Breathless (1983)

zoals zo vaak is het origineel vele malen beter dan de remake.

Kijk die dus liever.

nog nooit van het origineel gehoord. dus daar had ik niet zoveel last van. geniaal geacteerd door gere. Zo slecht is deze film niet, ik kan me het wel voorstellen dat men deze film maar met moeite kan.. inmiddels een cultklassiekertje voor de liefhebber.. het uiterlijk van die mevrouw is zo bijzonder dat haar acteertalent niet meer opvalt. 4.

Dit is het origineel: À Bout de Souffle (1960)

Een van mijn eerste favo's, de jonge Gere die toen al liet zien enorm charismatisch te zijn. De knullige effecten maken het eigenlijk alleen maar leuker om de film te zien. 4*

Behalve de goed acterende Gere valt er weinig te beleven aan deze bijna slechte film die geen enkele balans weet te houden. Vanwege het commerciële succes van American Gigolo werd Gere opnieuw gecast als knappe jongen om vooral vrouwen naar de bioscoop te lokken. De toenmalige posters insinueerden ook meer een romantisch drama dan deze mislukte thriller. Benedengemiddeld.

Op Breathless valt heel wat aan te merken, maar de genotsmomenten zijn veelvuldiger en intenser.

Wellicht geen goed idee van McBride om een remake van deze klassieker te maken. Hij was wellicht beter met een grotendeels eigen verhaal op de proppen gekomen dat vaagweg overeenkomsten vertoonde met het origineel. Afkomen met een all american remake van een Franse klassieker is vragen om zelfs door de meest tolerante kritieker afgekraakt te worden. Desondanks is het vooral McBride's persoonlijke stempel die Breathless voor mij zo geslaagd maakt. De virtuose look van de film, het tempo, de verplaatsing naar Miami als setting en het ingenieuze gebruik van de geweldige soundtrack maken enorm veel goed, en het verbaasd me steeds weer hoe graag ik Breathless opnieuw bekijk, ondanks de film's zwakheden.

Die zwakheden zijn er wel degelijk. Het verhaaltje is flinterdun, en de personages zijn van bordkarton. Dat Kapriski op geen enkel moment blijk geeft akteertalent te hebben helpt geenszins. Gere is regelmatig fantastisch over the top energiek en fysiek in de portrettering van zijn innemend oppervlakking personage,... maar soms zit je te knarsentanden als hij weer staat te vertrouwen op zijn irritante tics.

Maar surprise... de vonken slaan over tussen de twee protagonisten/acteurs. In de film hebben ze in feite weinig met elkaar gemeen - je vraagt je regelmatig af wat ze uberhaupt in mekaar zien. Ik vermoed dat het antwoord is 'bitter weinig', behalve dan wanneer ze met elkaar in de koffer duiken. Op die momenten zindert de film. Ik vind Breathless dan ook nog altijd een van de zwoelste en meest sexy films ooit. De douchescene (met elvis erbij bijna een triootje), de zwembadscene, de cinemascene. pure klasse. en honderd keer romantischer en erotischer dan de pseudo erotiek van 9 and a half weeks en consoorten. bovendien heb je nooit het gevoel dat McBride puur een verhaaltje vertelt teneinde zijn erotische scenes te kunnen tonen.

Breathless is voor mij schuldig genot. De film heeft zoveel tegen zich, maar telkens weer zit ik vingerlikkend te genieten van al de goede punten. McBride hanteert een zwierige filmtaal (de scene waarin Gere rondrijd met in de achtergrond bewust die typische bewegende beelden die men vroeger gebruikte teneinde een bewegend voertuig te faken). Miami is een personage op zichzelf. Gere tooit zichzelf in de meest belachelijke broeken en hemden, en blijft er maar cool uitzien. En de soundtrack is subliem (zowel het originele werk als het geleende pop en rock werk). Kleurrijke bijrolletjes ook.

Ik ben gewoon echt een beetje verbaasd: Breathless blijkt gewoon een erg coole remake te zijn van Godard's klassieker. McBride behoudt de simpele plot van het origineel, maar verder lijkt ie alles opnieuw in te vullen: erotiek, Jerry Lee Lewis, The Sillver Surfer, filmreferenties en een flink portie cool. Gere is geweldig, soundtrack is heerlijk (en goed op de emotie van de betreffende scene afgestemd), camerawerk is goed en de film kent een aantal juweeltjes van scenes. Mijn favoriete scene is de vrijpartij in de cinema. Zelfs de film in die scene is geweldig gekozen: de film noir (pre- Bonnie and Clyde) klassieker Deadly is The Female/Gun Crazy. Echt een aanrader deze film van McBride.

En wat mij betreft geen guilty pleasure! 4*

Een film de wat gedateerd overkomt en het origineel is zoveel maal beter. Maar de piepjonge Gere laat toch al zien dat hij een enorm acteertalent heeft en Kaprisky heef dit niet nodig met haar geweldig lichaam

Tegenvaller. Natuurlijk nooit met de gedachte om een geëvenaarde film als die van Godard te zien, gekeken, toch schepte Ramon's enthousiasme wat verwachtingen. Helaas niet zoveel fun als verwacht. Ik vind de toon eigenlijk nooit echt cool, Richard Gere meestentijds vervelend, de plot echt te zwak, en de gebeurtenissen te geforceerd. Daarnaast Ik mis vooral de charme en de frisheid van het origineel. Wel een fantastische finale. Kleine 2,5*

The Silver Surfer sucks...

Had zijn momenten en liet bij mij eerder een positieve dan een negatieve indruk achter. Het is inderdaad wel zoals Ramon zegt, dat de muziek en andere omgevingselementen perfect afgestemd zijn op het verhaal. De songs passen perfect bij de scènes en enkele andere scènes doen dat ook, oa waarin die jongen in de boekhandel hem vertelt dat hij de Silver Surfer maar een eikel vindt. Voor Gere is het net alsof zijn geweten tegen hem praat. Gere speelt een vrij intense rol, compleet nuts en dronken van leven. Kaprisky was echt hot. Gelukkig zag ik die film niet in de jaren '80 of ik kon niet meer slapen van het fantaseren. Alleen het magere plotje viel wat tegen... het wil soms wel eens van de grond komen maar net niet genoeg voor een magisch en blijvend filmmoment. De finale deed me denken aan Butch Cassidy and the Sundance Kid. Een correcte 3*.

Ach is toch leuk, jeugdsentiment voor mij.

Vorig jaar maar gekocht en gewoon weer kijken zo voor de zoveelste keer

4,0 Wat een ultracoole film.met vreselijk coole Richard Gere.De kleding in de film is zo fout als het kan zij.,Maar Gere komt er mee weg toch werkelijk de droom voor vele vrouwen dat bewijst hij in deze film.

Je kan zien dat hij plezier had in het maken van deze remake.Valarie moest het wat minder hebben van haar acteerkunsten,gelukkig is ze een mooie verschijning dus kijken we er beetje langs heen.De muziek hielp ook lekker mee in het verhaal,ik had het idee dat de muziek ook in de film Desperado gebruikt is.

belgikskenikske heeft het prima verwoord. Er valt genoeg op Breathless aan te merken, maar je blijft kijken. Naar de tomeloze energie van Richard Gere, boordevol expressie, en Valérie Kaprisky, met het mooiste kontje dat je kunt dromen. Ach, ze is misschien geen groot actrice, maar ze kan meer dan ze hier kan laten zien. Is tenslotte een actiefilm. Ik heb genoten. Ademloos...

Dit is de meest romantische film die ik ken. Gere is briljant, sowieso de rol van zijn leven, Kaprisky is verrukkelijk. Zijn tattoo van een bloedend hart, haar roze jurkje, het lichtgevende kermiskettinkje dat voor hun liefde staat, op de achtergrond de muurschilderingen in Los Angeles. Het is een plaatje.

Subliem geregisseerd: speels, met heel veel plezier en energie, en elk detail is zorgvuldig uitgekozen.

Het Americana/pop-art universum van deze film, met moderne desperado's, rockabilly muziek en 50's fetisjisme, heeft Tarantino duidelijk goed bekeken voor hij met Pulp Fiction kwam.

LEKKER, LEKKER, JAMMIE.

Makkelijke film over Gere als rokkenjager en foute man, kwam bij mij niet zo door.

Artwork

mooie auto's slappe film

Goeie film waarin een autodief een meisje achterna gaat die hij ontmoet heeft in Las Vegas. Qua verhaal stelt het allemaal niet veel voor en het begint ook wat rommelig. Er is genoeg chemie tussen de twee hoofdrolspelers en Richard Gere zet zijn rol lekker dik aan op een coole manier. Een fijne soundtrack en genoeg mooie scenes voor een kleine 3.5 sterren.

Geweldige film dit en aangename verrassing. Gere acteert goed hierin. Speelse manier van filmen met prachtige 80's LA locaties. Voor die tijd zeker een frisse film inclusief comic book verwijzingen en een ijzersterke swingende soundtrack. Het origineel nog niet gezien. Die volgt binnenkort.

Dit is één van de meest ondergewaardeerde film die ik ooit zag! Wat is dit goed! Veel beter dan de Godard versie met de hak op de tak montage. Het is niet alleen een remake van de Godard film maar lijkt ook sterk op Rebel Without a Cause, Richard Gere is James Dean.

Ik was nooit een fan van Gere, kende hem alleen maar met zijn goedige uitstraling met grijs haar in saaie rollen maar hier bewijst hij echt het tegendeel, wat is hij hier goed in! De rol van zijn leven die hij echt vol met energie speelt. Erg jammer dat hij een totaal andere weg is ingeslagen.

Wat ook erg leuk is wat ik heb opgemerkt is dat alle hoofdpersonages in auto’s uit de jaren 50 rijden.

Het einde vond ik ook erg emotioneel en dat heb ik niet vaak bij oude films, dan heeft de regisseur echt zijn beste gedaan. Ook erg on-Amerikaans. Doodgeschoten worden voor het terrein van Errol Flynn.

Deze film die korte metten maakt met Godard verdient een veel groter publiek!

4*

De remake van À Bout de Souffle.

In deze remake zijn de rollen omgedraaid. Richard Gere speelt de rol van de Amerikaanse crimineel Jesse, en vertolkt Valérie Kaprisky de rol van de Franse Monica. Robert De Niro, Al Pacino en John Travolta werden overwogen voor de rol van Jesse. Nastassja Kinski kwam in aanmerking voor de rol van Monica. Dit was de eerste Amerikaanse film voor Kaprisky. De actrice was rond de tijd van de opnames 19 jaar. Dit terwijl Gere al ongeveer 33 jaar was. Het duo wist de liefdesscènes realistisch in beeld te brengen. Naar verluidt wilde Gere ook in het echt met haar de liefde bedrijven. Geruchten deden de ronde dat de twee een persoonlijke relatie hadden, maar dit werd ontkend. Voor Gere was dit een van de weinige films waarin de acteur in een erotische dramafilm was te zien. Andere films waren Looking for Mr. Goodbar, American Gigolo, The Honorary Consul en No Mercy. Daarnaast was dit zijn eerste remake van een Franse New Wave-film. Later speelde hij in de remake van La Femme Infidèle onder de titel Unfaithful. Michael Mann werkte oorspronkelijk aan het scenario, maar verliet het project om zich te concentreren op The Keep. Quentin Tarantino beschouwt dit als een van de coolste films, die tegemoetkomt aan zijn obsessies voor stripboeken, rockabilly-muziek en films. Het einde wijkt af van de originele film uit 1960. Het plan was om het personage van Gere te laten sterven, maar het previewpubliek was woedend. In deze remake eindigt de film zodoende met een stilstaand beeld van Gere terwijl hij onder schot wordt gehouden.

Persoonlijk had ik al weinig met de originele versie, en is deze remake voor mij gelijkwaardig te noemen. In die tijd kon zich men meer naaktscènes veroorloven, en blijft het verhaal in grote lijnen hetzelfde. Redelijk om eens een keertje gezien te hebben.

2,5 *

Te lang geleden dat ik A Bout de Souffle van Godard zag. Buiten dat ik het een goeie film vond, herinner ik er mij niet zo veel meer van.

Ik had dus weinig last van vergelijkingen met het ‘origineel’ en kon in alle vrijheid genieten van deze na 40 jaar nog steeds frisse film.

Breathless staat in de Humo top 100 aller tijden en in hun recensie las ik dat dit 1 van de films was die Quentin Tarantino enorm heeft beïnvloed. Dat zie ik er wel aan.

De toon is tongue-in-cheek en het nogal verwaande hoofdpersonage hoeven we ook niet al te serieus te nemen. Op visueel vlak weet de film bij momenten flink te overtuigen en de soundtrack vond ik op dat nummer van The Pretenders na niet zo fantastisch maar is net zoals bij Tarantino zeer aanwezig.

Gere doet het erg goed als zelfgenoegzame loose cannon en de voor mij onbekende Kaprisky ziet er wel héél sensueel uit (al is haar acteerwerk bij momenten nogal lachwekkend).

Erg leuk filmpje, ik zet gul in op 4*.

Deze remake van A Bout De Souffle is heel anders met een heel andere vibe. Moest ik niet weten dat het gaat om een remake zou het mij niet opvallen. Richard Gere zet een perfecte rol neer als flamboyante small time hustler die op de vlucht is voor zichzelf en het eigen lege bestaan. De verhaallijn waarin hij écht op de vlucht is voor de politie loopt mooi parallel. Omdat ik weet dat het om een remake gaat, zie ik dan toch wel enkele referenties naar het origineel. De keuze voor Valérie Kaprisky als Franse actrice. De vermelding van ene Johnny Goddard. De ‘film in de film’ iconografie - heel typisch voor Goddard en co - met Gun Crazy. Het is een tijdje geleden dat ik het origineel nog zag maar deze Breathless is toch wel een voltreffer. De Amerikaanse samenleving met haar neon glitter aan de buitenkant is een perfecte context om de existentiële leegte van het Gere personage aan te kaarten. En intussen horen we ook nog een leuke soundtrack met o.a. surf, Jerry Lee Lewis en Elvis Presley wat dus vooral retro is. Het wordt allemaal perfect in beeld gebracht door Jim McBride. Een echte trip waarvan je ook wel invloed terugvindt in het werk van meester sampelaar Tarantino (de nonsense dialogen, en zeker ook die surf soundtrack die een erg coole vibe geeft).

Schitterend. Wat een knetterende visuele look. Vanaf de opening (Richard Gere in een cabrio scheurt op de highway met een roodgloeiend zonsondergang op de achtergrond) begint mijn hart weer harder te kloppen. Deze ode aan vrijheid zit barstenvol stilistische hoogstandjes. Met gevoel voor pop art. Die billboards van LA, die cirkelende camera bij de kus van Gere en Kaprinsky in de auto, een overheerlijke soundtrack met Jerry Lee Lewis , The Pretenders (wat een knappe scene) en de verwijzing zowel inhoudelijk als vormelijk van het stripverhaal The Silver Surfer.

Omdat dit als een remake werd gezien van het iconische A bout de souffle van Godard, kreeg de film van de serieuze filmpers rake klappen. Een aanfluiting op het werk van Godard, schreef men. Maar regisseur Jim McBride maakte gewoon de film in zijn eigen stijl. Borrelend van levensvreugde, een liefdesverhaal met een vleugje erotiek en een weergaloze fotografie. Richard Gere (steeds onderschat geweest in de meeste films) is fantastisch als de rebel without a clue, een non conformisme dat natuurlijk moet bestraft worden door de autoriteiten. Zijn finale (het dansje voor een stel bewapende agenten) is gewoon eerste klas.

Breathless is als een 'great ball of fire' cinema. Niet toevallig dat McBride ook een eigenzinnige biopic gemaakt heeft over Jerry lee Lewis. Maar geen woord over Jean Luc Godard. De man kent zijn klassiekers.