Only God Forgives (2013)

Ontzettend saaie film. Weinig dialogen (zoals je gewend bent bij 'Drive' ook met Ryan Gosling) en nauwelijks verhaal. De film bestaat uit vage scenes zonder dialoog (wel met mooie plaatjes), als je er naar kijkt denk je dat zowel de regisseur als Ryan Gosling zware autisme hebben.

Geen moment in deze film is spannend/aanstekend/interessant. Het is meer een film bedoeld als 'kunst' door de plaatjes, maar maak dan een indy en geen grootse Hollywood film.
De enige scene die ik van deze film kan herinneren is waar de grote Thaise baas sate-spiesjes door de armen en benen van zo'n gast jaagt. Ook het Thaise hoertje May is nog wel het bekijken waard.

Alleen kijken als je een filmpje op wilt zetten voor op de achtergrond voor de gezelligheid terwijl je eigenlijk iets anders aan het doen bent.

Waarom zie je dit als een grootse Hollywood film? Het is een Frans-Deens-Thais-Amerikaanse coproductie met een budget van nog geen 5 miljoen dollar.

Wazige film, normaal vind ik Aziatische films wel goed om te zien maar deze viel dus echt tegen..

Helemaal met moeite afgekeken ,..

1.0

Refn maakt te schokkende films voor Hollywood.

Nee, dit was niet mijn ding. Alsof ik zat te kijken naar een schilderij waarvan de verf nog moet opdrogen. En toen het eenmaal zover was had ik niet echt het idee dat het een kunstwerk was geworden. Vaag en traag.

Na "Place beyond the Pines" en "Drive" met Ryan Gosling had ik goede verwachtingen van deze film. Kwam helaas niet echt uit. Vage film met ook wat vreemde bloederige stukken tussendoor. Wel de acties van de thaise agent kunnen waarderen al deed hij me meer denken aan een ouwe zwaardvechter uit het spelletje Street Fighter.

helemaal mee eens !

Weet niet zo goed wat ik moet denken van deze film. Sommige stukken goed maar algemeen vaag en niet vaag genoeg om weer goed te zijn. Vond stukjes met boze mama wel weer oke. 3 sterren voor t algemeen beeld.

Ha! Hij had me bijna beetgenomen, die Lynch! Ja, er wordt beweerd dat Refn deze film geregisseerd heeft; nee, dit speelt zich niet af in één kamer; en nee, konijnen nemen niet de hoofdrollen in beslag. Maar hij heeft mij mooi niet weten te misleiden! Dit is ontegenzeggelijk de geestelijke opvolger van Rabbits! Personages die eindeloos voor zich uitstaren, en die reeks slechts onderbreken om (i) een uitspraak te doen die niet past binnen de context en waar vaak ook geen touw aan vast te knopen valt, of (ii) op een maffe, onvoorspelbare wijze te handelen? Check. Vreemde, vaak overdreven mysterieuze muziek die totaal niet bij de scènes past? Check. Lynch' typisch absurdistische en donkere humor? Check. Hij laat nota bene zijn hoofdpersonage binnen 15 minuten volledig in elkaar geslagen worden onder begeleiding van energieke, ietwat pretentieuze muziek en de ingewanden van zijn eigen moeder betasten! Het gebruik van veel rood? Check. Voor de paar twijfelaars die nog overblijven heeft hij zelfs nog een karaokescène toegevoegd ter verwijzing naar zijn gelijksoortige scène in Blue Velvet! En dan het einde - volstrekt absurdistisch, en er is geen touw aan vast te knopen! Hij heeft er erg lang over gedaan om na Inland Empire een nieuwe film te regisseren, maar hij bewijst hiermee hiervoor zijn redenen gehad hebben. Dit is namelijk Lynch' meesterwerk. Als een satire van pretentieuze arthouse-films is deze film echt onovertroffen. Ik heb lang getwijfeld, maar het werkelijk hilarische einde heeft me overtuigd: deze film verdient vijf sterren. Briljant! En met stip op nummer 1 in mijn top 10.

Oké - nu wat serieuzer. Refn doet heel hard zijn best om een unieke, briljante film te produceren, maar voor mij werkte het gewoon niet. De bovenstaande "recensie" was uiteraard satirisch bedoeld, maar er zit wel een kern van waarheid in: de film is zó gekunsteld dat ik meermaals in de lach schoot. De enorm lege, absurde en ongeloofwaardige personages, de belachelijke dialogen, en dan nog die ridicule soundtrack ... het werkte serieus in op mijn lachspieren. In visueel opzicht is de film wel erg verzorgd, en de film ziet er ook zeker niet slecht uit, maar het werkte gewoon niet. Voeg daar een aantal irritante en onsympathieke personages aan toe (en ik doel hier vooral op Billy en Crystal), en je hebt een film waar ik gewoon niet veel mee kan. 2*

Animosh voor beide posten!

Geweldige wraakfilm van Refn, extreem gestileerd en gewelddadig, met een schaapachtige Gosling die een kunst maakt van lege blikken en onderkoeld acteren. De "cop", een soort wraakengel (of God zelf zoals ik las), beslist over leven en dood, vergeeft degenen die schuldbewust zijn en eerlijk, en vermoordt de leugenaars en verraders. Die scenes zijn vrij heftig-zoals ook in Drive uit het niets extreem geweld werd gebruikt zo is dat ook nu het geval.

De acteurs zijn verder ook prima, met een redelijk bizarre rol van Kristin Scott Thomas, en de soundtrack die hier niet door iedereen wordt gewaardeerd vond ik juist geweldig- super sfeervol, duister, en dan soms met die cheesy karaoke-liedjes tussendoor. Maar vooral visueel is het indrukwekkend wat Refn laat zien. Misschien kun je hem met Noë vergelijken -overigens bevestigd door Refn zelf, Noë stond in de eind-credits- en een beetje met Kubrick. en ik moet Animosh wel gelijk geven dat de droom-sequence (rode gordijnen, tsja) wel erg Lynchiaans was. Maar Refn geeft er een typische draai aan en weet op deze abstracte thriller zijn stempel te drukken.

Als Stanley Kubrick en David Lynch zouden samenkomen om een Jean Claude Van Damme film te maken dan zou Only God Forgives het resultaat zijn. 8/10

Overgestileerde rooddoordrenkte wraakfilm, tevens exercitie in wie het langst met een uitgestreken gezicht ondoorgrondelijk en onverstoorbaar in de camera kan blikken, zonder met zijn ogen te knipperen.

De stijl is als een over de hele film uitgerekte slotscene, waardoor deze truuk alle kracht verliest.

Een film waar je voor in de stemming moet zijn.

'k had redelijk wat positieve reacties over deze film gehoord en me ook eens aan deze gewaagd.

'k had er eigenlijk wel wat meer van verwacht. 'k vond het eigenlijk niet zo'n boeiend verhaal, het is allemaal redelijk traag ondanks de relatief korte speelduur.

De cast vond 'k eigenlijk ook niet zo bijzonder. 'k vond eigenlijk de moeder er het meeste uitspringen.

Visueel sprong de film er wel uit.

Tja, visueel was de film dus top, maar qua verhaal was het nogal mager.

ik vond het een hele goede film. Geen standaard Hollywoodproductie en eindelijk niet zo gejaagd en vooral rustig opgebouwd.

Mensen die op de helft van de film zijn afgehaakt hebben toch echt wat gemist:

De Martelscene in een bordeel en de Amerikaanse hoodrolspeler die de Aziatische politieman uitdaagd voor een man- tot-mangevecht en vervolgens volledig kansloos in elkaar wordt gebeukt en dan ook echt 100% kansloos.

meestal is het de American-hero die dan overwint, maar deze film laat een compleet andere ontwikkeling zien.

Gewaagd....

Je weet hoe je spoilers gebruikt ?

Waarom deze film niet bevalt bij velen, lijkt me duidelijk. Allereerst natuurlijk omdat het afwijkt van de (hollywood) conventies, dat zal ook niemand verbazen. Daarnaast echter denk ik dat het komt doordat er vanuit een talige wijze van denken naar film gekeken wordt. Van een beeldcultuur is zeker geen sprake (wat vaak beweerd wordt), met uitzondering dat we naar beelden kijken (om vervolgens daar te vervolgen in taal), maar altijd in termen van taal/tekst proberen te begrijpen. Men probeert dus de film te lezen. Wanneer er weinig tot geen dialogen zijn en het een (bijna) puur visuele ervaring wordt, ontstaat er een zekere afstand. Daardoor ontstaat er geen immersie en blijft men op elk moment bewust dat zij een film aan het kijken zijn.. This equals to boredom for most people.

Oké.

Zo'n fenomenologische methode is volgens mij ook de enige juiste in het benaderen van kunst; pas nadat we ervaren hebben en het wezen van de film zich aan ons kenbaar gemaakt heeft kunnen we erover spreken en het trachten te 'begrijpen'.

Van Refn moet je houden, zware kost is zijn ding maar beeld en geluidstechnisch voor mij altijd een genot. Zo ook deze film van hem, meteen voel je de zwaarte door die technieken. Noem het wat je wilt maar als het je pakt dan ben je verkocht en het is voor mij bijna kunst.

Nog een onderdeel die we ook in de laatst films van deze regisseur zagen is ook weer terug, en dat is de enorme ruwheid, alsof we nog grotbewoners zijn.

Deze film speelt zich af in Bangkok waar het leven over het algemeen niet veel waard is. Dit wordt er meteen vanaf het begin in gehamerd met brute kracht en wordt vergezeld door rijke kleuren en zware diepe synthesizermuziek, heerlijk! Toch blijkt het dat naast de kille omstandigheden ook nog diepe liefde bestaat, het contrast kan bijna niet groter weergegeven worden als Refn hier doet.

Gosling mag ook hier weer bijna als een doofstomme zijn rol vervullen, en dat bevalt mij wel. Het gaat hier duidelijk om gevoelens en niet om dialogen! Gevoelens uitgedrukt in kleur en aangevuld door een geweldige soundtrack. Het verhaal is simpel en gelukkig maar, we mogen achterover leunend een audio/visuele trip meemaken alsof we een jaren 70 lsd-trip meemaken waarbij alles slow forward gaat.

De casting is subliem en vooral Vithaya Pansringarm is zeer sterk in zijn rol. Regie en script zijn natuurlijk tot in de detail verzorgt en staan op een hoog niveau. Bijna het sterkste van de film is de locatie, Refn heeft gelukkig niet gekozen om er een mafiafiilm van te maken in bijvoorbeeld New York. Nee gelukkig niet want dan had je snel alweer een standaard film gekregen, nu proef je sfeer intens.

Al met is mijn conclusie dat deze regisseur elke keer weer beter wordt, hopelijk valt er nog jarenlang genot van zijn werk te komen. Helaas, blijkt uit de beoordelingen, is dit alles niet voor een ieder weggelegd wat ik begrijp. Maar dat deze prent niet verder komt, op IMDB en MM, dan een zesje verrast me wel.

Film van het jaar tot nu toe, 4**.

Nog even en hij duikt onder de 3.0

Hoppa

Wat een plezier.

"Drive" gesitueerd in Bangkok

Refn wil duidelijk maken waarin hij goed is. Het naar een hoger niveau brengen van een simpel verhaaltje door stilistische en artistiek aandoende ingrepen. Identiek als bij "Drive" toen in de tijd, is er veel commotie hierover en staan de voor en tegenstanders lijnrecht tegenover elkaar. Dat Refn blijkbaar een enorme fan is van David Lynch is overduidelijk. Sommigen zullen het als een kunstwerk beschouwen. Andere zullen het eerder als totale nonsens betitelen en een verlies van tijd wanneer je je waagt aan deze film. Ik neem de gulden middenweg en betitel het eerder als een geweldige prestatie om van een inhoudsloos verhaal een artistiek kunstwerk te maken. In de intellectuele filmliefhebbers-kringen zal deze film overduidelijk tot een staande ovatie leiden en een grabbelton zijn om allerhande theorieën en meningen over op te rakelen. Als je er lang over nadenkt zul je wel de diepere filosofische inhoud ontdekken met de nodige symboliek. Als je er niet te lang over nadenkt is het eigenlijk een lege doos waarbij nauwkeurig gelet is op de juiste ISO instellingen en lenzen die er gebruikt werden.

Zonder enige twijfel zijn de meeste beelden esthetisch verantwoord met zijn esoterische, neon belichtingen en de talrijke momenten met stilzwijgend voor zich uitkijkende personages. De meeste passages zijn echter soms zo absurd en op de lachspieren inwerkend. De montage van een moord,afrekening en een Karaoke bar in die sequentiële volgorde liet langs de ene kant een verwonderende indruk achter, en aan de andere kant kon ik een hoofdschuddend gegrinnik niet onderdrukken. De karaokebar wordt meermaals hergebruikt. Ik breek mijn hoofd nog altijd over de symbolische waarde hiervan.

Als je de personages afloopt lijkt het wel een bende aan autisme lijdende figuren te zijn, die op de meest onnatuurlijke manier reageren op situaties en ellenlang hun tijd nemen om een response te geven om daaropvolgend meestal naar een oneindig punt te staren. Elk van hun beheersen het betere "Bold and the Beautifull" staarwerk. Gosling is eigenlijk een duplicaat van zijn personage in "Drive". Een stilzwijgend persoon met een inlevingsgevoel als een goedwerkende Amerikaanse koelkast. Het nieuws over de dood van zijn broer zorgt zelfs niet eens voor een kleine verandering in zijn gelaatsuitdrukking. Het feit dat hij eigenlijk totaal getreiterd en genegeerd wordt door zijn moeder, roept dezelfde emotieloze houding op.

De gehele film is een aaneenschakeling en secure montage van fragmentjes doordrenkt met veel neon licht en proportioneel meesterlijk geplaatste beeldindrukken. Een stilleven van een broeksriem, een beeldschone oosters meisje achter rood fluorescerende kralen, een flits van bodybuilders, een karaokebar, naar plafond starende mensen .... Neem alle fragmenten uit deze film waarbij nietszeggend gestaard wordt naar de einders , en je houdt een simpel wraakverhaal van pakweg 20 minuten over.

Om het enigszins bij het grotere publiek aanvaardbaar te maken, gooi je er wat bloederige fragmenten bij en een flitsend gevecht waar Gosling een nogal beschadigd gelaat aan overhoudt.
Kortweg : een simpel wraakverhaal samengehouden door kunstgrepen. In mijn ogen toch niet zo'n kunstwerk als dat het zou moeten uitschijnen.

1.5*

Wat maakt deze film simpeler dan de gemiddelde wraakfilm? En waarom een lege doos? Ik durf te beweren dat deze film meer diepgang kent dan de gemiddelde wraakfilm die wel dialogen en fast cuts bevat.

ikkegoedmikke prima relaas maar ik denk iets te kort door de bocht. Neem de film Heat (pracht film!), simpel verhaal over bankrobbers maar uitdieping op niveau. Maar ook daar heeft de regisseur de snaar te pakken door gevoelens en uitdiepingen hoe simpel ook. Het enige verschil is de dialoog die Refn juist met opzet ontwijkt. Waarom? Puur om het zelf in te vullen, je eigen gevoel heeft alle mogelijkheid om haarzelf in te vullen. Wat zou ik doen en waarom, waarom niet anders enz.

Het karaoke is natuurlijk een heerlijk duivels vernuftigheidje daarin, iets zingen wat een ander al heeft gezongen. Ieder persoon in de film werk werkt op het toontje wat de ander hem in zijn oor fluistert.

Een goede lens met juiste iso is meteen nog geen topwerk, deze man werkt met goed apparatuur maar is zelf het beste apparatuur. Ik ben zelf hobbyist in fotografie en heb goed spul tot mijn beschikking. Dit betekent echt niet dat elke shot mooi is, de setting moet je maken. Refn valt wel op en dat is zeker in deze tijd een hoopvolle gedachte aangezien we weinig van zijn kaliber hebben.

De vergelijking met Lynch gaat niet op, daar zijn nuances in te vinden zeker als je storyline gaat volgen. Dus ik meet je aan om daar nog wat meer verdieping in te doen. Autistisch kun je gebruiken in je zinsopbouw, wees gerust ieder heeft een vorm daarin. Alleen als je iets bewust kiest heeft dat er weinig mee te maken.

Voor een groter publiek wat bloed te laten vloeien heeft niks met verkoopcijfers te maken, hij wil aangeven dat we nog steeds even bruut zijn als 100 jaar voor J.C.

Jammer voor de 1.5 ** maar waardeer je onderbouw

Visueel heel sterk, prachtige setting en uitmuntend camerawerk. Daar houdt het helaas dan ook snel bij op. Het verhaal is flinterdun, acteerwerk komt niet uit de verf. De manier waarop het verhaal wordt verteld is vrij onconventioneel traag met veel krachtige maar haast statische beelden. Mooi, maar het past niet altijd en mist dynamiek.

Toch nog voorlopig een 3,0* omdat het eigenlijk een vrij aangename bewegende fotoserie is.

Overigens vorige week nog Il Y A Longtemps Que Je T'Aime met ook Kristin Scott Thomas gezien. Ze was voor mij compleet onherkenbaar!

Zoek je veel en snelle actie: dan sla je deze beter over.

Het verhaal beloofde heel wat, maar dat kwam dus niet. Toch bleef ik ernaar kijken, het gebruik van kleuren, slow-motion en simpelweg mooie beelden deed toch iets met me.

Tijdens het kijken moest ik denken aan David Lynch en Tarrantino, toch films waar ik van houd, en dat heeft er ongetwijfeld mee te maken gehad dat deze film me boeide.

Iets voor de liefhebber. Het cijfer 2,5 heeft de film voor mij te danken aan het mooie filmwerk!

@Glacius en Left4Dead

Meestal schrijf ik mijn mening over een film neer direct na het bekijken ervan. De eerste indrukken dus en gewoon mijn buikgevoel volgend. Ik ben ook nooit geneigd om mijn mening te herzien en de waardering aan te passen of het nu in positieve of in negatieve zin is.

Daarnaast ben ik er ook niet voor om mijn zienswijze over een bepaalde film met fundamentele uitweidingen te verdedigen. Meestal is het dan een verdediging t.o.v. een individu die het een meesterwerk vind of het ziet als een totaal waardeloos werkstuk. In beide gevallen zijn het 2 opinies die lijnrecht tegenover elkaar staan. Het lijkt me ook ronduit belachelijk om me te verdedigen t.o.v. iemand die dezelfde mening heeft.

Toch enkele bedenkingen.

1. Het ontwijken van dialogen kan je natuurlijk op meerdere manieren interpreteren. In filosofische kringen zal men het bekijken als een creatieve werkwijze om de zelfinterpretatie te stimuleren. Tja. Anderen zullen het bekijken als flauw bedenksel om het gebrek aan inspiratie te camoufleren. Deze kerstvakantie ga ik eindelijk "The Place beyond the Pines" bekijken. Ik kon het niet laten om al eens een stukje te kijken. En in die 15 minuten wijzigde mijn mening over Gosling radicaal. De dialoog hier omvatte in 15 minuten meer als in de complete OGF.

Zoals iemand op IMDb citeerde : "You'll need to create yourself a part of the story because it's a movie between reality and nightmare. It's a philosophical and metaphysical movie. A true experimental & artistic movie." Eigenlijk wil ik in mijn simpele bewoordingen hetzelfde zeggen.

2. De karaoke-therorie kan je ook op die manier interpreteren. Ofwel is het een slinkse aanvulling van de soundtrack. Of om de lokale cultuur te benadrukken. Weeral die vrijheid voor zelfinterpretatie en invulling.

3. Dat camerawerk meer is dan ISO-normen kennen begrijp ik al te best. Het was een genuanceerde sarcastische manier om het technische aspect van de film te benadrukken. Trouwens, naar mijn beoordeling is het visuele aspect wel degelijk het betere wat op filmgebied bestaat.

4. Het David Lynch item. Vele malen deed het me denken aan Twin Peaks. Het vele rood dat gebruikt werd, de Karaoke en rode neon-achtige verlichting zijn ook Lynch kenmerken. Zoals Kurt Osenlund schreef in een artikel over het interview mer Refn : More than Bronson, Valhalla Rising, or any of his previous efforts, Only God Forgives implies that the Danish-born auteur is, tonally and visually, inspired by freaky greats like David Lynch and Stanley Kubrick, whose stone-faced horrors are laced with near-imperceptible, near-indescribable levity. Sipping espresso like the brutally picky mafioso from Mulholland Drive, Refn fascinates as he links violence to sexuality, as well as when he likens crafting a scene to playing with Sylvanian Families dolls. So is this guy for real? Probably, but like his work, it's open to interpretation. De laatste zin is van cruciaal belang.

5. Met het toevoegen van bloederige scenes bedoelde ik niet dat hiermee de verkoopcijfers stijgen, maar dat het meer toegankelijker zou zijn voor het doorsnee publiek. Anders zou het eerder een "Harry Mulisch"-boek verfilming zijn m.a.w. een onbegrijpbaar abstract geheel.

6. GOF een lege doos noemen was misschien kort door de bocht en overdreven. Maar dit simpel verhaal van << perverse broer vermoord door toedoen van de politie, waarna neurotische moeder overvliegt en weerwraak zoekt en dit opdringt aan de 2de zoon >>, wordt in deze film toch wel ellenlang gerokken en door slow-mo effecten uitgesponnen in een 90 minuten durende film. Stilistisch weliswaar. Kan het niet blijven benadrukken. En naar mijn mening zijn "I spit on your grave" en "No one lives" (in mindere mate), ook wraak-films met iet of wat diepgang. Toegegeven artistiek gezien kan je ze echter niet vergelijken met GOF.

En nogmaals. Ik heb niet de intentie om dit te laten ontaarden in een bombastisch steekspel waar de gemiddelde musketier van zou gaan blozen Mijn persoonlijke mening zoals ik over zoveel andere films een mening heb ! Ik zou wel niet zover durven gaan met de volgende quote "God only forgives this movie !"

PS. Met 1.5* maak ik wel een onderscheid met andere totaal waardeloze films.

Prima ikkegoedmikke, ik ben er nooit voor om enorme discussies te gaan voeren over een mening. Dat is het mooiste van deze site, je mag je mening ventileren zonder een ander om te willen praten. We zijn ten slotte niet van de Jahova ( ). Een ieder zijn ding met zijn gevoel die daarbij hoort!!