De Rouille et d'Os (2012)

Wel sterk filmpje dat op momenten aardig binnenkomt en, geheel in arthouse-stijl, met een zuur gevoel achterlaat.

Acteerprestaties vanuit alle hoeken goed. Soms echter wat lang gerekte stukken, waar de film ook zo'n 20 minuten korter had kunnen duren. De contrasten tussen liefde, sex, invaliditeit en gruwelijk bot geweld waren soms misschien iets teveel van het goede, waardoor je je af en toe afvraagt waar je naar zit te kijken.

Daarom ook moeilijk in een hokje te plaatsen; daarom misschien juist wel zo goed. De waarheid zal ergens in het midden liggen.

Toch een verdiende 4*. Maar niet kijken op zwakke of depressieve maag.

We moesten er een uur langer op wachten, maar het was de moeite waard.

Minder mystiek en mythisch dan "Un Prophetè" maar wel een hard-hitting liefdesverhaal zonder sentimentaliteit al doet het plot nog zo z'n best om daar alle gelegenheid toe te geven want de dosis ellende wordt flink opgevoerd.

Geen meesterwerk dit keer, wel een zeer ruime voldoende.

Geweldig stukje drama wat vooral succesvol is door de sterke karakterontwikkeling en het sublieme acteerwerk wat dit mogelijk maakt. Marion Cotillard zet haar rol wederom steevast neer en Matthias Schoenaerts is uiteraard een slimme keus, gezien zijn eerdere optreden in -Bullhead- als man met weinig intellect en veel spier. Aan Jacques Audiard is dit wel toevertrouwt na eerder succes zoals het Oscar-genomineerde -Un Prophète-. Kracht van het verhaal zit hem in de ontwikkeling van de karakters die beiden door het lot geteisterd zijn en waarvan hun paden elkaar kruisen. Hierbij lijdt de man aan zijn emotionele- en de vrouw aan haar fysieke tekortkomingen. De karakters zijn in feite totaal tegenovergesteld van elkaar, maar vullen elkaar miraculeus goed aan. Met name de sympathie loze houding van de man en de kracht van de vrouw liggen hier aan ten grondslag. In een situatie waarbij het lot hun paden niet had laten kruisen, zou je toch wel kunnen concluderen dat de vrouw way out of his league is. Enige minpuntje vind ik toch wel dat het verhaal zich ontwikkelt vanuit allerlei hoeken, waarbij ik zelf dacht dat het soms wat ver gezocht en overbodig was.

Matig.

Na afloop van de film kwam ik erachter dat dit van dezelfde regisseur is als Un Prophète, die ik ook al niet te geweldig vond, en beide films hebben als overeenkomst dat de hoofdpersonen me vrij koud laten.

Ook ik moest denken aan Intouchables behalve dat hier de humor ontbreekt. Of het moet liggen aan de mix van lompheid en directheid waarmee hij haar bejegent. Ergens interessant, maar het drama hapert uiteindelijk toch.

Ik kan me ergens voorstellen dat als je je benen kwijt bent geraakt het prettig kan zijn dat er iemand is die je precies zo behandelt als hij zou doen voor het ongeluk. Wat dat betreft snap ik dat zij met hem omgaat. De andere kant blijft voor mij een raadsel. Waarom is hij überhaupt in haar geïnteresseerd? Aan het einde, dat overigens redelijk voorspelbaar is, wordt er een poging gedaan dit in te vullen, maar ook dat werkt niet. Die man is een en al egoïsme, leeft als een beest, en nu moet ik geloven dat hij door een ongeluk met z'n zoon tot zinnen komt? Hooguit voor een korte periode, maar ik geloof nooit dat zo iemand wezenlijk verandert.

Visueel weet het me ook nauwelijks te boeien, al vond ik de cinematografie ook weer niet ergelijk, wat ik me nog wel herinner van Un Prophète. Uiteindelijk spreekt de film me nauwelijks aan, zowel qua drama als wat audiovisueel aspect betreft. 2*.

Toch een herkansing gekregen, aangezien de vorige keer de film niet volledig was opgenomen.

Tja, 'k vond het zeker geen slechte film, maar 'k had het toch allemaal iets meeslepender verwacht. Er werd nochtans overtuigend geacteerd en de film zag er wel goed uit. Misschien dat het iets te lang duurde allemaal.

Tja, 'k vond het prima kijkvoer om eens mee te pikken via tv, maar toch niet veel meer.

Ik geloof hier helemaal niks van.

Karakters, dramatische gebeurtenissen en relaties worden in een gewild realistische sfeer geïllustreerd, maar nergens overtuigend verbeeld. Het komt allemaal zeer bedacht over.

Als je in je film tot tweemaal toe het domme noodlot – en ook nog een keer een voor de ontwikkeling van het verhaal mooi te pas komende toevalligheid - laat toeslaan, moet je van goeden huize komen om er nog vanuit de karakters een boeiende geschiedenis met een inherente noodzaak van te maken. Audiard bakt daar wat mij betreft niks van.

De ontwikkeling van het Ali-personage deed me vaag denken aan l’Enfant, maar bij de Dardennes kan Audiard overduidelijk niet eens in de schaduw staan.

Een mooie film met een mooi verhaal. Ik stoorde me gek genoeg bij deze film aan het trage tempo, terwijl ik hier lang niet altijd een probleem mee heb. Vandaar dat het geen topper voor mij is. Het begint rustig met als eerste aandachtstrekker de orka-ramp. Daarna kabbelt de film wat voort met nog een slot scene waarbij ik mijn adem inhield. Al met een dikke 7 of een 8 min. De acteer prestatie van Schoenaerts was erg goed. Vorige week Rundskop (ook met hem) ook gezien, dus deze man ga ik zeker in de gaten houden.

Paar dagen geleden Schoenaerts in actie gezien in 'Rundskop'. Aardig geïmponeerd, vandaar dat deze 'De Rouille et d'Os' niet lang op zich heeft laten wachten. Prima film, fijn samenspel met Cotillard. Bij vlagen best indrukwekkend deze film; de Orka, Cottilard haar benen en vooral ook de laatste scene met Schoenaerts z'n zoontje onder het ijs. De film kent een paar erg sterke scenes. Als geheel deed deze prent me echter niet zoveel. Vond 't soms nogal een bedacht geheel. Niet echt overtuigend - dat geldt ook voor de interesse van Ali in Stéphanie. Hoe, wat, waarom? Ik geloofde het niet helemaal. Nergens storend, maar dit zorgt er wel voor dat ik helaas niet verder kom dan een solide voldoende. Prima prent verder.

Solide drama, waarin vooral Schoenaerts en Cotillard excelleren. Beide personages zijn op hun eigen manier erg beperkt en dat wordt sterk vertolkt. De amicale verhouding die zich tussen de twee ontplooit voelt oprecht aan, nergens te sentimenteel of te zoet. Eenzelfde gevoel van oprechtheid uit zich via de cinematografie. Sec, maar wel met scherp oog voor belichting en sfeer.

Echter niet geheel zonder kanttekeningen, want uiteindelijk voelt de film wat gerekt aan en zijn de beslommeringen met Ali's zoontje overbodig en weinig interessant. Had natuurlijk ook wel wat meer durf in de film mogen zitten, vooral tijdens de eindscene maakt Audiard het zich er wel erg makkelijk vanaf. Wel een ruime 3,0*.

Audiard wordt binnenkort 64 jaar. Voor mijn gevoel is hij pas een paar films geleden echt (internationaal) doorgebroken. Ik beschouw hem dan ook als talent, maar hij is toch al een stuk langer bezig dan ik dacht. Deze film voelt verder wat mij betreft ook echt aan als het werk van een jonge beginnende filmmaker. Iemand met veel ideeën lef & ambitie en die van alles wil. Iemand die zich op visueel gebied graag wil laten zien, maar inhoudelijk alle kanten op springt. Un Prophet is duidelijk een stap voorwaarts. Een film gemaakt door een regisseur die zich ontwikkelt heeft en overall een vastere hand heeft gekregen. Voor mijn verhaal is het wel wat jammer dat hij die film drie jaar eerder maakte.

Want Rust and Bone zit vol ideeën en het verhaal gaat alle kanten op. Het is een film over een vader-zoon relatie waarin de vader op de meeste momenten weinig capabel blijkt. Het is een verhaal over de ontluikende liefde tussen twee onwaarschijnlijk partners. Daarmee samenhangend (maar het gaat uiteindelijk echt om een apart thema) gaat het over hoe iemand die verminkend is omgaat met seks. En voor ze zover is hoe ze omgaat met het verlies van haar benen. In het script was nog plaats voor een vertelling over een opkomende bokser die zich als straatvechter ontwikkelt en uiteindelijk doorbreekt. Er zit een subplot in over bedrijfsbeveiliging. En ga zo maar door. En omdat de makers ook op visueel gebied zichzelf willen laten zien, heb je constant het idee dat men wel erg veel hooi op de vork neemt.

Dat de film toch werkt heeft met een aantal zaken te maken. Het tempo is eigenlijk precies goed. Dat zit hem met name in de som der delen van alle subplotjes en zelfs individuele scenes. Alles werkt op zijn eigen manier. Ook had ik bij het drama constant wel een gevoel van oprechtheid. Want hoewel Audiard zich continu dreigt te vergalopperen, doet ie dat uiteindelijk nooit echt. Alles werkt wel op zijn eigen manier. Dat komt ook omdat de hoofrolspelers erg goed zijn en hun rol goed aanvoelen.

Misschien een topic waard. Debuutfilms die geen debuutfilms zijn. Een heel kleine 4 sterren verdient dit wel. Audiard wilde met deze film de aandacht en dat heeft hij bij mij zeker wel voor elkaar gekregen.

De film is redelijk, maar ook niet meer dan dat. Vooral het verhaal vind ik vrij bizar. Wat een vreemde combinatie: een half dakloze straatvechter die bevriend raakt met een gehandicapte orka-instructrice. Wat me vooral stoorde aan de film was het gebrek aan uitdieping van de personages. Ali heeft een kind uit een spaak gelopen relatie en doolt rond in Frankrijk. Geen achtergrond, geen info, amper tot niets. Hij kan terecht bij zijn zus, maar de ontmoeting is alles behalve hartelijk. Waarom?
Vervolgens werkt hij als uitsmijter in een dansclub en komt hij na een incident in contact met Stéphanie. De reden waarom ze daar is, haar achtergrond, extra info. Je krijgt er erg weinig van te zien. Ze blijkt samen te wonen, maar na haar ongeval woont ze terug alleen. Voorts wordt het leven als mindervalide naar voor gebracht in de film: de moeilijkheden, de schaamte om niet buiten te durven komen, seksuele behoeften, enz ... Toch wordt ook dit te weinig uitgediept en blijft de film op de vlakte. Idem met de seksuele relatie tussen beiden: haar motieven zijn gekend, maar de zijne? Waarom? Uit compassie? Uit liefde (onwaarschijnlijk)? Weinig emotie, weinig inleving ... de kijker dient het vanop een afstand te aanschouwen.

Begrijp me niet verkeerd. De film is best ok, maar is safe en braaf. Ook hier en daar wat plotgaten en filmrealisme in plaats van reële werkelijkheid. Ali neemt naar het einde toe opnieuw de benen, maar na het ongeval van zijn zoontje neemt hij terug contact op met Stéphanie. Dat het einde dan schijnbaar een happy end oplevert, tja, sta me toe dit niet serieus te nemen. Die ijsscène was trouwens wel ijzingwekkend.

Op de acteerprestaties is weinig af te dingen. Schoenaerts bewijst nog maar eens waarom hij één van de beste (internationale) acteurs is die we hebben. En ook Cotillard deed het zeer goed. De sfeer, rustmomenten en muziek zaten goed. De verhaallijn zelf kon iets beter.

Opnieuw bekeken, en heb nog steeds dezelfde mening over deze film.

Hij is meer dan de moeite waard om te bekijken, hoewel tragisch verhaal, heb ik opnieuw van deze film kunnen genieten.

De Rouille et d'Os

Mooi. De Rouille et d'Os is een realistische en oprechte film over twee personen aan de onderkant van de samenleving, die beide moeite hebben om een connectie te maken met andere mensen. Maar zodra Alain en Stéphanie elkaar ontmoeten voel je de band, en Cotillard en Schoenaerts zijn geweldig. Alain kan elk moment ontploffen, maar in de buurt van Stéphanie zie je ook zijn menselijke en liefdevolle kant. Stéphanie heeft een voorkeur voor gevaar en een neiging tot zelfdestructie, en waarom ze voor Alain valt is daarom wel te begrijpen. Het laatste gedeelte had twee kanten op kunnen gaan, maar het feel good einde vond ik wel passend.

Indrukwekkende dramafilm met heftige scenes. Cinematografie is niet subtiel, waardoor de film af en toe scherp binnenkomt. Ali had, misschien vanwege zijn eigen rotleven, geen medelijden met haar, maar behandelde haar 'normaal' zoals hij ook met anderen omging. Waarschijnlijk juist daardoor kwam ze uit de put en zag het leven weer zitten. Hij komt eerst als een emotieloze bruut over, maar blijkt dat uiteindelijk niet te zijn, dus toch een beetje romantiek..... Imponerend is de laatste scene met het ijs, waarbij de wanhoop uit Ali zijn handelen spreekt. Ja, de film heeft best indruk op mij gemaakt en ik zal hem zeker nog een tweede keer gaan kijken!

Prachtig rauw liefdes drama die af en toe echt stevig binnenkomt, maar ook regelmatig met een glimlach op m’n gezicht gezeten, echt genieten deze film! Audiard blijft een koning.

En wat een topacteur is die Schoenaerts toch, samen met rundskop zijn beste rol. De energie en intensiteit van hem is echt geweldig!

Voor de 2e keer gezien. Jaren geleden gezien maar ik herinnerde me er weinig van. Wat mij opviel van vooral het egoïstische gedrag van de hoofdrolspeler. Als dit de bedoeling was dan is het goed gelukt. Hij heeft een zoontje maar kijkt er helemaal niet naar om. Hij dumpt hem bij zijn zus zodat zij er voor kan zorgen hoewel zij en haar partner werken. Hij helpt mee met illegale klusjes waardoor zelfs zijn zus ontslagen wordt. De invalide trainster denkt een relatie met hem op te bouwen maar hij 'neukt' elke vrouw die hij tegenkomt en vind dit de normaalste zaak van de wereld en als hij de hele boel heeft verziekt vlucht hij en laat alles en iedereen achter. Het enige dat hem interesseert is boksen... en op het eind van de film wint hij hiermee iets en iedereen die hij verlaten heeft staat hem te bejubelen.... tja...

Wegens geldgebrek reist Alain [Matthias Schoenaerts] met zijn zoontje [Armand Verdure] van België naar Frankrijk om in te trekken bij zijn zus en daar een nieuwe start te maken. Hij vindt werk als uitsmijter in een nachtclub. Op een avond leert hij Stéphanie [Marion Cotillard] kennen die betrokken was bij een vechtpartij. Hij geeft haar zijn telefoonnummer maar de twee krijgen pas weer contact na een gruwelijk ongeluk. Dan ontstaat een complexe, intense relatie tussen twee zielen die getekend zijn door het leven. Stemmig psychologisch drama met een aantrekkelijke cast en enkele momenten die je niet snel zult vergeten (Stéphanies hereniging met de orka die ze trainde is een hoogtepunt), maar Alain is een afstotelijk karakter en Audiard geeft onvoldoende inzicht in de redenen voor Alains agressieve en onverantwoordelijke gedrag. Veel seks, veel geweld, maar niets om je emotioneel te betrekken bij het lot van de hoofdpersonen.

Een alleenstaande vader die het moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen ontmoet een orkatrainster die een verschrikkelijk ongeluk krijgt. Hij is nogal een bruut.

Matthias Schoenaerts en zijn tegenspeelster zetten een fraai stukje acteerwerk neer.

Ik vind het een mooie, sterke film.

Verwacht geen spektakel of denderende actie, hoewel er wel een paar brute boksscene's in zitten.

En een aparte soort van romantiek.

Op momenten een hele sterke film waarbij de losse camera goed werkt en zeer indringend overkomt. De toon is ook fijn, sfeer oké en de acteurs prima. Schoenaerts is een wat kleurloos acteur maar niet onsympathiek en is hier goed gecast. Cotillard is de betere actrice en weet er ook wat van te maken al is haar turn van volledig zielig naar levenslustig wel iets te snel. Al ligt dat vooral aan de regie. Wat de regie wel goed doet is echt een karakterstudie maken van iemand die leeft vol dierlijke instincten en iemand die daar heel goed op gaat en dat allicht ook nodig heeft al is haar rol wel wat genuanceerder.

Het laatste halfuur zakt de film wat weg als het allemaal wat minder draait rond de centrale relatie van Schoenaerts en Cotillard. Er zit af en toe ook te veel in gestopt voor extra dramatiek of om de plot vooruit te helpen, denk aan dat gedoe met de beveiligingscamera's maar ook de finale met dat zoontje. Dat soort zaken weerhouden de film van een hogere score die de film op veel momenten zeker zou verdienen. 3,5*.