The Possession (2012)

Horror? Nee

Maar spannend, dat sowieso wel.

Prima acteerwerk, goed verhaal 5.0*

Een mysterieuze houten doos met daarin iets onheilspellends... in principe een prima uitgangspunt voor een sterke mysterieuze horrorfilm. Helaas wordt er niet alles uitgehaald wat er in zit. Geen puntje van je stoel horror, maar gewoon af en toe wat akelige momenten. Heb me prima vermaakt verder, maar echt eng vond ik hem niet. Uiteindelijk toch gewoon een slap aftreksel van de The Exorcist.

Goede horrorthriller, die vooral boeiend is in de opbouw als de spanning subtiel wordt opgebouwd in een normaal gebroken gezinnetje. Vooral de pa, Jeffrey Dean Morgan, is een prettige acteur in deze rol.
Richting einde wordt het toch allemaal redelijk voorspelbaar ( zij het gelukkig niet over -the -top), vooral omdat het affiche zelf ook een knoert van een spoiler is....
Mooie scene in de scanner, en een paar keer kippevel.

Ik vond de film goed.

Dat de Possession met The Exorcist wordt vergeleken, zal toch vooral met de ongelukkig gekozen titel te maken hebben. Ik vond het totaal andere invalshoek. Bovendien is het gebaseerd op Joodse rituelen en bijgeloof, zoiets dat niet alles uit de duim is gezogen.

Alleen in de laatste minuten, als die uitdrijving dus gaat plaatsvinden, ziet alles er enigszins belachelijk uit. Toch wordt de film gelukkig niet afgeraffeld, zoals je vaak ziet in dit genre. Nergens echt eng, maar wel spannend, over het algemeen goed geacteerd en voorzien van een degelijk verhaal dat tot het einde blijft boeien.

nee e, geen horror romantisch drama fzo

Teleurstellend, heeeeel teleurstellend zelfs.

Echt nergens wordt het spannend, eng of allerlei andere cumulatieve die je op een horror film kan loslaten.

Horror is het niet, het mag niet eens een thriller genoemd worden. Het enige wat goed was waren die acteurs die echt hun uiterste best deden om nog iets te maken van het zwakke verhaal. Misschien is dit spannend voor een horroravondje bij een pyjamafeestje van middelbare scholieren maar voor een doorgewinterde horrorfan als ik is dit echt 3 x niets. Ik heb 93 min. zitten wachten op dat ene schrikmoment, die ene spannende twist in het plot, die onderhuidste spanning die je eigenlijk verwacht bij dit soort films maar helaas, niets van dat alles, bah wat zonde van mijn tijd.

0.5* voor de acteurs.

Spannende film, niet eng (zoals al meerdere keren is opgemerkt hier). Het verhaal is interessant om naar te kijken en houdt je aandacht goed vast, maar daar blijft het ook bij. Makkelijke wegkijker, geen hoogwaardig materiaal.

Ik vind de cover spannender dan de hele film

Lang geleden dat ik zo'n lekkere horror heb gezien, dat meisje speelde geweldig, special effects waren ook dik in orde. Aanrader

Een echte horror vond ik hem niet, maar er waren toch wel paar goede scènes aanwezig die de film goed maakte

Klein beetje teleurgesteld.

Nightwatch regisseur Ole Bornedal keert weer eens voor een keertje terug naar Amerika sinds 1997, na nog een paar vette Deense toppers zoals Just Another Love Story en Deliver us From Evil achter de kiezen te hebben, met de nog best wel knap ogende The Possession. Het verhaal ziet er goed uit, de trailer was prima, de poster is ook gewoon erg gaaf, maar of The Possession nou ook daadwerkelijk een film was zoals ik hem verwachte...

Ik deed mijn best om de spanning en de weirde momenten eruit te halen, maar dat is het maar beperkt in deze film en als er eens iets engs gebeurd dan word er (en dat is dus echt het aller aller laatste wat ik kan hebben in een horrorfilm) er een zooitje zwaar bombastische kutmuziek ingegooid wat de hele film behoorlijk verpest. Ook het plot daarintegen lijkt in eerste instantie nog best origineel of een nieuwe draai te geven aan het thema, maar uiteindelijk is The Possession weer niets meer dan een gewone Exorcist-themaatje, met elementen die we al miljoenen keer op dezelfte manier in andere films hebben gezien, maar nog veel beroerder in beeld gebracht word door die enorme bak teringherrie die erdoorheen gegooid word. Het acteerwerk is nog wel prima te doen en dat verhaal om dat Dibuk kistje leek nog wel mooi uit te pakken, maar uiteindelijk gaan we weer naar de cliche-kant. Ok, The Last Exorcism was ook cliche, maar de uitwerking daarvan maakt het tot iets moois. Een andere soundtrackkeuze en een betere opbouwendere afwerking van het verhaal, zou deze film nog min of meer gered hebben. En ook is dat einde ook weer veelste standaard. Kom op hé, Bornedal! Ik had beter van jou verwacht!

Echt vreselijk zonde gewoon. Had hier nog veel verwachtingen naar, maar helaas zijn die maar schaars uitgekomen. Die scene in die roodkleurige kamer was nog wel aan de enge kant, maar voor de rest gaat het maar van de hak op de tak aan de cliche's. Bornedal had hier echt iets veel beters van kunnen maken met zijn talenten die hij ook in Denemarken gebruikte. Waarschijnlijk had ie wel geld nodig en ook erg veel haast om de vliegtuig naar Denemarken weer te pakken.

3,0* voor de effecten, montage en het mooie uitprobeersel, en de poster natuurlijk maar een flinke aftrek voor de elementen, verhaaluitwerking en al helemaal de soundtrack.

Dat deze film nog zo hoog scoort. Ongelofelijk lelijk clichématig filmpje..

Heb er weinig woorden voor over. Film faalt aan alle kanten.

Het wil de klassiekers opvolgen maar mag niet in de schaduw staan.

Als dit dan alles is wat uit een Dibbuk komt dan wil ik er wel een paar op de schoorsteenmantel hebben staan, lekker coasie............

Ik heb er nog wel een paar over...

tattoobob schreef:

De cederversie of mahonieversie...

Als groot horrorfan en filmfanaat was ik zeer erg verrast door deze film. Ik heb al tienduizenden van dit soort films gezien, maar deze vond ik, in tegenstelling tot vele andere, erg goed en erg spannend. OK, het is geen "The Exorcist", want dat blijft de onbetwiste topper over dit onderwerp, maar ik vond hier toch ook wel geniale shots inzitten en ik vond dus juist dat de film helemaal niet faalde. Hij deed precies wat hij moest doen, maar van mij mag het allemaal wel wat schokkender en harder. Desondanks heb ik met dicht geknepen billen zitten kijken en vond de muziek die de film ondersteunt geweldig. 4 * !!

Vermakelijke film! Aanrader!!

Lichaam-scan was engste

Totaal niet eng in dit genre maar wel een goede spannende opbouw aardig filmpje voor tussendoor

Kleine aanrader is The Conjuring van James Wan, hier kreeg ik zweterige handen en voeten van!

Het is een fascinerend voorwerp: de dibbuk. Sowieso juich ik het toe wanneer filmmakers gebruik maken van folklore in horrorfilms. Er zijn zoveel mogelijkheden. In The Possession wordt er naar mijn mening niet het maximale uit gehaald, maar toch is het een prettige horrorfilm. De sfeer is goed, het acteerwerk bij vlagen erg sterk. Let wel, het is geen topfilm. Doorgewinterde horrorfans gaan niets nieuws zien, maar er zitten goede momenten in. Ik geef toe dat ik gelachen heb, toen de tandarts een hoop naars overkwam. The Possession moet het vooral hebben van dat soort momenten, maar op de sfeer. Prima familiedrama erbij en je hebt een leuke avond. Toch, er had meer met de dibbuk gedaan kunnen worden. Nu lijkt het meer op (inderdaad) The Exorcist.

Bij de stukjes die eng waren bedoeld (aan hoe het er aan toe ging, kon ik wel zien dat het eng bedoeld was), had ik zoiets van: "Is dit het nou?" Ik had een hele tijd naar deze film uitgekeken en had een hele enge en schokkende film verwacht. The Possession moet het echter hebben van het verhaal, want dit vond ik geen moment eng. Misschien had ik tijdens de film wel aan de gedachten achter het verhaal moeten denken en dat ik het dan nog enigszins eng had gevonden, maar dat heb ik niet gedaan. Het verhaal beviel me wel en heeft me geboeid van begin tot het eind. Ik beoordeel deze film daarom ook voor het verhaal: 3,0.

super goede film.heb die zeker 3 keer gezien.

Oerlelijke Joodse Exorcism. Echt een draak van een film zonder enig eigen smoelwerk. Typisch kapot gescheurd Amerikaans gezinnetje met het relativeringsvermogen van een stuk stront. Moeder is een bomenknuffelaar , vader is nooit thuis, stiefvader is pietje perfect en de jongste dochter gedraagt zich als iemand van 30 en is bijzonder geïntrigeerd door het HOUTSNIJWERK in een OUDE DOOS. Want ja, fuck logica. Wat volgt is een opsomming van de bekende scares, het realiseren -en het daarna oplossen- van het probleem en een vrolijk eind (of niet?! Dum dum dummmm).

Eigenlijk een prototype film voor een buitenlandse regisseur die binnengehaald wordt door Hollywood en vervolgens op een project wordt gezet die iedere lul met een camera kan realiseren met zo'n budget.

Het verhaal is alles behalve origineel, maar in een horror heb ik daar minder moeite mee. Er leek gekozen te zijn voor een drama inslag, gezien de weinige scares en nadruk op karakterontwikkelingen. Doordat de personages echter totaal niet interessant zijn wordt de plank misgeslagen. Ja de personages waren niet echt geweldig, maar audiovisueel valt er voldoende te beleven. Erg veel mooie one point perspectives en het terugkerende muzikale thema werkt ook prima. Gewoon een leuk filmpje voor tussendoor.

goeie film, mn eigen uitstekend vermaakt.

goed acteerwerk en prima uitgewerkt. Verhaal loopt prima en kwam er al vanaf het begin lekker in.

Ik zeg een 3,5

Hey! Stay away from my kids teeth!

In tegenstelling met het veelbelovende begin van “The Possession” is het einde van deze Joodse variatie op het “bezeten-zijn“ thema, redelijk lachwekkend. Het zou me niet verwonderen als we in de toekomst ergens een komische versie hiervan zullen tegenkomen in één of andere "Scary Movie" met een dansende rabbijn. Maar ondanks dat dit de zoveelste variant op de befaamde film “The Exorcist” is, vond ik het toch een aangename film die zijn momenten had.

Als de hele film het niveau had aangehouden van de openingsscène, dan was dit ongetwijfeld een schitterende film geworden. We zien een oude vrouw die het vervloekte houten kistje in bezit heeft en dit tracht te vernietigen, waarna ze ongenadig wordt dubbel geplooid, rondgezwierd en zonder twijfel levenloos achtergelaten. De uitverkoop die de nakomelingen van deze vrouw organiseren, naar eigen zeggen voor belastingen te kunnen betalen, is volgens mij om de medische kosten te kunnen financieren. Het is daar dat Clyde (Jeffrey Dean Morgan) en zijn twee dochters Emily (Natasha Calis) en Hannah (Madison Davenport) dan toevallig terechtkomen omdat Clyde nog wat borden nodig heeft. Emily ontdekt het oude houten kistje en is er direct door gefascineerd. Het kistje staat vol Hebreeuwse opschriften en blijkt later een kistje te zijn waar een dibboek in huist. Een dibboek is volgens de Jiddische mythologie de ziel van een overledene die teruggekeerd is uit de hel en zich wil meester maken van een levende om iets af te maken wat hij niet heeft kunnen voltooien in zijn leven. Het kistje blijkt verzegeld te zijn wanneer Clyde het samen met zijn dochter onderzoekt. Maar toch slaagt Emily om het kistje ’s nachts te openen. Het herbergt een aantal oude artefacten zoals een oude tand, een dode mot, een houten figuurtje en een ring, die Emily onmiddellijk aandoet. Vanaf dit moment begint Emily te veranderen in een in zichzelf gekeerd meisje voor wie het kistje een ware obsessie wordt.

Het tweede facet van deze film is het familiale gedeelte van de familie. Clyde is nog maar recent weg bij zijn vrouw Stephanie (Kira Sedgwick) doordat de twee uit elkaar gegroeid zijn en omdat Clyde meer passie had voor zijn basketbal coachen dan zijn relatie met zijn vrouw. Ondertussen heeft Stephanie terug een relatie met de perfecte man en tandarts Brett (Grant Show) en verblijven de 2 dochtertjes afwisselend bij de 2 ouders. Hemeltergend clichématig is dit gedeelte van de film. Voor mij was dit meer horror dan het gedeelte met de dibboek. Je voelt het zo aankomen dat de twee gescheiden personen nog altijd gevoelens hebben voor elkaar en dat naarmate het einde nadert, ze weer naar elkaar zullen toegroeien. De onweerstaanbare tandarts verdwijnt ook ergens in de film op niet verklaarde manier van het toneel. Het verband tussen de tand in het kistje, de tandarts en het moment waarop hij met zijn mond (bijna) vol tanden naar Emily staart, is ook weer toevallig zeker.

De film is volgestouwd met clichés uit eerdere films van dit genre. Er zijn echter een paar redelijk geslaagde momenten zoals het ogenblik dat Emily in haar keel kijkt met een zaklamp, de langzame metamorfose die ze ondergaat, de gewelddadige aanvallen tegen de oude vrouw en lerares, de scan.
Er zijn ook een paar belachelijke momenten met als toppunt het moment waarop Emily haar vork in de hand van Clyde plant waarop deze laconiek reageert met een doodkalm “Go to your room.” Een toonbeeld van zelfbeheersing. En de reeds eerder vermelde clichés zijn ook rijkelijk aanwezig. De dichtslaande deuren, de stroboscopische lichten, de vervormde stem, het feit dat de demon gebruik maakt van een verzwakte familiesituatie om bezit te nemen van iemand, de vertwijfelde roep van de vader om hem te gebruiken en de meest voor de hand liggende gemakkelijkheidsoplossing om de film naar een hoger suspense niveau te brengen is het gebruik van de vermelding “Based on true Facts".

De vertolking door Natasha Calis is het enige noemenswaardige in deze film. De rest gaat van nietszeggend tot inspiratieloos. Jeffrey Dean Morgan speelt een doorsnee rol als de beschermende vader die holderdebolder naar de Joodse wijk rent voor advies en hulp. Voor de rest doorloopt hij het verplichte pallet van zorgzame vader naar onterecht beschuldigde vader waarbij de wanhoop op zijn gezicht staat te lezen. Kyra Sedgwick speelt de dwarse en waarschijnlijk emotioneel gekwetste en eenzaam voelende vrouw die waarschijnlijk de perfecte tandarts in huis heeft genomen om haar basketballiefhebbende ex-man emotioneel te raken. Voor de rest stelt haar bijdrage niet veel voor. Madison Davenport is de oudere dochter. That’s it. Haar enigste actierijk gedeelte is haar hysterisch geschreeuw tijdens de mottenplaag. De kleurrijkste figuur wellicht is Matisyahu (The Hasidic Reggae Superstar) die de Joodse zoon Tzadok vertolkt, die zich verplicht voelt om de totaal onbekende familie te helpen om de dibboek veilig op te bergen. Deze Hebreeuws-Amerikaanse reggaezanger deed wel zijn uiterste best bij de slot ceremonie en versloeg elke duiveluitdrijving ooit getoond in een horror met gemak op punten.

“The Possession” is niet echt griezelig. Er zijn geen bloederige taferelen en de schrikmomenten zijn enorm schaars. Het is echter plezant om naar te kijken en het entertainment gehalte ligt wel enorm hoog. Als je de clichés eventjes vergeet en het vanzelfsprekend open einde negeert, kan je van deze film echt wel genieten. Niks baanbrekend of origineel, maar na een film als "Cruel Will" kan je deze film wel appreciëren.

3*