Short Term 12 (2013)

"On my first day, I forgot everything that they taught me in those classes."

Een aantal jaar terug heb ik als maatschappelijk werker in opleiding met probleemjongeren gewerkt, hierdoor is de geschetste situatie herkenbaar te noemen.

Enfin, erg tof om te zien dat er voor de verandering eens ingegaan wordt op de jeugdzorg en alle problematiek die daarbij komt kijken. Ik begrijp dat regisseur Destin Cretton zelf ook in een opvanghuis voor jongeren heeft gewerkt en dat is aan alles te merken. De film komt namelijk erg authentiek over, dit uit zich o.a. in de anekdotes van Mason en de sterke portrettering van de verscheidene personages; het zouden zomaar echte hulpverleners en getroebleerde jongeren kunnen zijn.

Als kijker is het gewoonweg onmogelijk om niet met deze karakters mee te leven. De manier waarop langzaamaan hun problemen ontrafeld worden, is aangrijpend om te zien. Zo heb je bijvoorbeeld de rap van Marcus en het ontroerende verhaaltje van Jayden. Mede door de fijne cameravoering en idem score ontstaat er een soort van dromerig sfeertje, ondanks de nare situatie waarin men zit.

Het enige wat minder is, is de durf om dramatische keuzes te maken. 'Short Term 12' leunt daarvoor iets te veel op het veilige, waardoor het een luchtig geheel wordt dat een breder publiek aanspreekt. Daarnaast heb ik zo mijn bedenkingen bij enkele acties van Grace, maar een kniesoor die daar op let.

Al met al is dit drama een prachtig pareltje tussen het gros van de generieke indie films.

4,0 Sterren.

Sterke drama film, echt een aanrader!

Film gaat over een huis waar probleemjongeren terecht kunnen, in dat huis werkt een man en zijn vriendin en beide stoppen ze hun hart in het werk .. maar hebben zelf ook een moeilijke geschiedenis..

En dan komen er dingen van het verleden en heden bij elkaar....

Sterk acteerwerk, goeie sfeer, en aangrijpend..

ECht een aanrader 4*

Aardige sympathieke film waar wat bekende problemen een grote rol spelen. Hoog socio/geitenharensokken gehalte. Het spel is zeker niet slecht te noemen, maar enthousiast kan ik over de film niet worden.

Treurwilg in een indie sausje met probleemkinderen en probleembegeleiders. Zeker Grace is minstens zo labiel als de kids, maar met zo'n Mason kan ik ook niks. Het ultieme watje zoals hij zich in zijn relatie gedraagt. Je wordt bijna euforisch als hij eindelijk van zich afbijt, maar hij draait net zo hard weer bij.

Het is al te klef en dan krijg je er ook nog scènes als die met zijn familie en de echo overheen. Penetrant sentiment rondom glibberig geschreven personages in een film die steeds meer gescripte trekjes gaat vertonen en qua gesnotter en gejammer van geen ophouden weet. Cretton doet echt álles dubbelop.

Waar die rap op zich nog wel werkt, is de angel er op deze manier uit tijdens het kinderverhaaltje, maar Jaydens rol smoort sowieso in de trammelant rondom Grace. Best een vreemde keuze gezien de setting en Crettons eigen ervaringen, maar goed. Zijn weke slot is de kers op deze geitenwollensokkentaart.

Welwillend warm.

Een innemend drama over een opvanghuis voor probleemjongeren en de bijbehorende begeleiders. Authentiek ook, hetgeen niet vreemd is want regisseur Cretton is zelf werkzaam geweest in de hulpverlening. Deze 'remake' van zijn eigen kortfilm is dan ook rauw, maar tegelijkertijd zacht. En warm. Door zich niet puur te focussen op de jeugd maar de relatie tussen twee medewerkers als leidraad te nemen werkt hij handig om de hete brei heen. En natuurlijk vallen dan zaken op waarover je kunt twijfelen. Al zal je in de echte wereld - als werker met dit soort kids - soms ook gekke dingen doen. Of ze op zijn minst denken. Met name over het ouderlijk tuig. Het asociale maar soms ook onherkenbare spul dat dit soort kinderen vormt tot verdrietige wezens. Of over de falende experts. Enzovoort.

Azijn pissen over Short Term 12 is mede vanwege de clichés niet moeilijk, maar desondanks voelt de film veel te welwillend aan om dit te doen. Het is ook niet voor niets dat men in het maatschappelijk- en/ of jongerenwerk tegen allerlei muren aanloopt, zo ook hier kraakhelder wordt weergegeven. Subtiliteit is niet nodig. Wellicht zaagt men desondanks van iets te dik hout planken door ook de crew op te voeren als ex-probleemkinderen, maar goed. De waarheid ligt in de realiteit niet zo gek ver van het midden. It takes a thief. Er wordt sowieso goed geacteerd door een ieder. Een film die met dit soort zware kost zowel de lach als de traan succesvol met elkaar doet afwisselen verdient een dikke pluim. En regisseur Cretton mag in de gaten gehouden worden, evenals de rest.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

in 1 woord: Prachtig

Prachtig en sterk geacteerd drama.

Niet alleen de "bewoners" maar ook de begeleiders hebben allen een traumatisch verleden.

Ik had van deze film graag een serie willen zien.

De verhaal lijnen zijn dusdanig uitgebreidt dat men makkelijk 12 afleveringen kan vullen met materiaal. Nu moeten we het doen met een film van anderhalf uur.

En die 90 minuten zijn voorbij voordat je het weet.

Top drama.

4.5*

Mooie film die vanaf het begin mijn volle aandacht heeft. De verschillende personages zijn stuk voor stuk interessant en worden voldoende uitgediept in de 90 min. De rollen van Grace en Mason vond ik erg sterk. De mooiste momenten uit de film waren naar mijn mening dan ook het oogcontact dat ze hadden tijdens een aantal emotionele gebeurtenissen. Een film die je bij je strot grijpt en je met een goed gevoel achterlaat.

Indrukwekkende film en zet je wel weer eens aan het denken.

Als vader heb ik toch wel een traantje gelaten. Zeker geen watje, maar als je dit ziet dan is het wel erg triest en vooral pijnlijk wat ouders kinderen aan (kunnen) doen.

Erg mooi en realistisch gefilmd.

Aanrader, zeker 4 sterren

Prachtige film over een jonge vrouw werkzaam in de jeugdzorg. Een mooi verhaal waarbij de interactie tussen de begeleiders en kinderen geloofwaardig wordt neergezet. Een aantal aangrijpende en ontroerende momenten. Een rustig tempo en mooi, ingetogen acteerwerk waarbij vooral Brie Larson indruk weet te maken.

Indiefavoriet Short Term 12 maakt vooral indruk door de authenticiteit. Niet sinds Entre les Murs heb ik een film gezien waarin de verhouding tussen jongeren en iemand die verantwoordelijk voor hen is - maar geen familie - zo geloofwaardig overgebracht zien worden. Voor een lange tijd is de structuur vrij los, waardoor we het privéleven van Grace afgewisseld zien worden met haar omgang met enkele van de jongeren die in het opvangcentrum wonen. De toon is vrij optimistisch, maar er zit ook een duidelijk rauwe kant aan die de ernst van de situatie van de jonge bewoners niet vermindert. Het is erg aangrijpend, vooral omdat het echt aanvoelt. Dat de regisseur weet waar hij het over heeft blijkt uit alles. Brie Larson en John Gallagher Jr. lijken ook zo voor echt personeel door te kunnen gaan. Ze stralen tegelijkertijd een zekere openheid, maar eveneens een waakzaamheid en potentiële hardheid uit die waarschijnlijk bij het werk komt kijken.

Het was zo goed dat ik wat kleine deukjes in de authenticiteit wel wil vergeven. Het is ietwat vreemd dat we constant een grote groep jongeren zien, maar dat slechts vier daarvan steeds aan het woord komen. De rest mag blij zijn als ze al eens in een shot in focus in beeld gebracht worden. Het verpest de groepsdynamiek. Daarbij is beginner Nate ook wat te ongeloofwaardig. Volgens mij zou geen een verzorgingscentrum iemand aannemen die zo overduidelijk incompetent is. Zijn "heldmoment", als hij dat poppetje teruggeeft aan die zwaar getraumatiseerde jongen, is flauw sentiment. Daarnaast steunt de film op de suggestie dat Jayden Grace aan zichzelf doet denken, wat ik wil geloven, maar ik geloof niet dat dit de eerste keer kan zijn dat Grace in haar positie zo iemand ontmoet. Ze lijkt al enkele jaren mee te draaien, maar waarom is het dan nu ineens dat een misbruikt meisje haar aangrijpt.

Al die dingen zijn te vergeven en eigenlijk ook niet zo'n ernstige zaak. Meer jammer is dat de authenticiteit van de film in de laatste akte overboord wordt gezet voor een clichématige afronding die ook nog eens moeilijk te geloven is. Het wordt allemaal iets te veel een verhaal als Grace ineens met honkbalknuppel in hand voor de vader Jayden verschijnt en ze uiteindelijk haar woede kan uiten op de auto. Te vergezocht, te geschreven voor een film als dit. En dan ook nog eens dat verhaaltje op het einde over het succes dat Marcus behaalt heeft na het verlaten van de groep; daar werd eigenlijk niet tot in zo'n extreme mate naar toegewerkt. Ineens wordt Destin Cretton behaagziek en bijna Hollywoodiaans.

En dat kost toch stevig punten. Ik ga zelfs van een dikke vier sterren naar een kleine drie en een half. Cretton (en zijn acteurs) zijn een serieuze belofte voor de toekomst, maar zijn gave voor geloofwaardige personages wordt nog overstemd door zijn zwakte rond verhaaluitwerking. Hopelijk volgende keer beter.

Een goede dramafilm...

Wat een drama...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Schokkende beeld (snel camerabeweging)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Viel me toch wat tegen, te gedramatiseerd. en veel te weinig diepgang.

Ook de beroepshouding was niet efficient.

Aangenaam, sympathiek filmpje over een jonge vrouw (Brie Larson), werkzaam in de amerikaanse jeugdzorg. De plot draait om de alledaagse realiteit van het opvanghuis uit de titel en de verschillende soorten jongeren die er verblijven. Sentiment wordt grotendeels vakkundig vermeden en juist die scenes waarvan je verwacht dat ze gaan leiden tot zoetsappige toestanden (zoals de rapscene en de scene met het kinderverhaaltje als metafoor voor seksueel misbruik) zijn ijzersterk. Het akteerwerk is tevens unaniem prima. Jammer alleen van het enigzins voorspelbare verhaalverloop en de iets te makkelijke afronding van het geheel, anders had hier nog wel iets meer ingezeten.

Ik had hoge verwachtingen van deze film na alle reacties hier op de site.

Maar man o man wat vond ik het een moeilijke zit, sterker nog, ik typ dit terwijl de film nog in mn oordopjes verder speelt.

Ik vond het namelijk geen goede film. Het verhaal is sterk, en dramatisch en opzich houd ik daar ook wel van en werd ik meegesleurd in de verhalen van de jongeren. Maar man o man wat is die rol van Grace slecht. Serieus, een hulpverlener die haar persoonlijke trauma's, en zelfs haar automutilatie(zelfverwonding) littekens aan haar cliente laat zien?! Ik mag toch hopen dat dit in het echt niet gebeurd, want dat zou zo enorm slecht zijn. Ik heb zelf geen ervaring met jeugdzorg maar wel met de psychiatrie. En als een hulpverlener zo te werk zou gaan zou dit alles behalve professioneel zijn.

Ik heb me mateloos geirriteerd aan het gebrek van een professionele houding tegenover de clienten/bewoners.

Acteerwerk was daarin tegen wel goed en geloofwaardig, maar dat maakte de film voor mij niet beter.

Ik was echt teleurgesteld in de film..

Zelf ook voldoende ervaringen met psychiatrie, maar de gasten die tegenover me zaten waren altijd zo correct en kleurloos. Kon ik weinig mee. Had ik maar iemand als Grace, die vanuit haar persoonlijke ervaringen alles veel beter begrijpt dan de mensen die enkel de droge leerstof hebben opgezogen. Empathisch vermogen is heel belangrijk om het prille vertrouwen van deze beschadigde kinderen te winnen. Als je denkt dat te kunnen bereiken door ze gedeeltelijk mee te nemen in jouw misère, is daar weinig mis mee.

Ben het niet eens met enkele voorgangers die het hebben over een gebrek aan diepgang. Dat is JUIST waar deze film in uitblinkt. Alleen het wordt niet voorgekauwd, maar komt door subtiele gelaagdheid wel degelijk naar voren. Veel kleine of kunstzinnige films hebben een nare draai, een onderhuids leed dat op een gegeven moment schreeuwend naar de oppervlakte wordt getrokken. Alsof film vooral moet raken waar het zeer doet. Het alternatief is de blockbuster: veel speciale effecten, visueel geweld en volkomen los van de dagelijkse realiteit. Het is maar zelden dat een film warmte en herkenning biedt en toch boeit. Short Term 12 raakt ons niet waar het zeer doet, maar waar we liefhebben. Zonder vals sentiment.

Intens genoten van dit pakkende drama.

Short Term 12 in huis gehaald vanwege de hoge Tomatoscore, maar eigenlijk opgezet voor mijn vriendin. Heel even inkomen, maar daarna werd ik echt gegrepen door de film. Het voelt levensecht aan, zowel de gebeurtenissen als de de karakters en hetgeen zij mee worstelen. Bij enkele scènes zat ik zelfs te twijfelen of het niet echt was.

Camerawerk en muziek zijn onopvallend indie, maar het acteerwerk van met name de tieneracteurs verraste mij. Emotionerende film die een kijkje geeft in het leven van dit soort hulpverleners en zogenaamde 'probleemkinderen'. Absoluut de moeite waard.

8/10

Deze film raakte mij diep. Af en toe rauw, maar nergens overacted. Aanrader als je geïnteresseerd bent in de mens (binnenkant) achter de mens (buitenkant).

Wat me eigenlijke wel verbaasde, van in het begin, was dat de jeugdzorg "on the field" uitsluitend werd overgelaten aan jongeren die amper ouder waren dan de zorgbehoevenden. Stelde het beleid toch wel enigszins anders voor.

Het verhaal gaat wel over 2 supergemotiveerde jongeren, waar dergelijke instellingen zekerlijk behoefte aan hebben, maar uiteindelijk waren alleen zij die het vuile werk opknapten en het leek mij dat boven hun hoofd beslissingen werden genomen zonder enige vorm van advies van hunentwege..

De film onderlijnt expliciet de jeugdigheid en de motivatie van het team in het begin en op het einde door hun op een onbezorgde, vrolijke manier enkele wedervaringen te laten vertellen. Het zijn twee uitstekende scènes.

Hoe dan ook, dit is een goede film, die boeit en indringt. Een aanrader, wel.

Één van de meest indrukwekkende films van vorig jaar was de documentaire "Ik Hoor Hier Niet Thuis" en die begint met het geweldige beeld van de hoofdpersoon en z'n begeleider op weg naar het zwembad en waarin overduidelijk te zien is dat die begeleider er he-le-maal geen zin in heeft om met die eikel op stap te gaan en zo gebeurden er nog wel meer dingen die in een film absoluut onvoorstelbaar zouden zijn in een film, maar dat was de werkelijkheid.
In deze sprookjesfilms zijn de begeleiders allemaal hartstikke fit, hebben altijd de juiste oplossing en ook ruim de tijd om iedereen ruimschoots aandacht te geven en gelukkig zien al die probleemjongeren ook snel in dat ze het bij het rechte eind hebben ... prachtig.....in een ideale wereld...2 weken in deze unit zou een loutering zijn, voor je het weet zit je met je aanbeden geliefde cappuccino te drinken en werk je in een aquariumwinkel....mooi hoor.
Het Libelle-gehalte ligt weer eens veel te hoog, het glazuur spat van je tanden en de realiteitszin is compleet afwezig ... niveau Bouquetreeks ... en de kritieken zijn allemaal weer eens laaiend enthousiast.

"Ik pak je hand en we lossen het op." Zo zegt Mason op zeker ogenblik tegen zijn vriendin Grace. Helaas zo simpel is het niet. Dit laat de film trouwens voldoende zien. Het is wel fijn te weten en te voelen dat er mensen zijn die om je geven. Dat begeleiders ook mensen met problemen zijn, is duidelijk, maar het mag 'het werk' niet in de weg staan. Het geeft de film een documentaire waarde, die getuigt van veel smaak.

Deze eens meegebracht en 'k vod het een prima drama. Het is zeker niet de meest vrolijke film, maar de film bevatte toch wel wat lichtpuntjes dat het toch allemaal niet te zwaar en donker is.

De film laat een boeiende blik zien hoe het er in zo' instelling aan toe gaat en dat het zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn is.

Er werd overtuigend geacteerd en qua speelduur zat het ook goed, niet te lang en niet te kort.

'k vond het een prima film.

Klinkt als een zwaar drama....met de goede recenties hierboven ga ik zeker een poging wagen aan deze film.

Aangename verrassing, echt een leuk maar zwaar "indie"-filmpje dat de carriere van Brie Larson (wat een actrice!) lanceerde. Al presteert iedereen in deze film zeer goed. Maar dat is natuurlijk ook mede door het gegeven dat deze film zo echt overkomt, en zelfs soms je doet vergeten dat dit een film is en niet het echte leven. Want dit is het leven. Best ook een emotionele film (ten gevolge van de echtheid, maar ook de zwaarte van het onderwerp (maar wel uitstekend neergezet) en ook door persoonlijke ervaringen. Ik ben niet echt een tranenlater, maar deze film pakte me wel.

Zelf ben ik er ook - weliswaar als heel jong kind - ook mee in ervaring mee gekomen. En ik heb ook in het gezin iemand gehad die exact dit werk deed. En geloof me maar als ik zeg dat dat inderdaad kan wegen op een gezin met momenten. Zelfs al wordt er daar niet over gesproken, toch voel je wel dat dit met momenten geen makkelijke job is. Mijn respect voor hulpverleners is dan ook quasi oneindig groot, en voor mij verdienen ze niet voldoende erkenning.

Een drama van de bovenste plank, waar veel films - zelf voormalige Oscarwinnaars - nog iets van kunnen leren.

“Grace, you are a line staff. It's not your job to interpret tears. That's what our trained therapists are here for.”

“Then your trained therapists don't know shit.”

Short Term 12 komt zeker binnen. De film heeft een interessant thema en sommige scènes komen hard aan maar er zitten ook gedeeltes in de film waarbij alles iets te veel voortkabbelt. Grace en Mason zijn interessante personages en hun werk met probleemjongeren levert veel indrukwekkende scènes op. Zelfmoord, snijden, misbruik… Short Term 12 verdient respect voor de manier waarop deze thema's worden aangesneden in de film en ook de rol van de therapeuten is intrigerend.

Grace en Mason hebben zelf ook niet de makkelijkste jeugd gehad en zeker Grace worstelt hier veel mee. Brie Larson speelt fantastisch en weet goed een vrouw neer te zetten die erg goed is in haar werk maar in haar persoonlijke leven met veel geesten uit het verleden te maken heeft. Mason vond ik geen bijster interessant personage en blijft wat vlak. Gallagher Jr. is wel goed in zijn scènes met Larson en je voelt echt Mason's onvoorwaardelijke liefde voor Grace. Kaitlyn Dever heeft ook een erg sterke rol als meisje met problemen en ze zorgt samen met Larson voor een aantal hoogtepunten (en kippenvelmomenten) in de film. Het einde vond ik voor een zwaarmoedige en levensechte film wel heel erg "Hollywood" en ik verbaasde mij er echt over. Alsof opeens een andere regisseur het heeft overgenomen? Maar Short Term 12 is boven alles een innemend en intiem drama dat op zijn sterkste momenten erg veel indruk maakt.

Dat laatste verhaal van de begeleidster...

Over die 2 mensen die verliefd op elkaar werden dat ging zeker over hun zelf..?

Wie weet dat?

Een beetje sentimenteel, vinden jullie niet?
Een beetje veel clichés, vinden jullie niet?
Een beetje overdreven, vinden jullie niet?
En een beetje veel hysterie, vinden jullie niet?

Los daarvan heeft ‘Short term 12’ zijn aangrijpende momenten. Een verdienste, jazeker – alleen spijtig dat het engagement van het omkaderende personeel blijkbaar ook vanuit een tragische jeugd moet worden gevoed. Hoe reëel is dat, en vooral: geeft dat een meerwaarde aan de film?

Enfin, ik ga ‘Short term 12’ langzaam maar zeker uit het geheugen bannen. Geheel onvrijwillig, maar zo gaat dat nu eenmaal in het brein: wat niet genoeg beklijft, geraakt verloren. Of niet soms?

2,25*

Short Term 12 oogt als een film met een berperkt budget, maar weet zich prima te profileren als een professioneel drama. Er zitten een paar uitstekende (aangrijpende) scenes in. Soms zoekt de film het randje op van wat nog als realistich beschouwd kan worden, maar de grote lijnen blijven overeind. De film graaft in ieder geval diep genoeg om je aan het denken te zetten.

Script en acteerwerk waren geweldig, camerawerk en geluid ook. Derhalve 5 sterren.

Een van de zoveelste fijne onbekende parels die de BBC de laatste tijd uitzendt. Doordat naar een tijdje de film iets te sentimenteel wordt en op geloofwaardigheid inlevert geen 4,5* of 5,0*, maar dat neemt niet weg dat ik enorm geboeid heb zitten kijken en ik in tijden niet zo goed acteerwerk voorbij heb zien komen - zonder dat ik van de reputatie van Brie Larson wist trouwens. Knap meisje ook die dat meisje speelde die problemen had met haar vader. Mooie film!

4,0*