Frances Ha (2012)

Je moet wel tegen een dolende, besluiteloze twintiger kunnen, maar dan is het een erg fijn filmpje.

Met ode aan (kopie van) mijn favoriete filmscene ooit: http://www.youtube.com/watch?v=7zSWE3G-fc0

Vanaf 20 juni in de bioscoop (A-film)

De première in EYE wordt vergezeld door drie andere films met Greta Gerwig: Baumbachs eigen Greenberg (2010), Whit Stillmans Damsels in Distress (2011) en Woody Allens To Rome with Love (2012). Een veelbelovend actrice (schijnt). Ken haar (nog) niet, dus nog idee over gevormd.

Zij is vooral bekend als de 'mompel­koningin' in de mumblecore-stroming, MR. Zie de Filmkrant van vorig jaar November en dit dubbelportret.

Kreeg gisteren trouwens Lola Versus op DVD. Binnenkort maar even checken.

Ah, dank. Ik zal het eens lezen, nadat ik wat meer gezien heb, die Filmkrant ligt binnen handbereik ook.

Een vergelijkbare symbiose als Kollek/Thomson hadden, als ik het zo vluchtig zie?

Ik ben gewoon lui met het standaard checken en lezen van webartikelen en -reviews, maar het hooi wordt hier meestal ook zo in de ruif geschoven...

Sorry, maar wie is Kollek / Thomson?

Dat was 'avant-mumblecore':

Sue (1997)

Fast Food Fast Women (2000)

(al zie ik dat Thomson inmiddels Levine heet)

Zeker Sue moet je zeker eens checken!

Tja, waar gaat dit filmpje eigenlijk over? Het gaat eigenlijk nergens over. Dus het was niet leuk!? Ja, het was wél leuk. Met dank aan Greta Gerwig als Frances, die mij een heerlijk feel-good gevoel gaf. Wat de cinematografie betreft vond ik het zwart/wit zeer goed gekozen. Ook de soundtrack was dik in orde. Prima filmpje dus voor een warme zomeravond. Meer kan ik er niet over zeggen.

3,5*

Heerlijke humor, filmpje dat zeker entertaint. Zakt wel naar het midden en het einde in qua tempo, wat toch altijd wel jammer is. Geweldig geacteerd door Frances en perfect bij elkaar gezochte cast.

Film is een gaaf portret, soms best wel somber makend (vooral na het uitstapje naar haar (echte!) ouders in Sacramento, laatste kwartier is bepaald niet het sterkste deel, jammer. Toch met veel geniale vondsten. Net of elke scène een mogelijk beginscène van een film is. Totaal loshangend, totdat het geheel een substantie krijgt.

Aardig, soms beetje vermoeiend aanstellerig. 3*

Ik vond het maar een overdreven vulgaire film. De humor nauwelijks grappig, geen enkele emotionele band met de karakters.

hele goeie film. cast is idd heel goed uitgekozen, geweldige dialogen...en kon erg meeleven met de hoofdpersoon...en niet te vergeten, visueel prachtig. soundtracks ook, kortom, great.

Geweldige film! Greta Gerwig acteert fantastisch. Spontane en vrolijke rol. Een van de beste feelgood movies die ik zag. Zelden vriendschap zo mooi verfilmd zien worden. De slotscène maakt het compleet. Ook een heerlijke soundtrack. De keus voor zwart/wit maakt het nog beter

Hipsters. Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met ze. Ikzelf kan er niet meer van verschillen, maar ergens ben ik er ook wel gecharmeerd van. Zo ook met Frances Ha. Duidelijk door en voor hipsters. Ik las al een bericht van iemand die zich opwond over die wereldvreemde figuren met hun probleempjes. Ik vond het eerste halfuur ook strontvervelend. Maar gaandeweg begon ik zowaar een beetje met de hoofdpersoon mee te leven. Als puntje bij paaltje komt zijn al die hipsters echter hetzelfde. Zich o zo alternatief voordoen, maar uiteindelijk reikt hun kennis zelden verder dan de mainstream. Deze film is geen uitzondering. In niks toevoegend zwart-wit, vanzelfsprekend, maar wel eindigen op een manier waarbij woorden als cliché en standaard de lading niet eens meer dekken.

Gezien de lovende kritieken hier ben ik waarschijnlijk niet in de goede stemming geweest voor deze film, want de onhandige, verloren, tobbende, aanmodderende, passieve, absurde klaploopster (hoofdpersoon) begon me te irriteren. Dus laat ik proberen zo min mogelijk subjectief te zijn.

Het lijkt nog het meest op een speels, zij het niet bijster origineel, komisch en tegelijk subtiel liefdesverhaal tussen twee zonderlinge vrouwen die in New York wonen, met enkele slapstickachtige scènes (waar ik geen fan van ben). Maar ook een film over een ballerina (haar grootste probleem is haarzelf) die als een boer op klompen rondloopt. De zwart wit beelden lijken tijdloos en herinneren bovendien op een melancholieke wijze aan de beginperiode van de film. Soms deed het me aan producties van Woody Allen denken.

Het is een beetje hetzelfde idee als Lola Versus (2012), deze film waarin Greta Gerwig de hoofdrol heeft en een zoekerig karakter zonder doel of richting neerzet. Het gaat vooral om de relaties tussen haar en haar omgeving, haar vrienden en vriendinnen en wat daarin wel en niet belangrijk is - wat geeft haar richting, wie steunt haar in de doelen die ze zelf niet goed in haar hoofd heeft, en wie breekt dat af en neemt daarmee de rol van bad guy in het geheel.

De keuze om het geheel in zwart-wit te filmen is erg goed uitgepakt, dat geeft de mooie beelden een extra kracht mee. Waar veel low-budget producties vooral de keuze voor zwart-wit lijken te maken om te besparen op de kosten van kleurcorrectie, of om de extra draaitijd met het wachten op behoorlijk weer te besparen, komt het hier meer over als een artistieke keuze - want, het geheel komt erg verzorgd over, niet als een slecht gemotiveerde bezuiniging.

Frances is inderdaad een - ik leen de woorden van gauke - een onhandige, verloren, tobbende, aanmodderende, passieve, absurde klaploopster. Maar daarin schuilt ook haar kracht, de charme waarmee ze de film draagt, tot een echt persoon wordt. Tenslotte is niet iedereen een James Bond, vindt niet iedereen zijn weg door het leven en is niet iedereen volstrekt eerlijk op Facebook. Precies dat is de toon van de film - we zien Frances in het echt. Om een woord te gebruiken dat door de cursusboeren van vandaag volkomen verf*ckt is - authentiek.

Maar dat is het wel. Daar gaat de film ook over. Het echte leven, zonder opsmuk, zonder filter, en echter dan we in de realityshows ooit te zien gekregen hebben. Daar ligt de charme, en daarom is het dat deze film zo'n warmte uitstraalt - de liefde die in het maken van de film ligt, straalt af naar het personage van Frances en Greta Gerwig. Ook al gaat het nergens over.

En die warmte komt echt over. Als Greta, pardon Frances zometeen voor mijn deur zou staan, zou ze zonder enige twijfel met al haar gekke gedrag welkom zijn. Daar zit de kracht van de film in, het tot een voelbaar en echt persoon maken van een wat onaangepast en onhandig mens waar je toch van gaat houden, alleen maar door een anderhalf uurtje film.

Knap.

Ik hou van arthouse films en ik had veel positieve dingen over deze film gelezen dus ik hoopte op een mooie film, maar vond hem een beetje tegenvallen.

De film is in zwart-wit, wat opzich de film een leuke sfeer en effect kan geven, echter was het bij deze film geen toegevoegde waarde.

Het verhaal gaat over een vrouw die eerst samenwoont met haar beste vriendin maar nadat haar vriendin met een man gaat, terwijl zei alles voor haar opzei zet.. ontmoet ze andere mensen en is ze eigenlijk een beetje opzoek naar haar eigen geluk. - maar het verhaal wist me nergens echt te grijpen.

De soundstracks in de film waren wel erg mooi, en opzich de acteerprestaties ook.

Tis alleen jammer dat het verhaal niet pakkend genoeg is, en ook de sfeer het net niet is.

Tis niet gelijk een afrader, maar ook geen aanrader.

2.5*

Een tegenvaller. Ik kon met de beste wil van de wereld geen sympathie opbrengen voor de stuntelige Frances, die van de ene miscommunicatie naar de ander struikelt. De cinematografie en het acteerwerk zijn dik in orde, maar het verhaaltje deed me helemaal niets.

Mooie maar deprimerende film

Ik vond dit een onderhoudende en symphatieke karakterschets van de ietwat gekke en stuntelige misfit Frances. Ze voelt dat, samen haar langzaam wegglippende jeugdigheid, ook het ideaalbeeld van het leven dat ze voor ogen had met de dag meer en meer verfrommeld geraakt. Terwijl haar beste vriendin er wel in slaagt om - eveneens met de nodige ontnuchtering en het opzij schuiven van idealen - de sprong naar volwassenheid te maken, raakt Frances op de dool. Worstelend met allerhande problemen, waar anderen helemaal niet mee geconfronteerd schijnen te worden, moet ze haar weg vinden in het "echte" leven.

Ik begrijp de kritieken hierboven wel. Als het je ding niet is, dan kijk je anderhalf uur naar geleuter in zwart wit (wat voor mij ook niet meteen toegevoegde waarde had). Greta Gerwig is wel een steengoede actrice.

Voor iedereen die zich wel eens een dolend schaap heeft gevoeld of getwijfeld heeft of zijn gekozen carrièrepad wel de toekomst biedt die hij/zij oorspronkelijk voor zich zag zal Francis Ha zeker herkenningspunten bieden.

Ik moest even wennen, mijn eeste indruk na Francis' Introductie was niet denderend, maar hierna werd ik toch wel gepakt. Toch, het heeft wat melancholisch en droevigs. Ik vond het niet luchtig in elk geval, ik had erg met Francis te doen.

Leuk filmpje. Komt wat moeilijk op gang, maar verandert gaandeweg toch wel in een sympathiek filmpje. Coming-of-age maar dan voor late twintigers. Quarter-life-crisis, post-puberaal, en bij vlagen wat genant, en New Yorkish. Je moet een beetje kunnen tegen dat hipperige, maar dat is uiteindelijk wel een belangrijk thema in de film. 3.5*

Noah Baumbach neemt een film op in de stijl van mumblecore en met American independent diva Greta Gerwig in de hoofdrol, wat voor mij leidt tot één van de beste films van de laatste jaren.

Voor meer informatie over mumblecore films in 2013 en komende releases:

Mumblecore 2013 - The Filmtransition

Een Kate Winslet-look-a-like genaamd Frances Ha is het onderwerp van deze indie-film. Ze bitcht weliswaar over haar tekort aan geld, maar verder leek ze me wel een sympathieke dame. Er gebeurt van alles, maar eigenlijk ook weer niets. Het is gewoon de lastige levenswandel van een late twintiger dat je hier te zien krijgt. Samen met een intellectueel sfeertje en een hippe soundtrack was het best genietbaar, maar heel denderend grappig zeker niet. Net als Baumbachs Squid and the Whale (die vond ik wel goed!) rook dit naar een Woody Allen, maar hij had een film zoals deze wel beter geschreven en in elkaar gezet.

Aardige film over een jonge vrouw in New York zonder vaste woonplaats die als danseres voeten aan de grond probeert te krijgen. Een ongecompliceerd, klein filmpje met een leuk hoofdpersonage met een wat chaotische levensstijl. Nogal fragmentarisch, maar hier en daar zeker wel vermakelijk. Niet in de laatste plaats door de fijne rol van Greta Gerwig.

Allereerst mijn eindcijfer: een 4,5*. Lijkt dat niet een beetje veel voor een film als Frances Ha, die zelfs veel gebruikers die hem goed vinden niet echt inspireert tot een enorm hoog sterrenaantal? Is dit niet teveel een niemendal met weinig verhaal of samenhang? Nee, dat is het niet en als je iets verder kijkt dan de losse stijl merk je gewoon een strak gestructureerd verhaal op. Dat terzijde, is het niet te luchtig? Wellicht, maar ik zeg er meteen bij dat ik sterk de vijf sterren heb overwogen.

In feite denk ik daar nog steeds aan, maar ik vind het einde van de film wat makkelijk, dat Frances ineens indruk maakt als choreografe. Waarschijnlijk was het beter geweest om te eindigen met Frances die het secretaressebaantje aannam en haar eigen appartement kocht, met misschien slechts een hint naar meer, maar dat hoeft van mij al niet. Het einde is net iets te gelukkig en Frances heeft dat nog niet verdient. Maar het is een kleine smet - niet eens echt slecht - en een verhoging met een halve ster valt niet uit te sluiten.

Er bestaat een simpele uitleg voor mijn waardering van Frances Ha. Op de eerste plaats is het vooral een scherp portret van een jonge vrouw die op zoek is naar haarzelf, zonder dat ze het weet en nauwelijks in de gaten heeft dat ze eigenlijk nauwelijks moeite doet om haar ambities te halen. Hier is de film een bijna bijtende karakterstudie, erg geestig en goed geobserveerd. In de tweede helft slaat het om en wordt Frances zich bewust van hoe ver ze achter is geraakt op haar leeftijdsgenoten. Haar pogingen daar iets aan te veranderen zijn niet minder grappig.

Daar wordt echter ook duidelijk wat dit op de tweede plaats zo bijzonder maakt: een verrassend melancholische onderlaag, soms zelfs echt droevig en wanhopig. Het begon voor mij met een klein momentje: het afscheid van Frances van haar ouders na kerst. Een kort shot, waarin Frances blik even kort, subtiel om hulp lijkt te vragen. Hulp die ze niet direct vraagt. Voor je het weet zit je in Parijs, wat een muzikaal prachtige scène oplevert, maar ook gewoon een pijnlijk eenzame segment. Op dat moment had ik enorme medelijden met Frances, die ik in het eerste half uur vooral amusant vond als komisch personage, maar verder niet bijster sympathiek. Tijdens de scène waarin ze Sophie achterna rent op haar blote voeten kun je me bijna bij elkaar vegen. Het is inmiddels een film over eenzaamheid geworden. Niet het type eenzaamheid dat we vaker zien in films, veroorzaakt door rampen, geweld, verslaving, in een onbekend gebied zijn of wat dan ook, maar het soort eenzaamheid dat ontstaat nadat sommige mensen hebben nadat ze merken dat het leven van iedereen om hun heen is doorgegaan en van henzelf heeft stilgestaan. Niet bepaald iets waar je niet overheen kunt komen (wat deze film ook niet beweerd), maar toch rot als het gebeurt. De bijna achteloze manier waarop Baumbach dit behandelt, met een goede mix van droefheid en humor is Woody Allen waardig. Ook de mix van afkeer van en liefde voor de personages is Allen-achtig. Wellicht ook typisch Baumbach, maar dit is de eerste film die ik van hem zie.

Op de derde plaats is dit een stilistisch heerlijk fris filmpje. Niet zozeer heel origineel, maar het heeft een heerlijk ritme. Het lijkt voort te stuwen op de muziek die op de achtergrond draait en het past bij het leven en de extraverte persoonlijkheid van Frances. Het creëert ook veel goede, kleine momenten die met name de montages die het verstrijken van de tijd weergeven bijna gelijkwaardig maken aan de rest van de film. Fijne keuze voor de soundtrack en even fijne, hoewel niet grootse, zwart-wit cinematografie. Dat laatste deed me wat denken aan het recente Oh Boy! uit Duitsland. Het viel me al op dat er de laatste jaren nogal wat oncomfortabele komedies gemaakt zijn over jonge mensen die niet zo goed weten wat ze nu moeten doen nu ze klaar zijn met hun studie. Ik noem het "En-nu-wat?"-films. Denk aan Tiny Furniture, Oh Boy! en nu dus deze (er zijn er meer, weet ik zeker, maar schieten me niet direct te binnen). Allemaal liggen ze in het verlengde van The Graduate, die kennelijk nu pas echt zijn grote reeks afstammelingen krijgt. En critici maar zeggen dat die film veroudert is...

Op de vierde plaats: Greta Gerwig. Ook Mickey Sumner, Michael Zegen en Adam Driver, maar vooral Greta Gerwig. Zowel irritant als aandoenlijk tegelijk, zoals dit personage moet zijn.

Dat zien vier redenen om deze film goed te beoordelen, maar het zou waarschijnlijk slechts genoeg moeten zijn voor vier sterren. De waarheid is, dit is voor mij de juiste film op het juiste moment. Meer wil ik er niet over zeggen.

Onsympathieke danseres die geen werk meer heeft en haar leven heel interessant wil doen lijken. Film volgt die vrouw en haar omgang met de mensen om haar heen. Als je verder gaat nadenken over dat iemand zo doet omdat de maatschappij dat oplegt (iedereen doet zich altijd beter voor dan hij is) dan begrijp je meer van haar gedrag. Echter vind ik haar zo onsympathiek en niet grappig noch boeiend dat hierdoor de hele film me niet kan bekoren. De film verder ziet er wel mooi uit, ik ben dan ook een beetje een sucker voor zwart/wit. Maar het hoge cijfer hier begrijp ik niet.

Het arty-farty navelstaren in deze tragikomedie, geschoten in fraai zwartwit, zal duidelijk niet iedereen kunnen bekoren, maar ik kan er wel iets mee. Daarnaast is Greta Gerwig altijd leuk om naar te kijken, ook al is haar personage hier behoorlijk egocentrisch en onbeholpen. Maar ja, dat heeft ook wel weer zijn charme. Veel sfeer en genoeg leuke dialogen om de aandacht er bij te houden.

Heb intussen aardig wat films gezien over rondlummelende Amerikaanse jongvolwassenen. Ze kunnen heel leuk zijn in al hun 'puurheid', maar ook het gevaar lopen om om te slaan naar het irritante, en dat is wat hier op den duur een beetje gebeurde.

Ik weet niet zo goed wat ik van Frances vind, en ook haar vrienden en leven gaan maar een beetje van de hak op de tak. Vast de bedoeling uiteraard, maar ik vond het allemaal niet echt buitengewoon vermakelijk. Een film als Tiny Furniture, die ik voor het gemak maar even onder hetzelfde genre schaar, wilde minder, was minder chaotisch, en was als geheel gewoon prettiger om te aanschouwen.

Het enige wat nog wel positief opvalt is de toon, die door Frances zelf en het chaotische van haar leven, zowel triestig als optimistisch is. Het zit haar allemaal niet bepaald mee, maar zwaar of depri wordt het nooit. Voor de toeschouwer is dat best een fijne 'les' om te aanschouwen, zeker als je zelf in min of meer dezelfde positie zit als Frances en haar vrienden. Ik heb het idee dat Amerikaanse (stads)jongeren een stuk later echt volwassen worden met een huisje-boompje-beestje-leven dan hier in Nederland normaal is, en dat vind ik altijd wel fijn en geruststellend om te zien in dit soort films (Tiny Furniture is er inderdaad ook zo een).

3*