Frances Ha (2012)

Tja, waar gaat dit filmpje eigenlijk over? Het gaat eigenlijk nergens over. Dus het was niet leuk!? Ja, het was wél leuk. Met dank aan Greta Gerwig als Frances, die mij een heerlijk feel-good gevoel gaf. Wat de cinematografie betreft vond ik het zwart/wit zeer goed gekozen. Ook de soundtrack was dik in orde. Prima filmpje dus voor een warme zomeravond. Meer kan ik er niet over zeggen.

3,5*

Geweldige film! Greta Gerwig acteert fantastisch. Spontane en vrolijke rol. Een van de beste feelgood movies die ik zag. Zelden vriendschap zo mooi verfilmd zien worden. De slotscène maakt het compleet. Ook een heerlijke soundtrack. De keus voor zwart/wit maakt het nog beter

Hipsters. Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met ze. Ikzelf kan er niet meer van verschillen, maar ergens ben ik er ook wel gecharmeerd van. Zo ook met Frances Ha. Duidelijk door en voor hipsters. Ik las al een bericht van iemand die zich opwond over die wereldvreemde figuren met hun probleempjes. Ik vond het eerste halfuur ook strontvervelend. Maar gaandeweg begon ik zowaar een beetje met de hoofdpersoon mee te leven. Als puntje bij paaltje komt zijn al die hipsters echter hetzelfde. Zich o zo alternatief voordoen, maar uiteindelijk reikt hun kennis zelden verder dan de mainstream. Deze film is geen uitzondering. In niks toevoegend zwart-wit, vanzelfsprekend, maar wel eindigen op een manier waarbij woorden als cliché en standaard de lading niet eens meer dekken.

Het is een beetje hetzelfde idee als Lola Versus (2012), deze film waarin Greta Gerwig de hoofdrol heeft en een zoekerig karakter zonder doel of richting neerzet. Het gaat vooral om de relaties tussen haar en haar omgeving, haar vrienden en vriendinnen en wat daarin wel en niet belangrijk is - wat geeft haar richting, wie steunt haar in de doelen die ze zelf niet goed in haar hoofd heeft, en wie breekt dat af en neemt daarmee de rol van bad guy in het geheel.

De keuze om het geheel in zwart-wit te filmen is erg goed uitgepakt, dat geeft de mooie beelden een extra kracht mee. Waar veel low-budget producties vooral de keuze voor zwart-wit lijken te maken om te besparen op de kosten van kleurcorrectie, of om de extra draaitijd met het wachten op behoorlijk weer te besparen, komt het hier meer over als een artistieke keuze - want, het geheel komt erg verzorgd over, niet als een slecht gemotiveerde bezuiniging.

Frances is inderdaad een - ik leen de woorden van gauke - een onhandige, verloren, tobbende, aanmodderende, passieve, absurde klaploopster. Maar daarin schuilt ook haar kracht, de charme waarmee ze de film draagt, tot een echt persoon wordt. Tenslotte is niet iedereen een James Bond, vindt niet iedereen zijn weg door het leven en is niet iedereen volstrekt eerlijk op Facebook. Precies dat is de toon van de film - we zien Frances in het echt. Om een woord te gebruiken dat door de cursusboeren van vandaag volkomen verf*ckt is - authentiek.

Maar dat is het wel. Daar gaat de film ook over. Het echte leven, zonder opsmuk, zonder filter, en echter dan we in de realityshows ooit te zien gekregen hebben. Daar ligt de charme, en daarom is het dat deze film zo'n warmte uitstraalt - de liefde die in het maken van de film ligt, straalt af naar het personage van Frances en Greta Gerwig. Ook al gaat het nergens over.

En die warmte komt echt over. Als Greta, pardon Frances zometeen voor mijn deur zou staan, zou ze zonder enige twijfel met al haar gekke gedrag welkom zijn. Daar zit de kracht van de film in, het tot een voelbaar en echt persoon maken van een wat onaangepast en onhandig mens waar je toch van gaat houden, alleen maar door een anderhalf uurtje film.

Knap.

Een tegenvaller. Ik kon met de beste wil van de wereld geen sympathie opbrengen voor de stuntelige Frances, die van de ene miscommunicatie naar de ander struikelt. De cinematografie en het acteerwerk zijn dik in orde, maar het verhaaltje deed me helemaal niets.

Ik vond dit een onderhoudende en symphatieke karakterschets van de ietwat gekke en stuntelige misfit Frances. Ze voelt dat, samen haar langzaam wegglippende jeugdigheid, ook het ideaalbeeld van het leven dat ze voor ogen had met de dag meer en meer verfrommeld geraakt. Terwijl haar beste vriendin er wel in slaagt om - eveneens met de nodige ontnuchtering en het opzij schuiven van idealen - de sprong naar volwassenheid te maken, raakt Frances op de dool. Worstelend met allerhande problemen, waar anderen helemaal niet mee geconfronteerd schijnen te worden, moet ze haar weg vinden in het "echte" leven.

Ik begrijp de kritieken hierboven wel. Als het je ding niet is, dan kijk je anderhalf uur naar geleuter in zwart wit (wat voor mij ook niet meteen toegevoegde waarde had). Greta Gerwig is wel een steengoede actrice.

Leuk filmpje. Komt wat moeilijk op gang, maar verandert gaandeweg toch wel in een sympathiek filmpje. Coming-of-age maar dan voor late twintigers. Quarter-life-crisis, post-puberaal, en bij vlagen wat genant, en New Yorkish. Je moet een beetje kunnen tegen dat hipperige, maar dat is uiteindelijk wel een belangrijk thema in de film. 3.5*

Een Kate Winslet-look-a-like genaamd Frances Ha is het onderwerp van deze indie-film. Ze bitcht weliswaar over haar tekort aan geld, maar verder leek ze me wel een sympathieke dame. Er gebeurt van alles, maar eigenlijk ook weer niets. Het is gewoon de lastige levenswandel van een late twintiger dat je hier te zien krijgt. Samen met een intellectueel sfeertje en een hippe soundtrack was het best genietbaar, maar heel denderend grappig zeker niet. Net als Baumbachs Squid and the Whale (die vond ik wel goed!) rook dit naar een Woody Allen, maar hij had een film zoals deze wel beter geschreven en in elkaar gezet.

Aardige film over een jonge vrouw in New York zonder vaste woonplaats die als danseres voeten aan de grond probeert te krijgen. Een ongecompliceerd, klein filmpje met een leuk hoofdpersonage met een wat chaotische levensstijl. Nogal fragmentarisch, maar hier en daar zeker wel vermakelijk. Niet in de laatste plaats door de fijne rol van Greta Gerwig.

Allereerst mijn eindcijfer: een 4,5*. Lijkt dat niet een beetje veel voor een film als Frances Ha, die zelfs veel gebruikers die hem goed vinden niet echt inspireert tot een enorm hoog sterrenaantal? Is dit niet teveel een niemendal met weinig verhaal of samenhang? Nee, dat is het niet en als je iets verder kijkt dan de losse stijl merk je gewoon een strak gestructureerd verhaal op. Dat terzijde, is het niet te luchtig? Wellicht, maar ik zeg er meteen bij dat ik sterk de vijf sterren heb overwogen.

In feite denk ik daar nog steeds aan, maar ik vind het einde van de film wat makkelijk, dat Frances ineens indruk maakt als choreografe. Waarschijnlijk was het beter geweest om te eindigen met Frances die het secretaressebaantje aannam en haar eigen appartement kocht, met misschien slechts een hint naar meer, maar dat hoeft van mij al niet. Het einde is net iets te gelukkig en Frances heeft dat nog niet verdient. Maar het is een kleine smet - niet eens echt slecht - en een verhoging met een halve ster valt niet uit te sluiten.

Er bestaat een simpele uitleg voor mijn waardering van Frances Ha. Op de eerste plaats is het vooral een scherp portret van een jonge vrouw die op zoek is naar haarzelf, zonder dat ze het weet en nauwelijks in de gaten heeft dat ze eigenlijk nauwelijks moeite doet om haar ambities te halen. Hier is de film een bijna bijtende karakterstudie, erg geestig en goed geobserveerd. In de tweede helft slaat het om en wordt Frances zich bewust van hoe ver ze achter is geraakt op haar leeftijdsgenoten. Haar pogingen daar iets aan te veranderen zijn niet minder grappig.

Daar wordt echter ook duidelijk wat dit op de tweede plaats zo bijzonder maakt: een verrassend melancholische onderlaag, soms zelfs echt droevig en wanhopig. Het begon voor mij met een klein momentje: het afscheid van Frances van haar ouders na kerst. Een kort shot, waarin Frances blik even kort, subtiel om hulp lijkt te vragen. Hulp die ze niet direct vraagt. Voor je het weet zit je in Parijs, wat een muzikaal prachtige scène oplevert, maar ook gewoon een pijnlijk eenzame segment. Op dat moment had ik enorme medelijden met Frances, die ik in het eerste half uur vooral amusant vond als komisch personage, maar verder niet bijster sympathiek. Tijdens de scène waarin ze Sophie achterna rent op haar blote voeten kun je me bijna bij elkaar vegen. Het is inmiddels een film over eenzaamheid geworden. Niet het type eenzaamheid dat we vaker zien in films, veroorzaakt door rampen, geweld, verslaving, in een onbekend gebied zijn of wat dan ook, maar het soort eenzaamheid dat ontstaat nadat sommige mensen hebben nadat ze merken dat het leven van iedereen om hun heen is doorgegaan en van henzelf heeft stilgestaan. Niet bepaald iets waar je niet overheen kunt komen (wat deze film ook niet beweerd), maar toch rot als het gebeurt. De bijna achteloze manier waarop Baumbach dit behandelt, met een goede mix van droefheid en humor is Woody Allen waardig. Ook de mix van afkeer van en liefde voor de personages is Allen-achtig. Wellicht ook typisch Baumbach, maar dit is de eerste film die ik van hem zie.

Op de derde plaats is dit een stilistisch heerlijk fris filmpje. Niet zozeer heel origineel, maar het heeft een heerlijk ritme. Het lijkt voort te stuwen op de muziek die op de achtergrond draait en het past bij het leven en de extraverte persoonlijkheid van Frances. Het creëert ook veel goede, kleine momenten die met name de montages die het verstrijken van de tijd weergeven bijna gelijkwaardig maken aan de rest van de film. Fijne keuze voor de soundtrack en even fijne, hoewel niet grootse, zwart-wit cinematografie. Dat laatste deed me wat denken aan het recente Oh Boy! uit Duitsland. Het viel me al op dat er de laatste jaren nogal wat oncomfortabele komedies gemaakt zijn over jonge mensen die niet zo goed weten wat ze nu moeten doen nu ze klaar zijn met hun studie. Ik noem het "En-nu-wat?"-films. Denk aan Tiny Furniture, Oh Boy! en nu dus deze (er zijn er meer, weet ik zeker, maar schieten me niet direct te binnen). Allemaal liggen ze in het verlengde van The Graduate, die kennelijk nu pas echt zijn grote reeks afstammelingen krijgt. En critici maar zeggen dat die film veroudert is...

Op de vierde plaats: Greta Gerwig. Ook Mickey Sumner, Michael Zegen en Adam Driver, maar vooral Greta Gerwig. Zowel irritant als aandoenlijk tegelijk, zoals dit personage moet zijn.

Dat zien vier redenen om deze film goed te beoordelen, maar het zou waarschijnlijk slechts genoeg moeten zijn voor vier sterren. De waarheid is, dit is voor mij de juiste film op het juiste moment. Meer wil ik er niet over zeggen.

Het arty-farty navelstaren in deze tragikomedie, geschoten in fraai zwartwit, zal duidelijk niet iedereen kunnen bekoren, maar ik kan er wel iets mee. Daarnaast is Greta Gerwig altijd leuk om naar te kijken, ook al is haar personage hier behoorlijk egocentrisch en onbeholpen. Maar ja, dat heeft ook wel weer zijn charme. Veel sfeer en genoeg leuke dialogen om de aandacht er bij te houden.

Heb intussen aardig wat films gezien over rondlummelende Amerikaanse jongvolwassenen. Ze kunnen heel leuk zijn in al hun 'puurheid', maar ook het gevaar lopen om om te slaan naar het irritante, en dat is wat hier op den duur een beetje gebeurde.

Ik weet niet zo goed wat ik van Frances vind, en ook haar vrienden en leven gaan maar een beetje van de hak op de tak. Vast de bedoeling uiteraard, maar ik vond het allemaal niet echt buitengewoon vermakelijk. Een film als Tiny Furniture, die ik voor het gemak maar even onder hetzelfde genre schaar, wilde minder, was minder chaotisch, en was als geheel gewoon prettiger om te aanschouwen.

Het enige wat nog wel positief opvalt is de toon, die door Frances zelf en het chaotische van haar leven, zowel triestig als optimistisch is. Het zit haar allemaal niet bepaald mee, maar zwaar of depri wordt het nooit. Voor de toeschouwer is dat best een fijne 'les' om te aanschouwen, zeker als je zelf in min of meer dezelfde positie zit als Frances en haar vrienden. Ik heb het idee dat Amerikaanse (stads)jongeren een stuk later echt volwassen worden met een huisje-boompje-beestje-leven dan hier in Nederland normaal is, en dat vind ik altijd wel fijn en geruststellend om te zien in dit soort films (Tiny Furniture is er inderdaad ook zo een).

3*

Een boeiend personage Frances. Een jonge vrouw met een artistiek leven in NY die net als veel leeftijdsgenoten leeft op het moment. Maar in tegenstelling tot veel andere mensen rond haar heen, is het bij haar geen fase maar gewoon haar manier van leven. En met het ouder worden ziet ze de mensen rond haar afzakken naar een volgende fase: huisje, tuintje, man, goeie job, ... Terwijl ze zelf vooral wil dansen en haar beste vriendin bij haar hebben. En niet op een dromerige manier of nog puur kinds, maar wel echt Frances die weet wat ze wil. Door haar eigen manier van leven, zie je dat af en toe (op een natuurlijke manier) in wrijving komen met de maatschappij zoals die door de grootst gemene deler wordt voorgeschreven.

Greta Gerwig speelt Frances met een geweldige naturelle. Een personage waar je van wil houden en die je in de armen wil nemen. Tegelijkertijd wat triest, maar evengoed vol optimisme door het leven. De film is een feelgoodmovie geworden. Op zich gebeurt er weinig, maar toch is het leven van Frances boeiend. Cinema zonder franje, visueel niet speciaal, maar door de prestatie van Gerwig en haar personage Frances is dit geweldige cinema geworden.

Op zijn minst een opmerkelijk, origineel filmpje. Cinematografisch ook de nodige aandacht aan besteed waardoor het er ook nog eens goed uitziet. De keus voor zwart-wit is treffend. Eigenlijk kan ik niet echt wat aanmerken op de film. Gewoon een degelijk geslaagd eigentijds project.

Een bijzonder portret, én veel raakvlakken met Woody Allen, maar hier is de vrouwelijke hoofdpersoon het middelpunt. Naturel gespeeld door Greta Gerwig, die mooi gestalte geeft aan Frances. Het is bijna een autobiografisch portret, ze schreef het scenario samen met haar vriend Noah Baumbach, en haar echte ouders spelen 'zichzelf' tijdens het bezoek in haar geboorteplaats Sacramento.

Het is de samensmelting van de scenes die goed werken, waarbij je langzaam maar zeker steeds meer betrokken raakt bij 'the undateable' Frances, met haar charmante, onnozele en ook irritante trekjes. Oh, en New York als decor is wel een plus. Een dikke 3.5*

Mumblecore dus.

Soms weet ik ook niet waar ik bepaalde ideeën vandaan haal, maar in m'n hoofd was dit een arthouse drama over travestieten. Ik vermoed dat het iets te doen heeft met de rose poster (die me aan een soortgelijke film deed denken allicht?), maar zeker ben ik niet. Was dus even omschakelen.

Achteraf gezien had ik liever een arthouse drama over travestieten gehad. Bij gebrek aan een subtielere en beleefdere omschrijven: Frances is echt een vervelend klotewijf. Het type waar ik in het echt zo ver mogelijk van zou weglopen en dus liever ook geen 90 minuten naar zit te staren in een film.

Sowieso erg veel stuntelige conversaties voor iets wat toch onder de mumblecore zou moeten vallen? Beetje hip langs elkaar wegconverseren, maar het komt er te hoekig en te onspontaan uit om aan te slaan. Verder veel problemen die op de meest vreemde manieren gecreëerd moeten worden. Frances haalt vooral zichzelf veel problemen op de hals in situaties die daar compleet geen aanleiding voor geven.

Het zwart/wit voegt helemaal niet toe en is een duidelijk stijlkeuze "omdat het moet", verder is een zekere luchtigheid die teniet gedaan wordt door bijna genante pogingen tot humor. De irritaties stapelden zich in ieder geval op.

Er wordt hier links en rechts naar Allen verwezen en die link zit er inderdaad in. Dat Baumbach dan nog maar eens goed naar Allen kijkt, want dit is een vreselijk irritant aftreksel, een irritante, geforceerde film rond een irritant personage die dan ook nog eens op de meest melige manier afloopt.

't Is dat de montage de luchtigheid nog enigszins ondersteunt zodat het nergens echt begint te slepen, maar was maar wat blij toen dit onding eindelijk afgelopen was.

1.0*

Art-house "doenerige" film. Hierdoor voelt zwart-wit niet oprecht. Heb hem niet helemaal afgekeken wat niet vaak gebeurd.

Het is wel mooi en, af en toe (zoals op het einde), een beetje ontroerend om de vriendschap tussen beide vrouwen gade te slaan, maar eigenlijk ontbreekt er wel een sterk, overtuigend verhaal.

Het speelse, nonchalante karakter van Frances wordt toch wel passend weergegeven door Greta Gerwig en ook tegenspeelster Mickey Summer overtuigt in haar rol.

Voor mij een stuk beter te pruimen dan The squid and the whale, maar kan me voorstellen dat Frances ook over de irritatiegrens van sommigen gaat en dan blijft er weinig over. Verder een niet al te bijzonder filmpje dat wel moeite doet om uit te stralen dat het een bijzonder filmpje is. Heb me echter niet verveeld, zelfs wel vermaakt, dus drie sterren zijn op z'n plaats. Een écht eigenzinnige zwart-wit drama/komedie over een jonge vrouw is Tu dors Nicole, als je de kans heb kies dan voor die.

Greta Gerwig is fantastisch in de titelrol (volledige naam: Frances Halliday). Frances is een 27-jarige danseres die simpelweg probeert te overleven in New York. De vier episodes in de film vallen samen met verhuizingen naar een andere wijk in New York, steeds het gevolg van een persoonlijke gebeurtenis of van financiële problemen. Frances probeert stabiliteit te vinden in een vorm van een eigen, vaste woning en daarbij ook nog haar vriendschappen levend te houden, in het bijzonder haar die met haar beste vriendin Sophie.

Gerwig is ontwapenend in een levendige, authentieke rol en ze is omringt door een keur aan acteertalent dat die authenticiteit vasthoudt. De film is afwisselend hilarisch en ontroerend, zonder ooit geforceerd aan te voelen. De ietwat pretentieuze zwartwit-fotografie is een minpuntje, maar dit is een film waar iedere jong-volwassene die ooit in dat vagevuur tussen studententijd en volwassenheid heeft gezeten zal herkennen en omarmen.

Speelse en bitterzoete in Zwart / Wit weergegeven Drama / Komedie film over modderende "millennials". Het verhaal is geschreven door hoofdrolspeelster Greta Gerwig, die samen met Noah Baumbach de film ook regisseerde.

De 27-jarige Frances (Greta Gerwig) is een moderne New Yorkse danseres met de speelsheid van een vlinder en de elegantie van een ladder. Met haar hartsvriendin Sophie (Mickey Sumner) deelt ze een appartement, als een lesbisch koppel dat geen seks meer heeft. Maar dan verhuist Sophie om haar eigen weg te vinden, waarna Frances dankzij vele verhuizingen alle hoeken van New York ziet.

Een heerlijke een sfeervolle Drama / Komedie film, met goed spel (o.a. van Greta Gerwig, die iets stoers en vrolijks heeft, maar tegelijkertijd zie je dat ze zich ook continu een bepaalde houding probeert te geven) en subtiele humor. Dat de film in Zwart / Wit is gemaakt in de huidige 3D-tijd, is eventjes wennen.

"Frances Ha" is gewoon een fijn intiem portret (feelgoodfilm) van een mid-twintiger die haar leven op de rails wil krijgen.

Deed me denken aan een mengeling tussen Sedmikrásky (kan me niet voorstellen dat Baumbach deze film niet heeft gezien!) en een willekeurige Woody Allenfilm. Op zich wel uit te houden, ware het niet dat ik Frances al snel een irritante domme wijf begon te vinden en het me geen ene reet zou uitmaken wat er met haar in de film zou gebeuren. En dan wordt het dus de minuten aftellen....

“It's after three, I can drink!”

Heerlijk. Frances Ha is een originele en frisse coming of age film met vlijmscherpe dialogen, heerlijke humor, een uitstekende combinatie tussen komedie en drama en een fijne chemie tussen de acteurs. Vooral het samenspel tussen Gerwig en Mickey Sumner is geweldig om naar te kijken, en Gerwig heeft ook genoeg talent en charisma om dit soort films te dragen.

Gerwig gaat echt met de dialogen van Noah Baumbach (en door haarzelf geschreven) aan de haal. Frances is iemand die niet precies weet wat ze wil en ziet hoe iedereen om haar heen wel verder gaat met hun leven en plannen maakt. Ze is niet altijd even sympathiek, maar haar problemen zijn voor iedereen wel herkenbaar en Gerwig zorgt ervoor dat je toch gaat meeleven met deze eerlijke, onzekere, neurotische, humoristische en slimme jonge vrouw.

Een film over een hoogst zonderling figuur – een zekere Frances Ha. Of, in zekere zin, misschien ook een film over ons allemaal? Over hoe we proberen, mislukken, rechtopstaan, wederom vallen, onszelf trachten heruitvinden om uiteindelijk toch steeds ons goeie ouwe zelf te blijven…

Hoezo? Wel, kijk eens: Sophie klampt zich vast aan haar Patch (ondanks alles!), Lev blijft allicht een onverbeterlijke playboy, Benji zoekt geborgenheid bij vreemde types, Frances wil met één blik de liefde kunnen bezweren en blijft zich ondertussen bewegen in het absurde universum van wat 'contemporary dance’ heet…is dit een happy end, een pleidooi om onze dromen en verlangens na te jagen en tegelijk tevreden te zijn met de middelmatigheid waarin we ons dagdagelijks gevangen weten?

Bij vlagen is het script grappig, elders tragisch. Tot ware hilariteit komt het zelden, daarvoor houdt Noah Baumbach zijn tragikomedie te zeer in evenwicht. Wat goed is – als een koorddanser, zo balanceert ‘Frances Ha’ tussen lach en traan.

Groots, grandioos, perfect? Nee, hoor. Erg gewoon – en net daardoor: buitengewoon?

3,25*

Frances Ha is een ongedwongen film over de normale gang van zaken in het dagdagelijkse leven, zonder spectaculaire wendingen. Het is ook dat wat Frances Ha doormaakt. Ze is een doodgewone twintiger met haar ideeën, dromen en twijfels. Het leven lacht haar toe en toch heeft ze het moeilijk haar draai te vinden.

Frances Ha is een authentieke naturelle film, uit het echte leven gegrepen lijkt het wel. Zeer herkenbaar ook. Je hoort steeds dat ieder persoon talenten heeft blabla, maar niet iedereen kán op basis daarvan steeds de top beogen of behalen. De meesten onder ons zelfs niet. Frances Ha worstelt met zichzelf wanneer ze ontdekt dat haar omgeving zich settelt en zij het gevoel heeft dat ze nog nergens staat. Het is een dame met een duidelijke mening. Ze lijkt sterk, maar tegelijk erg onzeker en kwetsbaar.

Frances Ha is een kleine intieme eerlijke en realistische film zonder veel poeha. Zeker geslaagd van Baumbach! Ik net te weinig meegezogen door de film, maar dat ligt aan mezelf denk ik. Desalniettemin toch geapprecieerd.

Regisseur en schrijver Noah Baumbach volgt in Frances Ha de 27-jarige Frances die aan het begin van haar danscarrière staat. Eigenlijk bevindt Frances zich gezien haar leeftijd al in een overgangsperiode. De film zou je als een coming of age kunnen zien, want die houdt zich bezig met de groei van Frances op weg naar morele volwassenheid. Een enigszins tragische coming of age, omdat Frances een duidelijk beeld heeft van haar toekomst, maar het probleem heeft dat haar gedroomde toekomst niet haalbaar lijkt. Frances denkt een film lang aan het begin van haar carrière te staan en gelooft onvoorwaardelijk in haar doorbraak.

Ruim anderhalf uur jaagt Frances haar droom na. Op haar pad slingert ze van de ene naar de andere vervelende ervaring en komt ze de ene na de andere vernedering tegen. Als kijker heb je de moed al snel opgegeven. Dat wordt nooit wat met die carrière. Frances heeft dat inzicht niet. Zij danst gewoon door op het tweede plan en lijkt zich niet bewust van de ontmoedigende signalen die subtiel en minder subtiel op haar worden afgevuurd..

Toch is de film niet een tragische film. Ondanks de melancholische tendensen, die immer gloren, is de film voornamelijk gevuld met optimisme. Frances laat geen treurnis toe. Ze bezit een onwankelbare stuwkracht die haar steeds weer aandrijft om met enorm optimisme door te gaan. Ze is een vrolijk en ongeleid projectiel dat met veel onschuldig aandoende charme door de film wervelt. Greta Gerwig (die het script samen met haar partner Baumbach schreef) speelt Frances en doet dat heerlijk.

De film past zich aan bij het chaotische wezen van het personage en biedt een fragmentarische blik in het leven van Frances. Frances springt van de ene situatie naar de andere situatie. Ze wervelt van het ene moment naar het andere moment. Leuk en dynamisch maar ook wat doelloos. De film is chronologisch maar het verhaal mist verder enig fundament en samenhangend perspectief. Samen met Frances springen we van de ene scène naar de andere zonder dat we grip krijgen op het personage en haar wereld. Frances is ongrijpbaar en soms moeilijk met empathie te bekleden en dat zal niet iedere kijker bevallen.

Frances Ha is een leuke tragikomedie met een goede bezetting. Leuke bijrollen zijn er voor Adam Driver en Michael Zegen. De film is overigens geschoten in zwart-wit. De meerwaarde ontging mij.

Ik vond dit een erg leuke film. Beeswax is een van mijn favoriete films en deze film is daarvan een soort tegenhanger. Deze film is - anders dan Beeswax - snel en met korte scenes, maar Frances heeft wel te maken met dezelfde worstelingen. Heel knap hoe je zo'n mooi portret aan de hand van stukjes en anekdotes kan maken. Heel prettig!