Short Term 12 (2013)

Trailer (YouTube)

Dit ziet er fantastisch uit. Kan niet wachten!

Met weinig pretentie laat Cretton ons een greep uit het leven van een groepje sociaal werkers zien. Helemaal willekeurig is die greep niet: hij valt samen met de komst van Jayden, een meisje dat haar problemen maar liever voor zichzelf houdt. Het maakt het één en ander los bij medewerkster Grace, die zelf ook nogal een verleden wegdrukt.

Als er iets is wat Short Term 12 weet te etaleren is het wel het acteertalent van ieder afzonderlijk castlid. Niemand doet onder voor de ander, al weet vooral Keith Stanfield als de introverte Marcus een verpletterende indruk te maken. Wel schuurt Cretton meerde malen vervaarlijk dicht tegen het sentimentele aan wanneer het emotioneel beladen raakt. En wanneer de toon luchtig is wordt het wel snel erg "quirky". Dit stoort vooral wanneer Jayden geïntroduceerd wordt: net iets te bijdehand voor die leeftijd.

Gelukkig weten de acteurs zich prima staande te houden en geven ze het sentiment en de net iets te expliciet aanwezige indie-toon het juiste tegenwicht. Hand in hand met het publiek lopen ze het hele spectrum van de menselijke emotie door. Wie bij de aftiteling niet met een glimlach op zijn gezicht zit heeft een hart van steen.

Vanaf 17 oktober in de bioscoop (De Filmfreak)

NL trailer (YouTube)

Short Term 12 is een film over vriendschap, liefde, vertrouwen en hoe je elkaar kunt helpen in situaties waarin je het niet meer ziet zitten. Een geloofwaardige en uitstekende film over een opvanghuis voor uit huis geplaatste jongeren

Short Term 12 Review | Filmtakers

Winnaar het de publieksprijs op het afgelopen Filmfest Gent met een score van maar liefst 4.73.

Short Term 12 (Destin Cretton) was erg fijn. Maar. Te uitgesproken, te afgerond en te voorspelbaar om bijzonder genoemd te worden. Gaat dit de doorbraak worden van actrice Brie Larson?

Beetje onzinuitspraak, aangezien ze in serieland (grote rol United States of Tara en Raising Dad) allang een "grotere" naam is en in de wat meer alternatieve comedy films (Greenberg, Scott Pilgrim) ook al rollen had.

Hoezo 'onzinuitspraak'? Ze heeft in Don Jon, Greenberg, The Spectacular Now en Scott Pilgrim vs. the World bij elkaar nog geen half uur speeltijd en hier zit ze zo'n beetje in elk shot.

Ik doelde dan vooral ook op haar serie rollen, die vooral bij United States of Tara behoorlijk groot was.

Ok, ken de serie(s) verder niet.

Short Term 12 wint American Indie Competition op Leiden International Film Festival.

Heb goede dingen gehoord over deze film en ben ook een veel mooiere poster tegengekomen op IMBD.

Achteraf jammer dat ik hem destijds niet in de bioscoop heb gezien. Uitstekende film over een zeer interessant onderwerp. Alles is boeiend, de ontwikkelingen in het tehuis en de ontwikkelingen van het karakter van Brie Larson, die overigens heel sterk speelt. Het is sowieso een heel interessant karakter met zoveel verschillende kanten dat het hele uitdaging moet zijn voor een actrice. Ze is ook heel mooi, maar dat maakt verder niks uit. Geweldig eindshot ook, sowieso vond ik de film visueel erg aantrekkelijk.

4*

Zoals hierboven is het een zeer intersssante film met een wat mindere uitwerking naar mijn mening, de film doet erg z'n best om een zogenaamde Short term overtuigend neer te zetten, en dat lukt verassend goed. Maar alles daarbuiten lijkt niet zoveel met de film zelf te maken te hebben.

Wat is het moraal en wat wil de regiseur zeggen (als hij dat uberhaupt al wilt).

Goed in elkaar gezette setting maar niet geheel overtuigend.

Geweldige film. Mooi geschoten, natuurlijk geacteerd, en een briljante Brie Larson en John Gallagher.

Fijn filmpje.

Grote kracht van deze Short Term 12 is de authentieke sfeer die hij weet te creëren. De toon wordt meteen gezet in de openingsscène en wordt nooit meer losgelaten. Belangrijkste factor hiervoor zijn de acteerprestaties, die over de hele lijn van een constant hoog niveau zijn. Brie Larson zien we hopelijk wat vaker terug, John Gallagher Jr. bevestigt voor mij hier zijn talent (al duurde het een hele tijd voor ik wist waar ik hem nu weer van kende; bleek Jim Harper uit The Newsroom te zijn ) maar vooral de kinderen leveren hier een uitstekende prestatie. Kinderen en emoties gaan zelden goed samen, maar hier leveren ze een meerwaarde. Zeker Kaitlyn Dever als Jayden verdient hier een extra pluim. Het camerawerk mag echter niet onderschat worden. De stijl die eerder aanleunt bij wat je in documentaires ziet en de vele close-ups dragen bij tot het gevoel van realisme.

Is dit dan een topper? Nee, helaas niet. Daarvoor worden er veel te veilige keuzes gemaakt. Alle losse eindjes goed laten aflopen is eerder naiëf dan een goed beeld te geven van de situatie waarin deze jongeren en begeleiders zitten. Grace die veel te gemakkelijk weer uit haar cris geraakt, Marcus die uiteindelijk goed terechtkomt, toch smetjes op de film. Die scène met de echografie en de voorlaatste scène hadden beter weggelaten geworden, en de film was veel sterker geweest als bijvoorbeeld Marcus het niet overleeft had. Er is duidelijk gekozen voor een film die niet teveel mensen afschrikt, en dat is jammer.

Sterke film met uitstekende acteerprestaties, een paar geweldige scènes (het verhaaltje van de haai en de octopus, snik), maar die helaas te brave keuzes maakt om echt top te zijn. Dikke 3.5*, maar er zat meer in.

Bijzonder goede film, waar vooral de casting sterk (en slim) is gedaan. Al is het verhaal her en der net iets te sentimenteel en zoals hierboven wordt benoemd is het jammer dat alles goed eindigt, komt mij net iets te gemakkelijk over . Qua sfeer en camera voelt het erg 'indie' aan en dat bevalt mij wel.

Short Term 12 is inderdaad, zoals hierboven al aangehaald, "een film over vriendschap, liefde, vertrouwen en hoe je elkaar kunt helpen in situaties waarin je het niet meer ziet zitten."

Maar uiteindelijk komt het neer op nog maar eens een oppervlakkig pseudo-indie drama, opgehemeld door Sundance.

Voor mijn uitgebreide review, ga naar Short Term 12 - The Filmtransition

Leuke film, en zeker het eerste gedeelte kijkt lekker weg met een fijne sfeer. Wel kan je enkele vraagtekens stellen (mag zo iemand als Larson zomaar een groep leiden?) en het einde is wat afgeraffeld met veel verkeerde keuzes. Toch overheerst het goede. Mooi geschoten en iets overbelicht waardoor een dromerige sfeer ontstaat, en vooral Larson speelt echt fantastisch. Ze heeft sowieso een interessant personage maar weet echt heel veel dimensies te geven en komt tot leven met de vele kleine gebaren en houdingen. Buiten dat is ze ook heel mooi, maar sowieso wel de beste vrouwelijke rol van 2013 die ik tot nu toe heb gezien. 3,5*.

Mooie film. Een onderwerp en setting die mijn interesse al wekken, en een groot deel van de film loop je vooral naar de inwoners en sociale werkers van Short Term 12 te kijken, en ga je om ze geven. Vooral Larson, Deven en Stanfield vond ik sterk spelen. Larson maakt van Grace een altijd serieus, toegewijd en interessant personage. Maar eigenlijk is iedereen wel leuk.

De voorzichtige pogingen tot humor vond ik niet helemaal werken, maar storend was het ook weer niet. Denk alleen dat de film beter of voor meer humor had kunnen kiezen, of het juist volledig achterwege had moeten laten. Verder is de boel goed geschreven en komt de situatie in het tehuis vrij realistisch op mij over. Wel af en toe een beetje aangezoete film, maar het maakt hem nauwelijks minder mooi. Een dikke 3.5*.

Een kwalitatief sterk, ontroerend en genuanceerd drama, met het hart op de juiste plaats en met behoorlijk wat diepgang en authenticiteit. De regisseur is bij machte een verhaal over echte mensen te vertellen; hij laat het merendeel van de voorgeschiedenis van de kinderen links liggen. Op een tamelijk zachtaardige wijze wordt de sfeer van het huis neergezet en de regels die er gelden uitgelegd; plotsklaps zijn daar de uitbarstingen. De hoofdpersoon wordt neergezet maar haar goede en slechte kanten. Een ongelooflijk doeltreffende film. Zo nu en dan moest ik denken aan 'Jan Rap en z'n maat' van Yvonne Keuls.

Was verrast, want wist niet waar ik aan begon, en het bleek over mijn eigen werkplek te gaan, maar ik werk dan in NL in de crisis en overbruggingsopvang voor kinderen... Dus dat werd vergelijken geblazen...

Short term 12 begon redelijk goed. goeie introducties en aardige sfeer en beeldvorming. En door de hele film door werden de problemen aardig in beeld gebracht met prima dialogen. Toch vloog hij een beetje uit de bocht door het "personeel is ook cliënt" en de acties die daar uit ontstonden. Maar omdat het zo realistisch in beeld was gebracht irriteerde dit niet eens zo erg op dat moment. Het schoot wel door me heen, maar wilde verder kijken...
Verder zag ik ook zoveel verschillen, dat het al snel geen werkband meer had met mijn werk. Duidelijk gemaakt door mensen die er mee betrokken zijn geweest, maar er is wel een film van gemaakt, dat is duidelijk.

Toch wel een prima film om te kijken!
3.5**

Aardig drama over een zwaar onderwerp, maar deze film kon mij helaas niet mee laten voelen met de emoties van de verschillende hoofdrolspelers. Aangezien het verhaal verder te eenzijdig is om er voor mij nog een voldoende van te maken een magere 2*.

Het verhaal over Nina de inktvis en de vriendelijke haai deed 't 'm.

Visueel mooie, pure film waarin goed wordt geacteerd. Brie Larson toont ook hier dat ze een talent is en bovendien heeft ze een bepaalde natuurlijke schoonheid wat erg prettig is om naar te kijken...

Sterk drama over een opvangcentrum voor risicojongeren. Bij vlagen zeer heftig. Met name de rap van Marcus over zijn moeder en het verhaal van Jayden over de haai (haar vader) en het meisje Nina bezorgden mij koude rillingen. Gelukkig werd de toon hier en daar wat verlicht door een paar luchtige momenten.

Ik kende Brie Larson nog niet, maar ze zet hier een dijk van een vertolking neer. Dat geldt trouwens ook voor Keith Stanfield én voor de regie en het scenario van Destin Daniel Cretton.
Een uitstekende film, naar mijn mening een van de beste in het genre jeugdzorg.

Toffe en meeslepende film die een positieve indruk maakt. Toont heel wat gebroken jongeren in een opvangcentrum die opnieuw mentaal bijeengeraapt moeten worden. Ook de verzorgster Grace heeft haar persoonlijk trauma . Dit indie dramaatje weet sterk uit de hoek te komen met een frisse aanpak, herkenbare mensen en dialogen en wordt nergens te zwaarmoedig. Ja, bij een aantal scènes is het eventjes slikken want de pijn die verborgen zit achter die jongeren is soms voelbaar en niet onder woorden te brengen. Marcus heeft er een rapliedje voor nodig en Jayden een prachtig verhaaltje. Ook een plus is de relatie tussen Grace en Mason. Nergens cliché en geforceerd. Wat me dan wel wat stoorde was die stagiair Nate, die weinig toevoegt aan de film en het kapotbeuken van de autoruiten van Jaydens vader . Alsof dat alles oplost... Prima film die me op heel wat vlakken overtuigd heeft.

Enorm aangenaam verrast door deze

Dit is hoe je met een simpel verhaal (of geen verhaal?) een ijzersterke film kan maken.

Prachtige acteerprestaties waardoor alles heel natuurlijk overkomt.

Aanrader als je van de soort a-day-in-the-life films houdt.