Frances Ha (2012)

100 % hipster. Hoofdrolspeler is wel een sympathiek meisje.

Film neemt ook wel weer het hele hipsterdom op de hak, maar dat zal niet deren voor de gemiddelde hipster vrees ik.

Een boeiend personage Frances. Een jonge vrouw met een artistiek leven in NY die net als veel leeftijdsgenoten leeft op het moment. Maar in tegenstelling tot veel andere mensen rond haar heen, is het bij haar geen fase maar gewoon haar manier van leven. En met het ouder worden ziet ze de mensen rond haar afzakken naar een volgende fase: huisje, tuintje, man, goeie job, ... Terwijl ze zelf vooral wil dansen en haar beste vriendin bij haar hebben. En niet op een dromerige manier of nog puur kinds, maar wel echt Frances die weet wat ze wil. Door haar eigen manier van leven, zie je dat af en toe (op een natuurlijke manier) in wrijving komen met de maatschappij zoals die door de grootst gemene deler wordt voorgeschreven.

Greta Gerwig speelt Frances met een geweldige naturelle. Een personage waar je van wil houden en die je in de armen wil nemen. Tegelijkertijd wat triest, maar evengoed vol optimisme door het leven. De film is een feelgoodmovie geworden. Op zich gebeurt er weinig, maar toch is het leven van Frances boeiend. Cinema zonder franje, visueel niet speciaal, maar door de prestatie van Gerwig en haar personage Frances is dit geweldige cinema geworden.

Op zijn minst een opmerkelijk, origineel filmpje. Cinematografisch ook de nodige aandacht aan besteed waardoor het er ook nog eens goed uitziet. De keus voor zwart-wit is treffend. Eigenlijk kan ik niet echt wat aanmerken op de film. Gewoon een degelijk geslaagd eigentijds project.

Een bijzonder portret, én veel raakvlakken met Woody Allen, maar hier is de vrouwelijke hoofdpersoon het middelpunt. Naturel gespeeld door Greta Gerwig, die mooi gestalte geeft aan Frances. Het is bijna een autobiografisch portret, ze schreef het scenario samen met haar vriend Noah Baumbach, en haar echte ouders spelen 'zichzelf' tijdens het bezoek in haar geboorteplaats Sacramento.

Het is de samensmelting van de scenes die goed werken, waarbij je langzaam maar zeker steeds meer betrokken raakt bij 'the undateable' Frances, met haar charmante, onnozele en ook irritante trekjes. Oh, en New York als decor is wel een plus. Een dikke 3.5*

Schitterende film, deed me een beetje denken aan het betere werk van Woody Allen. Zeer goed geacteerd en mooi portret. Goede soundtrack en mooie beelden.

Mumblecore dus.

Soms weet ik ook niet waar ik bepaalde ideeën vandaan haal, maar in m'n hoofd was dit een arthouse drama over travestieten. Ik vermoed dat het iets te doen heeft met de rose poster (die me aan een soortgelijke film deed denken allicht?), maar zeker ben ik niet. Was dus even omschakelen.

Achteraf gezien had ik liever een arthouse drama over travestieten gehad. Bij gebrek aan een subtielere en beleefdere omschrijven: Frances is echt een vervelend klotewijf. Het type waar ik in het echt zo ver mogelijk van zou weglopen en dus liever ook geen 90 minuten naar zit te staren in een film.

Sowieso erg veel stuntelige conversaties voor iets wat toch onder de mumblecore zou moeten vallen? Beetje hip langs elkaar wegconverseren, maar het komt er te hoekig en te onspontaan uit om aan te slaan. Verder veel problemen die op de meest vreemde manieren gecreëerd moeten worden. Frances haalt vooral zichzelf veel problemen op de hals in situaties die daar compleet geen aanleiding voor geven.

Het zwart/wit voegt helemaal niet toe en is een duidelijk stijlkeuze "omdat het moet", verder is een zekere luchtigheid die teniet gedaan wordt door bijna genante pogingen tot humor. De irritaties stapelden zich in ieder geval op.

Er wordt hier links en rechts naar Allen verwezen en die link zit er inderdaad in. Dat Baumbach dan nog maar eens goed naar Allen kijkt, want dit is een vreselijk irritant aftreksel, een irritante, geforceerde film rond een irritant personage die dan ook nog eens op de meest melige manier afloopt.

't Is dat de montage de luchtigheid nog enigszins ondersteunt zodat het nergens echt begint te slepen, maar was maar wat blij toen dit onding eindelijk afgelopen was.

1.0*

LOL

Art-house "doenerige" film. Hierdoor voelt zwart-wit niet oprecht. Heb hem niet helemaal afgekeken wat niet vaak gebeurd.

Leuke hipster-film met een geweldige rol van de leuke Greta Gerwig. Mooi in zwart-wit geschoten ook.

Krijg gelijk zin om "Mauvais Sang" ook eindelijk eens te gaan zien, de referentie is duidelijk. 4*

Een film met een duidelijke stempel. In dat opzicht dacht ik meer aan films van Hal Hartley dan Woody Allen: wat kunstmatig, maar daardoor niet minder waarachtig. Net integendeel. De quasi vederlichte manier waarop dit verhaal verteld wordt, zorgt ervoor dat je soms koud gepakt wordt en wat op het verkeerde been gezet wordt en dat kan ik alleen maar waarderen.

Dat had ik hier ook. Frances is een gek mens en aanvankelijk levert dat heel vermakelijke scènes op. Maar na een tijd merk je dat geestig en apart zijn niet voldoende is. Er moet ook nog inhoud bij. Dat lijkt ook Frances stilaan te beseffen. Gelukkig hadden de mensen rondom haar merkwaardig veel geduld. Bij het etentje wordt duidelijk hoe ze op het punt van ontsporen staat. Maar de verdienste van de regisseur is dat hij niet per se naar een groot drama wil werken. Hij toont dat het leven niet één feest kàn zijn (ook niet voor Sophie) maar dat crises nu eenmaal voor komen en zelfs voor moéten komen. Eind goed, al goed. Dat dit wat al té makkelijk geldt, maakt deze film er niet minder smakelijk om.

PS. Vond ook de muziek heel prettig, met name het vrolijke deuntje dat me de film in trok.

Wanneer komt Frances uit de kast? De film houdt het geheim.

Echt, AC1, was dat waar de film voor jou (hoofdzakelijk) om ging? Dat zou ik heel interessant vinden. Ik snap de vraag, maar ik haalde vooral hele andere hoofdthema's uit de film.

Ja, ik doe liever niet te moeilijk.

Frances ontdekt zichzelf op meerdere gebieden en volgens mij is haar seksualiteit er slechts één van. Verder kun je het natuurlijk zo moeilijk mogelijk maken als je wilt (net als Frances zelf).

Ja, ze is geobsedeerd door Sophie, maar volgens mij hint de film eigenlijk nauwelijks naar echt seksueel verlangen. Dus ik zou het interessant vinden als je kunt verwoorden (met voorbeelden) hoe de film volgens jou weergeeft dat Frances 'uit de kast' gaat komen.

Is dit een soort Cassavetes 2.0?

Zoiets, maar wel zonder de scherpe randjes en het goede acteerwerk.

Merci. Ik dacht al, die is niet voor niets toegevoegd aan de Criterion catalogus.

Je kunt dit wel proberen hoor! Ik vond deze zeer aardig, While We're Young (2014) zelfs goed, en Mistress America (2015) behoorlijk matig. Hopelijk een toc-toc-tic schema, met De Palma (2015) en Yeh Din Ka Kissa wel weer de moeite!

Naomi Watts, daar kun je me 's nachts altijd voor wakker maken.. Heb je die docu nu al gezien met al die abonnementen van je

ehhhrrrrrr

Nee nog niet! Volgens mij alleen om imagine gedraaid wat betreft kunnen zien hier. Nog niet te koop of op VOD, staat nog steeds op To Be Announced overal.

Ik wilde het toch maar even gezegd hebben, al was het maar zodat de grunt (of wie dan ook) de film niet links laat liggen uit vrees voor gebrek aan goed acteerwerk.

Het is wel mooi en, af en toe (zoals op het einde), een beetje ontroerend om de vriendschap tussen beide vrouwen gade te slaan, maar eigenlijk ontbreekt er wel een sterk, overtuigend verhaal.

Het speelse, nonchalante karakter van Frances wordt toch wel passend weergegeven door Greta Gerwig en ook tegenspeelster Mickey Summer overtuigt in haar rol.

De hele tijd deed de film me denken aan Woody Allen. Beschouwingen over het leven die grappig maar ook tragisch kunnen zijn. De liefde, de seks, de levensomstandigheden in deze multiculturele samenleving. Het leven dat het personage lijdt is zowat flegmatisch, pragmatisch en onvoorbereid. Ze heeft weinig artistiek talent en kabbelt maar verder, maar is toch kritisch over relaties in het algemeen. Meestal nogal luchtig negatief of hoopgevend. Vrouwen onder elkaar lijken het beter te kunnen stellen. Het is een klein en ongekend pareltje waarvan we van de cineast nog zullen horen en zien.

Voor mij een stuk beter te pruimen dan The squid and the whale, maar kan me voorstellen dat Frances ook over de irritatiegrens van sommigen gaat en dan blijft er weinig over. Verder een niet al te bijzonder filmpje dat wel moeite doet om uit te stralen dat het een bijzonder filmpje is. Heb me echter niet verveeld, zelfs wel vermaakt, dus drie sterren zijn op z'n plaats. Een écht eigenzinnige zwart-wit drama/komedie over een jonge vrouw is Tu dors Nicole, als je de kans heb kies dan voor die.

Greta Gerwig is fantastisch in de titelrol (volledige naam: Frances Halliday). Frances is een 27-jarige danseres die simpelweg probeert te overleven in New York. De vier episodes in de film vallen samen met verhuizingen naar een andere wijk in New York, steeds het gevolg van een persoonlijke gebeurtenis of van financiële problemen. Frances probeert stabiliteit te vinden in een vorm van een eigen, vaste woning en daarbij ook nog haar vriendschappen levend te houden, in het bijzonder haar die met haar beste vriendin Sophie.

Gerwig is ontwapenend in een levendige, authentieke rol en ze is omringt door een keur aan acteertalent dat die authenticiteit vasthoudt. De film is afwisselend hilarisch en ontroerend, zonder ooit geforceerd aan te voelen. De ietwat pretentieuze zwartwit-fotografie is een minpuntje, maar dit is een film waar iedere jong-volwassene die ooit in dat vagevuur tussen studententijd en volwassenheid heeft gezeten zal herkennen en omarmen.

Speelse en bitterzoete in Zwart / Wit weergegeven Drama / Komedie film over modderende "millennials". Het verhaal is geschreven door hoofdrolspeelster Greta Gerwig, die samen met Noah Baumbach de film ook regisseerde.

De 27-jarige Frances (Greta Gerwig) is een moderne New Yorkse danseres met de speelsheid van een vlinder en de elegantie van een ladder. Met haar hartsvriendin Sophie (Mickey Sumner) deelt ze een appartement, als een lesbisch koppel dat geen seks meer heeft. Maar dan verhuist Sophie om haar eigen weg te vinden, waarna Frances dankzij vele verhuizingen alle hoeken van New York ziet.

Een heerlijke een sfeervolle Drama / Komedie film, met goed spel (o.a. van Greta Gerwig, die iets stoers en vrolijks heeft, maar tegelijkertijd zie je dat ze zich ook continu een bepaalde houding probeert te geven) en subtiele humor. Dat de film in Zwart / Wit is gemaakt in de huidige 3D-tijd, is eventjes wennen.

"Frances Ha" is gewoon een fijn intiem portret (feelgoodfilm) van een mid-twintiger die haar leven op de rails wil krijgen.

Mooie zwart-wit beelden.

Maar het verhaal sprak me totaal niet aan.