Only God Forgives (2013)

Geen garantie, maar je snapt natuurlijk dat de algemene bioscoopbezoeker niet zit te wachten op dit soort films. Het is -vooral op narratief vlak- geen film voor de massa. Dit zijn elementen die vooraf al bekend waren bij deze film, net zoals het geweld in de film. Dat mensen die de film dan kijken en weglopen omdat ze erachter dat dit helemaal geen typische bioscoopfilm(popcornvermaak) is en dan bedrogen uit komen. Als je "research" doet naar deze film weet je precies wat je kan verwachten.

Zo vol als de zaal gisteren was zal het vast ook niet meer worden bij deze film. Gisteren kwamen alle pashouders die lekker een film wilden kijken met een gratis hapje en drankje. Zonder dat ze eigenlijk wisten waar ze naar gingen kijken. Helaas...

De synopsis vertelt het verhaal beter dan de film inderdaad. Helaas zullen veel mensen inderdaad alleen naar de synopsis kijken en dan de zaal instappen. Jammer dat "Jan Modaal" soms zo naïef is.

Waarom is dat jammer? Niet iedereen is filmliefhebber of - kenner. Sommige mensen willen gewoon enkele uurtjes ontspannen na een week hard werken. En neem het hen eens kwalijk.

Ook jammer voor zichzelf, omdat ze dan vooral zichzelf tekort doen, blind een film instappen en daar een tientje voor betalen.

Mja, ik heb ook research gedaan over de film en hij viel mij ook tegen. Misschien had de regisseur maar beter zijn best moeten doen.

Dan is het een kwestie van smaak natuurlijk. Maar dit gaat ook meer om het weglopen. Ik zie ook vaak genoeg matig tot slechte films in de bioscoop, maar dan loop ik ook niet weg. Ik zit liever een slechte film uit dan dat ik voor een kwartiertje bios de stad in ga.

Het is niet altijd even gemakkelijk in te schatten, vooral de filmliefhebbers die zo aan narratief hangen. Wat dat betreft veel te variabele factoren.

Only God Forgives,

de nieuwste Refn film met Ryan Gosling opnieuw in de hoofdrol na het meesterlijke Drive is een mix geworden tussen Refn 3 laatste films: Bronson, Valhalla Rising en Drive

Only God Forgives gaat over de amerikaan Julian die in Bangkok een boksschool runt, maar eigenlijk gewoon een drugsbaron is samen met zijn broer. Wanneer deze broer vermoord wordt is Julian de aangewezen persoon hem te wreken voor zijn eigen eergevoel maar vooral voor dat van zijn moeder. de persoon verantwoordelijk voor deze dood zal moeten boeten

De film is een zeer herkenbare film waarbij de stijl van Refn geweldig tot zijn recht komt in de stad Bangkok, het gebruik van kleur zoals zovaak in de films van Refn gebeurt is werkelijk prachtig. de dromerige sfeer die hiermee wordt gecreëerd werkt in deze film erg goed. Het is namelijk een film met veel droomelementen van de hoofdrolspeler. Gosling speelt weer dezelfde rol, een zwijgzame man die woede opkropt en enorme emotie-uitbarstingen kan hebben. Echter is de relatie tussen de moeder van Julian en Julian interessant, ook het gebruik van de politiecommissaris die volgens mij weer is dan enkel de baas van een korps vormt zeer interessante punten om verder uit te pluizen tijdens meerdere kijkbeurten.

Ik ben het daarom ook helemaal niet eens met het feit dat deze film nauwelijks narratieve elementen bevat, de film is qua verhaal juist erg straight forward en duidelijk op het eerste gezicht, het ligt namelijk veel gecompliceerder dan dat.

Het gebruik van geweld en bloed, waar Refn om bekend staat is ook hier erg veel van aanwezig, voor mij staat het echter prima in dienst van het verhaal en het is niet zo dat dit andersom is in mijn ogen. Tuurlijk is er veel geweld aanwezig en zijn er veel dingen die je kan zien als acties om publiek te schokeren maar goed, ik kan me wel voorstellen dat je het zo kan zien. Ik vind het zelf echter voor het grote deel in dienst staan van het verhaal, de manier waarop dit geweld wordt gebracht is wel erg goed gedaan. Voornamelijk de vechtscene heeft een geweldige aanloop. Ook de bijzonder zwarte humor kon ik goed waardere

Only God Forgives is een stijlvolle crime-thriller geworden met erg veel geweld zoals we van Refn gewend zijn, het is voor mij een minder mystieke ervaring geworden als Drive maar zeker een film die ik nog vaak zal zien, een dikke 4,5*

"Wanna fight?"

Ik heb het even een nachtje laten bezinken en ik vind het nog steeds een mooie ervaring. Ik zie deze film echt als de spirituele opvolger van Drive met dezelfde: regisseur, acteur, componist, pacing, de surrealistische droomwereld en de spaarzame vlagen aan keiharde geweld.

De locatie van Thailand werkt prima, zeker met alle onzedelijkheid die je ziet. Regisseur Nicolas Winding Refn neemt je bij de hand en leid je zo door de surrealistische Thaise onderwereld. Tijdens het kijken van de film voelde het voor mij aan als een soort van koortsachtige droom vol verderf waaruit niet meer is te ontsnappen.

Qua verhaal is het misschien dun, maar dat was Drive ook. Dit wordt ruimschoots goedgemaakt met de production design, over elke shot is wel goed nagedacht. Hierbij was ik erg gecharmeerd als Ryan Gosling voor de zoveelste keer weer eens in de leegte keek tegen een felrode (tijger?)achtergrond. Visueel is het dus erg top te noemen, ook de manier waarop er soms met je gedachten gespeeld wordt. Een beetje mindfuck werkt hier prima en dit hield mij als kijker scherp.

Om de korte, doch krachtige geweldsuitbarstingen al helemaal niet vergeten. Hierbij is duidelijk te merken dat dit volledig ondergeschikt is aan het verhaal en het niet zomaar goedkope effectbejag is.

Wat betreft de cast heb ik niks aan te merken. Gosling mag weer het zwijgzame type spelen die rechtvaardig is. Kristin Scott Thomas doet het fenomenaal als bitchy moeder, de scène tijdens het diner was echt een geweldig schouwspel. Vithaya Pansringarm is een intrigerende bad guy en is meer een man van geen woorden, maar daden en dat is zeer duidelijk te zien in de manier waarop hij letterlijk korte metten maakt met zijn vijanden. De sensuele Yayaying Rhatha Phongam doet het prima als eye candy.

Al met al een zeer stijlvolle film die tot in de puntjes is verzorgd en dan vergeet ik nog bijna Cliff Martinez te noemen die ook hier weer een ijzersterke score aflevert. Deze film moet je gewoon beleven, ga er met een open mind in en je bevindt je voor 90 minuten in een totaal andere wereld.

4,5 Sterren.

Mooie shots hoor, maar ik zag toch vooral het pretentieuze van de regisseur. Een poging tot mystiek. Maar de film raakte me niet. En met de spanning in het verhaal wil het ook niet echt lukken. Ik hoopte nog op een mooie clash met scott-thomas, maar helaas. Scott-thomas speelt geweldig, dat dan weer wel. Al met al viel het me tegen. Veel van verwacht maar de film ging (imo) als een nachtkaars uit. Dat gevoel.

Genieten, gewoon puur genieten. Al was ik volgens mij de enigste.

Zie: De Site >> Gebruikers >> Slechtste bioscoop ervaring(en)

IJzingwekkende verwarrende pure Cinema, waarbij de halfvolle zaal ook nog eens deels leegliep. Sommigen rennend....

Ik snap dat echt niet.

Verwachten die nu serieus één of andere blockbuster?

Of gaan ze zonder ook maar iets te weten blind naar zo'n film?

Een uitgebreider stukje. Wel van de iPhone, dus vergeef mijn typo's die haal ik er morgen nog wel uit.

Allereerst wil ik aangeven dat ik Ryan nogal miscast vond. Zijn rol heeft te veel overeenkomsten met Drive, waardoor het lastig is de associatie met die film los te laten. Te meer omdat het juist een totaal andere rol en film is. Eentje die veel dichter bij Valhalla Rising en Pusher staat dan het romantische Drive.

Aan de andere kant is het wellicht brwust gedaan, want ik had daardoor zeker het eerste half uur moeite met partij kiezen. Want het morele gelijk lag niet bij de progatonist, maar bij de man in het zwart. Sterk. Kan niet zo snel ern andere film noemen die de conventies zo omdraait en je langzaam naar de 'tegenpartij' doet verschuiven. Verder is het uitermate sfeervol en prachtig gefilmd. Welhaast een stomme film met weinig dialoog, waarin alles met beeld helder uiteengezet wordt. Associatisch met Lynch had ik niet echt op verhalend vlak, daar is immers altijd duidelijk wie goed of slecht is en zit de mystiek in het plot, dat hier juist zo klaar als een klontje is. Op visueel vlak deed het er natuurlijk wel aan denken met de kralengordijnen. En surrieel aanvoelende zangpartijen. Blue Velvet, Wild at Heart, MHD. Welke Lynch heeft dat eigenlijk niet? Maar aan de andere kant is zoiets natuurlijk typisch aziatisch.

Anyway, ik vond het een bijzondere en sfeervolle film, waar ik even nodig had om Gosling los van zijn vorige rol te kunnen zien. Had daarom liever een ander acteur gezien. Dikke pluim voor Scott Kirsten Thomas, die een geweldige moeder neerzet. Een film die zich leent voor vele herzieningen en vast steeds beter wordt.

Ps. Leuk te zien hoe de twee studenten naast mij niet wisten hoe snel ze de zaal moesten verlaten toen het martelken begon. Altijd fijn te zien dat film zoveel los kan maken. Minpunt was dat de projectie volgens mij niet 100% scherp was. Maar dat maak ik thuis wel goed.

Ik den dat 75% zich nauwelijks voorbereid en geen idee heeft waar ze heengaan. Draait in Pathe, dus waarom zou het geen gewone knokfilm zijn? Hij heeft mij tenslotte ook verrast.

Was ook de bedoeling maar omdat Luke Evans scheduling conflicts had heeft Refn persoonlijke vriend Gosling opgetrommeld.

Je kan het ook overdrijven, zo erg mannelijk ziet ze er nou ook weer niet uit .

Ik heb toch geschreven dat mijn iPhone typo's maakt

Maar jij weet natuurlijk wel wat voor soort film je kunt verwachten van Nicolas Winding Refn.

Ja, maar ik ben ook niet de doorsnee bioscoopbezoeker. Kan me prima voorstellen dat men hier op grond van de poster of trailer heengaat en zich vervolgens stukbijt op de film.

Sfeer is weer geweldig, het geweld weer kei en keihard, Gosling overtuigd nogmaals als zwijgzame "held" en de "bad guy" is gewoon bad-ass en creepy. Toch is dit geen tweede Drive, die had veel grotere impact op mij, waarschijnlijk door locatie en muziek.

Ha, hier ook. En hij was al slecht gevuld. Ik denk dat het gaat om stapvolk dat gewoon lukraak de bioscoop in wandelt en op de eerste de beste coole poster afgaat.

Als je het op basis van ethiek bekijkt maar niet op basis van welke kant ik kies. Voor de rest heb je gelijk, al heb ik daar voor mijn standpunt geen boodschap aan.

Vind Pansringarm, ondanks zijn beroep, helemaal niet vrijuit gaan overigens. Voor hem tellen diovertredingen" des te zwaarder. Al is bad guy misschien wel een verkeerde keuze aangezien de lijn tussen goed en kwaad in OGF helemaal niet bestaat.

Dat is net mijn punt. Jij (en vele anderen) kiest ten onrechte de kant van de blanke westerling. Terwijl ethisch gezien dat volledig fout is. Ethiek zou je moeten leiden, niet de culturele raciale overeenkomst. Refn heeft je in de val van oppervlakkige herkenning laten lopen.

Pansringarm is niet fout, ook al draagt hij zwart. Hij is hier de wreker die de bad guys pakt, waar we zo gewend zijn dat de blanke cowboys en vigilantes die taak op zich nemen. De eerste moord is op de hoer/dochter, de wraak daarom volkomen terecht.

Bekijk de film de volgende keer vanuit Thais/Aziatisch perspectief en je zult zien dat het veel vloeiender en logischer loopt. Want het is in wezen een simpele wraakfilm, enkel de rollen zijn omgekeerd.

Je zou op het eind zelfs kunnen stellen dat Gosling gespaard wordt, en dat maakt Pansringarm een beetje tot god. (Hoewel je ook kunt argumenteren dat hij naar ratio van zijn wandaden gestraft wordt en er dus geen sprake van vergeving is.)

Enorme tegenvaller. Keek na het meesterlijke Drive al ruim een half jaar uit naar Only God Forgives. Maar wat dé film van 2013 had moeten worden kon helaas bij lange na niet tippen aan voorganger Drive.

Wel heeft Only God Forgives gelukkig haar momenten. De 'Wanna Fight' scene waarin ook Cliff Martinez met zijn muziek nadrukkelijk om de hoek komt kijken, is daarvan vermoedelijk het beste voorbeeld. Ook de manier waarop Refn Bangkok in beeld brengt en als het ware een personage maakt van de stad is ronduit sensationeel.

Dat telt echter allemaal nauwelijks als een film geen hart heeft. Geen personage om met mee te leven. Dan worden die geweldsexplosies die in Drive nog als een mokerslag aankwamen ineens flauwe trucjes om te shockeren. Daar komt nog eens bij dat het woord pretentieus wel erg op Only God Forgives van toepassing is. Refn draaft echt door qua stijl, waardoor praktisch iedere scene bedacht aanvoelt.

Doodzonde want het wraakverhaal had samen met de puike cast, het broeierige Bangkok en de geweldige soundtrack toch alles in huis om Only God Forgives ook weer uit te laten groeien tot een modern meesterwerk.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Only God Forgives (13 juni)

Heerlijke film weer van Refn. Bij de start van de film al weinig mensen in de zaal. Halverwege nog minder. En om me heen mensen die wakker gemaakt moesten worden bij het einde. En dan om je heen horen dat ze niet snappen hoe iemand zo'n film kan maken en hoe slecht het wel niet was. Was volgens mij uiteindelijk de enige die het helemaal geweldig vond dus het enige wat ik niet begrijp waren alle medebezoekers van de film.

Jullie denken wel erg makkelijk en gaan er vanuit dat iedereen op de planeet filmexpert is. De meeste mensen kijken een film echter puur voor ontspanning. Volgens mij heeft het grootste gedeelte van de bioscoopbezoekers nog nooit van Refn gehoord.

Je kan het zelfs nog omdraaien ook: Hadden jullie de film ook zo goed gevonden als je niet met de verwachting erin was gegaan dat het de nieuwste van Refn is? (Waarschijnlijk wel, maar daar valt ook over te discussiëren.)