'n charme.

Twintig jaar oud alweer, maar nog steeds een feest voor fans van virtuoos in beeld gebrachte schietpartijen. Er gaan weer heel wat kogels doorheen in ieder geval. Het verhaaltje is wat aan de melodramatische kant, maar dit is slechts wat storend in het begin van de film. Visueel staat de film nog steeds als een huis; er zijn inmiddels tal van scenes aan te wijzen die sindsdien eindeloos gekopiëerd zijn door mindere filmmakers. De personages zijn ook nog steeds cool (afgezien van dat foute Pipo de Clown-streepjespak van Danny Lee) en de vriendschap tussen de twee hoofdrolspelers is overtuigend in beeld gebracht. Zeker geen perfecte film en als pure thrill-ride vind ik Hard-Boiled nog steeds iets sterker, maar hij kan nog wel twintig jaar mee.

De film is precies zoals ik hem mij herinnerde: bij vlagen waait adrenaline in hoge snelheden over het scherm, maar over het geheel genomen is de film uiterst melig.

Echt kwalitatief stijlvol is de actie meestal niet, maar wat betreft kwantiteit zijn er weinig films die de actie in deze film overtreffen, met als hoogtepunt de alom bekende eindscène in de kerk: de vijanden, in de volksmond ook wel bekend als lopende, tactisch in het wit geklede (zodat het bloed beter naar voren komt) schietschijven, blijven maar komen en de kogels maar stromen, terwijl de hoofdpersonen ondertussen overdadig veel kruit wijden aan één van deze schietschijven, die in slow motion neergaan terwijl bloed uit hun zojuist doorboorde aderen spuit. Erg verfrissend.

Helaas worden deze actiescènes begeleid door een uiterst sentimentele, erg misplaatste score, die dramatiek in de scènes zou moeten brengen, maar daar keihard in faalt: in plaats daarvan verlaagt het slechts het adrenalinepeil en verhoogt het de meligheid, waardoor de scènes een stuk minder vermakelijk worden dan ze hadden kunnen zijn. Deze meligheid wordt vervolgens nog eens aangesterkt door de blikkerige geluidjes die de pistolen lijken voort te brengen, en zo houdt de actie slechts éénderde van zijn oorspronkelijke impact over.

Daarnaast worden de ondanks alles nog steeds vermakelijke actiescènes veelal onderbroken door het kitscherige, oversentimentele drama-verhaaltje dat de actie gigantisch in de weg staat. Deze drama-scènes varieerden van melig tot ultiem slaapverwekkend en leken slechts als pauzes tussen de climaxen te dienen. Zonde, want ze haalden een hoop vaart uit de film.

2*, maar dat hadden er natuurlijk veel meer moeten zijn.

Weer een lekker actiefilm van meneer Woo. Kort geleden Hard-Boiled gezien en nu was het de beurt aan The Killer. Ook hier gaat het weer volkomen om de actie en die was weer lekker fijn. Toch minder over the top dan in eerstgenoemde. Minder overbodige sprongen, maar wel veel kogels in één lijf jagen. Beetje jammer van het te sentimentele gedoe dat wel. Gedateerd is de film zeker niet, ik had nou niet echt het idee dat ik naar een 20 jaar oude film aan het kijken was. Iets minder dan Hard-Boiled, maar zeker goed!

3,5*

Prachtig mooie film. Veel meer dan de standaard actiefilm. Ook het vertrouwen wat ze in deze film aan elkaar geven en hoe mensen het misbruiken. prachtig acteerwerk ook. Betere john woo

Minder dan Hard-Boiled. Yun-Fat speelt welliswaar een leuker karakter, maar het verhaal en de actie zijn minder goed. Het meisje in de film wordt wel heel overdreven dom gehouden, en het voortdurende Mickey-Dumbo roepen werkte ook op de zenuwen.

Alles bij elkaar toch na alle grote verhalen die ik over deze film had gehoord toch een kleine tegenvaller. De actie was dan wel zeer spectaculair en de soundtrack was zeer sfeervol, echt veel meer dan dat had de film voor mij toch niet te bieden. De hele relatie tussen de agent en de moordenaar kwam voor mij gewoon niet uit de verf, het was gewoon behoorlijk onrealistisch en ietwat knullig. De ondertiteling werkte daar behoorlijk aan mee, maar het valt me bij veel Hong Kong Legends films gewoon op dat de subs vaak wat te wensen over laten.

Puur spektakel, beter uitgewerkte personages dan de gemiddelde Hong Legends films bieden, maar ook niet veel meer dan dit.

Enerverende achtbaanrit van actiemeester Woo die naar het einde toe jammerlijk ontspoort door een overdaad aan actie en sentiment.

John Woo's een na beste. Schiet (:P) qua dialogen en geloofwaardigheid echter te kort in opzichte van zijn andere pareltje Hard-Boiled en blijft daarom steken op 3.5*.

Woo windt er geen doekjes om, als het op melodrama neerkomt. Al bij aanvang lijk je bijna naar een trailer van een langere film te kijken, actie en misere volgen elkaar in rap tempo op. Maar dat heeft ook hier wel weer z'n charme. Zit wat melodrama erg tussen Lat Sau San Taam en Ying Hung Boon Sik in. Qua actie is het wat ingetogener als eerstgenoemde, maar weet qua symboliek (die kerk, die vogels) best te vermaken. Daarbij blijf ik vooral die scènes in en op flatgebouwen echt goed vinden, vooral wanneer er ook nog een groothoeklens aan te pas komt (jammer genoeg is die scène erg kort).

Poëzie in de vorm van een actiefilm

Vermaak ten top en verveeld af en toe.

Heerlijke pulp en alles kan en mag, als het maar symbolisch weergegeven wordt.

En dat is juist de kracht van Dip Huet Seung Hung.

Af en toe glijd Woo uit en laat zich een beetje meesleuren in de overtollige melodramatische en actiescènes.

Ik heb ook nog Hard-Boiled en Bullet in the Head thuis liggen,

Hopen dat die ook zo geweldig (en lekker over de top) zijn als deze.

Ik geef hem een 3 tot nu toe.

De stemmen op mijn dvd waren trouwens afschuwelijk opnieuw ingesproken en de ondertiteling klopte ook van geen kanten.

Face/Off