Spring Breakers (2012)

Snuiven ze in films echte coke?

Jep, en echte kogels worden ook gebruikt.

En ze vrijen ook zonder condoom, maar meestal wel met hun ondergoed aan.

Soms ziet dat er zo realistisch uit. Dan ze je de coke verdwijnen. Waar laten ze het dan?

Drugs and alcohol in movies - Business Insider - businessinsider.com

Gelezen. Thanx! Helder allemaal. Alle acteurs snuiven gewoon coke in films.

Juist, dat had ik zo en zo interessanter en geloofwaardiger gevonden.

In GTST snuiven ze ook coke... RTL XL Kijken vanaf 0:50 sec.

Scarface meet Britney Spears.

Met leuke felle kleuren en een paar lekker botte grappen, een paar grappige en goed gelukte scenes. Met goedkope en dunne maatschappijkritiek, een flauw en banaal contrast tussen de brave gelovige tieners en de bad girls dat gelukkig niet echt uitgewerkt wordt. Slecht acterende dames, en Franco is niet veel beter - alleen de scene waarin hij z'n huis laat zien gaat dan net wel goed.

Vernieuwend of bijzonder wordt het eigenlijk nergens, moet ik dan tot mijn spijt zeggen. Het komt op mij vooral over als een flashback naar MTV eind jaren 90, begin 2000. De gangsta rap, cribs, dat soort. Echt iets nieuws heeft het nauwelijks te brengen daarmee - als je dan de cynisch beschouwende die de film hier en daar inneemt als vernieuwend noemt, dan had die toch wel wat harder uitgewerkt kunnen worden. Tenslotte, dat er bij de gangsta rap af en toe eens een dooie valt is zelfs op MTV nauwelijks nieuws.

De soundtrack valt in dezelfde categorie. Te makkelijk, te mainstream voor me. Of misschien ben ik er te oud voor - ik kom uit de generatie van Scarface. Die zonder moeite korte metten maakt met dit hele zaakje neppe bitches en wannabe gangsters - geen moraal, geen diepgang, geen karakter.

Leeg en artificieel, zegt Yeyo. Helemaal mee eens.

Off-topic verwijderd.

Ik vind wel genoeg inhoud in deze film. Met name op het gebied van verleidingen, groepsdenken, construeren van de werkelijkheid voor mensen. Vind het mooi hoe deze regisseur altijd met een zekere compassie films maakt over mensen aan de randen van de maatschappij. Het is niet te oordelend. Er wordt een schoonheid in lelijkheid getoond.

Mijn kijk is dat de droom die de hoofdpersonen najagen kortzichtig is, omdat ze niet veel beter weten dan de standaard lege mainstream droom die voorgeschoteld wordt (dit is bij Kids zo, bij Gummo, etc., van dezelfde regisseur). Er is een onwetendheid over alternatieven, want de meeste daarvan die te zien zijn, komen ook vaak maar dom over. Een niet echt heel diepgaande, duurzame droom is het, die wordt nagejaagd. Maar wel diepgaand voor mensen die nog weinig henzelf en van daaruit anderen plus de wereld om hen heen hebben kunnen verkennen, kunnen exploreren, weinig extase of gevoel van eenheid hebben kunnen vinden. Voor hen is het een eerste, in het moment haast onvermijdelijke stap. De mooie kanten van deze droom worden dus enigzins getoond. De negatieve kanten ook in principe: niet echt veel diep inzicht bij de personages, geen ultieme rust, geen diepgaande contacten worden gelegd. Wat mij betreft prima, snel weergegeven. Het einde voelde alleen een beetje afgeraffeld, maar wat daarvoor is neergezet vind ik al knap. Vaak heel kunstzinnig gedaan. Belicht een hedonistische kant van de mens in deze tijd op zowel lichte als donkerdere wijze. Was voor mij bij momenten als het ervaren van een David Lynch film, vooral die scene met Britney Spears muziek op de achtergrond, alleen eindigt Lynch zijn films meestal net wat mooier voor mij. Geweldige film niettemin.

Wat betreft je eerste alinea zeer treffend verwoord wat betreft de benadering van Korine.

Gehele stuk is spot on.

Pfff....even laten bezinken dit.... Momenteel heerst het gevoel van.....what the f*ck did I just look at

Eens. Al heef tdat vooral betrekking op de film. De compassie die Korine altijd in zijn films legt wordt veel te vaak ontzien, ook hier.

Nu haalt men het woord compassie boven .... Compassie is wel het minst toepasselijke woord voor deze film . Ik zou wel eens willen weten waaruit dat blijkt. Ik vond de kijk op die jongeren eerder spottend en minachtend (look at my shit scène, overdreven look van Franco, de fuifjes met booze, boobs, coke en techno). Ook het feit dat hij alles slecht laat aflopen voor enkele personages getuigt niet van veel medeleven.

Als Korine iets heeft is het compassie. Tegenover de ironie (spotten doet ie niet) zet hij dan weer de attractie. Minachting? We hebben waarschijnlijk een andere film gezien. Nergens een greintje van minachting meegepikt.

De look at my shit scene is duidelijk pure ironie op de rappers zoals je ze bvb zag bij MTV Cribs, vooral het Scarface segment zou dat door moeten laten dringen. De "looks" van de feesten zijn zwaar over the hill maar wel een juiste weergave van Spring Break.

De redenering omdat er "personages" dood gaan dat hij compassie zou hebben zie ik even niet. De protagonistes leven gewoon allemaal hoor.

En zo weet ik nog steeds niet waaruit die compassie blijkt. Nee, we zullen het niet eens worden NW. Maar geeft niet hoor.

Btw, slecht aflopen wil niet zeggen sterven. Ook de eerste van het groepje die vertrekt reken ik hierbij en die heel wat anders voor ogen had dan te moeten afdruipen na de cel. En de tweede vriendin, die door een kogel van Big Arch getroffen wordt. Is dat compassie? Het zijn best nare situaties waarin ze belanden.

Beetje simplistische redenering, dat zijn slechts narratieve elementen. Beetje hetzelfde door te concluderen dat door de slotscene dat Korine waarschijnlijk lid is van de Ku Klux Klan. Bovendien wordt ze geraakt door de compaan van Archie. Of denk je misschien dat er een onderliggende spanning zit van Korine's keuze om zijn vrouw in haar arm geraakt te laten worden? Scheiding in het vooruitschiet? Come on now. Tuurlijk zijn het "nare" situaties als je het criminele pad op gaat. Duh.

Waaruit blijkt zijn compassie, ten eerste de "openbaring" die zich voor doet bij Brit & Candy, na al de bad shit die ze gedaan hebben. De hedonistische attractiviteit van het Spring Break gebeuren die Korine heel de film nadrukkelijk naar de oppervlakte brengt. Hij neemt pros en cons waar, en laat zijn oordeel achterwege.

Of misschien zoek jij het te ver?.. ik denk net dat het heel duidelijk is dat alles vrij slecht loopt ... waarom je links gaat leggen met KKK en de persoonlijke problemen tussen de regisseur en zijn vrouw volg ik niet meer.

Selena Gomez die afdruipt is zo duidelijk als wat ... en waarom? omdat er duidelijk een dreiging tot verkrachting is.. Alien die al een oogje op haar heeft, zijn speciale toelichting dat zijn twee kompanen nu en dan eens DP uittesten, dan die scène waarin zij aan Alien uitlegt waarom ze weg wil. Er hangt iets naars in de lucht en ze is duidelijk de verstandigste van de vier door te vertrekken. De lol is er van af. . En "slechts" narratieve elementen vind ik kort door de bocht... alsof dat hier helemaal niet telt omdat je toevallig zo hard kickt op de visuele uitwerking.

Mbt de compassie : bij het eerste kan ik je nog even volgen dat hij die meisjes ongeschonden laat op het einde maar of dat uit compassie is, daar heb ik echt mijn twijfels over. De regisseur heeft immers nog een boodschap te brengen en heeft daarvoor nog boodschappers nodig. Jou tweede argument heeft er helemaal niks mee te maken. Het artificiële wereldje die hij toont is niet meer dan vormgeving.

Nee, zo'n benadering gaat nergens over, juist mijn punt. Het gaat er natuurlijk om hoe hij de groep mensen benadert, die het lijdend voorwerp zijn van zijn feature. Jij gaat dingen zoeken bij fictieve personages en zaken die in de film voorvallen, zoals gezegd moet je daar geen compassie zoeken.

Maar narratief met wat betreft fictieve personages (fictief, het woord zegt het al) kan je de regisseur toch nooit gebrek aan mededogen verwijten. Vind ik een zeer vreemde bewering.

Faith was dan ook degene die niet de meest overtuigende motivaties had op Spring Break te gaan, waar Cotty he al iets meer had en Brit en Candy al helemaal. Wat betreft de conservativiteit van Faith was het inderdaad niet de plek voor haar, ze is dan min of meer principieel maar is daar wel tegenstrijdig in. Er hing wat aan te komen, maar nog niets om je druk over te maken m.i.


Dat kan, agree to disagree. Compassie is een leidraad dat door heel zijn oeuvre loopt.

Tuurlijk is het vormgeving maar style is substance. Vorm spreekt zoveel meer dan inhoud. Hij erkent de hedonistische aantrekkingskracht. ondanks dat het zeer surreëel vormgegeven is zijn de feesten gewoon zo authentiek als maar zijn kan.

De feestgangers waren allemaal echte Spring Breakers, de feesten waren ook ehcte feesten. Korine hoefde alleen een filmisch environment te scheppen waar het zich in plaats vond. De afro-amerikanen in de scene waar Faith een breakdown krijgt zijn allemaal legitieme gangsters in St. Petersburg die vrienden zijn van Dangeruss (de rastaman die zo vaak naast Franco te vinden is en waar zijn personage volledig op gebaseerd is).

Ondanks de surreëele vormgeving is het Spring Break gebeuren zo authentiek als maar zijn kan. Spring Break is een fascinerend gebeuren, met zo zijn aantrekking en afstoting en dat geeft Korine zeer treffend weer.

Jij kan als kijker toch sympathie hebben voor de personages, of afkeer. Zodoende is het ook het werk van de makers om die gevoelens bij het publiek los te krijgen. Ik zie niet wat daar vreemd aan is.

Hier zijn we het dan toch al mee eens.

Over de vormgeving was ik het al eens met jou.. dat waren ook niet mijn punten van kritiek van bij het begin. In deze woorden kan ik me wel vinden. Laten we gewoon dat ene woord vergeten... is slechts een detail en zullen we toch niet over eens raken.

O begrijp me niet verkeerd, dat kan ook. Hij schetst ook character flaws, maar Korine zelf toont wel compassie daarvoor. Oftewel een oordeel velt ie niet. De gevoelens van de kijkers jegens deze personages is dus geen eenrichtingsverkeer, de één heeft positieve, de ander negatieve gevoelens.

we zijn het grotendeels zeker eens, we ervaren het gewoon anders. Is ook inderdaad niet echt handig over een woord te gaan discussiëren, ook net wat je persoonlijke definitie daar van is.

Je bedoelt hiermee wellicht dat hij de vier meisjes toont zoals ze zijn, zonder er uitgesproken negatieve eigenschappen aan toe te kennen (ik zou het dan eerder neutraal noemen.)

Ik had het vooral op wat er met de personages gebeurt.

Ik denk dat dat de miscommunicatie is. Ik heb het vooral op over het beeld dat Korine schept van de persoonlijkheden en de groep mensen waar zij toebehoren. Geldt dus zowel voor de protagonistes als het Spring Break volk. Waar jij op doelt is wat ik bedoelde met de narratie, maar vrij duidelijk wat mij betreft . Snap ook wel je voorkeur voor de term neutraal.

Kijk 's aan, we zijn er in geslaagd om elkaar te begrijpen.

Er zijn veel scenes waarin je ziet dat iedereen gewoon geluk wil ervaren en ten diepste niks fout wil doen, maar hun keuzes gebeuren als het ware gewoon voor ze en op een gegeven moment komen mensen in een verkeerd patroon terecht.
'Hoe kon dit gebeuren'-achtige zinnen komen veel langs en een 'ik heb toch recht op geluk'-gedachte. Ze zien geen andere weg richting geluk, geen licht aan het eind van de reguliere maatschappelijke tunnel. De weg naar innerlijk geluk, jezelf kennen en oppervlakkige zaken loslaten hebben ze nog niet gevonden. Dat roept een gevoel van compassie bij mij op, ik gun iedereen hun geluk en dat men zichzelf vind, weet wat men wil. Als je te weinig liefde/schoonheid ervaart, raak je gefrustreert en ga je op een gefrustreerde in plaats van kalme manier op zoek daarnaar. In de film wordt dat uitvergroot op een haast surrealistische wijze, maar het werkt vaak voor mij symbolisch (het chaotische verloop past bij de chaos in de hoofden van de personages bijv.) en attractief wat mij betreft. Ik kan me er prima in inleven, al snap ik dat het niet erg realistisch overkomt allemaal. Geld en oppervlakkige contacten zijn het middel voor liefde geworden voor de personages en met dwazig gedrag bereiken ze dat. Een gefrustreerde zoektocht naar liefde gaat vaak mis, want vanuit diepe kalmte kom je er bij uitstek. De personages zijn korte termijn-gelukzoekers, hedonisten, en hebben niet het inzicht om langdurig geluk te vinden (zoals zoveel mensen in zoveel momenten). Harmony Korine lijkt zich ervan bewust dat je mensen niet alles kunt leren, iedereen moet zichzelf leren kennen. Deze regisseur laat de kijker even mee leven met oppervlakkige randfiguren, met hun dwazigheid en schotelt een probleem daarmee voor de ogen en oren van de kijker. Een mogelijke oplossing, manier van ermee om gaan, mag men zelf bedenken. Lang niet voor iedereen zal die stijl werken.

Kortom. De wereld wordt van een dwazige/kapotte zijde getoond, maar je ziet ook dat men simpelweg op zoek naar geluk is. Bij mij komt dan de compassie boven drijven. Ik gun die mensen dat ze meer bij henzelf komen en gelukkig worden.

De laatste film die ik van Korine zag, zag ik in 2003 en gaf ik 1,0*. Dat was zijn debuut. Met de jaren kreeg ik 't gevoel dat ik misschien wat te hard was geweest in mijn oordeel en voorzichtig heb ik opgehoogd naar 1,5*. Nu 10 jaar later zie ik een tweede Korine en ik vind de film zelfs nog slechter! Misschien wel 1 van de slechtste films die ik in jaren gezien heb. Een oppervlakkige film, die op oppervlakkige wijze kritiek levert op een oppervlakkig fenomeen EN, tegelijkertijd, het oppervlakkige SB publiek wel op hun wenken bedient: met bier, geweld en tieten.

Verder: vreselijk ongeloofwaardige personages en hele slechte dialogen. Heb me van begin tot eind geergerd.

Korine geeft de tieten niet gratis kado, maar vraagt de kijker om op een andere manier naar een film te kijken dan gebruikelijk (waarbij je jezelf eerder moet laten meeslepen door een crazy, bumpy drugs-trip dan dat je het verhaal aandachtig moet volgen of uitpluizen), hetgeen de kijker die enkel op zoek is naar tieten doorgaans helemaal geen trek in heeft. Weliswaar draait de film om het ondergaan van een ervaring, maar het is niet een conventionele of eenzijdige easy-go-lucky ervaring. In plaats van dat je laid back kunt zitten genieten van bier en tieten wordt de kijker (b.v. in de beginscène) juist met de tieten in het gezicht geslagen op zo'n manier dat deze zich niet langer op z'n gemak voelt en uit z'n comfort zone wordt gehaald. Daarnaast: heb je die cellulitus-kont in de intro-scène ook gezien? Was ongemakkelijk en duidelijk niet bedoeld om onproblematisch van te genieten. Rechtvaardiging van de grote hoeveelheid tieten zit 'm (1) om het realisme van de SB scene (ondanks de karikaturale weergave) zo authentiek mogelijk over te brengen (zonder tieten zouden we naar een afgewaterd gecensureerd fenomeentje zitten te kijken), (2) om de kijker uit zijn comfort zone te halen, (3) om de kijker die meent dat kunst en tieten a priori onverenigbaar zijn op de zenuwen te werken, (4) om de aantrekkingskracht van SB goed over te brengen, die net in het dierlijke zit, in het jezelf geheel loslaten in een dionysisch bachanaal, waarbij je de controle over jezelf eventjes laat vieren, iets wat zonder die tieten totaal niet overkomt.

Inderdaad geen film voor het Spring Break publiek eerder voor filmbuffs.