• 15.747 nieuwsartikelen
  • 177.926 films
  • 12.203 series
  • 33.971 seizoenen
  • 646.938 acteurs
  • 198.973 gebruikers
  • 9.370.370 stemmen
Avatar
 
banner banner

Berlin: Die Sinfonie der Großstadt (1927)

Experimenteel / Documentaire | 65 minuten
3,42 97 stemmen

Genre: Experimenteel / Documentaire

Speelduur: 65 minuten

Alternatieve titels: Berlin: A Symphony of a Big City / Berlin: Symphony of a Great City

Oorsprong: Duitsland

Geregisseerd door: Walter Ruttmann

Met onder meer: en Paul von Hindenburg

IMDb beoordeling: 7,6 (5.101)

Gesproken taal: Duits

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Berlin: Die Sinfonie der Großstadt

Experimentele film, waarin een lentedag in Berlijn door middel van camera-instellingen en montage is geabstraheerd tot een ritmisch spel van beweging.

logo tmdbFilm still

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van ArnoldusK

ArnoldusK

  • 584 berichten
  • 2056 stemmen

11 november in Eindhoven te zien , met een nieuwe rockcompositie. Live uitgevoerd in de Zwarte Doos.


avatar van Cellulord

Cellulord

  • 597 berichten
  • 2382 stemmen

Mooi, maar moeilijk. Na 10 min. had ik er eigenlijk genoeg. Het zag er eerder uit als een lesje geschiedenis voor montagestudenten, koud zonder gevoel. Ook begon de muziek (Arturo Toscanini: Symphony No. 5 in C minor Op. 67: II.Andante con moto) me echt op de zenuwen te werken. Zonder muziek was het niet veel beter.

Mischien de muziek eens veranderen?

Ik had hier nog een "Zoviet*France" podcast liggen.

En ziedaar, ik werd ingezogen en het werd een heel mooie filmervaring. Was zelfs verrast hoe synchroon de muziek soms werkte, maar dat moet toeval geweest zijn want ik had de muziek ergens rond de 20min. veranderd.

Ja, de soundtrackis uiters belangrijk in dit soort films.

Vond Chelovek s Kino-Apparatom, die ik eerder deze week zag, toch een stuk beter, maar al bij al blijft deze Berlin... toch een mooie ervaring vooral dankzei de muziek van Zoviet*France.

Zoviet*France's weeklijkse podcast "A Duck in a Tree", a 60 minute continuous mix of some of the best genre-refusing, zero BPM, hypnatropic and maximinimalist recordings, is legaal te downloaden.


avatar van Biosguru

Biosguru

  • 1557 berichten
  • 5096 stemmen

Ik begrijp aan de ene kant de vergelijking met man met camera goed. Maar zie deze "Berlin" zeker niet als de mindere van de twee. Beiden zijn miz zeer de moeite waard. Mischien ben ik wat bevooroordeeld, omdat ik hem in Berlijn in de openlucht zag met een Live Soundtrack.


avatar van John Milton

John Milton

  • 24218 berichten
  • 13383 stemmen

jaloers!


avatar van John Milton

John Milton

  • 24218 berichten
  • 13383 stemmen

De stadssymfonie die de meeste filmkijkers al eerste zien, is Chelovek s Kino-Apparatom (1929). En aangezien ze beide langere tijd in productie waren krijg ik niet even snel gegoogeld welke nu echt eerder was. Niet betrouwbaar genoeg naar mijn zin in elk geval. Hoe dan ook, het lijkt buiten kijf te staan dat Vertov en regisseur Ruttmann elkaar beïnvloed hebben. Ruttmann was sowieso op de hoogte van de Sovjet montage theorie. Beide kwamen echter sowieso niet als 'eerste' met dit idee, aangezien Charles Sheeler and Paul Strand in 1921 met Manhatta kwamen, en Cavalcanti in 1926 met Rien Que les Heures.

Berlin: Die Sinfonie der Großstadt geeft ons een uniek kijkje in het leven van Berlijn tijdens de Weimar Republiek, in het decennium voor Hitler en de Nazi's het leven aldaar ingrijpend zouden veranderen. Toch is dit geen documentaire over de mensen in Berlijn, maar eerder de stad als functionerend apparaat. Avant-garde, zeker, en dus niet voor iedereen even interessant. Maar liefhebbers van (film)geschiedenis en montage die Man with a Movie Camera konden waarderen, moeten deze korte film zeker eens bekijken. Wat de onvermijdelijke vergelijking betreft, beide films zijn de moeite waard. Maar in mijn persoonlijke beleving is Vertov's film de sterkere.

4*

Edit: de Tronthaim score (waarmee ik ook wel een keer de film wil zien) staat op Spotify. Die kunnen we er desgewenst dus zelf bij draaien ipv de Meisel of Brock score.


avatar van timmienoelie

timmienoelie

  • 1518 berichten
  • 4265 stemmen

Naar mijn herinnering was Man with a Movie Camera ook vooral een film over 'het filmproces zelf', met allerlei technische hoogstandjes als gevolg. Terwijl dat aspect juist hier in Berlin veel minder aan bod kwam, en daardoor sneller in de vergetelheid raakte naar mijn gevoel. Rien Que les Heures vond ik dan weer helemaal niets, mede door het wat flauwe narratieve element dat ze er op een gegeven moment tevergeefs proberen in te weven.

Maar het is wel wat, die city symphonies uit de 20s en 30s. Jean Vigo's A Propos de Nice is zeker ook het vermelden waard. Vraag me af of er veel modernere variaties op bestaan tegenwoordig. Of Time and the City (2008)?


avatar van John Milton

John Milton

  • 24218 berichten
  • 13383 stemmen

Ik kan me rien que les heures ook niet supergoed herinneren, moet ik zeggen. À Propos de Nice was ik niet zo heel stuk van destijds. Ik vond Manhatta wél erg aardig!


avatar van tbouwh

tbouwh

  • 5809 berichten
  • 5400 stemmen

Vanavond zien met live piano


avatar van Fisico

Fisico

  • 10039 berichten
  • 5398 stemmen

Berlijn was in de jaren 20 the place to be in Europa. Berlijn beleefde een gouden tijd voor de happy few waardoor de economisch expansie de stad deed glimmen. Het was ook een toptijd voor kunst, dans, mode, film en theater. Daarnaast was er ook veel verpaupering en armoede voor tal van anderen die de boot misten. Deze tegenstellingen waren een kruitvat voor het latere opkomende fascisme. Desalniettemin was Berlijn in de jaren twintig dé bruisende, moderne en jachtige metropool van Europa. Deze status zorgde ervoor dat kunstenaars, acteurs en schrijvers naar Berlijn kwamen. Deze docu geeft een mooie blik van de metropool Berlijn in al zijn glorie. De florerende industrie en werkende mens komt aan bod, maar ook kunst, sport en mode komen aan de beurt.

De docu wordt mooi ondersteund met klassieke muziek. Later in de docu passeert zelfs Beethoven de revue. De docu bevat vele mooie beelden van hoe Berlijn er destijds uitzag. De knappe montage zorgt voor veel afwisseling van beelden en camerastandpunten. Leerrijk en interessant, dat zeker, maar na verloop van tijd had ik het wel gezien. Of je nu eens 5-10 minuutjes minder aandachtig keek of niet, op zich blijft de conclusie dat Berlijn de bruisende metropool van Europa was.