Only God Forgives (2013)

Jij kan heel selectief quoten Reinbo. Als je verder leest heb ik het over het GROTE SUBPLOT. Ik splits het nota bene uit over drie verhalen! Waarbij ik het een niet belangrijker maak dan het andere. Maar dat schijnt niet genoeg te zijn. Nu moet ik van de toppers van MovieMeter de film NOG eens kijken, vanuit het het oedipuscomplex van Julian. Want dat gaat wonderen doen!!!!

Nou zodra ik hem in huis heb, zal ik hem weer kijken. Hij duurt gelukkig geen drie uur.

Wel in mijn beoordeling, en die probeer ik hier te verdedigen, net zoals jij met jou hoge score doet.

Dat denk ik niet, met die instelling.. je staat er niet echt voor open. We geven enkel aan dat er meer aan de hand is in OGF.

Ik heb het over de benadering. Jij pikt duidelijk het misdaad/wraakverhaal als hoofdplot. Het hele Julian verhaal zie je als subplot. Doe nou niet alsof dat niet zo is.

Dat idee heb ik ook. Ik heb een knap gemaakte fraaie gestileerde film gezien, maar niet meer dan dat. Ik vrees dat ik de film niet goed begrepen heb.

Maar los daarvan ben ik het wel met Wimnoot eens wat betreft het oedipuscomplex van Julian. Het zit er nogal plat in verwerkt. En dan nog kan mij zo'n Freudiaans motief niet veel schelen als ik de film verder maar matig vind.

En ik heb het idee dat er heel wat hineininterpretiert wordt, maar wellicht stap ik van dat idee na een tweede kijkbeurt.

Neem dan dit bericht van Ramon K in het achterhoofd. Vind ik een van de meest treffende opmerkingen in deze hele topic.

De droomsequenties met lange rode gangen verwijzen in dat opzicht wellicht naar Goslings zoektocht naar de baarmoeder.....

Aan de vormgeving en de stijl van Drive moest ik heel erg wennen, maar na de tweede kijkbeurt begon ik steeds meer van die film te genieten. De herbekijkfactor van Drive is bij mij zo hoog dat ik hem wel elke week kan kijken. En ik denk dat dat bij Only God Forgives ook gaat gebeuren.

Deze film is ook weer zo ontzettend sfeervol en prachtig vormgegeven. De letterlijke en figuurlijke donkere kant van Bangkok draagt daar aan bij. De karakters en de achtergronden van worden niet echt uitgediept, maar toch kreeg ik een band met ze. Dat komt met name door de uitstekende acteerprestaties.

Gosling doet het weer geweldig als het stille en sterke type en ook de agent Chang is geweldig. Ik vond alleen de moeder wat irritant en was dan eigenlijk ook blij toen die vermoord werd.

Ik heb echt genoten en ga deze van de week weer eens kijken!

Dat nummer wat trouwens als laatste door de agent werd gezongen.. Was dat My Way? Zo klonk het in mijn oren iig

Only God Forgives zal vast wel vaker worden vergeleken met Drive, een film die ik pas na een 2e kijkbeurt echt ging waarderen. Wie weet geldt dit ook wel voor OGF, want ik ben er niet echt door weggeblazen. Op gebied van sfeer (camerawerk, soundtrack, camerawerk, editing) zit de film gewoon heel goed in elkaar en Gosling zet wederom een sterke rol neer, maar daartegen is het wel een zeer trage, ietswat overschatte film. En nee, ik had geen actievolle wraakfilm verwacht, want ik had me vooral al een beetje ingelezen nadat Drive me destijds tegenviel omdat ik met de verkeerde intenties ging kijken.

Ik heb me overigens wel gestoord aan de rol van die moeder, wat een vervelend mens zeg. Het was dan ook wel bevredigend dat ze nog dood ging op het einde. Uiteindelijk is OGF wel een goede voldoende waard, er valt genoeg te genieten aan de film. Misschien ooit eens herzien voor een eventuele verhoging.

Voor nu een (kleine) 3,5*

Prachtig geschoten film...vette sound tijdens sommige stukken van de film..

Ik sta wel een beetje met lege handen aan het einde van de film.....niet helemaal tevreden..misschien is dit mijn film niet echt....

Toch zeker mijn waardering waard!!!!

Ja. Ja. Dit is toch wel een hele fijne. Even laten bezinken en morgen een uitgebreidere review. Zo eerst De Mart kijken.

wat een waardeloze kutfilm is dit zeg ik heb hem afgekeken maar vraag niet hoe

Hoe dan?

Ja hoe dan?

Leuk! Humor om te lachen .

Tja, van zulke 'waarderingen' zonder toelichting word je wel eens simpel.

Sterker nog, door zo'n clifhanger raakt je toch nieuwsgierig. En het is toch ook niks anders dan een roep om aandacht. Ben overigens oprecht geintereseerd in hoe en waarom het zo waardeloos zou zijn. En bovenal met welke verwachting er aan de film begonnen werd. Vermoed dat daarbij uitgegaan werd van een verkeerd verwachtingspatroon.

@Reinbo

Ik had de opmerkingen van Ramon K. al gelezen. Ik weet niet goed wat ik me precies voor moet stellen bij "deconstructie van het wraakgenre". Dat hij geen wraak wil nemen en er een soort strijd om de liefde van de moeder plaats heeft, had ik wel door. De vraag is wie de moeder representeert, lijkt me als we het toch hebben over symboliek en surrealisme.

Het surrealisme is me dus duidelijk ontgaan. Misschien kunnen jullie dat nader uitleggen, want het klinkt wel interessant en heeft zeker een meerwaarde voor de film.

@Badalamenti

Jouw verklaring van de symboliek van het gangenstelsel is interessant. Zo krijgt het zeker een Freudiaanse lading.

Ik vraag me af hoe we de titel moeten verklaren. Misschien een Bijbelse verklaring.

...zonder bloedstorting geschiedt er geen vergeving" (Hebreeen 9:22)

en daarmee misschien een verwijzing naar Kain en Abel en symboliseert de moeder Eva. Maar dat is wel tricky en nu dreig ik zelf te hineininterpretieren

De deconstructie van het wraak genre zie ik in de set up, die start als een wraakfilm, maar vervolgens ontspoort. Julian wil geen wraak nemen en de antagonist neemt de rol van wreker over. Het genre wordt uitelkaar getrokken en er wordt een nieuwe orde aan gegeven.

Daarnaast hebben de scenes in de rode gangen met de zwarte gaten toch wel een hoog surrealistisch gehalte. De manier waarop de diverse personages opdoemen en weer verdwijnen lijkt ver verwijderd van realisme. Ook wanneer je de film bekijkt vanuit Julian die geen wraak wil nemen en zich niet wil schikken in de wens van zijn moeder (en eigenlijk in navolging van zijn broer zich wil onttrekken uit zijn status quo), kun je je afvragen of het verhaal zich in de realiteit afspeeld of een droom is. Eentje waarin Julian een externe wreker oproept om hem te bevrijden. Vorm en inhoud geven veel aanwijzingen richting het surrealisme. Ook Badalamenti's opmerking in deze is interessant.

Bovenal een realistische benadering van het narratief geeft geen bevredigende antwoorden. Zo blijkt ook uit het grote aantal telleurgestelde reacties. Lijkt me dan ook sterk dar Refn het wel zo bedoeld zou hebben. Daarvoor is ook zijn vorige werk te symbolistisch.

@Reinbo

Thanks. De vraag blijft wel over waar het surrealisme op doelt. De externe wreker kan je als een goddelijke entiteit beschouwen in jouw analyse. Een bevrijder. En dat verklaart de titel dan ook.

Mijn vage verwijzing naar Kain en Abel houdt misschien ook stand, omdat god het offer van Kain niet aanvaardde en wel dat van de onschuldige Abel. Abel werd het symbool voor de toekomst in bijbelse zin. Het verhaal komt zowel in de bijbel voor als in de koran, kan zijn dat het verhaal een parallel is naar de huidige samenleving, zijn toekomst waar van beide kanten offers worden gevraagd.

Vaag, maar wel een overweging waard.

Wat een vreselijke film.

Zojuist herzien..

5.0*

Prachtig in beeld gebracht, dat moet gezegd. De geforceerde traagheid irriteerde me echter al gauw. Op mij kwam het allemaal wat pretentieus over.

Only god forgives stelt ons voor aan een minimale storytelling, er wordt zelfs minimaal in gepraat en leunt op het publiek zijn geduld en laat zich pas op het einde een beetje duidelijk worden. als kijker moet je zo veel aandacht besteden aan het plot, of liever elke frame, dat misschien delen van het plot onthuld. Bovendien geeft de film nooit een gladde running scene maar is samengesteld uit korte fragmenten, waar een of twee actie scenes, of happenings, langzaam worden gespeeld, met weinig woorden en zo mysterieus als het maar kan om de plot onthulling op te slaan tot het einde. dit geeft het publiek niet een kans om lekker achteruit te zitten en te genieten van de film, waardoor ze de film uiteindelijk wel hebben gezien maar niet hebben meegemaakt.

het idee en de setup voor de film was prima, en een verfrissend iets om te zien, maar helaas overdreven. Het resultaat was iets unieks en weg van de trend van de eenvoudige in-your-face films, Maar het werd het andere uiteinde van het extreme en kreeg het ernstige nadeel niet goed gevolgd te kunnen worden door het publiek waardoor je ook geen 'band' kon krijgen met de film.

Zo bijzonder was het allemaal niet , erg wazig meer. Wat goede actie momenten erin die de film overeind houden.

Drive. Toch wel voor mij één van de grootste verrassingen van de afgelopen jaren. Ik keek dan ook erg uit naar deze nieuwste van Refn die nog gestileerder leek. Maar toen enkelen die films als Spring Breakers hoog waardeerden ook deze, om haast dezelfde punten, ook sterk waardeerden begon ik te twijfelen.

Ditmaal kiest Refn voor Bangkok. We volgen een man die Amerika ontsnapt is en hier in het criminele milieu zijn geld verdient. Als zijn broer wordt gedood moet hij zijn broer wreken. De vraag is: lukt dat? Daarmee geeft Refn een bijzondere inhoud over een man die twijfelt, een man die zich niet thuis voelt in het milieu waarin hij verkeert. Voor mij is deze film echter niet zozeer een film over Oedipus, Freud of eender welke wraak dan ook, maar eerder een statement van Refn over de nieuwe verhoudingen in de wereld. Het Westen dat een tijdlang haar gang kon gaan, dat sterk lijkt en een grote bek heeft, dat anderen ongestraft kon misbruiken. Die tijd is voorbij, Azië slaat van zich af en zelfs diegenen die niet willen vechten worden onschadelijk gemaakt. Neen, Azië wordt onze nieuwe overheerser zoals wij jarenlang daar mensen hebben uitgebuit.

Maar goed, die inhoud is leuk voor het babbelen na de film, wat echt opvalt is het audiovisuele. De film kent net genoeg narratieve drive en intrigeert net voldoende om de aandacht er bij te houden; de beelden doen de rest. Refn werkt heerlijk met kleuren (enkel blauw, groen en rood trouwens) en maakt zo prachtig verstilde beelden – moderne kunst haast dat doet denken aan Mondriaan. Lange shots, goed gekadreerd en je merkt dat overal over nagedacht is voor een juist evenwicht. Overigens vond ik de buitenscènes, ook overdag, zowaar nog mooier. Perfect wordt de broeierige sfeer van de urbane jungles in Zuidoost-Azië weergegeven. Met de louche winkels, straatventers, etenstentjes langs de weg en de temperatuur die zelden onder de 20 graden komt. Je waant je direct in die tropische sferen. Verder is de score erg sterk, vooral in de vechtscène en de allerlaatste scène als de muziek invalt waar je een slaggeluid van een kapmes verwacht.

De acteurs helpen soms ook. Gosling is uitstekend als stille man, beter nog dan in Drive. Zijn mimiek en gebaren laten hem echt leven. Je merkt zijn twijfel, je merkt zijn ontevredenheid. Die is geen acteren maar één zijn met je personage. Ook Pansringarm is heerlijk - geen echt mens uit onze wereld maar eerder iemand die zo uit een prent van Tarantino komt wandelen. Wel is hij altijd eng en bevreemdend, precies wat wordt verwacht voor die rol. Verder zijn de Thaise meisjes mooi (zeer zeker Mai) en valt enkel Scott Thomas echt door de mand. Ze is nooit geloofwaardig als drugsbaas, ze is nooit oprecht als ze vuil spuit uit haar mond. Ze lijkt zich totaal niet op haar gemak te voelen in die krachtige rol. Dit is het tegenovergestelde van Gosling: je ziet iemand acteren en nooit echt zijn.

Nee, even was ik bang op een nieuwe Spring Breakers, maar Refn voldoet volledig aan de verwachtingen. Inhoudelijk sterk, visueel zo goed dat er genoeg momentjes van genot inzitten en interessant genoeg voor daarna. 4,5*.

Bijzonder stukje film met veel beelden en weinig woorden. Echt een rol die voor Gosling op het lijf is geschreven.

Beelden van het duistere Bangkok met nietszeggende personen in een donker decor met rode en groene tinten.

Na het kijken dacht ik echt in de zeik te zijn genomen. Het plot lijkt er naar te verwijzen dat je een snelle en harde misdaad film tegemoet gaat.

Door enkele zeer bijzondere scenes waar met martelingen verhaal wordt gehaald komt de misdaad factor zeker goed uit de verf. Het drama speelt zich af omtrent de rol van Julian die zich in het criminele milieu niet thuis lijkt te voelen. Zeker heeft hij geen boodschap aan de opdracht van zijn moeder. Zijn worsteling tussen de wens van zijn eigen persoon en die van zijn moeder maakt het ijzersterk.

Bij mij maakte de film pas echt indruk na de dag van het kijken. Hij is bij mij toch blijven hangen en dat maakt een film toch enigszins bijzonder.

Over het idee of dit een wraakfilm is of niet. Lijkt me eigenlijk heel duidelijk van wel. Maar je wilde argumenten prima.

broer 1 dood meisje=> vader neemt wraak en dood broer.

vader dood broer 1 +> mamma neemt wraak en probeert agent e.d te doden.

mamma doe moordpoging => agent neemt wraak en probeert zo n beetje iedereen te doden vooral mammie.

Agent gaat mensen doden => ryan(broer2) probeert soort van wraak te nemen maar durft niet echt of wil niet echt en dood slechts 1 man. => agent weer boos, gaat verder met wraak etc.

Maar je hebt gelijk, er komt totaal geen wraakgevoelens in de heel de film voor??