Nymphomaniac (2013)

Met Nymphomaniac (of eigenlijk: Nymph()maniac) wordt Lars von Trier wat mij betreft eindelijk wat sommige mensen hem beschuldigen te zijn: een poseur die interessant doet met zogenaamd schokkend materiaal zonder iets te zeggen te hebben. Ik ben geen fan van de man, maar kan doorgaans niet zeggen dat hij talentloos is. Echter, bij Nymphomaniac faalt het talent hem en wat we krijgen is iemand die hard, heel hard probeert.

Je kunt deze film verdedigen omdat het niet standaard is en bomvol ideeën zit. Misschien. Je kunt het compromisloos noemen. Misschien, al zou ik daar meteen tegen in willen zeggen dat dit voor alles van Von Trier geldt. Hoe het ook zei, het is een groot zooitje. Zelfs de lengte lijkt het resultaat te zijn van iemand die zoveel mogelijk in een film lijkt te stoppen in de hoop dat iets indruk maakt. Seksverslaving is de rode draad en seks komt dan ook in bijna alle vormen langs (incest "missen" we geloof ik), maar het wordt tevens gelinkt aan de meest uiteenlopende onderwerpen, waaronder niet alleen voor de hand liggende onderwerpen als politiek, religie en filosofie, maar ook vliegvissen, muziektheorie en bomen. Dat klinkt hilarisch als je het zo leest en misschien is het zelfs zo bedoelt, maar na vier uur aan zijlijnen, dwarsverbanden en bizarre vergelijkingen wordt het gewoon stompzinnig en vermoeiend. Saai zelfs, waar een saaie Von Trier me voorheen niet mogelijk leek.

Misschien wel het grootste probleem is dat het allemaal ook zo levenloos overkomt, alsof Von Triers hart er niet in zat (en ik meen me vaag te herinneren dat hij zoiets ook beweerde naderhand). Er hangt een suffe sfeer over de film heen die in scherp contrast staat met de hype rond de vermeende pornostatus vooraf. Toegegeven, de keuze om dit voornamelijk te laten ogen als een goedkope pornofilm, met matige locaties, belichting en camerawerk, is al niet al te best, zeker niet voor 4 uur lang. Maar bijna alles voelt aan alsof het met weinig energie gemaakt is.

Zelfs de cast weet er weinig van te maken. Al komt dat wellicht ook omdat de personages niet echt scherp geschreven zijn. Joe zelf voelt al niet als één personage aan en dat komt niet omdat ze door drie actrices gespeeld worden of dat die actrices het slecht doen (al is Stacy Martin erg vlak). Het is meer dat Von Trier er geen consistent karakter voor geschreven heeft. Vooral qua intelligentie gaat Joe alle kanten af, van zeer intelligent en zelfs politiek en filosofisch bewust, naar een volstrekte idioot. Daar kan een Gainsbourgh nooit iets van maken. Seligman lijkt het enige volledig uitgewerkte personage te zijn, maar ook die maakt in de laatste scène ineens een verandering door om maar tot een "schokkend" einde te komen. Daar wordt echter totaal niet naartoe gewerkt, al raadde ik het al toen hij zei dat hij a-seksueel was. Immers, Von Trier is het type regisseur dat juiste a-seksuele personages verkrachters maakt, of hij dat nu goed uitwerkt of niet. Ik voeg hier nog even aan toe dat er nog nooit een film is geweest die er beter op geworden is door Christian Slater te casten en Nymphomaniac is geen uitzondering.

Het is moeilijk zoeken naar goede scènes. Die met Jamie Bell werkte wel, al is het maar omdat het een wereld creëert die wel uitgewerkt is en consistent uitgevoerd wordt. Echter, meestal is het gewoon een vervelende zit die soms wat opleeft omdat Von Trier heel hard probeert iets onverwachts op het scherm te toveren. Jammer alleen dat het onverwachte zelden de moeite waard is.

1,5*

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik 3 maanden had zitten tussen deel 1 en 2. Aanvankelijk wilde ik ze in één keer kijken, maar na het eerste deel kon ik dat niet opbrengen. Uiteindelijk heb ik deel 2 vooral gezien om hier maar te kunnen stemmen en niet meer uit interesse in wat er verder zou gebeuren. Is er een reden dat dit zo'n beetje de enige site is waarop Nymphomaniac als één film staat. Meestal wordt IMDb's voorbeeld aangehouden en daar zijn ze gescheiden.

Filosofisch geneuzel rondom de perverse dromen van von Trier, waar je in deel 2 zeer onprettige beelden voorgeschoteld krijgt die je toch maar kijkt, want je hebt er tenslotte al drie uur op zitten. Een aantal gesprekken tussen Joe en Seligman waren de moeite meer dan waard maar als totaal een zeer matige film met beelden die ik liever weer vergeet.

Erg saaie film met een nare nasmaak. Het eerste deel is vreselijk saai. Echt met moeite afgekeken. Het tweede deel iets beter, maar ook daar kon het mij weinig interesseren, en dat terwijl het onderwerp mij erg aanspreekt. Het geheel is vreselijk saai en zwaar deprimerend. Het eind is wel hilarisch . Daarnaast is de keuze voor de twee hoofdrol actrices in mijn ogen niet goed.

Charlotte Gainsbourg speelt misschien oke, maar is echt niet om aan te zien. En de anorexia Martin is ook geen mooierd. Dat werkt gewoon niet bij mij in zo'n film. Iets knappere vrouwen hadden deze film niet gered, maar zorgden er wel voor dat deze kijkbeurt iets aangenamer werd.

PS: mocht je zin hebben in iets minder zwaar, iets vrolijks met als onderwerp seks, dan raad ik The Little Death (2014) aan.

Wat ik overigens niet begrijp is waarom deze film op MM als 1 geheel opstaat, terwijl die op IMdB in tweeën is gesplitst.

Je hebt zijn werk nooit gezien, maar je bent er wel bekend mee?

Dit is 1 van mijn favoriete von Trier films... Zo wel part 1 als 2, maar ik zie ze meer als 1 film.

Laatst de dc versies gezien, nog langer en ik vond die nog amusanter..

Gainsbourg vind ik ook niet de meest aantrekkelijke vrouw, maar daar draait de film ook niet om.. Mensen die sexbommen sex willen zien hebben moeten een ander soort film gaan kijken..

Nymphomaniac

Om mijn (film) horizon te verbreden heb ik deze twee films opgezet. Het is niet helemaal mijn type films en Von Trier is zeker niet mijn regisseur maar ik wilde toch een beetje uit mijn comfort zone komen en dat heb ik geweten. Deel één bevalt nog wel en Stacy Martin is een prachtige actrice die je meesleurt in haar avonturen. En de seksscènes hebben nog echt een functie binnen de context van de film.

Deel twee met Gainsbourg die het stokje van Martin overneemt was voor mij niet door te komen door de expliciete en niet functionele seksscènes en het langdradige verhaal wat nergens tot leven komt. Gainsbourg vind ik ook geen prettige actrice en ze weet je niet mee te sleuren in haar seksuele avonturen. De gesprekken tussen Gainsbourg en Skarsgard vind ik redelijk overbodig en dat Gainsbourg een oudere versie van Martin moet voorstellen is ongeloofwaardig. Dat Joe seksverslaafd is wordt al snel duidelijk maar Von Trier weet geen maat te houden en je wordt als kijker helemaal murw gebeukt door de vele seksscènes. Maar erger is dat de personages allemaal erg slecht uitgewerkt zijn en meer karikaturen zijn dan mensen van vlees en bloed. Een film als Shame deed dit toch beter en maakte op een ingetogen manier veel meer indruk. Nee, deze film maar zo snel mogelijk vergeten.

Tweede deel vond ik duidelijk sterker dan het eerste deel, 3* voor deel 1 en 4* voor ddel 2 maakt een gemiddelde van 3,5.

Het tweede deel had voor mij een duidelijker verhaal en de seksscenes waren daarom minder pointless. De film als geheel vond ik zeer de moeite. De actrice die de oude versie van Joe speelde stal wat mij betreft de show qua acteerprestatie. Jammer dat de rol van Willem Dafoe niet groter was, dat blijft toch 1 van mijn favoriete acteurs ☺

De 4 uur vlogen aanzienlijk rap voorbij, maar toch vond ik het een wat wisselvallige bedoening. Een film waarbij fascinatie en ergernis elkaar in sneltempo afwisselden. Joe's verhaal weet wel te intrigeren (vooral het eerste deel) en Gainsbourg is, zoals meestal, sterk. Het pijnpunt lag vooral bij de interactie tussen Joe en Seligman. Sowieso een nogal flauw concept om een hele film aan te knopen, maar de onmetelijk gekunstelde, 'kijk mij eens gewichtig doen over taartvorkjes' dialogen tartte soms alle verbeelding. Von Trier zal het allemaal wel heel intelligent bedoeld hebben, maar bij mij resulteerde het meermaals tot plaatsvervangende schaamte. Daarnaast viel de film audiovisueel, zeker in vergelijking met Von Trier's vorige paar films, ietwat tegen.

Gelukkig schakelde de film steeds redelijk snel weer over naar Joe's verhaal, waardoor het nergens saai werd. Een aantal goeie scenes (het pistool dat weigert) zorgen ervoor dat de film ook zeker wat sterke impressies achter wist te laten, waardoor ik voorts op een kleine 3* uitkom. Verder wat jammer dat ik niet de director's cut van 5,5 uur heb kunnen zien, want naar verluidt schijnen daar nog wat venijnige scenes in te zitten die de officiële versie niet gehaald hebben.

Het goeie nieuws: de cinematografie. Wauw.

Het slechte nieuws: de idiotie. Von Trier probeert het lage (vulgaire) in aanraking te brengen met het hoge (de complexiteit van natuurwetenschap, literatuur, klassieke muziek, etc), maar de manier waarop is hopeloos gekunsteld. De ernst waarmee ons cultureel erfgoed in een uitdrukkelijk provocatief verhaal wordt geïntegreerd, mag zelfs regelrecht irritant worden genoemd.

Bovendien stelt de plot een paar problemen. De raamvertelling is banaal, omdat het karakter van Seligman onvoldoende wordt uitgewerkt. Dat ook hij een (seksueel) kruis draagt, is bij de haren gesleept, net als het (on)menselijke einde, alsof het opwekte mededogen koste wat het kost ontkracht moet worden door de afgrondelijke laagheid (de onweerstaanbaarheid van de lust) van ons humane wezens. De symboliek, de zogenaamde “inzichten” en vermeende empathie van de kamerintellectueel, de gemaakte zinsbouw van Joe’s bekentenissen: het mist naturel.

En dan is er nog het verhaal van de nymfomane – een gegeven dat von Trier opentrekt naar allerhande vormen van ontspoorde seksualiteit. Het gaat niet alleen meer over een verhoogd libido, maar ook over extremen in de beleving (sadomasochisme) en over een diffuus uitbreiden van de geaardheid. Hoe reëel is dat? Hoe relevant om tot een begrip te komen van de psychiatrische gesteldheid van nymfomanen? Vraag is bovendien of het logisch is dat Joe’s seksualiteit zichzelf uitholt, dat ze uiteindelijk “niet meer voelt” – weliswaar een schitterend “cliffhanger” aan het einde van het eerste deel, maar is dat inderdaad wat men ziet bij mensen met dit ziektebeeld, of dit “afwijken van de norm” – want von Trier lijkt het tot op zekere hoogte te willen verdedigen?

Enfin, veel op aan te merken. Bah, de cantus firmus, bah, het referaat naar Thomas Mann, bah, de verwijzingen naar religie, bah de bagger: voorwaar, ik zeg u, onzinnig!
Of je werkt ideeën uit, of je zwijgt erover. Dit soort halfslachtig aanraken van allerlei interessants zegt mij niets.

Kortom, behalve van de uitzonderlijke cinematografie: niet van genoten.

2,25*

Eindelijk ook gezien. Oorspronkelijk zou ik de film gaan kijken met een vriend, maar het kwam er maar niet van. En verder zat ik ook tegen de lange speelduur aan te hikken. Uiteindelijk toch met onderbrekingen moeten kijken omdat het sociale leven toch wat weerbarstiger was dan ik had gepland.

Ik moet zeggen dat ik erg geïnteresseerd met in de vermenging van arthouse met porno. Wat dat betreft was ook Love van Noé interessant, hoewel niet helemaal geslaagd. Nymphomaniac slaagt helaas totaal niet. De structuur in de vorm van een raamvertelling werkt niet. De dialogen voelen erg onnatuurlijk aan, en de associaties met vissen en fuga's van Bach komen geforceerd en lachwekkend over.

Sommige acteurs lijken niet op hun plek te zijn. Shia LaBeouf is bijna altijd een zekerheidje wat betreft miscasting. Charlotte Gainsbourg heeft wat mij betreft niet echt de juiste uitstraling voor deze film. Je hoeft niet jong te zijn om een aura van sensualiteit om je heen te hebben, maar dat mist bij haar volkomen. Verder ook een aantal keuzes van de regisseur die niet overtuigen. De overgang van Stacy Martin, die de hoofdpersone in haar jonge jaren speelt, naar Gainsbourg, terwijl LaBeouf niet verouderd voelt vreemd aan, en natuurlijk wordt er op het einde letterlijk een karaktermoord op Seligman gepleegd, zoals eRCee al terecht opmerkte. Onnodig en heel erg misplaatst.

Visueel ook lang niet zo hoogstaand als de vorige twee films van von Trier. De splitscreens tijdens de fuga-scene waren wel aardig, maar als je het alleen daarvan moet hebben op een speelduur van ruim 5 uur, valt het natuurlijk erg tegen. Veel klassiek in de soundtrack wat ik erg waardeer. Ook niet de meest voor de hand liggende stukken. Met name de vioolsonate van Franck hoor je niet vaak in films, en al helemaal niet in een uitvoering voor cello. Wat jammer dat alleen de eerste maten van het eerste deel tot uit den treure herhaald worden, terwijl de andere delen zoveel meer emoties laten horen. De rocknummers vond ik wat minder passend, ondanks dat ik ook graag rockmuziek hoor.

De poging om porno wat meer diepgang (pun not intended) te geven is interessant, maar helaas werkt het hier niet. Dit schijnt de eerste film te zijn die von Trier volkomen nuchter heeft geschreven. Gelukkig schijnt hij inmiddels weer aan de drank te zijn. 2*.

Beste filmvrienden,

ik wil me bij voorbaat al verontschuldigen voor mijn wat plastische benadering, dus...

Toch deze bedenking bij het zogezegd in beeld brengen van 'echte seksscènes'.

De meest erotische scène was voor mij het aftuigen van Joe door die ongelofelijke slechte gecaste auteur die ooit Billy Elliot speelde. Zoals jullie wellicht zullen herinneren, werd haar vagina redelijk close in beeld gebracht (én kwam ze bij deze scène klaar).

Nou, het viel me dus op dat ze helemaal niet nat was. Zeker bij dit type lichaamsbeharing had ik op zijn minst een lichte schittering (door vocht) verwacht en ook iets meer opening.

Dit geheel terzijde uiteraard.

Ik geef het maar mee.

Toch een sterke scène en ditto film. Voor mij een 3.5

Het dagboek van een seksverslaafde

De stijl van von Trier moet men echt weten te waarderen. Deze is vrij traag en word op een bepaalde artistieke wijze in beeld gebracht. Persoonlijk vond ik Nymphomaniac hierdoor niet altijd even toegankelijk. Dit heeft voor mij tot gevolg dat ik zijn films heel taai vind om doorheen te komen. Dit was zo bij Antichrist en Melancholia, en ook bij Nymphomaniac is dit niet anders.

Dan eerst mijn mening over het eerste deel. De opzet is interessant genoeg. Sex sells, en dit is dan ook precies de reden dat ik toch weer nieuwsgierig werd. Zoals leatherhead een aantal posts boven mij al aangeeft ligt het pijnpunt vooral bij de interactie tussen Joe en Seligman. Persoonlijk vond ik de vergezochte vergelijkingen zoals het vissen en pianospel die werden afgezet tegen het seksgedrag van Joe, echt mateloos irritant. De regisseur leek hier echt quasi-interessant te willen doen: zo van, kijk mij eens arthouse maken! Daarnaast vond ik Gainsbourg en Skarsgård en de setting waarin ze verkeerde ook niet interessant genoeg om zoveel tijd mee te vullen. De delen over het verleden van Joe waren dan ook gelijk een stuk interessanter ook al hadden deze het pijnpunt dat ze met momenten te traag waren voor de minimale diepgang die ze mee kregen. Zo had ik graag meer willen zien van de relatie tussen Joe en haar moeder. Dat deze afstandelijk was, werd wel snel duidelijk, maar meer kwam je ook niet te weten. Wat dan vervolgens overblijft zijn een aantal seksscènes die voor preuts Amerika natuurlijk absoluut not done zijn, maar voor de gemiddelde nuchtere Nederlander niet zo wereldschokkend zijn.

Het tweede deel vond ik daarentegen dan wel weer een stuk sterker. Er komt nu meer vaart in het verhaal en je merkt dat er richting een einde toegewerkt wordt. Zelfs het oeverloos gezever tussen Seligman en Joe begon steeds meer afgekaderd te worden en kreeg richting het einde steeds meer inhoud. De vergezochte vergelijkingen van Seligman maakte alles nog steeds veel te vaak langdradig, maar het was in ieder geval een stuk beter te doen in verhouding tot het eerste deel. Wel vond ik in dit tweede deel de overgang van de jonge Joe naar de hedendaagse Joe, terwijl Jerôme aanvankelijk nog steeds door LaBeouf gespeeld werd en in de laatste scene’s toch maar weer gespeeld werd door weer een oudere acteur, een beetje ongelukkige en vreemde keuzes. Ook de laatste scène waarbij Joe Seligman neerschiet omdat hij haar probeert te verkrachten is een beetje drastisch. Ik bedoel, ze had hem ook gemakkelijk van het bed af kunnen trappen want het was niet zo dat ze hem niet met gemak had aangekund. De enige reden dat ze hem meteen neerschoot had dan misschien toch te maken met het feit dat Joe vanwege deze reden als een slecht mens gekwalificeerd kan worden? Of als een vrouw die inmiddels zo van seks verafschuwt is dat ze het niet kan verdragen dat de enige man die ze ooit als vriend zag haar ‘’verraadde’’ nadat ze net haar levensverhaal op tafel had gelegd. Wie zal het zeggen..

Stof tot discussie zal Nympomaniac zeker op kunnen roepen, het is alleen jammer dat de zit waar je doorheen moet zo lang is. Met name het eerste deel neigt echt tot afzetten en het zou me dan ook niks verbazen als de meeste mensen uit mijn vriendenkring hier niet doorheen kunnen komen. Je kunt Nymphomaniac dan ook het beste in 4 sessies van een uur kijken. Het tweede deel heb ik zelf in ieder geval in tweeën gehakt, waarbij ik merkte dat ik het hierdoor toch wat beter te behappen vond.
Nu ik inmiddels beide delen heb afgerond moet ik zeggen dat ik van het tweede deel wel weer meer enthousiast werd al vond ik het wel jammer dat Stacy Martin hier slechts een minimale rol speelde. Ik zag haar toch wat liever naakt dan Charlotte Gainsbourg


3,0*

Aparte en hele lange dramafilm over het leven van Joe. Zelf denkt ze dat ze nymfomane is, maar haar gedrag in de film heeft alle kenmerken van een (seks)verslaving: het beheerst haar hele leven, ze laat partner en kind in de steek, is voortdurend op zoek (craving) naar bevrediging (reward), het effect neemt af (adaptatie), er is steeds meer nodig (hogere dosis), adaptatie verhoogd en bevrediging (reward) blijft uit, zoeken naar andere vormen (overschakeling op heftiger 'drugs'), normaal functioneren is niet meer mogelijk, hulp wordt ingeschakeld, maar ook weer afgewezen.... Een seksverslaving is vergelijkbaar met een verslaving aan harddrugs!

In de film wordt Joe liefdevol opgevangen en verzorgd door Seligman. Hij is het tegenovergestelde van haar, want hij is aseksueel. Ze vertelt hem haar levensverhaal en middels flashbacks zien we hoe haar leven zich heeft afgespeeld. De interactie tussen Joe en Seligman is interessant uitgewerkt: hij probeert middels metaforen uit zijn eigen leven begrip voor haar leven te tonen. In het begin voelde ik enige walging over het promiscue gedrag van Joe. Later werd het begrip, zelfs medelijden omdat er in haar leven veel eenzaamheid voelbaar is, verdriet om het verliezen van Jerôme, de liefde van haar leven, en haar kind. Aan het einde van de film een heftige plotwending met lugubere afloop en daarna voelde ik afschuw.......

Cinematografie: bedekte kleuren, zowel binnen- als buitenshuis. Muziek passend bij de scѐnes. De film heb ik in 4x1 uur gekeken, want achter elkaar leek mij te lang omdat de film ook tijd moet krijgen om te 'landen'....... Ik vond deze film goed, maar iets minder 'kunstzinnig' dan Antichrist!

Lars von Trier is zeker één van mijn favoriete regisseurs. Ik was dan ook benieuwd naar deze film. Het verhaal sprak mij aan, ondanks ik over het algemeen niet houd van zoveel seks in films. Ik heb ‘m dus aangeschaft en afgelopen weekend heb ik ‘m verspreid over beide dagen gekeken. Deel I vind ik erg sterk. Stacy Martin zet haar rol goed neer, het verhaal interesseerde mij en ik houd van die typische stijl van von Trier. Ik vond het meeslepend en ik raakte er erg door geïntrigeerd. Dan deel II... Ik vond het nog steeds een goede film. Wel vind ik de overgang van Stacy Martin naar Charlotte Gainsbourg groot. Het voelde bijna niet als dezelfde persoon en ik vond het persoonlijk niet nodig om Stacy Martin al na drie jaar door Gainsbourg te vervangen. Ik stoorde mij echter niet aan het acteerwerk van Gainsbourg. Ik heb me sowieso nergens aan het acteerwerk in deze film gestoord. De seks en geslachtsdelen vond ik soms erg expliciet in beeld gebracht, onprettig om naar te kijken, waardoor ik stukjes doorspoelde. Ik vind het wel kunnen, maar ik hoef niet per se alles te zien. Het artistieke, wat ook kenmerkend is voor von Trier, vind ik mooi en de brug tussen de wetenschappen van Seligman en het verhaal van Joe, vind ik leuk bedacht. Het voelde een beetje alsof Joe haar verhaal aan mij vertelde en mij in vertrouwen nam, wat ik een fijn gevoel vond. Ik vind de film sfeervol en het eind vind ik passend. Het was een lange zit, maar de moeite waard. 4*

Is er iemand die de zweepslagen NIET geteld heeft?

Von Trier zoals we hem kennen: zonder omzwervingen dringt hij door tot in het hart van het taboe. Het resultaat is voor sommigen choquerend - zowel hijzelf als zijn oeuvre flirt meermaals met de grenzen van het fatsoen - maar nooit gratuit. Nymphomaniac is een ode aan de vrouw en haar seksualiteit, maar tegelijkertijd een ontluisterend portret van een vrouw, Joe, die ten onder gaat aan haar verslaving. Deze lijdensweg wordt getoond (!) in een vier uur durend relaas dat zij in een overschouwende dialoog met ene Seligman van commentaar voorziet. Seligman krijgt weinig schermtijd, maar is door zijn afwezigheid minstens zo aanwezig. In alles is hij de tegenpool van de nymfomane en dat levert vaak even grappige als ontroerende gesprekken op.

Tijdens die conversaties worden er nogal wat zijwegen ingeslagen, maar de voornaamste lijkt die van de religie te zijn. De religie, die met haar dogma's vandaag nog steeds bijdraagt aan de onderdrukking van de vrouw. Waar Von Trier haar in Antichrist nog naar het schavot droeg, wordt zij nu op een pied d'estale gezet, alsof hij het begane onrecht wilde compenseren. De beeldtaal in deze film is opvallend (lelijk) en een stijlbreuk met Antichrist. Von Trier kiest voor een rauwe, realistische "look" die meer aanleunt bij het alledaagse karakter. Ja, alledaags, want hoe kuis we onszelf graag voordoen, in ieder van ons schuilt wel degelijk een pervert. En dat is niks om je over te schamen...

Ik vond deel 1 heel erg sterk. Deel 2 had voor mij niet gehoeven, ze hadden bij deel 1 beter een uur aan kunnen plakken. Voor een completer verhaal. De acteurs zijn allemaal even goed.

Toch vond ik het einde een beetje zielig voor onze Seligman.

Oké.

Kan Von Trier als regisseur doorgaans wel waarderen. Nymphomaniac kent tot nu toe het laagste cijfer dat ik ooit aan één van zijn films heb gegeven. Dat wil wat zeggen, want het blijft nog altijd een voldoende die nog bijna een 3,5* had kunnen zijn ook. Het is vooral de tweede helft die roet in het eten gooit.

Bijzonder hoe je als controversiële regisseur een film kan maken met zoveel taboe en seksuele activiteiten, en dan nog deze acteurs weet te strikken. Je doet als stem dan toch wel iets goed. De prestaties zijn dan ook op niveau. LaBeouf maakt indruk en ook Slater doet het behoorlijk in zijn korte rol. Martin is wat apart, maar wel sterk. Gainsbourg en Skarsgård hebben echter wel moeite om normaal te blijven doen.

Von Trier regisseert met een bepaalde stijl waar maar moeilijk omheen te kijken valt. Zonder moeite weet hij je over een speelduur van wel 4 uur geboeid te houden. Veel te lang uiteraard, maar toch weet de film elke minuut te benutten als middel van voortgang. Ook genoeg drama en zwaartekracht om het op de rails te houden. De film vliegt eigenlijk pas in het laatste uur met wat ridicule ideeën compleet uit de bocht.

Het voelt aan alsof Von Trier zichzelf best kon beheersen voor enige tijd en het uiteindelijk toch niet kon laten om het gevoelige publiek uit te dagen. Qua kleur ontbreekt er ook net iets te veel, maar de editing had in principe niet beter kunnen zijn. Het verhaal doet altijd wel iets om de oogjes te vangen. Verder ook een aantal confronterende en zelfs ziekelijke beelden te zien, al is dat tweede meer wat van de uncut-versie die ik ook een beetje heb meegepikt.

Als film kan het er absoluut mee door. Het hanteert dezelfde strakke stijl die Von Trier altijd wel in het voordeel kan meepakken, anderzijds is bijna de gehele tweede akte zo edgy dat je de film als drama niet meer serieus kan nemen. De erotiek moet je van houden. Ik had er geen last van, anderzijds vond ik het ook geen grootse toegevoegde waarde hebben. Nymphomaniac is soms moeilijk te verteren, maar voelt ook schoon aan. Niet de beste film van Von Trier. Het voelde eerder aan alsof hij wat kwijt moest, nu dus hopen dat zijn nieuwste film wat meer beheersing kent.

Ik ben op zich wel een liefhebber van Lars von Trier films en ik dacht eigenlijk dat deze film veel lager gewaardeerd werd. Maar dat valt toch wel mee zie ik nu. Een "wetenschappelijke" film waarbij nymfomanie vergeleken wordt met vliegvissen en andere filosofieën. De film doet me regelmatig denken aan het werk van Peter Greenaway, maar hij heeft ook zeker een hoop Lars von Trier eigenschappen. Soms is de film heel saai en afstandelijk, maar er zitten ook hele mooie scenes in. Tot nu toe alleen volume 1 gezien. Volume 2 volgt later.

Wie denkt dat arthouse en porno niet samengaan, heeft gelijk. Von Trier levert hier het bewijs in deze hopeloze ripoff van Deep Throat waarin een psycholoog [Stellan Skarsgård] de gehavende nymfomaan Joe [Charlotte Gainsbourg] op straat aantreft en besluit een “lang” en “moraliserend” verhaal aan te horen. Wat volgt is een aaneenschakeling van softpornoscènes met Stacy Martin als de jonge Joe (en hier en daar een closeup voor de liefhebbers) voorzien van een psychologische analyse en gevolgd door een hoop gemoraliseer. De “dokter” in Deep Throat was bedoeld als komische noot. Daar is hier geen sprake van. Moraliserende porno, een grotere verschrikking heeft de cinema zelden voortgebracht.