De Rouille et d'Os (2012)

Hij bedoelt waarschijnlijk de vorige film van Audiard: Un Prophète (2009)

Hmm... zie niet (tenzij bijv. de film een direct vervolg was geweest) waarom deze film afbreuk zou moeten doen aan Audiard's vorige film, ongeacht of Rouille goed of slecht was geweest.

deze poster hier is ook niet zo schitterend... Je ziet Matthias zijn neus niet eens.

klik

Boeiende film van begin tot eind. Had geen moeite met het slot, niks mis met een beetje feel-good op z'n tijd.
Een genot om naar de twee fantastische hoofdrolspelers te kijken en knap hoe deze tegenpolen in de film geloofwaardig bij elkaar worden gebracht. Speciale vermelding voor het jochie, speelt een glansrol.

Ondanks het uitstekende acteerwerk van Marion Cotillard en Matthias Schoenaerts wist deze film mij niet te boeien. Ik heb mij geen enkel moment kunnen inleven met de hoofdpersonages. Ook op visueel vlak vond ik deze film niet bepaald denderend. Die scènes met die orka''s wisten mij nog enigszins te boeien maar dat kan niet gezegd worden van die vechtscènes à la "Fight Club" die mij helemaal niks deden. De soundtrack was goed, dat wel. Mooie nummers van oa B 52's, Lykke Li en Django Django. Verder valt er door mij over deze film niks meer te zeggen.

3,0*

Een rauwe maar indrukwekkende film. Ik vind Jacques Audiard toch wel een bijzondere regisseur. De eerste Audiard film die ik heb gezien was 'Sur mes levres' met mooie rollen van Cassel en Devos. Sindsdien heb ik elke film van hem gezien en ze doen mij af en toe denken aan de films van Ken Loach.

Zeer intrigerende en boeiende film! Matthias Schoenaerts speelt weer als een 'beest'.

vanavond zien..zeer benieuwd ..Un Prophete was voor mij een geweldige film

Ik heb zeer weinig met de macho intresses van Audiard en Schoenaerts (de settings van Rundskop en Un Prophète boeide me maar weinig), maar het is onweerlegbaar dat de "clash" tussen een emotioneel getroubleerde straatvechter en een gehandicapte orca-trainster cinematisch enorm veel potentieel heeft. Vooral potentieel ook om sentimenteel uit de bocht te schieten. Dat dit niet gebeurt bewijst het grote talent van de regisseur en acteurs (ook de special effects mensen mogen genoemd worden, Cottilard is wat mij betreft volledig overtuigend in haar rol). Het vaker genoemde einde is dan wél weer echt heel fout en ook de terugkeer naar de orca had wat mij betreft niet gehoeven; zware minpunten aan een mooie en goed gemaakte film.

Prachtig,

Audiard brengt deze rauwe film waarbij 2 karakters die zo verschillen en elkaar toch nodig hebben echt op een mooie manier.

Het acteerwerk in de film is van de bovenste plank, Cotillard en Schoenaerts zijn zeer goed in de rol die zij spelen en komen erg geloofwaardig over , zoals de hele film eigenlijk..zelfs met de onrealistische gebeurtenissen die gebeuren. Filmisch ziet het er goed uit, het verhaal is zeer sterk..ja het einde is een love it or hate it gedeelte maar voor mij viel dat wel mee.

De vechtersbaas en de orka trainster is een sterke combo , daarnaast vind ik de relatie tussen vader en zoon zeer boeiend..alle karakters hebben iets realistisch wat mij erg aanspreekt

Muziek is ook sterk in de film, voegt zeker iets toe en ook vond ik dat de film goed gemaakt was op special fx gebied.

Ik vind de film echt steengoed..

Prachtige film.
Misschien iets minder sterk dan "Un Prophete" maar dat is dan nog altijd zeer goed.
De ijsscène was ongemeen intens en eindigt ook zoals het hoort: de redding van het zoontje. Een ander meer pessimistisch einde zou verraad gepleegd hebben aan de toon van de film. Audiard is geen Kieslowski.

Ik ben een liefhebber van Cotillard en van deze regisseur vond ik Un Prophete erg sterk, maar deze film wist me minder te grijpen. Desalniettemin is het wel gewoon een mooie drama film, wel erg zwaar en heel veel malaise. Uitstekend acteerwerk ook van de twee hoofdpersonen.

3.5*

Jammer dat de personages totaal niet binnenkwamen. Waar dat aan ligt is voor mij vooralsnog een raadsel. Wellicht omdat het af en toe behoorlijk ongenuanceerd was (zoals de scene waarin Stéphanie in het ziekenhuis ontdekt dat haar benen geamputeerd zijn) of omdat sommige delen wat onaf aandeden. Neemt niet weg dat de twee hoofdpersonen hun rollen uitstekend vertolkten en de menselijke psyche en omgangsvormen die daarmee gepaard gaan aardig belicht werden. Daarnaast een prima, hippe soundtrack die de weinig interessante visuele aspecten wat naar de achtergrond kon dringen.

Dat vind ik sowieso een van de beste Franse films, zeker dus van Audiard.

De Rouille et d'Os pakte me vanaf het begin meteen in en de film vliegt zoals eerder al geschreven nergens emotioneel door de bocht. Visueel af en toe (orka's, vrachtwagenrit, begin/eind shots) heel mooi.

3,5*

Zoals ik al eerder aangaf had ik vooral lauwe berichten uit Cannes gelezen, waardoor ik niet meteen bijzonder geïnteresseerd was in De Rouille et d'Os, een film die me op zichzelf niet bijzonder aansprak. Achteraf bleek dat ik toevallig net de uitzonderingen van Cannes gelezen had die niet zo enthousiast waren en ben ik toch overtuigd om de film een kans te gaan geven. Gelukkig maar, want hij mag er zeker zijn.

Het was vooral een film waarin ik echt iets gaf om de personages, wat altijd veel waard is. Erg geloofwaardig in zowel hun sterke als zwakke kanten. Cotillard vind ik een wisselvallige actrice, maar ze was nooit beter dan hier. Schoenaerts is ook erg goed, al geef ik toe dat ik het tevens wat jammer is dat een acteur met zijn reputatie eigenlijk alleen maar dommekrachten lijkt te spelen. Begint een beetje typecasting te worden. Maar het past prima binnen deze film.

Jacques Audiard weet zijn personages ook met behulp van filmische middelen meer tot leven te wekken. Zijn filmstijl is tegelijk ruw en lyrisch. Aan de ene kant heb je dus veel nadruk op zwetende en breekbare lichamen, aan de andere kant zijn er weer poëtische scènes zoals die orcashow die fout afloopt en vooral de ijzersterke, eerste zwemscène die erg bevrijdend werkt. Erg fijne film om naar te kijken. En naar te luisteren ook. Zelfs de dancemuziek, doorgaans niet mijn genre, wordt hier vaak goed ingezet, waardoor het de film versterkt.

Alleen het einde maakt niet veel indruk. Het ongeluk met het zoontje op zichzelf stoort me niet zozeer, al vond ik het wat voorspelbaar, doordat er de hele film al zoveel nadruk lach op het jongetje dat riskante dingen deed toen niemand op hem lette. Wat ik erger vond was dat het niet echt tot een bevredigende conclusie leidt. Er volgt een te kort telefoongesprek tussen Ali en Stéphanie en meteen de volgende scène is alles weer goed en is Ali zelfs een professioneel bokser. Te makkelijk einde, vooral doordat het niet echt uitgewerkt wordt. Dan zou je zo'n scène als met dat ongeluk op het ijs toch eerder schrappen en iets verzinnen waardoor de twee hoofdpersonen wat uitgebreider tot elkaar kunnen groeien.

In ieder geval staat Audiard nu wel op mijn radar. Ik kende zijn naam van Un Prophete (nog niet gezien), maar ik dacht dat hij een nieuwkomer was. Kennelijk gaat hij al een tijdje mee. Van De battre mon coeur s'est arrêté had ik ook wel gehoord, maar ik wist niet dat die van hem was. Ik heb wat in te halen.
4*

Een alleenstaande kerel met zijn zoontje en een echtgenote die werkt met orka's. Het kan diverse kanten op en het lijkt in eerste instantie gewoon dat de twee een band op gaan bouwen. De amputatie kwam dan ook als een shock toen ze het laken van bed duwde. Er volgt een treurige periode waarbij ze steun krijgt van de scharrelaar en langzaamaan begint ze weer licht te zien in haar bestaan. Niet alles gaat even vlekkeloos waaronder de installatie van de beveiligingscamera's waardoor Alain's zus ontslagen wordt. Ook het ongeluk op het ijs zag je niet aankomen en alhoewel ik dat overbodig vond vergeleken met het rest van het verhaal levert het een spannende scène op. Al bij al een intigrirend portie drama.

Mooie film met goed gecaste acteurs en behoorlijk wat tempo-wisselingen in het scenario.

Erg sterk Frans drama van Jacques Audiard.

Met Un Prophete wist hij me nog niet te overtuigen maar met deze De Rouille et d'Os doet hij dat wel. Het verhaal lijkt in eerste instantie al erg boeiend maar na enkele onverwachte gebeurtenissen wordt het verhaal nog zoveel sterker. Audiard zet hier een erg rauwe film neer in combinatie met enige humor en zeer boeiende personages. Zowel Schoenaerts als Cotillard vertolken hun personage erg overtuigend en wekten beide veel sympathie op bij mij. Hun speciale relatie en hun levens buiten elkaar om zijn sterk weergegeven en worden op een fijne wijze afgewisseld.

Grootste minpunt vind ik het einde wat totaal niet verrast en wat mijns inziens te snel wordt afgeraffeld. Audiard had hier wel wat meer tijd voor mogen nemen. Nu ging het wat mij betreft te snel en te ‘makkelijk’.

Al met al vind ik De Rouille et d'Os een erg geslaagd Frans drama en een aanrader voor een ieder.

Ruim 4*.

Bijzonder middelmatige film. De personages zijn doorsnee, het verhaal is doorsnee, de cameravoering is doorsnee, de benen van Marion Cotillard zijn ... tsja. Qua muziek is er nog een aantal aardige popnummers, maar om dat nou als pluspunt van de film te zien. Het einde is zwak, en vooral de voice-over die nog wat opmerkingen te berde brengt over de handen van Ali vond ik belachelijk slecht. Tegenvallende prent dus. Regisseurs mogen van mij wel iets meer proberen onderscheidend te zijn, en dan bedoel ik vooral inhoudelijk.

Un Prophete vind ik een van de allerbeste films van de laatste jaren, maar De Rouille et d'Os viel toch heel erg tegen.

Ik heb het hier en daar al vaker gelezen, maar de typecasting van Matthias Schoenaerts gaat me toch tegenstaan, en daarmee ook de man zelf. Altijd maar die gekwelde blik.... ik geloof van harte dat het een ijzersterke acteur is, maar het gaat voor mij steeds meer aanvoelen als een trucje. En ik heb in de film gewoon niets uitzonderlijks kunnen ontdekken, of het moeten de visuele effecten rond de benen van Marion Cotillard zijn. Zoals eRCee het eerder zei: het is allemaal doorsnee. Het verhaal vond ik ook niet spectaculair, om niet te zeggen slecht: ik zag al heel snel aankomen dat Alain uiteindelijk ook problemen zou gaan krijgen met zijn zus vanwege die camera's . Nog erger: het ongeluk met zijn zoontje op het ijs. Melodrama van het vervelendste soort.

2,0*

Fantastisch. Komt als een mokerslag binnen. Schoenaerts en Cottilard zijn geweldig, mooi gedraaid en goed geregisseerd.

4,5*

Sterke film met prachtig acteerwerk, maar ik vond het wel een probleem dat de hoofdrolspelers behoorlijk kil waren. Daardoor vond ik het niet een hele aangename film om naar te kijken en was het ook lastig om mee te leven, maar indrukwekkend verfilmd was het zeker. Het slot vond ik (in tegenstelling tot een aantal andere prikkers) wel treffend.

De hele film stond me een beetje tegen, de harde vechtscenes, de plotwendingen die je al mijlenver aan voelde komen, de platte karakters, al die losse eindjes in het verhaal, maar vooral het onaangename karakter van Ali, gecombineerd met het slappe, onduidelijke karakter van Stephanie. Het eind deed me dan ook weinig, te oppervlakkig.

Ik vond hem niet zo goed: vooral door het onevenwichtige verhaal, acteerwerk wel sterk en mooie visuele plaatjes.

Hoe gaat de mens om met het beestachtige in zich, en in de medemens? Welke plaats krijgt ons instinct nog in de huidige westerse samenleving? En hoe kan dit beestachtige gedijen naast het mensachtige en emotionele, op inter- en humaan vlak? Dit interessante vraagstuk is wat deze film voornamelijk voor mij heeft uitgebeeld, en op voortreffelijke wijze.

Het verhaal volgt twee mensen die in contact komen met elkaar. De ene is puur instinct, puur beest (Schoenaerts op het lijf geschreven, letterlijk en figuurlijk). De ander is initieel vooral onderworpen aan beesten, gaat er bijna aan tenonder, maar ontdekt alsnog de natuurlijke aantrekking ernaar en vindt er zelfs liefde in. Dat laatste niet alleen in de vorm van haar liefde voor Ali, maar denk hierbij ook aan de scene waarbij ze achter glas terug met de orka's in contact komt.

Deze twee rollen worden ijzersterk vertolkt en de film biedt tal van prachtige scènes in een zeer aangrijpende en realistische, doch bij wijlen 'romantische', sfeer. Enige minpuntje vindt ik ook de eindscenes, waarbij de voorspelbaarheid iets te hard komt kijken en het allemaal wat te makkelijk gaat. Desondanks ontroerend en sterk verhaald, een topper.

Heb je Pulsar en My Queen Karo al gezien?

Pulsar niet gezien. In My Queen Karo speelt hij inderdaad geen domme man, maar heeft hij wel weer zijn gebruikelijke woedeaanvallen.

Na Un Prophet was ik fan... ga deze zeker zien. Ben enorm benieuwd

Dit is echt een mooie film, lekker in de lux Nijmegen gekeken.

Heerlijk.

Mooi drama.

erg langdradig