Spring Breakers (2012)

Hier ook, maar hoorde meer bij het bericht over de omvang. IMBd is groter als hier, DUS meer mensen die geen flauw benul hebben, in dat genre. Vrij moeilijk uit te leggen, vooral naar de Korine regie gericht.

Denk zelf dat het verschil in stemgedrag weinig tot niks met kennis ('wetendheid') te maken heeft, maar eerder met gevoel. Grote groepen bioscoopgangers verlangen een recht-toe recht-aan verhaal met een paar leuke grappen en wat coole actie-scènes en noemen alles "slecht" wat van die norm afwijkt (bijvoorbeeld de hypnotisch-herhalende poëzie van de vertelstructuur en cinematografie van Spring Breakers), vermoedelijk omdat het bekende vertrouwd en dus aangenaam is en het onbekende een unheimlich gevoel geeft. Veel mensen kwamen niet naar de bios met een overvolle bak popcorn om zich ongemakkelijk te voelen, en voelen zich door de poster/trailer bekocht.

Lijkt wel te kloppen inderdaad. Ben gisteren namiddag geweest in een vrij lege zaal. Een groep aanwezige tieners hadden duidelijk een ander soort film verwacht. Eentje liet het duidelijk merken door na afloop meteen te stellen dat het de slechtste film was die hij de laatste jaren gezien had. De rest beaamde zonder verpinken. Gelukkig waren ze tijdens de film redelijk stil, op wat gekraak van chips en popcorn na.

Spring Breakers is dan ook een mood-film die niet draait rond een mooi afgelijnd, coherent en logisch verhaal maar puur via beeld en geluid de kijker tracht te overrompelen. Blijkt maar weer eens dat de massa daar bijzonder veel problemen mee heeft. Gok dan ook dat de film binnen enkele maanden een pak lager zal staan qua quotering.

Zelf vond ik Spring Breakers - naar verwachting - een meesterwerkje. Audiovisueel natuurlijk absoluut geweldig. De hand van Debie is duidelijk aanwezig en de geslaagde symbiose met de muziek deed me meermaals denken aan Drive (waarschijnlijk ook niet toevallig gezien de aanwezigheid van Martinez). Het verhaal zelf is een leuke kapstok, maar de film blinkt vooral uit in het creëren van hypnotiserende scènes die op zich reeds heel indrukwekkend zijn. Ook de vaak aanwezige onderhuidse spanning vond ik erg veel toevoegen.

Zeker een ideale film om meermaals te herzien ook. Een typisch kenmerk voor films die meer draaien om sfeer dan om een leuk verhaaltje. Cinema zoals ik het graag zie, deze Spring Breakers. Na meer dan een jaar deel ik dan ook met plezier nog eens een 4.5* uit.

Ja, ga ik akkoord mee. Met die onwetendheid bedoelde ik dus wat je daarna aanhaalt. Wat wil je ook? McDonalds heb je overal, van India tot Indiana. Of je nu in één van beide bent, veel mensen gaan er toch, want het is 'vertrouwd.' Zelfde met films denk ik, maar meestal onbewust.

My thoughts exactly. Het is een film die zinspeelt op ervaring en zeer gefocussed is op prikkeling van de zintuigen.

Uhu, en de eerste keer ook dat het echt zo effectief werkt bij mij.

Ook weinig cinematografen die dat kunnen, maar Debie is een zekerheidje (net als Doyle overigens). Deed ie al bij ETV, al had ie daar totaal geen ondersteuning van een esthetische kapstok, de compose afdeling, qua editing en natuurlijk de visionaire regie. Dat had Debie nu wel, gelukkig.

Dit was nu eens een film waar ik totaal geen verwachtingen voor had en dan kan het nu en dan eens zijn dat je verrast wordt. En dit gebeurt gewoon bij deze film. Totaal niet verwacht dat ik dit ging voorgeschoteld krijgen. De opbouw van de film is ongelooflijk en de sfeer is schitterend, eigenlijk een film die het echt niet moet hebben van het verhaal. Dit zou wel eens bij mijn verrassingen van 2013 kunnen behoren!!!

nog maar eens een nieuwe poster

Hij's leuk!

Briljante poster , ook wel de scene waar de meeste bioscoopgangers mee weg gaan lopen. Die down to fuck broeken roeleren de pan uit. Zowel visueel als qua atmosfeer straalt de klasse van de film er van af. En een exclusive clip.

Net terug van mijn zesde kijkbeurt. Wat een dijk van een film blijft het toch. Spring Breakers wordt per herziening minimalistischer, op audiovisueel gebied onovertroffen, de delinquent triangle laat me niet meer los, sound design magistraal, score van Martinez plaatst hem voor goed als de beste film composer die op dit moment leeft en het slot is de meest mind blowing sequence ooit op film opgenomen.

De tweede helft van de film mag dan de meal ticket zijn van Spring Breakers maar wat blijft de eerste helft toch heerlijk (Korine en Debie schieten hier gelijk ook de beste overval scene in filmgeschiedenis). Het segment in Sarasota, de reis naar St. Petersburg, de Spring Break festiviteiten in St. Petersburg, allemaal een perfecte aanloop naar de hallucinante tweede helft. Allemaal ondersteund door muziek van Skrillex en de score van Martinez. Alles klopt tot in de uiterste perfectie. Vanavond Drive maar weer eens kijken. Wat een genie is die man.

Voor de zesde keer onder begeleiding van Ellie Goulding als een kind zo blij de bios uitgelopen. Eigenlijk, truth be told, prefereer ik Spring Breakers boven seks. Ja, het is eruit.

Ik mag de film dan zeven keer in de bios gezien hebben, maar na deze uitspraak bestaat er al helemaal geen twijfel meer (niet dat die ooit bestond overigens): een grotere fan van deze film is gewoon ondenkbaar, Naomi

Haha, ja wat scherpte in mijn enthousiasme leggen is aan mij wel besteed .

Zeven keer alweer? Ik ben onder de indruk, heb je goed gedaan in zo'n kort tijdsbestek . Hoge herzieningswaarde, al wordt het eens tijd dat ie hier in premiere gaat. Geluid was in Kinepolis vele malen beter beter dan in UGC trouwens.

Opmerkelijk stuk van Heather Long, Spring Breakers bevordert de verkrachtingscultuur. Hmmm.

bij mijn weten waren de meisjes altijd de baas. ahja.

Die poster Prachtig. Geeft me plots enorm veel zin in een herziening.

Ja, het gebeurd nu eenmaal zelden dat jouw favoriete film in de bioscoop draait (al draaide 2001 vorig jaar nog in het Eye), maar elke keer weet Spring Breakers me weer te overdonderen. Omdat de inhoud van het verhaal niet primair (hoewel overigens wel gewoon briljant) is, maar juist de ervaring van de wijze waarop alles in beeld en geluid wordt gebracht, volstaat de accurate herinnering van deze inhoud niet om een herziening overbodig te maken, wat bij de conventionele narratieve cinema al gauw het geval is. De herinnering van de ervaring van de film, hoe accuraat deze inmiddels ook is, blijft telkens maar weer een vage afspiegeling van het daadwerkelijk bekijken van de film in de bios. Dat is net zoiets als terugdenken aan een rit in een achtbaan: ik weet nog heel goed hoe al m'n zenuwen door m'n lijf aan het gieren waren in die looping, maar de herinnering daarvan is gewoon niet hetzelfde als daadwerkelijk nog een keer in die achtbaan gaan zitten. Het zou me niet verbazen als Spring Breakers om die reden oneindig vaak herkijkbaar is. Nu snap ik eindelijk waarom Nietzsche de omarming van een denkbeeldige Ewige Wiederkehr des Gleichen als de ulitieme test van een levensbevestigende houding zag. Contra het boeddhisme zou ik toch willen stellen: herhaling is niet altijd lijden of sleur, maar kan juist ook het tegenovergestelde effect hebben. Maar het bizarre is wel dat Alien's enthousiasme me elke keer weer hardop laat lachen, terwijl ik zijn opmerkingen al zo'n beetje uit m'n hoofd ken. Dat kan ik toch moeilijk verklaren.

Ja, een typisch geval van hineininterpretieren. Bij radicale feministen zie je vaak dat alles ofwel pro-feminisme dan wel contra-feminisme wordt geïnterpreteerd. Zo zijn er al heel wat kunstwerkjes op de brandstapel gegooid (b.v. A Clockwork Orange).

Had precies hetzelfde, ik was letterlijk glimlachend de cinema uitgelopen, als een roes ofzo.

Ik vroeg me al een tijdje af wat er in godsnaam zo speciaal kon zijn aan deze film als ik soms mensen er over hoor praten en sommige (5 sterren) reacties hier lees. Omdat buiten de leuke rol van Franco en zijn mooie dames dit toch in de verste verte geen meesterlijke cinema lijkt. Tot ik eindelijk zag wie de regisseur was en al veel te verklaren heeft dat dit iets bijzonder moet zijn, hoewel het toch nog steeds voor het totaal tegenovergestelde publiek lijkt bestemd. Maar een heel overtuigende top 10 notering van Naomi Watts maakt me wel zeer benieuwd. Vanavond maar eens gaan kijken in antwerpen.

Hoi Synec: Ik zie dat je The New World op nummer 1 heb staan. Een prachtige film inderdaad. Maar stel je nu eens voor: wat als Malick nu eens zijn poëtische high art zou weten te verenigen met low art, de intense schoonheid van zijn cinematografie met groezelige vunzigheid, artistieke voldoening met prikkelend sensueel genot, licht met duisternis, wat als... Zou dat niet nóg veel beter zijn? Welnu, we hoeven niet meer te wachten: dit is wat Spring Breakers te bieden heeft!

Ik snap je reservaties synec, dat is misschien nog wel het mooie aan Spring Breakers, en wij hebben qua smaak wel wat gemeen. Erg benieuwd naar je bevindingen .

Gisteren voor de derde keer gezien en hij verdient wel een verhoging, daarnaast ook een plek in mijn top 10 gegeven. Voorlopig een nummer 3 positie, maar sluit een 1e plek zeker niet uit. Dat mag een volgende kijkbeurt uitwijzen.

Wat een hoge herkijkwaarde heeft deze film. En wat blijft hij lang na denderen. De beelden (camerawerk, keuze in kleuren, de fantastische slowmotion momenten), de muziek, het acteerwerk, de regie. En dat dat einde, weer-ga-loos. Spring Breakers, i love it. Lang geleden ook dat een film uitnodigde om nogmaals te zien. Nu ook al weer zin gekregen om er nogmaals van te gaan genieten.

Het einde vond ik wat te geforceerd en braaf, heeft niemand anders ook dat gevoel? Zeker als je het vergelijkt met die fantastische overvalscène die door zijn suggestiviteit heel bruut aanvoelt.

Als je het inhoudelijk en in geweldadige vorm bekijkt misschien wel (braaf dan, geforceerd zeker niet) maar het is vooral de stilering die het 'm doet natuurlijk (wat voor heel de film geldt uiteraard). Zoals je zelf ook aangaf had Korine zijn punt al gemaakt wat betreft de psychopatische neigingen van Brit en Candy en de totale onverbondenheid met de civilized reality.

Ik denk dat het een bewuste keuze is en voor mij persoonlijk een juiste keuze. De keus om voor 'bruut' te gaan in de finale was een hele slechte geweest. Die zijn veel essentiëler bij de ontluiking van Brit en Candy, later niet meer aan de orde imho. Geweld is hier dan ook een middel, geen doel. En de esthetische functie die het had, had het al gediend.

Ik had dat gevoel ook dat het een bewuste keuze was, een soort dans. Doch was dit het enige moment in de film waarbij ik het poëtische niet vatte omdat het er (voor mij) te dik oplag. De scène waar de 2 meisjes met hun roze maskers de dode Alien een kus geven is dan wel weer pure beeldproza.( als dit een juiste term is )

Een dans dekt de lading wel ja. Dat heb ik in januari vaker gehoord op het IFFR, een kritiekpunt dat vaker terugkomt. Ik zelf ervaar het niet zo, maar snap het wel. Je bent in ieder geval niet de enige .

Ik ben hier dol op y'all.

Bijna al m'n vrienden zagen deze geniale film eerder dan me en de helft vond hem niks en zei dat ook ik hoogstwaarschijnlijk geïrriteerd de zaal ging uitstappen. Niets is minder waar. Dit is pure gevoelscinema en daar ben ik dol op. Spring Breakers neemt je op sleeptouw en is vooral zo anders. Muziek en beeld is de perfectie zelf. Die emotie's en gedachtengang bij die meisjes zijn niet altijd parallel met de mijne, maar ze zijn wel écht. Die chicks vergaten prob van tijd tot tijd dat ze een film aan het maken waren. vinden. Zo'n zeldzame film die je na het kijken meteen een tweede keer wil zien, wat ook vlug zal gebeuren. 3 van de 4 meisjes in deze film zijn op de planeet gezet voor deze rol. Deze met haar roze haar vond ik dan weer walgelijk. Ik moet deze direct opnieuw zien want er zal wel weer zo ontzettend veel aan me voorbij gegaan zijn, zoals me bij wel meer geniale films overkomt (Big Lebowski, Pulp Fiction, ...) al is ook deze film met niets vergelijkbaar (althans zover dat ik ken).

Een 'Spring Break' meemaken in real life zegt me dan weer weinig, want dat komt nergens dicht bij de vibe dat deze film levert denk ik.

Goed, maar waarom is Rachel Korine walgelijk...?

Opmerkelijke bewering inderdaad.

Ben het er niet mee eens, maar snap wel waar deze uitspraak vandaan komt. Cotty gedraagt zich af en toe best wel als een sletje in een paar scènes die minstens even ranzig als sexueel geladen zjin. Ik vind dat een zeer dappere performance van Rachel, die de film nog een extra edge meegeeft, omdat het de scheidslijn tussen porno en cinema op een spannende manier doet vervagen en het een belangerijke bijdrage levert aan de algehele aanklacht op de Spring Breakers lifestyle. Ik zou Rachel om die reden dus bepaald niet walgelijk willen noemen, maar begrijp best dat dit zo op anderen overkomt. Dat is precies het risico waaraan ze zichzelf heeft blootgesteld met deze performance. Daarnaast is ze ook de minst aantrekkelijke dame van het stel, die er vanuit de meeste camera-standpunten best ok uit ziet, maar vanuit andere - overgoten met bier - er soms ook gewoon een beetje lelijk uit ziet. Ik vind dat nog geen goede reden om iemand walgelijk te noemen, maar voor sommigen kan dit misschien net de druppel zijn.