Paradies: Glaube (2012)

Bizar is het enige juiste woord voor deze film. Seidl is nogal controversieel en ontvangt nogal wat kritiek in Oostenrijk. Begrijpelijk, maar zo onterecht. Hij weet het allemaal zo bijzonder te brengen en gaat niets uit de weg. Deze film kijk je op een gegeven moment met plaatsvervangende schaamte, en als je dat gevoel losmaakt bij de kijker, heb je wat mij betreft een goeie film gemaakt.
De lachspieren worden ook zeker geprikkeld, zoals bij een scéne waarin Anna Maria haar uiterste best doet samen met een man met verzameldrift, gekleed in slechts een onderbroek, een gebed te voeren, inclusief Mariabeeld. De man kan niet knielen omdat hij te dik is, maar probeert zijn goede wil te tonen en gaat dan maar buigen. Een compleet geschifte scéne, maar uiterst hilarisch.
Of een scéne waar Anna Maria over straat loopt en geluiden achter de bosjes hoort en daar op af gaat, ik zal verder niets verklappen, ik zou liever willen zeggen: KIJKEN! Ik wil graag de andere twee delen van de Paradies-trilogie zien.

Lollige film. Ietwat te kolderiek soms waardoor de pijnlijk situaties iets te veel hangen naar slapstick, maar verder een bijzonder ongemakkelijk film. Zitten echt een paar geweldige scenes in die rechtstreeks uit Man Bijt Hond hadden kunnen komen.

3.5*

Dat kolderieke is wat me het meeste stoort. Of het al te stevig in het extreme trekken. Vind de bekeringsscene bij het bed een van de beste en de confrontatie tussen de twee geloven leuk. Maar zaken als het bidgroepje, de zelfkastijding en de liedjes gaan net over een grens. Daardoor is de film enerzijds maffer en soms shockerender (een persoon was bij mijn voorstelling al weg voor de eerste scene afgelopen was), maar het is ook wat veilig en makkelijk. Paradies:Glaube is daardoor minder zwart, pijnlijk en relevant als ook had gekund.

Wel heel erg goed gemaakt. Mooie sets, kaders en camerawerk. Bij vlagen fantastisch, maar er had veel meer ingezeten.

3.0*

Deze film die ik gisteren ihk van "Best of the Fest" bekeken heb in Lux Nijmegen kwam mij nogal ongeloofwaardig over. Dat anno 2013 nog zulke godsdienstwaanzinnigen rondlopen in Oostenrijk kan ik mij eigenlijk niet voorstellen. Als het verhaal zich zou zijn verplaatst naar het Oostenrijk van de jaren vijftig van de 20e eeuw, dan hadden dit soort scènes best wel gekunnen. Die moslim had er dan weer niet in thuisgehoord. De entree van die gehandicapte egyptenaar maakte de film er zowiezo niet beter op. Die paste helemaal niet in het verhaal. Deze derde film van Ulrich Seidl die ik gezien heb moest het voor mij vooral hebben van enige hilarische scènes zoals de scène waarin Anne Maria een zwaarlijvige man in onderbroek wilde leren hoe die moest bidden. Voor mij verreweg de beste scène. Ook die neukscène in het park of zeg maar tuin der lusten vond ik best wel grappig. Wel typisch Seidl overigens dit soort scènes die je in elke film van deze regisseur wel kan verwachten. Seidl houdt er nu eenmaal van taboes te doorbreken maar de verrassing gaat er wel zo'n beetje af. Het wordt allemaal nogal voorspelbaar. Het wordt daarom tijd dat Seidl toch maar eens iets anders gaat maken.

2,0*

Haha, die man in zijn onderbroek (Rupnik) waarmee Anna Maria gaat bidden acteert niet eens. Seidl heeft namelijk eens een documentaire over hem gemaakt: Der Busenfreund (1997), en ook was hij te zien in Bilder einer Ausstellung (1996). Erg geinig om hem hier weer onverwachts aan te treffen, die kerel is echt knettergek Zijn huis staat ook nog steeds overvol met spullen haha.

Vind deze net een tikkeltje minder dan Liebe, maar beter dan Hoffnung. Die laatste was een beetje een Seidl light, en ook aan de speelduur kan je zien dat het waarschijnlijk een restje was met minder ideeën. Was oorspronkelijk ook de bedoeling om de drie verhaallijnen in één film samen te brengen.

Goed, wederom heerlijk gefilmd. De regelmatig (bijna) zelfde camerastandpunten kunnen wat vermoeiend werken, maar zorgen vooral voor veel structuur. Minder handheld dan we van Seidl gewend zijn, al is dat binnenshuis ook minder effectief. Anna Maria had tijdens haar bekeringstochten dan nog wel even achtervolgd kunnen worden. Wel prachtige shots buiten gezien, gaf ook de broodnodige lucht tussen de vele scènes bij Anna Maria thuis. Met name de storm en het onweer, na een mislukt bezoek aan een dronken Russin (of Oekraïense), waren zowel esthetisch als symbolisch fraai gekozen. Hier 'breekt' Anna Maria. Ze breekt met haar geloof, waar ze - vermoedelijk na het ongeluk van haar (Islamitische) man - net iets te fanatiek in was geworden.

Liebe geef ik 4.5*, Glaube zit ergens tussen de 4* en 4.5*, en Hoffnung tussen de 3* en 3.5*. Denk dat ik toch maar weer naar boven afrond.

Alle superlatieven ten spijt, ik vond de film ook wel een beetje makkelijk. Ik dacht binnen 5 minuten al; "in welke orgie zal ze belanden". Elke subtiliteit is ver te zoeken, van dik hout zaagt men planken, de protagonisten zijn meer karikaturen dan echte mensen.

Paradies: Liebe was een stuk interessanter en beter.

Aardige film waarin een streng gelovige vrouw langs de deuren gaat om mensen te bekeren. Dit tweede deel van de Paradies-trilogie hanteert dezelfde stijl met het statische camerawerk en ontbreken van muziek. De film opent goed, maar de scenes met de man heb je op een gegeven moment wel gezien. Hierdoor minder sterk dan zijn voorganger ondanks een paar controversiele momenten.

Tweede luik van Seidls Paradies films. Ditmaal gaat het hoofdpersonage, Anna Maria, op zoek naar levensgeluk in godsdienstfanatisme (zelfkastijding, groepje godsdienstgekken, zich masturberen met een Jezuskruis) . Glaube is een huiskamerfilm geworden, en Seidl kan het niet laten om de misantropische en sarcastische kant op te gaan, want ook in deze film zal deze antipathieke huisvrouw haar paradijs op aarde niet vinden. Het type humor-met-azijnsmaak doet me wat aan Happiness van Solondz denken. Een flink stuk minder dan Liebe maar heeft wel enkele sterke momenten.

Sinds "Paradies : Liebe" wisten we al dat Seidle niet bang was om toch wel wat te choqueren en ook in deze "Glaube"-uitgave vertoont hij toch weinig respect, in dit geval voor het katholiek geloof.

Hoe dan ook, net als de eerste film, is deze toch wel een bijzonder werk waar ge blijft geboeid naar kijken.

Een matige dramafilm...

Ben geen katholiek geloof...

Saai verhaal...

Matige acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard, maar iemand heeft katholiek geloof, dan moet

je maar kijken...

Dit is dan de derde film welke ik gezien heb van de "Paradies" films en misschien ook wel de beste en zeker de leukste. De film staat betiteld als een "Drama", maar "Zwarte Komedie" is zeker ook van toepassing op deze film. Het verhaal zit leuk (de opening zet min of meer de toon voor de rest van het verhaal) en goed in elkaar en de uitvoering is misschien zelfs beter. Zo gebeurt er enorm veel en is de vaart ook hoog, waardoor het nergens saai wordt.

Het verhaal draait om geloof en ook om lust. De combinatie van Anna Maria als volgeling van Jezus en haar man Nabil, de aan een rolstoel gekluisterde moslim, is sowieso al apart en zorgt ook voor veel geweldige hilarische scenes. Geweldig was het toen Anna Maria hem helemaal spuugzat was en hem zijn rolstoel afpakte waardoor hij zich over de vloeren moest slepen om zicht te verplaatsen De rol van Anna Maria wordt overigens geweldig vertolkt door Maria Hofstätter en ook Nabil Saleh als Nabil doet het prima.

Buiten de scenes tussen Anna Maria en Nabil zitten er meer dan genoeg andere noemenswaardige scenes in deze film. Zo was het ook geweldig dat Anna Maria met een groot Mariabeeld naar andere mensen ging om hun te proberen te bekeren. Echt lukte dat natuurlijk niet en het leverde regelmatig ook heftige en hilarische discussies op (o.a. bij die kluizenaar die in zijn onderbroek rondliep). Het was ook wel hilarisch dat Anna Maria zichzelf deed pijnigen richting een gekruisigd Jezusbeeld en zelfs de liefde deed bedrijven met het Jezusbeeld. De scene waarbij Anna Maria door een park loopt en opeens een openbare orgie ziet, sloeg eigenlijk nergens op maar was wel zeer hilarisch.

Het einde was overigens ook wel goed en al met al heb ik me gewoon prima vermaakt met deze zeer leuke film.

Paradies: Liebe vond ik een interessante film die schuurt maar toch niet smakeloos is. De film boeit onder meer omdat er allerlei conflicterende maar begrijpelijk verlangens spelen, zowel binnen het hoofdpersonage (die ook een zekere ontwikkeling doormaakt hierin) als tussen de personages. Dit levert een dynamiek op die tijdens de gehele speelduur eigenlijk overeind blijft.

Die dynamiek ontbreekt in Paradies: Glaube. Seidl kiest voor een godsdienstfanaat als protagonist en haalt meteen alle clichés uit de kast; van geselpartijen tot jaren '50 meubilair, bloemetjesjurken, beverig gezang bij orgelbegeleiding, ongenadige bekeringsdrang, noem het allemaal maar op. Dit resulteert in een ééndimensionale en volkomen statische film waarin de hoofdpersoon slechts enkele momenten iets van reliëf lijkt te hebben (de nagelknip-scéne in bad is het enige noemenswaardige voorbeeld). En aan het einde zijn we ongeveer waar we bij het begin ook waren: de vlaag van verstandsverbijstering waarin Anna Maria het Jezus-beeld geselt is geen teken van twijfel of ongeloof, eerder een religieuze zonde of de uiting van een borderline-stoornis (iemand waarin je niet meer gelooft kan je immers niet haten).

Seidl pint zijn hoofdpersoon dus vanaf minuut 1 vast binnen strakke kaders en laat niets aan de verbeelding over. Ook cinematografisch doet hij dat, een samenspel dat ik bij een betere film zeker zou kunnen waarderen. Dat gezegd hebbend is de vorm op zichzelf niet erg bijzonder of mooi.
Na een halfuurtje lijkt "Glaube" zich op te richten. Er volgen enkele goede scènes, zoals de discussie met het Oostenrijkse paar en met name de hier al veel genoemde scene bij dhr. Rupnik, die echt bijzonder grappig is. Helaas staan daar dan weer een handvol veel te gemakkelijke en smakeloze momenten tegenover, met als treurig dieptepunt de masturbatie-scene met het kruisbeeld.

Nee, waar "Liebe" zich nog in balans wist te houden en net de juiste toon raakt, is Paradies: Glaube eerder een freak-show. Het ontbreken van enige psychologische dynamiek, de overmatig aanwezige clichés en het provocatieve karakter van een aantal scènes, doen Seidl wat mij betreft als regisseur door de mand vallen.

Mijn tweede Seidl van de avond. Hier ook weinig mediagenieke figuren wat het alleen maar meer naturel maakt. Met ontzetting eigenlijk ook deze ervaren. Waanzin bij momenten waarbij godsdienstfanatisme richting psychisch disfunctioneren evolueert.

Zelfkastijding als boetedoening om zichzelf te vereenzelvigen met haar rockster Jezus. Zeer indringend setting waarbij het trage tempo vaak doorbroken wordt door de rare kronkels en het doorzettingsvermogen van Anna Maria. Begeesterd tracht ze het Woord van God door te geven, zelfs aan moslimfamilies. Haar man - ook een speciale - ziet het allemaal lijdzaam aan. Hun relatie is kil en afstandelijk, want zij heeft immers geen tijd en moet zich ten volle aan Jezus wijden.

Enkele prima scènes passeren de revue. Die orgie bijvoorbeeld was best komisch, beetje bij de haren getrokken, maar het miste zijn effect niet. Ook de huisbezoeken waren best de moeite en de interactie met haar man was bij momenten erg grappig mocht het niet zo triest zijn. Prima rol overigens van Hofstätter.