Short Term 12 (2013)

Met weinig pretentie laat Cretton ons een greep uit het leven van een groepje sociaal werkers zien. Helemaal willekeurig is die greep niet: hij valt samen met de komst van Jayden, een meisje dat haar problemen maar liever voor zichzelf houdt. Het maakt het één en ander los bij medewerkster Grace, die zelf ook nogal een verleden wegdrukt.

Als er iets is wat Short Term 12 weet te etaleren is het wel het acteertalent van ieder afzonderlijk castlid. Niemand doet onder voor de ander, al weet vooral Keith Stanfield als de introverte Marcus een verpletterende indruk te maken. Wel schuurt Cretton meerde malen vervaarlijk dicht tegen het sentimentele aan wanneer het emotioneel beladen raakt. En wanneer de toon luchtig is wordt het wel snel erg "quirky". Dit stoort vooral wanneer Jayden geïntroduceerd wordt: net iets te bijdehand voor die leeftijd.

Gelukkig weten de acteurs zich prima staande te houden en geven ze het sentiment en de net iets te expliciet aanwezige indie-toon het juiste tegenwicht. Hand in hand met het publiek lopen ze het hele spectrum van de menselijke emotie door. Wie bij de aftiteling niet met een glimlach op zijn gezicht zit heeft een hart van steen.

Short Term 12 is een film over vriendschap, liefde, vertrouwen en hoe je elkaar kunt helpen in situaties waarin je het niet meer ziet zitten. Een geloofwaardige en uitstekende film over een opvanghuis voor uit huis geplaatste jongeren

Short Term 12 Review | Filmtakers

Achteraf jammer dat ik hem destijds niet in de bioscoop heb gezien. Uitstekende film over een zeer interessant onderwerp. Alles is boeiend, de ontwikkelingen in het tehuis en de ontwikkelingen van het karakter van Brie Larson, die overigens heel sterk speelt. Het is sowieso een heel interessant karakter met zoveel verschillende kanten dat het hele uitdaging moet zijn voor een actrice. Ze is ook heel mooi, maar dat maakt verder niks uit. Geweldig eindshot ook, sowieso vond ik de film visueel erg aantrekkelijk.

4*

Fijn filmpje.

Grote kracht van deze Short Term 12 is de authentieke sfeer die hij weet te creëren. De toon wordt meteen gezet in de openingsscène en wordt nooit meer losgelaten. Belangrijkste factor hiervoor zijn de acteerprestaties, die over de hele lijn van een constant hoog niveau zijn. Brie Larson zien we hopelijk wat vaker terug, John Gallagher Jr. bevestigt voor mij hier zijn talent (al duurde het een hele tijd voor ik wist waar ik hem nu weer van kende; bleek Jim Harper uit The Newsroom te zijn ) maar vooral de kinderen leveren hier een uitstekende prestatie. Kinderen en emoties gaan zelden goed samen, maar hier leveren ze een meerwaarde. Zeker Kaitlyn Dever als Jayden verdient hier een extra pluim. Het camerawerk mag echter niet onderschat worden. De stijl die eerder aanleunt bij wat je in documentaires ziet en de vele close-ups dragen bij tot het gevoel van realisme.

Is dit dan een topper? Nee, helaas niet. Daarvoor worden er veel te veilige keuzes gemaakt. Alle losse eindjes goed laten aflopen is eerder naiëf dan een goed beeld te geven van de situatie waarin deze jongeren en begeleiders zitten. Grace die veel te gemakkelijk weer uit haar cris geraakt, Marcus die uiteindelijk goed terechtkomt, toch smetjes op de film. Die scène met de echografie en de voorlaatste scène hadden beter weggelaten geworden, en de film was veel sterker geweest als bijvoorbeeld Marcus het niet overleeft had. Er is duidelijk gekozen voor een film die niet teveel mensen afschrikt, en dat is jammer.

Sterke film met uitstekende acteerprestaties, een paar geweldige scènes (het verhaaltje van de haai en de octopus, snik), maar die helaas te brave keuzes maakt om echt top te zijn. Dikke 3.5*, maar er zat meer in.

Leuke film, en zeker het eerste gedeelte kijkt lekker weg met een fijne sfeer. Wel kan je enkele vraagtekens stellen (mag zo iemand als Larson zomaar een groep leiden?) en het einde is wat afgeraffeld met veel verkeerde keuzes. Toch overheerst het goede. Mooi geschoten en iets overbelicht waardoor een dromerige sfeer ontstaat, en vooral Larson speelt echt fantastisch. Ze heeft sowieso een interessant personage maar weet echt heel veel dimensies te geven en komt tot leven met de vele kleine gebaren en houdingen. Buiten dat is ze ook heel mooi, maar sowieso wel de beste vrouwelijke rol van 2013 die ik tot nu toe heb gezien. 3,5*.

Sterk drama over een opvangcentrum voor risicojongeren. Bij vlagen zeer heftig. Met name de rap van Marcus over zijn moeder en het verhaal van Jayden over de haai (haar vader) en het meisje Nina bezorgden mij koude rillingen. Gelukkig werd de toon hier en daar wat verlicht door een paar luchtige momenten.

Ik kende Brie Larson nog niet, maar ze zet hier een dijk van een vertolking neer. Dat geldt trouwens ook voor Keith Stanfield én voor de regie en het scenario van Destin Daniel Cretton.
Een uitstekende film, naar mijn mening een van de beste in het genre jeugdzorg.

Toffe en meeslepende film die een positieve indruk maakt. Toont heel wat gebroken jongeren in een opvangcentrum die opnieuw mentaal bijeengeraapt moeten worden. Ook de verzorgster Grace heeft haar persoonlijk trauma . Dit indie dramaatje weet sterk uit de hoek te komen met een frisse aanpak, herkenbare mensen en dialogen en wordt nergens te zwaarmoedig. Ja, bij een aantal scènes is het eventjes slikken want de pijn die verborgen zit achter die jongeren is soms voelbaar en niet onder woorden te brengen. Marcus heeft er een rapliedje voor nodig en Jayden een prachtig verhaaltje. Ook een plus is de relatie tussen Grace en Mason. Nergens cliché en geforceerd. Wat me dan wel wat stoorde was die stagiair Nate, die weinig toevoegt aan de film en het kapotbeuken van de autoruiten van Jaydens vader . Alsof dat alles oplost... Prima film die me op heel wat vlakken overtuigd heeft.

"On my first day, I forgot everything that they taught me in those classes."

Een aantal jaar terug heb ik als maatschappelijk werker in opleiding met probleemjongeren gewerkt, hierdoor is de geschetste situatie herkenbaar te noemen.

Enfin, erg tof om te zien dat er voor de verandering eens ingegaan wordt op de jeugdzorg en alle problematiek die daarbij komt kijken. Ik begrijp dat regisseur Destin Cretton zelf ook in een opvanghuis voor jongeren heeft gewerkt en dat is aan alles te merken. De film komt namelijk erg authentiek over, dit uit zich o.a. in de anekdotes van Mason en de sterke portrettering van de verscheidene personages; het zouden zomaar echte hulpverleners en getroebleerde jongeren kunnen zijn.

Als kijker is het gewoonweg onmogelijk om niet met deze karakters mee te leven. De manier waarop langzaamaan hun problemen ontrafeld worden, is aangrijpend om te zien. Zo heb je bijvoorbeeld de rap van Marcus en het ontroerende verhaaltje van Jayden. Mede door de fijne cameravoering en idem score ontstaat er een soort van dromerig sfeertje, ondanks de nare situatie waarin men zit.

Het enige wat minder is, is de durf om dramatische keuzes te maken. 'Short Term 12' leunt daarvoor iets te veel op het veilige, waardoor het een luchtig geheel wordt dat een breder publiek aanspreekt. Daarnaast heb ik zo mijn bedenkingen bij enkele acties van Grace, maar een kniesoor die daar op let.

Al met al is dit drama een prachtig pareltje tussen het gros van de generieke indie films.

4,0 Sterren.

Treurwilg in een indie sausje met probleemkinderen en probleembegeleiders. Zeker Grace is minstens zo labiel als de kids, maar met zo'n Mason kan ik ook niks. Het ultieme watje zoals hij zich in zijn relatie gedraagt. Je wordt bijna euforisch als hij eindelijk van zich afbijt, maar hij draait net zo hard weer bij.

Het is al te klef en dan krijg je er ook nog scènes als die met zijn familie en de echo overheen. Penetrant sentiment rondom glibberig geschreven personages in een film die steeds meer gescripte trekjes gaat vertonen en qua gesnotter en gejammer van geen ophouden weet. Cretton doet echt álles dubbelop.

Waar die rap op zich nog wel werkt, is de angel er op deze manier uit tijdens het kinderverhaaltje, maar Jaydens rol smoort sowieso in de trammelant rondom Grace. Best een vreemde keuze gezien de setting en Crettons eigen ervaringen, maar goed. Zijn weke slot is de kers op deze geitenwollensokkentaart.

Welwillend warm.

Een innemend drama over een opvanghuis voor probleemjongeren en de bijbehorende begeleiders. Authentiek ook, hetgeen niet vreemd is want regisseur Cretton is zelf werkzaam geweest in de hulpverlening. Deze 'remake' van zijn eigen kortfilm is dan ook rauw, maar tegelijkertijd zacht. En warm. Door zich niet puur te focussen op de jeugd maar de relatie tussen twee medewerkers als leidraad te nemen werkt hij handig om de hete brei heen. En natuurlijk vallen dan zaken op waarover je kunt twijfelen. Al zal je in de echte wereld - als werker met dit soort kids - soms ook gekke dingen doen. Of ze op zijn minst denken. Met name over het ouderlijk tuig. Het asociale maar soms ook onherkenbare spul dat dit soort kinderen vormt tot verdrietige wezens. Of over de falende experts. Enzovoort.

Azijn pissen over Short Term 12 is mede vanwege de clichés niet moeilijk, maar desondanks voelt de film veel te welwillend aan om dit te doen. Het is ook niet voor niets dat men in het maatschappelijk- en/ of jongerenwerk tegen allerlei muren aanloopt, zo ook hier kraakhelder wordt weergegeven. Subtiliteit is niet nodig. Wellicht zaagt men desondanks van iets te dik hout planken door ook de crew op te voeren als ex-probleemkinderen, maar goed. De waarheid ligt in de realiteit niet zo gek ver van het midden. It takes a thief. Er wordt sowieso goed geacteerd door een ieder. Een film die met dit soort zware kost zowel de lach als de traan succesvol met elkaar doet afwisselen verdient een dikke pluim. En regisseur Cretton mag in de gaten gehouden worden, evenals de rest.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Prachtige film over een jonge vrouw werkzaam in de jeugdzorg. Een mooi verhaal waarbij de interactie tussen de begeleiders en kinderen geloofwaardig wordt neergezet. Een aantal aangrijpende en ontroerende momenten. Een rustig tempo en mooi, ingetogen acteerwerk waarbij vooral Brie Larson indruk weet te maken.

Indiefavoriet Short Term 12 maakt vooral indruk door de authenticiteit. Niet sinds Entre les Murs heb ik een film gezien waarin de verhouding tussen jongeren en iemand die verantwoordelijk voor hen is - maar geen familie - zo geloofwaardig overgebracht zien worden. Voor een lange tijd is de structuur vrij los, waardoor we het privéleven van Grace afgewisseld zien worden met haar omgang met enkele van de jongeren die in het opvangcentrum wonen. De toon is vrij optimistisch, maar er zit ook een duidelijk rauwe kant aan die de ernst van de situatie van de jonge bewoners niet vermindert. Het is erg aangrijpend, vooral omdat het echt aanvoelt. Dat de regisseur weet waar hij het over heeft blijkt uit alles. Brie Larson en John Gallagher Jr. lijken ook zo voor echt personeel door te kunnen gaan. Ze stralen tegelijkertijd een zekere openheid, maar eveneens een waakzaamheid en potentiële hardheid uit die waarschijnlijk bij het werk komt kijken.

Het was zo goed dat ik wat kleine deukjes in de authenticiteit wel wil vergeven. Het is ietwat vreemd dat we constant een grote groep jongeren zien, maar dat slechts vier daarvan steeds aan het woord komen. De rest mag blij zijn als ze al eens in een shot in focus in beeld gebracht worden. Het verpest de groepsdynamiek. Daarbij is beginner Nate ook wat te ongeloofwaardig. Volgens mij zou geen een verzorgingscentrum iemand aannemen die zo overduidelijk incompetent is. Zijn "heldmoment", als hij dat poppetje teruggeeft aan die zwaar getraumatiseerde jongen, is flauw sentiment. Daarnaast steunt de film op de suggestie dat Jayden Grace aan zichzelf doet denken, wat ik wil geloven, maar ik geloof niet dat dit de eerste keer kan zijn dat Grace in haar positie zo iemand ontmoet. Ze lijkt al enkele jaren mee te draaien, maar waarom is het dan nu ineens dat een misbruikt meisje haar aangrijpt.

Al die dingen zijn te vergeven en eigenlijk ook niet zo'n ernstige zaak. Meer jammer is dat de authenticiteit van de film in de laatste akte overboord wordt gezet voor een clichématige afronding die ook nog eens moeilijk te geloven is. Het wordt allemaal iets te veel een verhaal als Grace ineens met honkbalknuppel in hand voor de vader Jayden verschijnt en ze uiteindelijk haar woede kan uiten op de auto. Te vergezocht, te geschreven voor een film als dit. En dan ook nog eens dat verhaaltje op het einde over het succes dat Marcus behaalt heeft na het verlaten van de groep; daar werd eigenlijk niet tot in zo'n extreme mate naar toegewerkt. Ineens wordt Destin Cretton behaagziek en bijna Hollywoodiaans.

En dat kost toch stevig punten. Ik ga zelfs van een dikke vier sterren naar een kleine drie en een half. Cretton (en zijn acteurs) zijn een serieuze belofte voor de toekomst, maar zijn gave voor geloofwaardige personages wordt nog overstemd door zijn zwakte rond verhaaluitwerking. Hopelijk volgende keer beter.

Een goede dramafilm...

Wat een drama...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Schokkende beeld (snel camerabeweging)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Aangenaam, sympathiek filmpje over een jonge vrouw (Brie Larson), werkzaam in de amerikaanse jeugdzorg. De plot draait om de alledaagse realiteit van het opvanghuis uit de titel en de verschillende soorten jongeren die er verblijven. Sentiment wordt grotendeels vakkundig vermeden en juist die scenes waarvan je verwacht dat ze gaan leiden tot zoetsappige toestanden (zoals de rapscene en de scene met het kinderverhaaltje als metafoor voor seksueel misbruik) zijn ijzersterk. Het akteerwerk is tevens unaniem prima. Jammer alleen van het enigzins voorspelbare verhaalverloop en de iets te makkelijke afronding van het geheel, anders had hier nog wel iets meer ingezeten.

Zelf ook voldoende ervaringen met psychiatrie, maar de gasten die tegenover me zaten waren altijd zo correct en kleurloos. Kon ik weinig mee. Had ik maar iemand als Grace, die vanuit haar persoonlijke ervaringen alles veel beter begrijpt dan de mensen die enkel de droge leerstof hebben opgezogen. Empathisch vermogen is heel belangrijk om het prille vertrouwen van deze beschadigde kinderen te winnen. Als je denkt dat te kunnen bereiken door ze gedeeltelijk mee te nemen in jouw misère, is daar weinig mis mee.

Ben het niet eens met enkele voorgangers die het hebben over een gebrek aan diepgang. Dat is JUIST waar deze film in uitblinkt. Alleen het wordt niet voorgekauwd, maar komt door subtiele gelaagdheid wel degelijk naar voren. Veel kleine of kunstzinnige films hebben een nare draai, een onderhuids leed dat op een gegeven moment schreeuwend naar de oppervlakte wordt getrokken. Alsof film vooral moet raken waar het zeer doet. Het alternatief is de blockbuster: veel speciale effecten, visueel geweld en volkomen los van de dagelijkse realiteit. Het is maar zelden dat een film warmte en herkenning biedt en toch boeit. Short Term 12 raakt ons niet waar het zeer doet, maar waar we liefhebben. Zonder vals sentiment.

Intens genoten van dit pakkende drama.

Deze film raakte mij diep. Af en toe rauw, maar nergens overacted. Aanrader als je geïnteresseerd bent in de mens (binnenkant) achter de mens (buitenkant).

Wat me eigenlijke wel verbaasde, van in het begin, was dat de jeugdzorg "on the field" uitsluitend werd overgelaten aan jongeren die amper ouder waren dan de zorgbehoevenden. Stelde het beleid toch wel enigszins anders voor.

Het verhaal gaat wel over 2 supergemotiveerde jongeren, waar dergelijke instellingen zekerlijk behoefte aan hebben, maar uiteindelijk waren alleen zij die het vuile werk opknapten en het leek mij dat boven hun hoofd beslissingen werden genomen zonder enige vorm van advies van hunentwege..

De film onderlijnt expliciet de jeugdigheid en de motivatie van het team in het begin en op het einde door hun op een onbezorgde, vrolijke manier enkele wedervaringen te laten vertellen. Het zijn twee uitstekende scènes.

Hoe dan ook, dit is een goede film, die boeit en indringt. Een aanrader, wel.

Één van de meest indrukwekkende films van vorig jaar was de documentaire "Ik Hoor Hier Niet Thuis" en die begint met het geweldige beeld van de hoofdpersoon en z'n begeleider op weg naar het zwembad en waarin overduidelijk te zien is dat die begeleider er he-le-maal geen zin in heeft om met die eikel op stap te gaan en zo gebeurden er nog wel meer dingen die in een film absoluut onvoorstelbaar zouden zijn in een film, maar dat was de werkelijkheid.
In deze sprookjesfilms zijn de begeleiders allemaal hartstikke fit, hebben altijd de juiste oplossing en ook ruim de tijd om iedereen ruimschoots aandacht te geven en gelukkig zien al die probleemjongeren ook snel in dat ze het bij het rechte eind hebben ... prachtig.....in een ideale wereld...2 weken in deze unit zou een loutering zijn, voor je het weet zit je met je aanbeden geliefde cappuccino te drinken en werk je in een aquariumwinkel....mooi hoor.
Het Libelle-gehalte ligt weer eens veel te hoog, het glazuur spat van je tanden en de realiteitszin is compleet afwezig ... niveau Bouquetreeks ... en de kritieken zijn allemaal weer eens laaiend enthousiast.

Deze eens meegebracht en 'k vod het een prima drama. Het is zeker niet de meest vrolijke film, maar de film bevatte toch wel wat lichtpuntjes dat het toch allemaal niet te zwaar en donker is.

De film laat een boeiende blik zien hoe het er in zo' instelling aan toe gaat en dat het zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn is.

Er werd overtuigend geacteerd en qua speelduur zat het ook goed, niet te lang en niet te kort.

'k vond het een prima film.

“Grace, you are a line staff. It's not your job to interpret tears. That's what our trained therapists are here for.”

“Then your trained therapists don't know shit.”

Short Term 12 komt zeker binnen. De film heeft een interessant thema en sommige scènes komen hard aan maar er zitten ook gedeeltes in de film waarbij alles iets te veel voortkabbelt. Grace en Mason zijn interessante personages en hun werk met probleemjongeren levert veel indrukwekkende scènes op. Zelfmoord, snijden, misbruik… Short Term 12 verdient respect voor de manier waarop deze thema's worden aangesneden in de film en ook de rol van de therapeuten is intrigerend.

Grace en Mason hebben zelf ook niet de makkelijkste jeugd gehad en zeker Grace worstelt hier veel mee. Brie Larson speelt fantastisch en weet goed een vrouw neer te zetten die erg goed is in haar werk maar in haar persoonlijke leven met veel geesten uit het verleden te maken heeft. Mason vond ik geen bijster interessant personage en blijft wat vlak. Gallagher Jr. is wel goed in zijn scènes met Larson en je voelt echt Mason's onvoorwaardelijke liefde voor Grace. Kaitlyn Dever heeft ook een erg sterke rol als meisje met problemen en ze zorgt samen met Larson voor een aantal hoogtepunten (en kippenvelmomenten) in de film. Het einde vond ik voor een zwaarmoedige en levensechte film wel heel erg "Hollywood" en ik verbaasde mij er echt over. Alsof opeens een andere regisseur het heeft overgenomen? Maar Short Term 12 is boven alles een innemend en intiem drama dat op zijn sterkste momenten erg veel indruk maakt.

Een veel rooskleuriger beeld van de kinder- en jeugdzorg valt denk ik bijna niet te bedenken. Vooral de pure goedheid van de hoofdpersonen en de manier waarop ze als individu het verschil kunnen maken in het leven van anderen, dat is romantisering op grove schaal. Net als JJ_D heb ik er moeite mee dat zowel Grace als Mason zelf eveneens een voorgeschiedenis hebben in die wereld. Dit dient uiteraard als illustratie van het idee dat de ene goede daad leidt tot de volgende. Tenslotte valt op dat, ondanks alle trauma's en soms uitbarstingen, de kinderen allemaal van het type "ruwe bolster, blanke pit" zijn, die zich uiteindelijk helpen laten. Persoonlijkheidsstoornissen of echte psychiatrie worden gewoon buiten beschouwing gelaten.

Nu ja, één grote litanie lijkt het zo (en dan heb ik het Baywatch-achtige eindshot nog niet eens vermeld!), maar het is wat mij betreft wel doeltreffende feel-good. Je kan eenvoudig achterover leunen en je laten meevoeren in deze illusionaire wereld vol goede zielen, ook wel eens fijn.

Zwaar onderwerp dat op voor het grootste deel van de film imo te weinig de zwaarte van het onderwerp weet te bevatten maar in het laatste deel "full out" gaat wat er toch voor zorgt dat ik dit een erg goed gemaakte film vond die hier en daar enkele mokerslagen uitdeelt, eventueel wel zonder je écht knock out achter te laten. Beste scène van de film is met voorsprong de autoscène voor mij.

Ik heb geboeid gekeken naar Short Term 12. Een film over de gelijknamige jeugdinstelling waar door allerlei vuiligheid in de maatschappij of in hun nabije omgeving minderjarige tieners worden geplaatst in afwachting van hun meerderjarigheid of wanneer één of andere voogd of (surrogaat)ouder hen komt ophalen. Sterke film waarbij je eveneens enorm veel respect hebt voor de hulpverleners die met hun kalmte en relativeringsvermogen de jongeren vertrouwen trachten te geven om op eigen benen te leren staan. Stil word je eveneens van het perverse systeem waarbij meerderjarigheid als een straf wordt ervaren en je het risico loopt er letterlijk alleen voor te staan zonder echt perspectief voor ogen. Niet alleen in de film, maar ook in de werkelijkheid ondervind ik dat dit geen uitzonderingen zijn. Af en toe haalt er eens zo eentje de media en schreeuwt ‘de maarschappij’ moord en brand, maar gaat het leven de volgende dag gewoon verder. Denk maar aan de heisa na de dood van Jordy anderhalf jaar terug. De Vlamingen hier op MM zullen het zich wel herinneren ...

Ondanks het zware onderwerp tracht Cretton het luchtig en evenwichtig te houden. Crisismomenten en feel goodmomenten wisselen elkaar af en maken het niet te zwaar om te volgen. Brie Larson doet het uitstekend als oermama met veel inlevingsvermogen, maar eveneens kampend met issues. Ook de jongeren waren aangenaam om te volgen en hun acteerprestaties waren geloofwaardig en solide. De achtergrond van Larson lijkt cliché, maar ik wil ze alvast niet te eten geven, de hulpverleners die vanuit hun eigen leefwereld op één of andere manier werkzaam zijn in de hulpverleningssector. Niet perse als vlucht of camouflage voor, maar vanuit een zekere empathie en sterk inlevingsvermogen (zonder de geitenwollensok uit te hangen). Voor sommigen ook als voorbeeld om te tonen dat er uitwegen mogelijk zijn in het leven.

Short Term 12 is een mooi ingrijpend drama geworden. Voor mij zeker niet te sentimenteel, maar net op de juiste momenten de gevoelige snaar geraakt zonder erover te gaan. Veel problemen ja, maar dat is eigen aan dergelijke instellingen. Dikke 3,5*!

Prima om een keer te zien, alleen niet overwaarderen. Meer een gevalletje klein maar fijn, grootse cinema voor in de bioscoop is het natuurlijk niet. Een wereld waar de meesten van ons niet bekend mee zijn gaat met een wat geromantiseerde versie enigszins open. Sterk geregisseerd door Cretton, met een dicht op de huid camera die ook hier weer zorgt voor een lekker intense sfeer. Film is wel wat te fragmentarisch, als je houd van verhalen met een duidelijke kop en staart is dit wellicht niet je ding, op het einde heb je niet het gevoel dat het hele verhaal verteld is. Brie, toen nog niet zo bekend, laat zien dat ze een grote actrice in de dop is, ook de rest van de cast levert sterk werk in dankbare rollen. Low budget film met bijna maximaal resultaat, daar mag iedereen best tevreden mee zijn.

Deze film is mij goed bevallen. Ik vind het een interessant verhaal. Goed beeld en acteerwerk. Ik vond herkenning in bepaalde dingen, wat ik altijd fijn vind. Ik vind het wel mooi als hulpverleners hun eigen ervaringen inzetten om anderen te helpen. Natuurlijk zijn er grenzen, maar ik heb mij niet gestoord aan de perikelen van Grace zelf en de invloed ervan op haar werk. Een hoge score dus. 4*

Scherp geobserveerde en buitengewoon goed geacteerde film speelt zich af in een opvanghuis voor tieners die, als gevolg van opgelopen geestelijke trauma's, niet meer thuis kunnen wonen of naar school gaan. Het bijzondere is dat de film niet de problemen van die jongeren centraal staat, maar wel de manier waarop de verzorgers daarmee om gaan en de impact van de heftige gebeurtenissen op hun persoonlijke leven. In het geval van Grace [Brie Larson] blijkt al snel dat zij zich meer persoonlijk geraakt voelt door bepaalde problemen dan anderen en dat ze zelf nog met onverwerkte problemen speelt die haar relatie met collega Mason [John Gallagher Jr] enorm onder druk zetten. In zijn eerste filmrol van betekenis speelt Rami Malek de nieuwkomer die goede bedoelingen heeft, maar al snel merkt dat zijn nieuwe werk bijzonder veeleisend is. Naast de voortreffelijke Larson en Gallagher valt Keith Stanfield (Get Out (2017)) in positieve zin op als één van de getroebleerde tieners.

Relatief sterk.

Het is nog geen perfecte film, maar deze Short Term 12 heeft een aardig shot weten te wagen. Ik keek hem vooraf eigenlijk voornamelijk voor Brie Larson, en Larson speelt opnieuw wederom voortreffelijk. Behoord absoluut tot mijn top 3 actrices.

Ook een aantal andere bekende koppen en doorbrekende acteurs en actrices. Vond vooral de jonge Stanfield erg sterk spelen. Malek was ook goed bezig, en Dever, ondanks haar wat typerende rol, doet het ook sterk. Gallagher Jr speelt hier eigenlijk ook zowat de eerste overtuigende rol die ik tot nu toe van hem gezien heb.

Het verhaal is eigenlijk wel een beetje doorzichtig. Alhoewel je nooit echt kan raden hoe het zal lopen, heb je als kijker al snel wel een idee waar het allemaal heen wil. Het is dus een film die diverse zware onderwerpen aanraakt maar slechts enkele zorgvuldig uitdiept.

Voordeel is dat de film toch wel sterk is uitgewerkt. En dat kan je niet van elke dramafilm in dit genre zeggen. Alhoewel het nooit echt aangrijpend is, is het vooral een boeiend drama met de nodige dramatiek. Een gevoelige snaar raken deed het niet, maar het was wel goed boeiend.

Bovendien is het verhaal zelf ook gewoon interessant. De gehele omgeving rondom de kinderen is een interessant iets om te volgen en Cetton houdt vakkundig de gebeurtenissen interessant en kijkbaar. Vaak hebben dit soort types snel de saaie neiging, maar deze is altijd boeiend.

Camerawerk niet al te bijzonder, maar soms scoort het wel raak. Vooral de opening is meteen raak. Visueel is het voor de rest redelijk standaard. Je ziet hier geen gekke dingen maar ook geen saaie dingen. Soms had het net iets intenser gebracht mogen worden maar in het algemeen had ik er weinig last van.

Naarmate de slotfase begint de film wat uit te bocht te vliegen. Larson die bij de vader van Dever met een knuppel staat is eigenlijk simpelweg ongeloofwaardig. Ook missen de dialogen vaak een beetje scherpte, het had allemaal wel wat strakker mogen zijn. Maar voor de rest is er wel weinig te klagen.

Duurt voor de rest opvallend kort, maar deze film heeft een langere speelduur niet perse nodig. Het verhaal is al voldoende vormgegeven zo. Had geen extra materiaal bij gehoeven. Vaak hebben dit soort dramafilms een neiging naar 2 uur, maar deze houdt het dus relatief kort en krachtig.

Goede film met wederom een goede rol van Larson. Mist soms wat scherpte, maar weet te boeien tot de laatste minuut.

Raak drama, dankzij de sterke rolbezetting