Blue Velvet (1986)

Het begrip Art Cinema houdt toch niet in dat het een klein publiek bereikt.

BV zie ik elke keer wel als ik de van Leest induik dus het was te verwachten. Ik snap je punt wel, daar niet van

Denk dat het vooral komt, doordat dit niet zulke vage 'zooi' is dan bijvoorbeeld Mulholland Drive, Lost Highway en Eraserhead.

Maar zie nu dat twee van de drie films meer stemmen hebben, dus dit gaat niet op...

Mijn theorie

Volgens is de hele film een droom van die oude man.
Als hij een hardaanval (ofzo) krijgt zie je effies daarvoor eens shot van een wit hek met rode rozen.
Dan denkt hij zich in een beter verleden dan zijn ziekelijke.
Hij bedenkt zich een ander personage die aardig, onschuldig en normaal is (Jeffrey)
Maar toch word z'n fantasie geconfronteerd met z'n zieke geest, en maken we kennis met de oude man's echte verleden.
Waarschijnlijk was hij volgens mij vroeger zelf Frank namelijk, hij was zelf het zieke persoon.
Het zal ook niet raar zijn aan de ene kant want Frank zegt ook tegen Jefrey: You and me are the same.
Aan het einde ziet je weer datzelfde hek met die rozen, nu gaat de camera omhoog en zie je Dorothy zitten met er kind die dat hoedje opheeft.
Misschien vond hij haar zeer aantrekkelijk en bedacht en relatie met haar onder het personage Jeffrey.
Maar Jeffrey begint op een gegeven moment ook trekjes van Frank over te nemen, bijv: Het slaan van Dorothy.
Dus dat past wel weer mooi bij het gene van, You and me are the same.
Het kan ook wezen dat ik er totaal naast zit en dat het helemaal niks met dromen te maken heeft, maar dat die opa een hardaanval krijgt is zo vreemd vind ik.


Iemand anders nog een leuke theorie?:D

Ook ik denk dat vanaf de hartaanval een droom begint, maar toch denk ik wel dat die oude man ook in werkelijkheid de vader is van Jeffrey.
De man weet heel goed dat de samenleving ons een masker voorhoudt : alles lijkt op ’t eerste zicht mooi en probleemloos, maar er zijn ook donkere zijden (drugs, lust, sadisme). Hij vindt het zijn taak, als vader, om zijn zoon hiervan op de hoogte te brengen, en hem ervoor te waarschuwen. Jeffrey is nu toch zowat op de leeftijd gekomen om dit allemaal eens verteld te krijgen.
En net nu krijgt die man een hartaanval. Aangezien hij zijn zoon niet meer kan verwittigen, bedenkt hij een scenario (een soort wensdroom), waarin Jeffrey de “levensles” krijgt door alles zelf mee te maken.

Heel mooi vind ik hoe Jeffrey onbewust de donkere kantjes in zichzelf ontdekt, door intiem te gaan met Dorothy, terwijl hij eigenlijk al een liefje (Sandy) heeft. De bekentenis van Dorothy terwijl Sandy verbijsterd meeluistert is pijnlijk voor Jeffrey, maar tegelijk ook een rijke ervaring : hij probeert het boosaardige uit te roeien, en beseft nu plots dat het ook in hém zit.

Iemand ergerde zich aan het feit dat Sandy veel te vergevingsgezind is : niet realistisch dat ze samenblijven na Dorothy’s bekentenis. Maar dit is nou net een reden te meer om aan te nemen dat alles “slechts” een wensdroom is.

Ik denk dat het gewoon een goede film is, waar niets bijzonders achter schuil gaat. Gewoon een film noir rondom een ontvoering.

Accepteer misschien eerst eens dat bepaalde mensen hier totaal niet in geïnteresserd zijn. Voor mij verre van z'n beste film ..

as schreef:

(quote)

Dan zou ik maar eens beter gaan kijken (bij voorkeur met je ogen open ) Als er een film is die zoveel dubbele bodems heeft, weet ik het ook niet meer.

Ik heb de film een keer of 8 gezien en dan valt het met de dubbele bodems best mee. in het begin lijkt het gewoon wat mistieker dan het eigenlijk allemaal is. Typisch Lynch. Welke dubbele bodems bedoel je eigenlijk?:)

--------------------------- Reinbo schreef: -----------------------------

Welke dubbele bodems bedoel je eigenlijk?

Wat jij zegt klopt ook.

Volgens mij is de hele film een erotische fantasie van Jeffrey en niet een droom van zijn vader. (à la Belle de Jour).
Verder denk ik niet dat Frank een dubbelleven leidt. Een corrupte agent werkt voor hem, dat is wat anders.

In ieder geval een multidimensionaal verhaal dat veel complexer in elkaar zit dan Mulholland Drive.



“Ma'am, I sure like that name; Clementine.”

Referentie aan John Ford dus. Kan me niet eens meer herinneren dat dat ook in Blue Velvet wordt gezegd. Het wordt tijd voor een herziening merk ik wel.

Zeer spannende, geheimzinnige thriller van David Lynch.

Met een geweldige Isabella Rosselini. En een hele enge rol van Dennis Hopper. Yek, dat mondkapje!

Na heel lange tijd herzien en film bevalt me beter dan voorheen. Heerlijke sfeer, mooie soundtrack, excentrieke personages, lekker surrealistisch en bovendien prachtig in beeld gebracht. 4*

Toch ligt Mulholland Drive me meer vanwege de onderliggende emotie; die bevalt me in MD meer dan hier.

Zelfs na derde kijkbeurt blijft dit aan kracht winnen. Een onwaarschijnlijke krachtoefening van onze aller geliefde lynch, maar hiermee steekt hij zichzelf toch naar de kroon. Hij zou het niveau nog halen in 'Lost Highway', maar dat zegt gelukkig meer over de kwaliteit van deze film dan over het gebrek aan kwaliteit van de anderen. Dennis Hopper zet hier een legendarisch grote rol neer: griezelig perfect gewoonweg. Nooit heb ik iemand ooit nog creatiever zien omspringen met mise-en-scène en belichting dan Lynch in "Blue Velvet". Waarschijnlijk wel de grootste film van de jaren '80.

A candy-colored clown they call the sandman

Tiptoes to my room every night

Just to sprinkle star dust and to whisper

Go to sleep, everything is all right?

In LEK hadden we een gangsterbaas die van Hazes hield.

In deze film een crimineel die van Roy Orbison houdt.

Verder geen overeenkomst in deze heerlijke absurde film.

***en 1/2

Nee, inderdaad, verder geen enkele overeenkomst...

Ach ja , wat moet ik zeggen

Ontzettend vaag.

en dat deuntje van 'bleu velvet' blijft de hele tijd hangen

maar dat verhaal komt niet echt geloofwaardig over......

3*

Tja... Wanneer je een geloofwaardig verhaal en sterk realisme wil zien, moet je natuurlijk geen lynchfilm gaan bekijken he! Gaat toch ook geen marx-brothers-films zien wanneer je een pesthekel aan zwart-wit hebt?! Misschien toch nog eens bekijken hoor, want al het sarcasme, de spot en de satire is blijkbaar aan je voorbijgegaan...

Vind Blue Velvet ontzettend meevallen qua vaagheid...

ow nee hoor, dat weet ik ook!

maar ik vond het gewoon niet realistich dat een student een oor vind en daarom opeens een drang heeft om meteen te gaan inbreken bij iemand....

ik wil er ook helemaal niet mee zeggen dat ie slecht is ofzo

en het valt ook wel mee qua vaagheid ,

maar misschien is het ook wel bij mij dat ik hem af en toe gewoon saai vond.

Dat je dit niet realistisch vindt, is nu net de bedoeling van Lynch.

Er zit iets dieper verscholen achter die “drang”. Maar dit haal je er niet uit in één kijkbeurt.

Welcome in the World of Lynch !

het is idd. bijzonder en daarmee direct het bestaansrecht van de film...

De sfeer is geweldig, erg aparte personages, donkere settings, goede belichting etc. Blue Velvet is niet zo een speurtocht als Mulholland, BV is minder gecompliceerd, althans in mijn ogen. Wat een geweldige vertolking van Hopper en ik vond de sfeer veel overeen hebben met Twin Peaks. Een halve * verhoogt, 4* -> 4,5*