De Rouille et d'Os (2012)

Heel knap gemaakte film, cru en brutaal, wat wellicht verklaart waarom hij net iets minder emotioneel aangrijpt.

Maar hoeft dat, want het is voortdurende genieten van de verbluffende act die Matthias Schoenaerts neerzet en ook Marion Cotillard is schitterend als ze de evolutie van haar gevoelens tov de ongelukkige toestand waarin ze zich bevindt en tov die vreemde man die Alain is heel expressief weergeeft.

Oprecht en zonder zonder tierlantijntjes

Een mooie dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Wat een drama over haar twee benen...

Mooi orka's te zien...

Prima achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Prachtige film waarin een man en vrouw door het noodlot dichter bij elkaar komen. De film bevat een aantal melodramatische gebeurtenissen zonder sentimenteel te worden. Realistisch en rauw in beeld gebracht. Twee bijzondere en boeiende personages wiens relatie op het begin wat ongeloofwaardig overkomt, maar gaandeweg steeds betekenisvoller wordt. Twee sterke en mooie rollen van Matthias Schoenaerts en Marion Cotillard.

Tja, het begin was goed en naar het einde toe kwam de film ook beter uit de verf. Het hele middenstuk duurt echter naar mijn mening te lang. Af en toe toch moeite moeten doen om er bij te blijven.

Persoonlijk hoopte ik dat het ongeluk van Stéphanie iets uitgebreider zou zijn. Ik zit nu nog met de vraag hoe het precies is gebeurd. Een orka glijdt te ver door, metaal breekt af? en valt op Stéphanie waardoor ze gewond te water valt. Is op dat moment het leed al geschied aan haar benen of wordt ze vervolgens aangevallen onder water door een orca omdat haar benen bloeden?

Het einde vond ik dan wel weer erg sterk.

Toch kan ik er niks aan doen dat ik de hele film het idee heb dat ik naar een soort van Intouchables aan het kijken ben. Een film die ik een stuk sterker vond.

Opnieuw een boeiend drama van Audiard waarin vooral Schoenaerts geweldig veel indruk maakt.Cotillard doet dat op haar manier verder ook wel in deze pakkende film die een mooi evenwicht creëert tussen rauwheid en een bepaalde finesse.Goed en dat kan nog meer worden.

Ruwe maar toch enigszins emotionele film. Een verbluffende Matthias Schoenaerts in een glansrol. Aangename film, zeker de moeite waard. 3,5*.

Een logische vergelijking, maar ik zou het tegenovergestelde willen stellen, namelijk dat wat Intouchables tracht te doen hier een stuk integerder overkomt. Beide hebben een sentimenteel uitgangspunt, maar De Rouille et d'Os manoeuvreert daar middels de wonderschone regie magistraal langsheen, terwijl Intouchables het makkelijke sentiment nogal bot omarmt.

Uitstekend rauw drama die zeker paralellen heeft met Intouchables. We zien ook hier twee totaal verschillende werelden die door het lot elkaar bezegelen. De beelden zijn mooi en confronterend, de personages zijn goed neergezet en met name Marion Cotillard verdient voor mij een Oscar. Zeer knappe rol. Enig smetje is dat de film soms lijkt in te kakken. Met name in het middengedeelte. Maar daarna pakt ie het weer goed op met een redelijk goed eind. Subtiel uit beeld zullen we maar zeggen.

Omdat ik de blu ray versie heb gezien ook maar eens naar de extra's gekeken. Dan kun je zien hoe knap alles in elkaar is gezet. Daarin zien we ook dat het boek niet geheel is overgenomen. In het boek is hij (Ali) immers een echter boxer en hier een straatvechter. Maar de belangrijkste wijziging is het ongeluk met de orka. En dat vind ik persoonlijk toch wel jammer! Dit had te maken met het echte dodelijk ongeluk in Amerika toen een orka trainer Dawn Brancheau doodde. Daarop is helaas de film aangepast omdat er niet meer met de dieren gezwommen mocht worden.

Goeie film met uitstekend acteerwerk. Maar waar ontdek ik het 'mystery' gedeelte? Dit is toch gewoon puur drama? En Marion Cotillard is een aantrekkelijke vrouw, zelfs zónder onderbenen...

Aardige film maar had er meer van verwacht. Veel te lange oninteressante gedeelten. Af en toe door gezapt.

hahahha....net als mijn franse schoonmoeder : :"trop de cul et des fes..." (hihihihi)

Het vergelijk met Intouchables ligt niet ver weg. De rouille et d'os snijdt enigszins eenzelfde thema aan, al gaat het hier toch nog iets anders. Twee figuren die van dag tot dag leven en weinig hoop kennen, ontmoeten elkaar en bouwen een vriendschap op. Daardoor geven ze elkaar onbewust de nodige hoop. Mooi is dat de klik die beide personages maken niet tegelijkertijd komt en het ook niet evident is om over te stappen van 'bedankt dat ge mij komt helpen, we zien wel wat er komt' tot 'dikke merci, gij zijt gewoon de persoon waar ik op kan rekenen en die mij geholpen heeft'.

Knappe acteerprestaties van Cotillard en Schoenaerts. Cotillard leerde ik kennen in de film Taxi, waar ze dat extraatje was in een leuke film. Gaandeweg lijkt ze wel bij elke film meer en meer te kunnen overtuigen van haar kunnen. En ook Schoenaerts is weer in vorm. Geen wonder dat hij het zo goed doet buiten ons Vlaanderenlandje.

Goede film, met toch een klein minpuntje Wanneer Ali z'n zoontje op het ijs speelt, en Ali even moet plassen. En er voor de rest helemaal niemand in de buurt is, hoor je zeker dat er iemand door het ijs zakt of in een wak terecht komt. Dat vond ik ongeloofwaardig, dat hij niets gehoord heeft en het pas in de gaten heeft als hij klaar is.

Matige film, beide hoofdrolspelers acteren goed, maar zijn niet sympathiek. De diverse plotwendingen komen op mij geforceerd en bedacht over. Verhaal boeide me ook niet echt.

kan geen Mystery ondekken.

maw beschrijving v/h genre vindt ik niet kloppen.

dit is toch echt 100% drama.

redelijk verhaal,goed acteerwerk maar niet mijn keuze

Wel sterk filmpje dat op momenten aardig binnenkomt en, geheel in arthouse-stijl, met een zuur gevoel achterlaat.

Acteerprestaties vanuit alle hoeken goed. Soms echter wat lang gerekte stukken, waar de film ook zo'n 20 minuten korter had kunnen duren. De contrasten tussen liefde, sex, invaliditeit en gruwelijk bot geweld waren soms misschien iets teveel van het goede, waardoor je je af en toe afvraagt waar je naar zit te kijken.

Daarom ook moeilijk in een hokje te plaatsen; daarom misschien juist wel zo goed. De waarheid zal ergens in het midden liggen.

Toch een verdiende 4*. Maar niet kijken op zwakke of depressieve maag.

We moesten er een uur langer op wachten, maar het was de moeite waard.

Minder mystiek en mythisch dan "Un Prophetè" maar wel een hard-hitting liefdesverhaal zonder sentimentaliteit al doet het plot nog zo z'n best om daar alle gelegenheid toe te geven want de dosis ellende wordt flink opgevoerd.

Geen meesterwerk dit keer, wel een zeer ruime voldoende.

Aardig drama maar naar mijn mening wel erg overgewaardeerd. Zeker geen film die ik nog eens zou gaan kijken en dat is voor mij wel een graad meter. Er zitten veel gebeurtenissen en verhaallijntjes in de film maar niet een wordt er echt uitgewerkt, erg spannend of sentimenteel wordt het nergens. En dat maakt de film tot een lange zit.

Geweldig stukje drama wat vooral succesvol is door de sterke karakterontwikkeling en het sublieme acteerwerk wat dit mogelijk maakt. Marion Cotillard zet haar rol wederom steevast neer en Matthias Schoenaerts is uiteraard een slimme keus, gezien zijn eerdere optreden in -Bullhead- als man met weinig intellect en veel spier. Aan Jacques Audiard is dit wel toevertrouwt na eerder succes zoals het Oscar-genomineerde -Un Prophète-. Kracht van het verhaal zit hem in de ontwikkeling van de karakters die beiden door het lot geteisterd zijn en waarvan hun paden elkaar kruisen. Hierbij lijdt de man aan zijn emotionele- en de vrouw aan haar fysieke tekortkomingen. De karakters zijn in feite totaal tegenovergesteld van elkaar, maar vullen elkaar miraculeus goed aan. Met name de sympathie loze houding van de man en de kracht van de vrouw liggen hier aan ten grondslag. In een situatie waarbij het lot hun paden niet had laten kruisen, zou je toch wel kunnen concluderen dat de vrouw way out of his league is. Enige minpuntje vind ik toch wel dat het verhaal zich ontwikkelt vanuit allerlei hoeken, waarbij ik zelf dacht dat het soms wat ver gezocht en overbodig was.

Pracht rol van Matthias Schoenaerts. Ik dacht dat ik deze film nog niet gezien had, het kwam me wel bekend voor totdat ik tegen het eind van de film die scene met z'n zoontje op het ijs zag, toen wist ik weer dat ik de film al gezien had. Maar ik zie nu ook dat de film uit 2012 is, vandaar dat ik hem al gezien had. Maar dat heb je als je veel films kijkt, dan ben je af en toe de tel kwijt en vergeet je het één en ander.

Tijdje geleden Deux Jours, Une Nuit gezien, en toen al zeer gecharmeerd geraakt van Marion. Wat een verschijning is zij. En ook in deze film stal ze de show. Natuurlijke schoonheid met een acteer prestatie van heb in jouw daar.

Ook Matthias was van hoog niveau! En met deze twee mensen heb je al veel gewonnen.

Maar dit gezegd hebbende, de film was ook meesterlijk. Goed verhaal, mooie sfeer en lekker realistisch. Zelfs een zeer ongemakkelijk moment zitten ervaren. Komt niet veel voor, maar als vader van een jonge zoon.... Pfff.

Verder ga ik er weinig over zeggen want de film spreekt voor zich.

Weer eens zeer zitten genieten van een hoogwaardige film.

4.5**

Prima film, met heel goed acteerwerk!!

Ben verrast door deze film, veel verwachtte ik er niet van, maar het blijkt een uitstekende film te zijn.

IK was wel benieuwd naar deze prent, niet zozeer omdat Matthias Schoenaerts hierin meedoet (ik vind hem een beetje overroepen als acteur), maar meer nog omdat Marion Cotillard een hoofdrol heeft, iemand die al bewezen heeft veel talent te hebben.

En ze doet het hier prima, alweer, maar ook (toegegeven) Matthias Schoenaerts speelt de pannen van het dak, het is de eerste maal dat ik over hem zo positief kan zijn, hopelijk zet hij die trend door in de nieuwe internationale producties die hij heeft gedaan.

Het verhaal in deze film is bijzonder tragisch, wat dan zo tragisch is ga ik niet verklappen, ik kan alleen de film zeer warm aanbevelen, het loont echt de moeite !!

Matig.

Na afloop van de film kwam ik erachter dat dit van dezelfde regisseur is als Un Prophète, die ik ook al niet te geweldig vond, en beide films hebben als overeenkomst dat de hoofdpersonen me vrij koud laten.

Ook ik moest denken aan Intouchables behalve dat hier de humor ontbreekt. Of het moet liggen aan de mix van lompheid en directheid waarmee hij haar bejegent. Ergens interessant, maar het drama hapert uiteindelijk toch.

Ik kan me ergens voorstellen dat als je je benen kwijt bent geraakt het prettig kan zijn dat er iemand is die je precies zo behandelt als hij zou doen voor het ongeluk. Wat dat betreft snap ik dat zij met hem omgaat. De andere kant blijft voor mij een raadsel. Waarom is hij überhaupt in haar geïnteresseerd? Aan het einde, dat overigens redelijk voorspelbaar is, wordt er een poging gedaan dit in te vullen, maar ook dat werkt niet. Die man is een en al egoïsme, leeft als een beest, en nu moet ik geloven dat hij door een ongeluk met z'n zoon tot zinnen komt? Hooguit voor een korte periode, maar ik geloof nooit dat zo iemand wezenlijk verandert.

Visueel weet het me ook nauwelijks te boeien, al vond ik de cinematografie ook weer niet ergelijk, wat ik me nog wel herinner van Un Prophète. Uiteindelijk spreekt de film me nauwelijks aan, zowel qua drama als wat audiovisueel aspect betreft. 2*.

Te voorspelbaar schematisch om echt te raken.

Toch een herkansing gekregen, aangezien de vorige keer de film niet volledig was opgenomen.

Tja, 'k vond het zeker geen slechte film, maar 'k had het toch allemaal iets meeslepender verwacht. Er werd nochtans overtuigend geacteerd en de film zag er wel goed uit. Misschien dat het iets te lang duurde allemaal.

Tja, 'k vond het prima kijkvoer om eens mee te pikken via tv, maar toch niet veel meer.

Ik geloof hier helemaal niks van.

Karakters, dramatische gebeurtenissen en relaties worden in een gewild realistische sfeer geïllustreerd, maar nergens overtuigend verbeeld. Het komt allemaal zeer bedacht over.

Als je in je film tot tweemaal toe het domme noodlot – en ook nog een keer een voor de ontwikkeling van het verhaal mooi te pas komende toevalligheid - laat toeslaan, moet je van goeden huize komen om er nog vanuit de karakters een boeiende geschiedenis met een inherente noodzaak van te maken. Audiard bakt daar wat mij betreft niks van.

De ontwikkeling van het Ali-personage deed me vaag denken aan l’Enfant, maar bij de Dardennes kan Audiard overduidelijk niet eens in de schaduw staan.

Overigens, misschien had hier wel meer ingezeten als Audiard wat nadrukkelijker had ingezet op het verband tussen de orca’s en Ali; de schijnbare gemoedelijkheid van het in wezen onberekenbare roofdier, en de onbekommerde dierlijkheid van de zijn impulsen volgende, ietwat kinderlijk overkomende prijsvechter. Beiden hebben kennelijk een aantrekkingkracht op Stéphanie, die wel een talent lijkt te hebben om gevaar en moeilijkheden op te zoeken...

Maar Audiard kiest voor het realisme (en niet voor de poëzie), waardoor het allemaal teveel buitenkant blijft, en de functie van de orca niet méér wordt dan een wat gekunsteld overkomende noodlotsingreep. Net zoals de geloofwaardigheid van Ali’s tamelijk plotse ontpopping als liefhebbende vader er niet groter op wordt door dat ongeluk.

Ik heb echt genoten van deze film, drama is niet echt mijn genre en heb ook nog niet zo veel films van dit genre gezien, maar toch vond ik het een zeer goede film. Uiteraard een mooi verhaal en schitterend acteerwerk, beter kan je bijna niet acteren. Zowel beide hoofdpersonages acteren schitterend, leuk rol van Schoenaerts. Ik hou ook van de Franse taal. Verhaal is goed, voldoende drama en paar zeer mooie scenes die er tussen uitspringen. Beste en emotioneelste scene was voor mij wanneer Stéphanie en Ali gingen zwemmen voor het eerst nadat ze haar benen verliest , prachtig gedaan ook, het leek net echt dat ze geen benen had. Leuke afwisseling tijdens de film: zee, straatgevechten, dancings, seks, zoontje, ... en wat een prachtige vrouw die Stéphanie. Het greep me wel aan en het was op sommige momenten best wel emotioneel. Hoe het ongeluk zelf gebeurde kon misschien iets beter worden uitgelegd, en ook het verhaal rond die camera's en die zus had voor mij niet gemoeten. Het einde wanneer het zoontje in het water valt, stoorde mij niet, sommige mensen blijkbaar wel omdat het teveel drama zou zijn, ik vond het juist een zeer mooie scene wanneer Ali op het ijs blijft kloppen om zijn zoon te redden. Einde was goed, maar niet super. Soms kan het allemaal teveel happy-end zijn, ik hou ook wel van slechte aflopen, die meer onverwacht zijn. Ondanks de lange speelduur, vloog de film als een trein en heb ik er echt van genoten, ondanks dat dit niet mijn favoriete genre is. Misschien vind ik de film wel goed omdat ik niet zoveel ervaring met dit soort films heb.

4/5
****

Mooi verhaal over 2 mensen die elkaar ontmoeten en goede vrienden worden. Wat ik wel mooi vond aan deze film is dat het met positiviteit vertelt wordt terwijl het een heel heftig verhaal is.