Blue Velvet (1986)

Daar kan ik mee leven

persoonlijke voorkeuren wijken natuurlijk vaak af en daar is ook niets mis mee. echter Blue Velvet wordt algemeen beschouwd (door critici e.d.) als het hoogtepunt van Lynch op filmgebied. Net als Vertigo dat voor Hitchcock is en 2001 voor Kubrick, om eens wat te noemen.

ik vind BV trouwens ook zijn hoogtepunt.

Apart dat Olivier Mulholland Drive als "Lynch-light" bestempelt. Vind deze film juist nog behoorlijk rechttoe-rechtaan vergeleken bij dat meesterwerk.

Ik vind van niet en ik heb altijd gelijk.

Pardon?

Ik kan me wél vinden in de gedachte dat ''Mullholland Drive'' een andere invulling is van met name ''Lost Highway'' die geschikter is voor meer publiek. Simpel gezegd zijn daar twee knappe vrouwen en wat meer shots waarvan je direct denkt 'prachtig', maar ''Lost Highway'' is voor mij dan ruwer, brillianter en duisterder. Dus ook alleen die in de top 10.

Wat door critici als beste film wordt gezien lijkt me steeds een film te worden die meer gebieden dekt, bijvoorbeeld 'romance én mysterie'. Een completer werk dus, ik kies dan vaak voor een meer gespecialiseerd werk als favoriet.

Ik was dus wel op slag verliefd op Blue Velvet, toen ik hem voor het eerst zag, 3 à 4 jaar geleden.

1 - Blue Velvet

2 - Wild At Heart

3 - Lost Highway

4 - Eraserhead

5 - The Elephant Man

6 - Twin Peaks: Fire Walk with Me

7 - Dune

8 - The Straight Story

9 - Mulholland Drive

Serieus nu (hap toch niet zo) . Ik vind Mulholland Drive HET meesterwerk van Lynch. De sfeer die Lynch in MD schept vind ik in geen enkele andere film van de man terug. Bovendien roepen verschillende scene's in MD hevige emoties bij me op, emoties die ik in BV en LH niet kan ontdekken. De thema's in MD spreken me ook meer aan: verloren liefde, een levensdroom aan duigen, kritiek op Hollywood... het is zijn meest menselijke film denk ik (samen met The Elephant man en The Straight Story, maar die films missen dan weer dat vleugje surrealisme). Lost Highway vind ik ondoorgrondelijk, en ook al weet je na wat analyses op internet hoe de vork in de steel zit, toch blijft de emotie uit. BV is dan weer een stuk simpeler qua opzet, maar ook hier blijft de emotie uit. Het plot en de thematiek is eigenlijk vrij gewoontjes (maar het is al lang geleden dat ik 'm voor het laatst zag). Het is dan wel een sfeervol verhaal, maar het raakt me niet zoals MD dat doet.

Is dat nodig dan? Ik ben wel DieHard filmfan.

Daar zit het verschil. Je kijkt naar zijn films vanuit een ander perspectief en (waarschijnlijk) met een ander verwachtingspatroon.

Sorry, maar dat lijkt me nogal onzin. Jij bent toch ook onervaren en zonder verwachtingspatroon aan je eerste Lynch begonnen ooit? Ik heb twee films van de man op 4* staan, MD zelfs op 5* en ik ben me er dus van bewust dat de man mooie films kan maken. Ik vind Blue Velvet niet meesterlijk en MD wel en dat heeft niks te maken met een bepaald verwachtingspatroon of iets dergelijks....

Eindelijk gezien en ik vond 'm mooi. Prachtige setting. Geweldige 50's met een twist sfeer. Het lijkt zich allemaal wel in een bizar paralel universum te zitten ofzo. Onze wereld, maar toch ook weer niet. En wat een onwaarschijnlijk mooie opening.

Badalamenti is natuurlijk weer geweldig en ik vond het heerlijk Julee Cruise weer eens te horen.

4.0*

Gisteren gezien, je kan zien dat Lynch probeert om dat mystery element goed naar voren te brengen, wat mij betreft is dat gedeeltelijk gelukt, maar ik vindt de verhaallijn toch te dun om het volledig te laten slagen, ik verwachtte eigenlijk ook nog ergens een verrassende wending in de film, maar die bleef uit. Ik twijfel tussen 2,5 en 3 sterren. Toch maar 3 dan...

Ik heb nog maar pas deze film voor de 1ste maal gezien. Weer prachtige muziek in de film vooral die muziek heel in het begin van de film. Maar toch kan hij voor mij persoonlijk niet tippen aan MD, daar kan ik dezelfde mening in volgen als van Ramon K enkele posts hiervoor.

Maar toch is BV een heel aparte film.

3,5*

Een levendig schilderij, broeierig en boeit van het begin tot het einde. D. Hopper laat zich zoals altijd van zijn beste kant zien. Genieten geblazen.

Zie d'r nog steeds geen meesterwerk in. Muziek blijft wel prachtig.

naast de prachtige muziek, heeft deze film de beste bad-guy sinds Norman Bates uit Psycho. De manier waarop het veilige (met opzet cliché) leven van Kyle MacLachlan en Laura Dern, wordt verstoord door een zooitje freaks dat compleet gestoord is, blijft me altijd bij. het aantal memorable scènes is groot. de karaoke scène, alles scènes met Hopper (vooral de eerste keer, wanneer Kyle in de kast zit), het eind etc. het hele verhaal waarop je op het verkeerde been wordt gezet met de goed gekleede man en zo zit zo sterk in elkaar en is werkelijk geniaal.

een groots meesterwerk, de beste van Lynch en een van mijn favoriete 25 films.

Na een kleine 20 jaar Blue Velvet terug gezien. De eerste keer vond ik het al een geweldige film en na zoveel jaren bleef dat oordeel strak overeind. Wat de film vooral de moeite waard maakt is het contrast tussen de openlijke kleinburgerlijke zoete onschuld en de verborgen grootburgerlijke gore gemeenheid die op een prachtige speelse manier uitgebeeld is in een verhaal over het groeien naar volwassenheid waarin het kwaad niet meer ontkent hoeft te worden ook al eet je nooit insecten op.

BASWAS

Ik ga hem zo maar weer eens kijken.

Gisteren Mulholland gezien, zometeen Blue Velvet, morgen Lost Highway en daarna beginnen aan Twin Peaks seizoen 1 :D

Dan heb ik wel weer een lekker weekje gehad

Een echte Lynch fan Ik ben ook begonnen met twin peaks(seizoen 1) sedert vorige week, maar ik doe maar 1 aflevering per week.

Ik ben net begonnen met seizoen 2

Heb je deze gehuurd of is het op vhs?

SVCD. Wel van het internet maar goede kwaliteit

Blue Velvet is veel anders dan al zijn andere werken. Niet qua verhaal, maar qua stijl en utvoering. Deze film is (in mijn ogen) een kruising tussen Europese en Amerikaanse cinema én een kruising tussen de moderne en oude cinema. Het hoogtepunt van alles dus. Eén van de belangrijkste films aller tijden. Als je, ik zeg maar wat, niet van de Europese (en/of Amerikaanse, en/of oude, en/of moderne) cinema houdt, dan vind je Blue Velvet ook helemaal niks. (dus blijf je gewoon met je poten van deze film af)

Ik vind het erg vreemd dat er zoveel mensen zijn die deze film gezien hebben. Het hoogtepunt van ART CINEMA.

Blue Velvet is geen naam, Blue Velvet is een begrip!

/

Wat is daar in hemelsnaam vreemd aan?

Volgens mij is hij vergeten 'niet' te schrijven