Only God Forgives (2013)

Jij hoort absoluut bij dat groepje, die pas en te onpas die ene titel blijven vermelden, alsof die film zaligmakend is. En geloof me, die houding komt niet door die vrij matige film.

Als jou mening bestaat uit kreten als

heb de laatste tijd niet zo'n slechte film gezien als deze, heb de film in ongeveer 30 minuten gekeken zo bar slecht. is met een half sterretje eigenlijk nog te veel beoordeelt

Er vallen me twee overeenkomsten op tussen Spring Breakers & Only God Forgives:

beide zijn blijkbaar love it or hate it films en beide hebben ze Cliff Martinez als componist voor de soundtrack.

Morgen geef ik eenmalig een inleiding waar onder andere deze twee bijzondere regisseurs de revue gaan passeren. Mocht je in de buurt zijn.

Een stilistisch meesterwerk. Helaas vond ik het inhoudelijk een minder onderhoudende film. Drive blijft mijn favoriet van Winding Refn.

Deze film doet me denken aan Troy. 2 broers, 1 echte stoere en de ander leunt op zijn looks maar is een gevoelig doetje.

Met hoge verwachtingen aan de film begonnen, maar wat een tegenvaller!

Zet zelden een film eerder af, maar na een half uur was het echt genoeg. Slecht, slecht, slecht....

Deze film had Ryan Gosling wat mij betreft moeten over slaan..............BAGGER

Verloopt zeer traag... Je krijgt niet wat je er van verwacht.

Eerste half uur viel tegen, daarna kwam er iets meer actie in het verhaal. Dankzij de mooie shots met daaronder de synthersizer geluiden goed te pruimen.

Ryan Gosling staart naar zijn handen. Ryan Gosling staart naar een vrouw. Ryan Gosling staart weer naar zijn handen. En Ryan Gosling staart weer naar een vrouw.

Had er bij Drive al wat moeite mee, maar dat eeuwige gestaar in de ruimte, dat zogenaamd diepgaande momenten moet opleveren, zijn hier echt dodelijk vermoeiend. Only God Forgives lijkt plot volledig te hebben ingeruild voor cinematografie en sfeer. En eerlijk is eerlijk, op dat gebied komen best wat aardige plaatjes en sequenties naar voren. Maar verder zie ik de hele tijd een regisseur die bij zichzelf denkt; "oeh, laat ik eens lekker artistiek en vaag gaan doen." En dus gooien we er af en toe maar wat karaoke-scènes of ellenlange shots van gangen bij. Soms kan ik dat prima hebben, hier vond ik het echter vooral oervervelend. Het minimale plotje en de nietszeggende karakters helpen ook niet echt. Enkel Pansringarm heeft hier en daar z'n bad-ass momenten. Tussen een eeuwig starende Ryan Gosling door.

2,5 sterren.

En zo is het. Mede daardoor een topfilm.

Drive had ook niet bepaald het meest diepgaande verhaal. Een ongelofelijk plat verhaal zelfs wat we al zo vaak eerder hebben gehoord in al die actiefilms. Maar juist dankzij de cinematografie en sfeer, de manier hoe het uitgewerkt is, maakte de film zo belachelijk goed. Is dit hier ook niet het geval dan?

Wat een saaie en vermoeiende film zeg!

Gaap...

Het verhaal is al niks maar die minutenlange scènes die nergens over gaan zijn nog het ergste. Ik kan het niet eens acteren noemen.

Gosling met in elke film van hem zijn eeuwige kijk in de verte staar gezichten werkt ook al niet mee.

Zonde van mijn tijd!

1*

Ik wilde dit graag goed vinden, maar moet helaas ook tot de conclusie komen dat het in feite een vrij lege film is. Dialogen zijn er niet of nauwelijks en de dialogen die er wel zijn, zijn weinig interessant. Het verhaal is niet interessant genoeg en Ryan Gosling wordt per film toch wel wat vermoeiender om naar te kijken (al zullen de vrouwen het daar niet mee eens zijn). Stilistisch steekt het hier en daar mooi in elkaar, maar daar kan een film niet louter op steunen. Ik zeg het dan nog maar eens: Drive was in alles beter en spannender.

Rauw en verbitterd aan de ene kant, kunstzinnig en verbazingwekkend aan de andere. Een ware rit door de Thaise onderwereld met een beklemmende muzikale begeleiding. Ik heb met open mond gekeken en moet eerlijk zeggen dat ik weer eens heb gewacht op dit soort film. Eentje waar je even stil van kunt worden. De personages klopten, de sfeer en de muziek. Topper!

Same here... Sommige scenes zijn zo tergend langzaam in beeld gebracht. Ik heb het laatste kwartier echt zitten spoelen op 2x beeldsnelheid en nog was het zo traag als dikke stront door een rietje...

De rol van de moeder was wel prima gedaan. Scene met het etentje vond ik dan wel weer erg vet. Verder hoeft geweld van mij niet zo expliciet in beeld te worden gebracht.

Niet mijn kopje thee dit, maar leuk als anderen zich hiermee hebben vermaakt...

Geen Pusher, geen Drive, maar een dromerige surrealistische omgeving waar het geweld zinloos lijkt. Blijft prachtig gemaakt, maar laat me uiteindelijk vrij leeg achter.

Verontrustend feest.

Refn is een regisseur die als geen ander sfeer kan scheppen en dol is op symboliek. Met deze 'neo-noir'-achtige tragedie mag de kijker op zoek naar onderlagen in een afstandelijke en schommelende film over een coole crimineel en een angstaanjagende agent in een kil Bangkok. Alles wordt gegoten in een verontrustend jasje waarbij de regisseur op surrealistische wijze een visueel feest tevoorschijn tovert. Wollige woorden, maar wel waar.

Goed.

Prachtig geschoten, mooi licht- en schaduwspel en een overheersende rode gloed. Verder een aantal korte maar erg bloederige gewelduitbarstingen, het kenmerk van Refn's oeuvre. Maar er is meer nodig om een beklijvende film te maken en het algemene gevoel achteraf is er een van lichte teleurstelling.

Nadat ik deze film had gezien wist ik niet of ik nou naar een meesterwerk had gekeken of een hoop bagger. Nogmaals gekeken en het antwoord ligt er voor mij tussenin met een lichte neiging naar bagger. Het ziet er net als Drive te gek uit en de soundtrack is ook weer super. Maar dat redt deze film dus totaal niet. Als Muay Thai liefhebber had ik meer verwacht van dat aspect in de film. Vond de vechtscene dan ook best teleurstellend.

Gosling speelt anders erg goed in Drive en in The Place Beyond the Pines. Natuurlijk is het wel anders geworden dan in Blue Valentine of The Notebook, maar ik vind dat hij in films als Drive juist het beste tot zijn recht komt. In Only God Forgives ben ik er nog niet helemaal uit.

Deze net eens herzien, maar dit is voor mij toch niks minder dan geniaal.

Verhoogd van 4,5 * naar 5 *.

Hahaha, EXACT!

na 20 minuten heb ik het stopgezet.... tjongejonge .. zo saai. Ik kon het niet meer volhouden..

Wat een bagger, ging helemaal nergens over.

Gosling komt wat mij betreft helemaal niet goed uit de verf en wat een psychedelisch script...

Na Drive weet Refn weer een ijzersterke film af te leveren. Heel erg traag, maar als je dat van te voren weet is dat absoluut geen negatief punt. Mooie muziek, mooie beelden en goeie acteerprestaties. Ik vond hem erg goed, zeker voor herhaling vatbaar.

Vanaf de eerste seconde is het duidelijk: de regisseur wil er een waar kunstwerkje van maken. Maar de term 'less is more' is hem onbekend, waardoor het al heel snel arty farty wordt. Het is bovendien een aaneenschakeling van aan elkaar geplakte kunstzinnige scenes. De film loopt niet lekker, het is constant knip- en plakwerk, wat ontzettend irritant wegkijkt.

Waar Pansringarm nog iets mysterieus heeft, werkt het bij Gosling juist averechts: net als in Drive kijkt hij constant zo schaapachtig in de camera dat het lijkt alsof hij een geestelijke handicap heeft o.i.d. Verder zit er geen gram spanning in de film, dus nee een dikke onvoldoende voor mij. Ontzettend pluspunt: mevrouw Rhatha Phongam die bloedmooi en woest aantrekkelijk is, zonder dat zij naakt in de film verschijnt... knap.

Met stip één van de SLECHTSTE films die ik ooit heb gezien... Pffff!

Met Drive heeft Refn weer een nieuwe cyclus geopend, en zijn samenwerking met Gosling was echt meer dan goed. Gosling heeft mij bijna als geen ander weten te overtreffen met zijn lichaamstaal en zijn emotieloze gezichtsuitdrukking alsof het een onschuldige ziel is die ondertussen mensen op een gruwelijke manier pijnigt/doodt.

In Only God Forgives mag hij zo'n soort rol weer dunnetjes overdoen van Refn, alleen is hij hier dan wel weer degene die het minste kwaad heeft. Maar allereerst de shots van Bangkok, en die waren echt supermooi. Refn weet hier Bangkok echt neer te zetten zoals je de stad wil zien in films ; broeierig, grimmig, smerig (we moeten het zeker niet hebben van de exotische bezienswaardigheden) en duister (waar je als kijker soms ook een beetje een Lynch gevoel bij krijgt. Refn is een Amerikaanse immigrant die samen met zijn zwaar gestoorde broer Billy een boksclub runt, maar dat als scherm gebruiken voor de cocaïne-handel. Billy heeft op een avond even zin om een wip te maken met een minderjarige prostituee (Tsja, in Thailand kan je daar net zo makkelijk aan komen als dat je hier naar de Wallen gaat) en vanaf dat ogenblik krijgen we te zien hoe gestoord Billy is, want om nou een hele bediende in elkaar te slaan omdat er geen 14 jarig meisje beschikbaar is. Een ding wist ik op dat moment zeker: Billy is dood en dood eng. Hij krijgt echter al snel zijn zin en verkracht de eerste de beste -18 prostituee die hij kan vinden, met een uiteindelijke lustmoord, althans zo zag ik het. Billy word al snel, met behulp van politieagent Chang (prachtige rol trouwens) opgespoord door de vader van het meisje en vermoord. En vanaf dit moment word alles nog hypocrieter en zieker.

Want hoe gestoord en onmenselijk die Billy wel niet was, dat kan moederlief geen reet schelen, en nu krijgen we te maken met de meedogenloze Godmother Crystal (behoorlijk overtreffend neergezet door Kristen Scott Thomas), die vanuit Amerika is gekomen om Billy te wreken. Voor Julian is het allemaal wel gesneden koek, want ook hij voelt toch wel diep in zich dat wat Billy heeft gedaan gewoon niet goed te praten valt. Vanaf dat moment krijgen we gewoon een hele nare, lullige en ijskoude moeder-zoon relatie waarbij Julian word afgerekend om het feit dat het hem niks doet dat zijn broer dood is.

OGF kent ook meerdere verhaallijnen want we volgen ook agent Chang, die misschien op dat moment nog wel de gestoordste is van allemaal, die ook lucht begint te krijgen van de verdere familie van Billy wanneer hij ook op de moordlijst komt te staan voor de huurmoordenaars bende van Crystal, maar hij laat zich echter niet op zijn kop zitten. Met een paar erg taaie martelingen als gevolg, waarbij Chang automatisch zo ook Billy en Crystal op het spoor komt. Let wel, alles lijkt steeds gekker te worden in OFG.

Drive was nog wel wat beter tot nu toe, maar Only God Forgives kon er ook zeker mee door en straalt ook weer een brok meedogenloosheid uit. Gosling zet ook goed een rol neer als een softy (als je het zou vergelijken met zijn rol uit Drive), maar dat werkt echt aan alle kanten goed aangezien hij toch wel erg worstelt met de vraag of hij zich nou bezig moet houden met de dood van zijn broer, of de daad die zijn broer gedaan hebt. Het is in deze film gewoon een kwestie van geven en nemen en filosoferen over de situaties, waarbij je ook heel moeilijk (wat er dan in Hollywoodfilms makkelijk aan toe gaat) iemand kan aanwijzen. Verder weet de film ook prima te variëren met een paar fijne actiescenes, extreme martelingen, en een vleugje familiedrama, en waar het kleurgebruik en de grimmige soundtrack een hoofdrol spelen. Na Drive, hebben Refn en Gosling opnieuw een kers op de taart weten te zetten. Jammer dat de remake van Logan's Run (waar Gosling ook een rol in zou krijgen) geschrapt word.

4,5*