De Rouille et d'Os (2012)

Sterk.

Mooi drama over twee mensen die niet meteen voor het geluk geboren lijken maar uiteindelijk wel steun en liefde bij elkaar vinden. De cinematografie is prachtig, net zoals de bijbehorende muziek. Het is een beetje een atypisch liefdesverhaal dat steunt op de fenomenale acteerprestaties van Cotillard en Schoenaerts die net als in Rundskop een erg dierlijke rol mag spelen, zij het dan dat zijn personage hier wat minder sympathiek is dan in laastgenoemde film.

Enig puntje van kritiek op de film als geheel is dat het soms wat te fragmentarisch is. Het lijkt eerder op verschillende momentopnames dan op een vlot samenhangend verhaal.

Maar verder een erg mooi ingetogen drama.

Prachtig rauw maar raak drama. Het wat vreemde verhaal over orkatrainster die invalide wordt en vervolgens manager wordt bij illegale gevechten zorgde toch voor wat reserves bij mij. Volkomen onnodig natuurlijk want met Cotillard en Schoenaerts in de hoofdrollen kon dit alleen maar goed aflopen.

Zij zijn wat mij betreft ook de reden dat De rouille et d'os zo goed is geworden. Want zijn twee glansrollen. Imponerend hoe Cotillard dat gevoel van onzekerheid en gemis weet uit te drukken en Schoenaerts weet prachtig een een man zonder verantwoordelijkheidsgevoel die niet nadenkt over consequenties toch sympathiek te maken.

Enige kritiekpuntje is voor mij einde. Vond dat minste deel van de film. Maar omdat het in deze film vooral de weg er naar toe is die telt, deerde me dat eigenlijk niet eens is zo veel. Mooi en meedogenloos tegelijk. Ik zie het niet vaak.

Voor de liefhebber hier trouwens een uitgebreide recensie: Recensie: De rouille et d?os (14 juni) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Ondanks het uitstekende acteerwerk van Marion Cotillard en Matthias Schoenaerts wist deze film mij niet te boeien. Ik heb mij geen enkel moment kunnen inleven met de hoofdpersonages. Ook op visueel vlak vond ik deze film niet bepaald denderend. Die scènes met die orka''s wisten mij nog enigszins te boeien maar dat kan niet gezegd worden van die vechtscènes à la "Fight Club" die mij helemaal niks deden. De soundtrack was goed, dat wel. Mooie nummers van oa B 52's, Lykke Li en Django Django. Verder valt er door mij over deze film niks meer te zeggen.

3,0*

Ik ben een liefhebber van Cotillard en van deze regisseur vond ik Un Prophete erg sterk, maar deze film wist me minder te grijpen. Desalniettemin is het wel gewoon een mooie drama film, wel erg zwaar en heel veel malaise. Uitstekend acteerwerk ook van de twee hoofdpersonen.

3.5*

Zoals ik al eerder aangaf had ik vooral lauwe berichten uit Cannes gelezen, waardoor ik niet meteen bijzonder geïnteresseerd was in De Rouille et d'Os, een film die me op zichzelf niet bijzonder aansprak. Achteraf bleek dat ik toevallig net de uitzonderingen van Cannes gelezen had die niet zo enthousiast waren en ben ik toch overtuigd om de film een kans te gaan geven. Gelukkig maar, want hij mag er zeker zijn.

Het was vooral een film waarin ik echt iets gaf om de personages, wat altijd veel waard is. Erg geloofwaardig in zowel hun sterke als zwakke kanten. Cotillard vind ik een wisselvallige actrice, maar ze was nooit beter dan hier. Schoenaerts is ook erg goed, al geef ik toe dat ik het tevens wat jammer is dat een acteur met zijn reputatie eigenlijk alleen maar dommekrachten lijkt te spelen. Begint een beetje typecasting te worden. Maar het past prima binnen deze film.

Jacques Audiard weet zijn personages ook met behulp van filmische middelen meer tot leven te wekken. Zijn filmstijl is tegelijk ruw en lyrisch. Aan de ene kant heb je dus veel nadruk op zwetende en breekbare lichamen, aan de andere kant zijn er weer poëtische scènes zoals die orcashow die fout afloopt en vooral de ijzersterke, eerste zwemscène die erg bevrijdend werkt. Erg fijne film om naar te kijken. En naar te luisteren ook. Zelfs de dancemuziek, doorgaans niet mijn genre, wordt hier vaak goed ingezet, waardoor het de film versterkt.

Alleen het einde maakt niet veel indruk. Het ongeluk met het zoontje op zichzelf stoort me niet zozeer, al vond ik het wat voorspelbaar, doordat er de hele film al zoveel nadruk lach op het jongetje dat riskante dingen deed toen niemand op hem lette. Wat ik erger vond was dat het niet echt tot een bevredigende conclusie leidt. Er volgt een te kort telefoongesprek tussen Ali en Stéphanie en meteen de volgende scène is alles weer goed en is Ali zelfs een professioneel bokser. Te makkelijk einde, vooral doordat het niet echt uitgewerkt wordt. Dan zou je zo'n scène als met dat ongeluk op het ijs toch eerder schrappen en iets verzinnen waardoor de twee hoofdpersonen wat uitgebreider tot elkaar kunnen groeien.

In ieder geval staat Audiard nu wel op mijn radar. Ik kende zijn naam van Un Prophete (nog niet gezien), maar ik dacht dat hij een nieuwkomer was. Kennelijk gaat hij al een tijdje mee. Van De battre mon coeur s'est arrêté had ik ook wel gehoord, maar ik wist niet dat die van hem was. Ik heb wat in te halen.
4*

Een alleenstaande kerel met zijn zoontje en een echtgenote die werkt met orka's. Het kan diverse kanten op en het lijkt in eerste instantie gewoon dat de twee een band op gaan bouwen. De amputatie kwam dan ook als een shock toen ze het laken van bed duwde. Er volgt een treurige periode waarbij ze steun krijgt van de scharrelaar en langzaamaan begint ze weer licht te zien in haar bestaan. Niet alles gaat even vlekkeloos waaronder de installatie van de beveiligingscamera's waardoor Alain's zus ontslagen wordt. Ook het ongeluk op het ijs zag je niet aankomen en alhoewel ik dat overbodig vond vergeleken met het rest van het verhaal levert het een spannende scène op. Al bij al een intigrirend portie drama.

Bijzonder middelmatige film. De personages zijn doorsnee, het verhaal is doorsnee, de cameravoering is doorsnee, de benen van Marion Cotillard zijn ... tsja. Qua muziek is er nog een aantal aardige popnummers, maar om dat nou als pluspunt van de film te zien. Het einde is zwak, en vooral de voice-over die nog wat opmerkingen te berde brengt over de handen van Ali vond ik belachelijk slecht. Tegenvallende prent dus. Regisseurs mogen van mij wel iets meer proberen onderscheidend te zijn, en dan bedoel ik vooral inhoudelijk.

Fantastisch. Komt als een mokerslag binnen. Schoenaerts en Cottilard zijn geweldig, mooi gedraaid en goed geregisseerd.

4,5*

Hoe gaat de mens om met het beestachtige in zich, en in de medemens? Welke plaats krijgt ons instinct nog in de huidige westerse samenleving? En hoe kan dit beestachtige gedijen naast het mensachtige en emotionele, op inter- en humaan vlak? Dit interessante vraagstuk is wat deze film voornamelijk voor mij heeft uitgebeeld, en op voortreffelijke wijze.

Het verhaal volgt twee mensen die in contact komen met elkaar. De ene is puur instinct, puur beest (Schoenaerts op het lijf geschreven, letterlijk en figuurlijk). De ander is initieel vooral onderworpen aan beesten, gaat er bijna aan tenonder, maar ontdekt alsnog de natuurlijke aantrekking ernaar en vindt er zelfs liefde in. Dat laatste niet alleen in de vorm van haar liefde voor Ali, maar denk hierbij ook aan de scene waarbij ze achter glas terug met de orka's in contact komt.

Deze twee rollen worden ijzersterk vertolkt en de film biedt tal van prachtige scènes in een zeer aangrijpende en realistische, doch bij wijlen 'romantische', sfeer. Enige minpuntje vindt ik ook de eindscenes, waarbij de voorspelbaarheid iets te hard komt kijken en het allemaal wat te makkelijk gaat. Desondanks ontroerend en sterk verhaald, een topper.

Prachtig rauw geschoten drama met weer geweldige rollen van de Belg Matthias Schoenaerts en de mooie Franse Marion Cotillard. De scene op het bevroren meer was echt top verder vond ik het einde juist wel mooi...

Rauwe film over door het leven getekende mensen. Het verhaal wordt hier en daar met grote sprongen verteld, waardoor je af en toe het gevoel krijgt wat gemist te hebben.

Erg mooie rollen van Marion Cotillard (volgens critici “Oscar-waardig”) en Matthias Schoenaerts.

Gelet op de lovende kritieken toch niet helemaal de film, die ik verwacht had.

Een onwaarschijnlijk verhaal over een straatvechter die een orkatrainster ontmoet waarvan haar benen geamputeerd worden bij een ongeval met de orka's. Daarnaast heeft hij ook nog eens te maken met zijn zoontje die hem opgezadeld wordt.

Voor mij voelde het allemaal soms te geforceerd en toevallig aan. Ik noem maar de verborgen beveiligingscamera's die Ali installeert en de oorzaak zijn waarom zijn zus ontslagen wordt. Tegen het einde aan als Ali en zijn zoontje op het ijs spelen en zijn zoontje er in een moment van onoplettendheid doorheen valt. Dat zie je als kijker toch ver van tevoren aankomen? Ik in ieder geval wel.
Aan de andere kant misschien zoek ik er ook wel teveel achter.

Gelukkig wordt het onwaarschijnlijke verhaal ruimschoots goedgemaakt met het sterke spel van Matthias Schoenaerts en Marion Cotillard, hoe hun personage met hun drama omgaan en de schoonheid waarop deze film is geschoten.

Alleen jammer dat het einde iets te snel afgeraffeld wordt. Ik had graag gezien hoe Alain en Stéphanie weer hun band opbouwden.

3,5 Sterren.

Een erg mooie film toch wel en driemaal is scheepsrecht, zo blijkt maar weer.

Bij zijn eerste twee films, die ik van Audiard zag, was ik gedeeltelijk vaak wel geboeid, maar ontbrak er toch telkens iets aan, waardoor het net niet top werd. De Rouille et d'Os heeft de elementen gelukkig wel en beviel me erg goed. Ik had er van tevoren ook wel iets van verwacht. En als die verwachtingen dan uitkomen, is dat alleen maar mooi.

Marion Cotillard en Matthias Schoenaerts leveren in ieder geval erg sterke acteerprestaties. Ondanks hun soms letterlijke tekortkomingen, weten zij sterke personages te creëren. Ze maken hun personages erg menselijk, die toch al snel op mijn sympathie wisten te rekenen. Vooral Schoenaerts is echt indrukwekkend goed.

Audiard weet er op momenten een sfeervolle film van te maken. Hij brengt het zomerse weer stijlvol in beeld, met fijne bijpassende hedendaagse muziek. Er zitten een paar erg mooie scenes in, waarbij het moment dat Cotillard en Schoenaerts voor het eerst in de zee gaan zwemmen, toch wel de mooiste was.

Ik ben het met sommigen hier eens, dat het einde niet het beste deel was. Ze komen wat gemakkelijk weer bij elkaar, en het ongeluk met het jongetje, kan de geoefende kijker ook wel zien aankomen. Het is een klein puntje van kritiek op een fijne, rauwe en vooral heel eerlijk ogende film. Drama zoals het hoort, met echte, goed uitgewerkte personages en zonder vals sentiment.

4,0*

Fijn.

Moest af en toe wat terugdenken aan Intouchables, die andere Franse film waar twee mensen uit een verschillend milieu elkaar plots vinden. Deze is dan wel zonder de nodige humor en steunt meer op drama.

Cotillard en Schoenaerts dragen de film, Audiard zorgt tussendoor voor een paar mooie rustmomenten. Er wordt vooral erg mooi met licht gespeeld, wat de film naast het rauwe toch ook iets poetischers geeft. Verder ook goed gebruik van de soundtrack, hoewel de nummers zelf dan niet altijd even leuk zijn.

Zoals de meesten hier ook wel eens dat het einde van de film een beetje tekortschiet. Niet omdat het wat snel of makkelijk afloopt, ook niet vanwege het "goede" einde, maar wel omdat het stukje drama met het zoontje eigenlijk dat beetje teveel was. Voorspelbaar en niet nodig, het rekt de film ook net te lang.

Leuk om een keertje gezien te hebben. De film mist over het geheel wel een beetje durf en een eigen smoelwerk, maar verder een goed drama.

3.5*

Matthias Schoenaerts speelt zijn zoveelste getroubleerde karakter. Weinig nieuws, zou je dan denken. Mis - want hier speelt Marion Cotillard. Erg knap. Niet alleen de cgi-trucendozerij, hoe mooi gedaan ook, maar vooral hoe ze speelt - down, ziek, moe, optimistisch, blij.

Qua verhaal moet ik er even aan wennen - heb 'm net meteen voor de tweede keer gezien, dat helpt alvast wat. Ben er ook nog niet uit wat ik van het einde vind - je kan er vanalles aan ophangen, maar je kan het ook simpel houden, en ik denk dat die uitleg beter past.

De beelden zijn niet heel evenwichtig vind ik - af en toe lijkt het wat onafgewerkt. Maar daartegenover staan een paar echt heel mooie scenes. Voor het raam bij de orca, bijvoorbeeld. Mooi moment in het verhaal ook.

Sterk.

Op basis van de trailer had ik zo mijn twijfels of het verhaal wel interessant genoeg zou zijn om twee uur lang te boeien, maar achteraf blijken die twijfels onterecht.

Het is simpelweg erg knap hoe de verschillende leefwerelden van de hoofdpersonen (die overigens perfect geschreven zijn) samenkomen en voor de nodige "conflicten" zorgen zonder dat het fragmentarisch en/of lamlendig wordt.

Het einde is niet slecht, maar haalt het niveau van de rest van de film niet.

Naast een degelijk verhaal steunt De Rouille Et d'Os ook op twee uitstekende acteurs. Zowel Marion Cotillard als Matthias Schoenaerts zijn ijzersterk op dreef. Cotillard vind ik net wat beter omdat haar personage gevoeliger en dus moeilijker neer te zetten is. Maar ik hoop natuurlijk ook dat de vertolking van Schoenaerts niet onopgemerkt blijft. Vlaming zijnde kan ik bevestigen dat het Frans geen simpel taaltje is, maar Schoenaerts doet het ook in een andere taal alsof het niks is.

En tot slot verdient ook Jacques Audiard wel wat pluimen. Keer op keer weet hij de juiste snaar te raken tijdens sleutelmomenten: of het nu gaat om het werkongeval, om het egoïsme van Ali of de bijna-breekmomenten van Stéphanie. Verder kan ik de volwassen aanpak inzake naaktscènes waarderen.

De film oogt ook erg mooi; het kleurenspel en de lichtinval zijn bij momenten zeer kundig gedaan en geven het geheel rust mee.

Ook muzikaal kan het er allemaal mee door, al vind ik zo'n Katy Perry pas verteerbaar na een paar Duvels.

4

Heerlijke film. Schoenaerts doet het ook goed in het "frans" en Cottilard is sowieso geweldig.

Ik vond de film zeker niet traag.

Misschien had de film langer moeten duren om nog beter uitgewerkte personages te krijgen.

Helaas kan dat vaak niet.

Nu blijf je toch met veel vragen zitten mar ik geef er maar mijn eigen draai aan.

Heb in ieder geval genoten

Uitstekende film van Audiard, vond hem nog iets sterker dan Un Prophete.

Een zeer goed geschreven en vertelde film, met veel stijl geregistreerd en met zeer interessante personages en vertolkingen. Emotioneel werkt het goed, en op het tempo en de speelduur is eigenlijk niks aan te merken.

Met het einde had ik ook niet veel moeite. Het werkt vrij goed als (mogelijke) katalysator van verantwoordelijkheidsgevoel van het personage van Schoenearts. Het levert in ieder geval een mooie scene op aan de telefoon in het ziekenhuis.

Erg sterke film. 4*

IJzersterk drama van Audiard, dat overloopt van menselijkheid. Een momentopname van belangrijke wendingen in het leven van een man die op drift is en een vrouw die beide benen in een ongeluk verloor. Vertwijfeling, levenslust en tegenslag wisselen elkaar af in een opvolging van sterke momenten. Een verdiende gouden palm in Cannes. Vooral Cotillard was grandioos. Misschien wel de beste rol die ik van haar heb gezien. Ook een leuke soundtrack btw. Het einde kwam redelijk bruusk over. Had nog liever de prachtige dialoog en chemie tussen Schoenaerts en Cotillard verder zien gaan... Deze film had me volledig mee op emotioneel niveau.

Aan de ene kant heb ik het idee dat de film op zich wel prima in elkaar zit.

Fijne acteurs ook en het ziet er allemaal prima uit.

Aan de andere kant.. pakt het me gewoon niet emotioneel.. vaak het gevoel dat Audiard wat op effectbejag uit is.. het kabbelt allemaal wat voort en je hebt echt het idee naar een film te kijken ipv een levensecht verhaal.

Erg mooi drama.

Erg emotioneel en nooit sentimenteel. Laat dat nou net mijn voornaamste eis zijn bij dergelijke drama's en ook twee powerhouse performances zijn vaak een reden voor succes. Cotillard en Schoenaerts zijn spectaculair. Diep geraakt. Had alleen graag gezien dat het noodlot voor Cotillard op een wat andere manier had toegeslagen. Was nu iets te overdadig mijn inziens.

Twee verschillende milieu's, de moeizame manier van ontwikkeling, de zelfreservatie. Wel de nodige overbodige subplotjes maar goed, geen breekpunt in ieder geval. Einde was ook onvermijdelijk maar erg mooi. Vooral een zeer humanistisch drama, zonder romantisering (wat een verademing), geen personages zonder tekortkomingen. Intieme afstandelijkheid in ontwikkeling. Heel mooi.

Sterke film met uitstekend acteerwerk van Marion Cotillard en Matthias Schoenaerts die mij beiden sowieso erg bevallen. Vooral naar het einde toe ligt de nadruk wel erg op het dramatische vlak, maar toch worden de al te sentimentele kliffen ontweken door de makers. Bovengemiddeld.

Je suis opé.

Wat een pretentieuze bagger. Dat is het gevoel wat overheerst na het zien van Rust and Bone. Totaal overbodige close-ups en quasi kunstig bedoeld camerawerk (wat mij alleen maar irriteerde) proberen ervoor te zorgen dat je het voorspelbare plot vergeet. Wat dus niet lukt, mede door de rol die Schoenaerts hier neerzet. Je krijgt totaal geen sympathie voor zijn personage, mede omdat hij zo 'saai' acteert. Nergens zie ik iets van passie of beleving in terug, uitgezonderd misschien de scène waarin hij het ijs kapotslaat om z'n zoontje te redden.. Vind de film een flinke teleurstelling en had dan ook heel wat moeite om 'm af te kijken. Beschouw dit echter wel als 2 weggegooide uren. Totaal het tegenovergestelde van Un Prophet, die me wél wist te boeien de hele speelduur.

1,5*

Sterk gespeeld drama over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen twee mensen die ogenschijnlijk niets gemeen hebben. Matthias Schoenaerts en Marion Cotillard zijn beiden uitstekend, al laat de film om hen heen het soms een beetje afweten. De verhaallijnen zijn boeiend genoeg en de film is nergens saai, maar er had wel iets meer samenhang in het geheel aangebracht mogen worden. Daarnaast is het einde niet bepaald geweldig. Toch de moeite waard, zeker ook door de mooie sfeertekening en de onsentimentele aanpak van bepaalde dramatische ontwikkelingen.

Op basis van de trailer was ik juist heel erg benieuwd naar wat ik te zien zou krijgen.

De film is in mijn ogen erg traag waardoor ik mijn aandacht er soms zeer moeilijk bij kon houden.

Ook ik moest even aan de film " intouchables" denken (puur over twee verschillende mensen die elkaar aantrekken).

De manier van filmen ( op zich best wel rauw) sprak me erg aan en ook het gebruik van de soundtrack/score prima.

Acteerwerk was ook goed en overtuigend, soms erg aangrijpend.

Nu klinkt dit heel erg lovend, maar de mate waarin het verhaal verteld werd ging zo langzaam als een stront door een trechter.

Na dit gezegd te hebben was het dus voor mij een ware kunst om het einde uit te kunnen zitten, maar deze werd ook in mijn ogen niet beloond.

Misschien kon ik de film niet waarderen om dat ik er niet voor in de mood was?? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat ik hem niet aan andere mensen zal gaan aanraden.

Van mij een 2,0 * ivm het goede acteerwerk/soundtrack en camerawerk.

Heel knap gemaakte film, cru en brutaal, wat wellicht verklaart waarom hij net iets minder emotioneel aangrijpt.

Maar hoeft dat, want het is voortdurende genieten van de verbluffende act die Matthias Schoenaerts neerzet en ook Marion Cotillard is schitterend als ze de evolutie van haar gevoelens tov de ongelukkige toestand waarin ze zich bevindt en tov die vreemde man die Alain is heel expressief weergeeft.

Oprecht en zonder zonder tierlantijntjes

Een mooie dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Wat een drama over haar twee benen...

Mooi orka's te zien...

Prima achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Prachtige film waarin een man en vrouw door het noodlot dichter bij elkaar komen. De film bevat een aantal melodramatische gebeurtenissen zonder sentimenteel te worden. Realistisch en rauw in beeld gebracht. Twee bijzondere en boeiende personages wiens relatie op het begin wat ongeloofwaardig overkomt, maar gaandeweg steeds betekenisvoller wordt. Twee sterke en mooie rollen van Matthias Schoenaerts en Marion Cotillard.

Opnieuw een boeiend drama van Audiard waarin vooral Schoenaerts geweldig veel indruk maakt.Cotillard doet dat op haar manier verder ook wel in deze pakkende film die een mooi evenwicht creëert tussen rauwheid en een bepaalde finesse.Goed en dat kan nog meer worden.

Het vergelijk met Intouchables ligt niet ver weg. De rouille et d'os snijdt enigszins eenzelfde thema aan, al gaat het hier toch nog iets anders. Twee figuren die van dag tot dag leven en weinig hoop kennen, ontmoeten elkaar en bouwen een vriendschap op. Daardoor geven ze elkaar onbewust de nodige hoop. Mooi is dat de klik die beide personages maken niet tegelijkertijd komt en het ook niet evident is om over te stappen van 'bedankt dat ge mij komt helpen, we zien wel wat er komt' tot 'dikke merci, gij zijt gewoon de persoon waar ik op kan rekenen en die mij geholpen heeft'.

Knappe acteerprestaties van Cotillard en Schoenaerts. Cotillard leerde ik kennen in de film Taxi, waar ze dat extraatje was in een leuke film. Gaandeweg lijkt ze wel bij elke film meer en meer te kunnen overtuigen van haar kunnen. En ook Schoenaerts is weer in vorm. Geen wonder dat hij het zo goed doet buiten ons Vlaanderenlandje.