Pieta (2012)

Blij weerzien.

Ki-duk is eindelijk weer terug en hoewel Pieta een typische Ki-duk is geworden, is er toch een verschuiving in z'n stijl te vinden. Pieta combineert het grauwe van z'n oude films met het stilistisch geliktere van z'n recentere werk.

Visueel in ieder geval een mooie film. Soundtrack steeks daar nog bovenuit, maar het zijn vooral weer de personages die de show stelen. Geweldige cast, geweldige karakters. Ki-duk laat z'n personages weer veel lijden, vol in beeld zonder gene, het viel me gisteren pas op hoeveel ik dat eigenlijk de laatste jaren wel gemist had. Niet om elke dag te zien, maar naast Ki-duk is er maar weinig wat dat gaatje weet te vullen.

Pieta is een geweldig pakket. Zo'n beetje alles wat Ki-duk goed maakt zit er in, alleen dan met een paar kleine maar belangrijke accentverschuivingen. Hoop dat dit de perfecte doorstart is voor hem. Eerste meesterwerkje in 2013 is in ieder geval alweer binnen.

4.5* en een uitgebreide review

En daar gaan we weer...

Vrij snel na het onvergeeflijke Seom zie ik de nieuwste Ki-Duk en meteen verschijnen alle dingen waar ik me met iedere film van die regisseur steeds meer aan ben gaan ergeren: onrealistische personages die alleen kunnen communiceren door elkaar pijn te doen en alleen praten om te beledigen, dieren die verschijnen om gedood te worden (en dan werkelijk, zonder effects) vrouwen die verkracht worden... Ja, daar gaan we weer. Hoewel niet iedereen deze kant van Ki-Duk kennelijk kent, want ik zat langs een vrouw die geschokt zat te kijken en het niet kon laten tegen haar man te fluisteren dat ze het geweld niet gewend was van Ki-Duk, van wie ze kennelijk twee films had gezien. Zelf vroeg ik me af of het de moeite waard was om te blijven zitten, want ondanks dat ik ooit een goede kennismaking had met Ki-Duk in de vorm van Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring is er door de jaren heen een bepaalde moeheid voor de maniertjes van Ki-Duk opgetreden.

Gelukkig werd het na een half uur toch wel beter. Er treed een bepaalde menselijkheid op in de film. De scène met de man met de gitaar die bereid was zijn handen op te offeren voor zijn kind is helemaal raak en gewoon erg mooi. Langzaam veranderde de film in een soort spirituele reis die misschien wat oppervlakkig is, maar wel goed uitgewerkt werd. Dat er een effectief wraakelement geïntroduceerd werd pakte ook goed uit. Zo ontroerend als Ki-Duk het waarschijnlijk bedoelde werd het nergens, daarvoor blijven zijn personages mij te bedacht, maar het wist me wel te pakken.

Tot aan de laatste scène dan, waarin hij weer de mist in gaat. Op zich is het een mooi beeld, zo'n zelfmoord door jezelf onderaan een vrachtwagen te binden en een bloedspoor achter te laten, maar het werkte voor mij niet op verhalend niveau. Ik denk dat het idee was dat de hoofdpersoon zo die vrouw die eigenaar was van de vrachtwagen haar gewenste wraak gaf; ze gaf immers aan hem te willen overrijden. Door op deze manier zelfmoord te plegen geeft hij op zijn manier aan medelijden met haar lot te hebben. Maar Ki-Duk (en de hoofdpersoon met hem) lijkt te vergeten dat de vrouw hierdoor waarschijnlijk opgepakt wordt voor moord en haar een nog slechter einde te wachten staat. Ze gaf dit zelfs als reden aan waarom ze de hoofdpersoon niet afmaakte. Dat geeft een enorm zure nasmaak aan zo'n scène, waardoor de macabere poëzie ervan verloren raakt.

Daarmee komen we uit op een slecht eerste half uur en een verpest einde, maar een effectief middenstuk met één hele sterke scène. Het is moeilijk om echt enthousiasme op te roepen voor het eindresultaat, maar een kleine voldoende kan er vanaf.
3*

Ik hield donderdag een heel dubbel gevoel over aan deze film.

Negatief: niks geen prachtige schilderachtige beelden zoals vroeger. De emoties liggen er duimendik bovenop, de moraal is al net zo overduidelijk en kitsch. De cameravoering is soms schokkerig; als dat doelbewust is ontgaat dat doel mij volledig. Sommige scenes zijn houterig, geforceerd geacteerd en/of slepen zich te lang voort.

Positief: de film heeft ontegenzeggelijk impact, ook al zie je bijna alles van mijlenver aankomen. Bijna alles; want de rol van de vrouw is toch verrassend. Het gegeven van haar rol is erg goed gevonden en maakt het geheel schrijnender dan het al is, en het verhaal toch nog behoorlijk gelaagd. De hele film is eigenlijk naar en ongemakkelijk, een sinister sprookje waar aan het eind nog met een vinger naar de kijker wordt gewezen. Want de eindscene laat ons zien hoe wij allemaal door onze meer of mindere hebzucht een bloedspoor trekken door het leven.

Ik heb een beetje het gevoel dat Ki-Duk té geforceerd heeft geprobeerd een sterke, indringende herstart in z'n carrière te maken. Het schilderachtige is hij kwijt, alsof hij daar niet meer ontspannen genoeg voor is, en alle moralistiek is uitvergroot, als neonletters aanwezig waar hij dat vroeger veel subtieler en suggestiever wist weer te geven. Soms had ik het idee naar een wraakactie van Ki-Duk op zichzelf te kijken, zal er nog schuldgevoel hebben meegespeeld tijdens het maken van de film?

Daarom een dubbel gevoel. Een wrange film met impact en in bepaalde opzichten een heel matige film maar inhoudelijk ontegenzeggelijk een Ki-Duk. Ik bleef aan het eind toch wel even als verdoofd in m'n stoel hangen...

Geen idee wat voor cijfer te geven.

Afgaande van de plotomschrijving en de hier geplaatste recensies verwachtte ik helemaal niks van deze film. Wat ik kreeg was inderdaad ook helemaal niks. Een voor mij totaal oninteressant verhaal, personages die mij siberisch koud lieten en daar komt ook nog bij dat ik op visueel vlak deze film ook nog eens oerlelijk vond.

Kort samengevat; Van alle films die ik van deze regisseur gezien heb staat deze film bij mij dik onderaan. Snel vergeten dus.

1,0*

Verbluffend, alweer.

2013 is nu al het jaar van mijn (her-)ontdekking van Kim Ki-Duk. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen.

Wederom balancerend langs de randen van de menselijkheid - en daarmee van de 'goede smaak' - komt Kim met een in al zijn eenvoud krachtige parabel, een geheel eigen schildering van de Piëta, het iconische beeld van de om haar zoon rouwende moeder.

En opnieuw doet hij geen enkele moeite om de basale menselijke gemoedsbewegingen, zoals hier liefde, haat, woede, angst, wraakzucht en berouw, toe te dekken met quasi-diepzinnigheden of andere van de kern afleidende bijkomstigheden, maar houdt het simpel. Schaamteloos simpel.

Die aanpak, die mensen toont in al hun naaktheid, doet soms pijn aan de ogen, en dat is een indiscretie die hem niet door iedereen in dank zal worden afgenomen. En als hij het in zijn hoofd haalt om de roep om gerechtigheid van de slachtoffers - die de dader niet alleen gestraft willen zien, maar hem ook willen laten voelen wat zij voelden, toen zij door hem getroffen werden - te laten beantwoorden met berouw en boetedoening, zullen de rapen wel helemaal gaar zijn. Want Kim Ki-Duk deinst er ook niet voor terug om zijn film te laten beginnen met een billboard dat 'Voor eeuwig Hallelujah' schreeuwt, tussendoor een kruis in neonlicht te tonen, en de zaak af te ronden met een stemmig, gedragen Kyrie Eleison.

Die schijnbaar brutale en provocerende herneming van christelijke thema's (inclusief sommige voorspelbare reacties daarop), doet denken aan het beste werk van Von Trier. En misschien steekt Kim Ki-Duk de Deen wel naar de kroon, omdat hij veel minder omhaal van woorden nodig lijkt te hebben.

Fantastische acteurs in de hoofdrollen hier, trouwens.

Kim Ki-Duk geeft de moeder hier, een zeer aards, menselijk karakter - die haar 'moederliefde' in een aantal onthutsende scènes tot in het uiterste doorvoert - maar zij houdt iets mythisch, iets boven-menselijks, in de ongekende beweging van liefde naar wraakzucht, en weer terug.

Of misschien is haar driedubbelrol van berouwvolle vrouw, zorgzame engel en godin der wrake wel een archetypisch beeld van een in alle opzichten nietsontziende moederliefde.

Centraal fragment in Kim Ki-Duk's schildering lijkt mij de scène van het graf, met daarin het slachtoffer, de berouwvolle en rouwende dader en 'hun' moeder.

Maar het 'Heer, ontferm U' klinkt pas tijdens de eindscène, waarin letterlijk en figuurlijk een streep getrokken wordt onder deze zeer menselijke, en, ondanks de overweldigende schijn van het tegendeel, zeer warme film.

Hedendaagse kunst heeft als intrinsieke waarde 'vorm boven inhoud'? Sorry, maar dat lijkt me erg kort door de bocht en fundamenteel onwaar. Ik zal niet pretenderen een definitie van kunst te kunnen geven, maar het lijkt me dat die geen uitspraak zal doen over vorm of inhoud. Dat die gedachte in hedendaagse artistieke kringen opgeld lijkt te doen vind ik een interessante, maar even zo verontrustende ontwikkeling. Kunst mag reflecteren op de werkelijkheid, en in principe is iedere vorm daarvoor mogelijk.

Hoe dan ook, schitterende vertelling van Kim. Ik kan grotendeels meegaan in Ferdydurkes recensie. Vind het onvoorstelbaar knap dat een thema, dat ondanks de diepte ervan door westerse en christelijke cultuur inmiddels aardig versleten is, zo invoelend en hedendaags kan worden verbeeld. Mijn enige kritiek is dat ik het 'geheim' van de vrouw eigenlijk niet zo snapte, en de recensie van bovengenoemde nodig had om het beter te begrijpen. Zo zie je maar, er bleef nog genoeg ruimte voor interpretatie over

Vanavond in de bioscoop gezien. Zoals verwacht nauwelijks publiek, als ik mezelf niet meetel vier man, het lukte ook niet om vrienden mee te krijgen, maar achteraf weet ik niet of ik dat erg moet betreuren, want de film was wel erg rauw. Zelf vind ik dat juist interessant, maar ik kan me zo voorstellen dat de meeste mensen daar niet echt op zitten te wachten.

Interessant, want waarom handelen de personages zoals ze doen, en wat kan ze van hun stuk brengen? Wat dat betreft heeft deze film genoeg te brengen. Ergens merkwaardig, het verhaal deed me nog het meeste denken aan Rurouni Kenshin - Tsuiokuhen, al is het zeker geen kopie.

Net als het verhaal waren de beelden ook erg rauw. Iets te naar mijn zin, heeft ook te maken met de troosteloze decors, maar het is ook geen onverzorgde zooi zoals in Kims eerste films. Gezien de sfeer van de film was het eigenlijk wel passend. Er wordt relatief veel gesproken voor een film van Kim Ki-duk, wat wel enigszins ten koste gaat van de poëzie die Kims films kenmerkt. Het einde, dat onvermijdelijk is, compenseert veel wat het poëtisch gehalte betreft. .

Niet onverdeeld positief, maar na afloop bleef ik wel stil in de stoel zitten om de mooie muziek van de aftiteling over me heen te laten komen en het verhaal te laten bezinken. Ergens tussen 3,5* en 4* zou ik zeggen. Met een herziening die ongetwijfeld ooit zal komen in gedachten speel ik op safe. 3,5* dus.

Matige Ki-Duk dit. Begrijp niet dat het niet wat subtieler kon, want dat was het enige wat het afgezaagde verhaaltje wat sjeu mee kon geven denk ik. Was nu allemaal nogal hysterisch, met typisch Koreaan geschreeuw en dat eeuwige met de vlakke hand slaan wat zo'n 5x terugkomt alleen al in deze film.

Tegen het einde werd het alleen maar meer over de top dan het al was, kon mij aandacht er steeds minder bij houden en begon af te dwalen. Kan ook dat ik het allemaal niet helemaal helder meer had (want het boeide me gewoon totaal niet meer) maar ik heb het idee dat het er allemaal niet echt geloofwaardiger op werd. Het is dat de film er verder nog wel behoorlijk fraai uit zag, en de soundtrack was ook niet verkeerd, anders had het nog veel lager uitgepakt. Toch wel een wereld van verschil met (bijvoorbeeld) Bin-Jip.

2.5*

Het is grappig dat Pieta als een comeback voelt. Het klopt dat Ki-Duk een ongewoon lange pauze heeft genomen (gedwongen dan wel), maar veel regisseurs hebben altijd vier jaar nodig om met een nieuwe speelfilm te komen. Pieta is een stuk donkerder dan de films die ik tot nu toe van Ki-Duk gezien heb, maar de typische elementen komen steeds weer terug. De film deed me nog het meeste aan Samaria denken; hier gaat een vader langs bij de mannen die met zijn dochter te maken hebben gehad.

Ki-Duk toont niet alleen de gewelddadige acties van zijn hoofdpersoon, maar laat hem , via zijn moeder, ook de gevolgen onder ogen komen en voegt daarmee een extra laag toe. Vooral de moeder speelt een erg sterke rol en heeft een zeer overtuigende karakterontwikkeling. Het wellicht onvermijdelijke eind wordt uitstekend gepresenteerd en aan het einde is de cirkel rond. Een van de beste films van Kim Ki-Duk.

Ki-duk Kim was een van de allereerste Aziatische regisseurs, waar ik in mijn beginperiode op moviemeter films van zag. Met wisselend succes overigens, maar er zaten wel een paar erg goede tussen. De laatste film die ik van hem zag is al weer meer dan tweeënhalf jaar geleden, dus het werd wel weer eens tijd en ik had er ook best zin in.

Pieta voelt van het begin af aan erg duister en rauw, maar kent een interessant verhaal dat redelijk goed wordt uitgewerkt door Ki-duk. Het krijgt meer inhoud vanaf het moment dat de moeder ten tonele verschijnt en de relatie tussen zoon en moeder levert enkele mooie scenes op. Ik vond het moment dat de zoon besluit om de hand van die man er toch maar niet af te hakken en hem zelfs een gitaar mee te geven om te zingen voor zijn aanstaande baby, wel erg mooi.

De soundtrack is ook erg passend bij de troosteloze sfeer, die Pieta op sommige momenten uitstraalt. Jammer alleen wat het ietwat geforceerde einde. Ik zagde dood van de moeder wel aankomen. Jammer ook dat het verder geen gevoelens bij me opriep, net zoals Pieta mij ondanks de boeiende momenten toch soms wat koud liet.

Maar wel fijn om Ki-duk weer eens te zien. Het blijft een kundig filmmaker, die erg gespecialiseerd is in het menselijke drama. Pieta past daarom ook prima tussen zijn oeuvre.

3,5*

Oei, dat viel niet mee. Ik heb zelfs wat moeite met Pieta, omdat de overmaat aan geweld (in allerlei vormen) in deze serieuze context wat mij betreft tegen het perverse aanzit. Nu wil ik niet perse beweren dat Pieta zoveel meer gewelddadig is dan andere films, een deel van de verminkingen wordt zelfs nog buiten beeld gelaten, maar het gaat meer om de manier waarop het gebracht wordt, het doel dat de regisseur ermee heeft. In bijvoorbeeld een film als Kokuhaku is de context veel meer 'filmisch' en valt het geweld op die manier te plaatsen, het is geen representatie van de werkelijkheid. Zo niet bij Kim Ki-Duk. Hij lijkt geen ander doel te hebben dan de kijker de ellende van de wereld in het gezicht te smijten, en houdt zich daarbij vooral niet in.
Men heeft het hier uitgebreid over het thema van de film, maar mij is eerlijk gezegd nog niet helemaal duidelijk geworden wat dat thema dan precies is. Moederliefde, zelfopoffering, vergeving, oke, dat zit er allemaal wel in, maar wat is de lijn? Uiteindelijk blijkt Pieta eigenlijk vooral een wraakfilm te zijn, maar dan vermomt als serieus drama.
En dan de vorm. Arnie bijvoorbeeld beweert hier dat vorm en inhoud zo goed samengaan. Wat is er dan zo specifiek aan de vorm van Pieta? Het grauwe kleurengebruik, of is er nog meer? Ook hier zie ik het niet.
Er zijn absoluut goede momenten in de film, maar uiteindelijk moet ik me aansluiten bij de criticasters. Het mengsel tussen een verhaal dat zo bol staat van de excessen dat de gemiddelde Griekse mythe erbij verbleekt en de toon van een op de realiteit gebaseerd drama valt bij mij niet goed. Ik vind het zoals gezegd tegen het smakeloze en perverse aanzitten. Misschien kan Kim Ki-duk nog wat van de oude Grieken leren: Meden Agan was één van hun principes, ofwel; in niets teveel.

Naargeestig drama over een op zijn minst wansmakelijk gebeuren.

Te apprecieren als filmisch werk, te verwerpen om het plot op zich.

Cineast raakt wel het armoedig en wankel bestaan aan van de sociaal achtergestelden, rijp om te worden uitgebuit en ontredderd achtergelaten, zonder enige kans op hulp van overheidswege.

Wie gewelddadige scènes en extreme familiale toestanden aan kan, ok, voor anderen afblijven.

Kim Ki Duk is een meester in bizarre romantische films, en levert hier een wel erg bevremend werkje Pieta af. Erg opmerkelijk dat deze film een 12+ keuring heeft gekregen, want de onderhuidse of de in-your-face scene's liegen er niet om.

Het plot voelt een beetje aan als een gangster-film, maar voor knulligheid moet je niet bij Ki-Duk wezen. We volgen een eenzame kille man Kang-Do, die een hele rare incasso erop bij houd; in een uitgekakte buurt van Seoul gaat hij langs wanbetalers en als straf moeten ze zichzelf verminken of ontleden, wat erg goed schijnt te zijn voor de verzekering. Dan krijgt ze plotseling bezoek van een vreemde vrouw, die beweerd zijn moeder te zijn die hem als pasgeboren kind heeft achtergelaten. Vanaf dan ontstaat er een erg verdraaide en bizarre relatie, waarbij ik voornamelijk misselijk werd tussen de wel hele intieme scene's. Op den duur lijkt de film ook echt alle kanten op te gaan, wilt er een slachtoffer wraak nemen op Kang-Do, moeder die zoonlief meehelpt met het toetakelen van wanbetalers, maar toch maakt de film, ondanks het voorspelbaar lijkt te worden, een flinke draai. Je voorspelt in het begin al dat de broer van Kang-Do een van de slachtoffers zou kunnen zijn, maar uiteindelijk wordt dat wel op een drastische manier afgenomen.

De decoratie is lekker somber en grijs, toepasselijk voor zo'n nare film. Het kapitalisme straalt er ook vaak behoorlijk van af. Conclusie is dat Kim-Ki Duk weer een doodziek, onderhuids filmpje heeft afgeleverd die inslaat als een bom.

4,0*

De eerste Kim-duk die het met een gemiddelde moet doen voor mij. Ik hield wel van de stijl. Na Jackie Chan zowat mijn eerste echte ontmoeting met Aziatische film. En dat is me wel bevallen. Maar gewoonlijk laat Kim-duk z'n beelden spreken, wat hier veel minder is. Geen dromerige wereld, waaronder leed schuilt, maar volop geweld. Dit is een harde film. Niet qua geweld zelf, dat wordt nooit expliciet. Maar wel de directheid ervan.

Ik las dat Kim-duk de film binnen de 2 maanden had geschreven, gefilmd en afgewerkt. Hij is dan wel een talent, maar misschien ligt het daar wel. Al is deze Pieta ook weer niet slecht, en val het gewoon tegen door de verwachtingen die ik heb in hem.

Dit moet zowat de minste Ki-duk Kim zijn die ik al zag. Niet dat het een slechte film was, maar de lat en verwachtingen liggen nu eenmaal hoog. Het niveau van pareltjes als Seom, Samaritan Girl, Bin-Jip en Bom ... bom worden hoegenaamd niet behaald. Pieta is een verhaal dat zich afspeelt in de marginaliteit van de Zuid-Koreaanse maatschappij. Een afperser (Kang-do), in opdracht van een geldschieter, gaat op hardhandige wijze op bezoek bij een aantal wanbetalers. Een goede afrospartij wordt niet uit de weg gegaan, want ook dat heeft zo zijn voordelen: (1) het doet namelijk deugd als je iemand kan afslaan, maar als (2) de staat er kan voor zorgen dat je ook betaald wordt, dan is dat leuk meegenomen.

Pieta is een grillige grauwe film geworden. Het onderwerp sowieso, maar ook de omgeving met armoede en veel rommel zorgt voor een mooie filmsetting. Mededogen en wraak, het zijn de twee emoties die geregeld terugkomen in de film, ook liefde en zelfopoffering. Kang-do is meedogenloos, maar wordt door de hereniging met zijn moeder gemoedelijker naar zijn klanten toe zoals bijvoorbeeld bij die jongen en zijn gitaar (mooie scène overigens). De relatie tussen Kang-do en zijn moeder is complex (liefde, vergeving en afwijzing) en zelfs extreem gewelddadig. De verkrachtingsscène was gruwelijk. Toch wordt er na een tijd een band gecreëerd en zie je dat het hem raakte wanneer zijn moeder naar beneden viel.
Ook dierenleed mag opnieuw niet ontbreken in de films van Ki-duk Kim, ditmaal was het een paling die het onderspit moest delven.

Het personage van Kang-do vond ik weinig overtuigend. Vreemd ook dat er nauwelijks verzet was van zijn slachtoffers. En dat geklets (in plaats van vuistslagen) deed me dan weer denken aan Ningen no Jôken (1959) . Een bizar einde ook, eentje die ik niet helemaal kon plaatsen. Al bij al een degelijke (en hoge) 3,0*, net geen 3,5*.

Dit is even andere koek dan Bin Jip of Spring, Summer etc. Best naargeestig inderdaad, maar ik vond het eerlijk gezegd ook geregeld zwart-komisch. Het ging soms zó over de top: de kersverse vader die zijn beide handen wil laten afzetten- kennelijk lucratief- maar nog één keer gitaar wilde spelen...en in plaats van een gevoelig liedje te spelen vervolgens een talentloze bak herrie maakt, of het uitje met "moeder" inclusief malle brillen passen en ballondieren, dat was toch moeilijk serieus te nemen en ik moest hardop lachen. En dat einde ook, man o man.

Daar tegenover staat ook wel de nodige smerigheid - ik weet niet wat "moeder" nu precies in haar mond stak, een keutel of zo, maar dat was wel even een ranzig moment- en ellende natuurlijk, het is dus een wat onevenwichtige maar daardoor ook wel vrij unieke film over moederliefde, wraak en berouw. Het vindt allemaal plaats in een vreemd maar fotogeniek universum van kleine werkplaatsen en kassen vol ouderwetse machines en rolluiken.

M'n tweede Kim. Misschien heeft het ermee te maken dat ik eerst Moebius zag en verder niet bekend ben met Kim's oeuvre, maar qua hardheid viel het me relatief mee. Paar scenes springen er wel uit, maar het is kinderspel vergeleken met de compromisloosheid van Moebius.

Wel een indrukwekkende film verder. Twee uiterst boeiende personages, zeer sterk geacteerd, lekker grimmige setting en een knappe neerslachtige sfeer. Enkel richting het einde schiet de film wat tekort, beetje voorspelbare symboliek en in tegenstelling tot sommigen vind ik juist de meer poëtische allures niet helemaal lekker uit de verf komen. Wel een ruime 3,5*.

Het heeft ook wel met het recente overlijden van Kim Ki-Duk te maken dat ik na 10 jaar weer eens een film van hem zie, al lag deze al wel een tijdje klaar. Ik gaf bij de elf die ik hiervoor zag maar liefst acht keer 3 of 3,5 ster. Twee keer was het meer, een keer minder. Zeldzaam stabiele regisseur qua boordeling eigenlijk. Altijd interessant, maar ik ben er zelden echt helemaal weg van. Zijn thema's zijn vaak hetzelfde, de toon verschilt ook weer niet zoveel. Omdat alle films die ik tot nu toe zag van voor zijn onderbreking in 2009 en 2010 waren had ik me voorbereid op een stijlbreuk, omdat Kim Ki-Duk nogal overhoop lag met zichzelf en de wereld. Dat is Pieta niet. In veel opzichten vintage Ki-Duk. We zien weer oedipus terug er is weer de tegenstelling tussen intimiteit en geweld en perverstiteit.Terwijl ik de indruk kreeg dat de film destijds meer omstreden was. Ik vind dat erg gek.

Je kunt hooguit stellen dat Pieta wat helderder is. Wat voorspelbaarder kun je het ook noemen. De symboliek en moraal in deze film leent nogal stevig uit het Katholicisme (niet voor het eerst, maar in deze film is het veel meer de hoofdzaak) en is het is misschien daardoor dat de film wat rechtlijniger voelt, ook de kritiek op kapitalisme en geld is niet erg subtiel en al vaak gedaan. Het maakt Pieta minder mysterieus en exotisch dan een aantal van zijn eerdere films. Tegelijkertijd werkt de film eigenlijk weer beter in de moralistische parabel-achtige vertelstijl van Kim Ki-Duk. De film voelt nergens aan als een fel-realistische slice of life.

Misschien is het ook wel een beetje de setting. Dat is hier een stedelijke achterbuurt, haast een sloppenwijk en niet zoals in sommige van zijn films een sprookjesachtige afgelegen plek. Ik hou daar wel van, maar ik denk dat voor sommigen de film minder lucht geeft. Als het decor ook grimmiger is, kun je niet vluchten.

Pieta heeft plus en minpunten. Plus is dat de film erg evenwichtig is voor Kim Ki-Duks doen. In verschillende films zijn er losse scenes of elementen die me heel erg aantrekken of heel erg afstoten. Min is dat de film me minder uitdaagt en stof tot nadenken geeft. Ik heb geboeid gekeken, maar een hele diepe indruk maakte het niet. En daardoor kom ik alweer op 3,5 uit en kan ik hooguit zeggen dat dit net aan linkerrijte Kim-Ki-Duk is voor mij.

De genadeloze woekeraar Gang-Do [Lee Lung-Jin] blijkt over een geweten te beschikken wanneer de mysterieuze Mi-Son [Min-soo Jo] zich aan hem opdringt en hem ervan probeert te overtuigen dat zij zijn moeder is. Gang-Do grijpt elk middel aan om zijn gevoelens te onderdrukken, maar Mi-Son blijkt even volhardend in haar pogingen om hem tot inkeer te brengen. Begint sterk met enkele aangenaam zieke confrontaties met schuldenaren en Mi-Son maakt indruk, maar het gedrag van de twee hoofdpersonen is moeilijk te doorgrond en steeds moeilijker te slikken.

Bijzondere film, maar wel constant boeiend. Beetje rare kadreringen vaak maar soms ook erg sfeervol. En het einde is zelfs erg mooi. Geen film die echt meeslepend is (daar is de plot te raar voor, idem de personages) en de film is meer om de inhoud en om een soort sprookje/parabel/Bijbelse vertelling te tonen. Dus ook geen film die onder de huid kruipt en ook niet werkt op het punt om echt mee te gaan in de gevoelens van de hoofdpersoon en het inzicht dat hij krijgt richting het einde. Maar wel een film die intrigeert met een goed tempo en momenten die een kijker bijblijven. 3,5*.