Only God Forgives (2013)

En laat dat nu net als in Refns vorige film Drive dé grote kracht zijn; non-verbale communicatie tussen het hoofdpersonage en zijn tegenspelers. Dat veel mensen hier nog over zeuren... Eigenlijk is dat niet meer dan Refns handelsmerk.

In Only God Forgives wordt er niet veel gezegd aangezien er gewoon niet veel te zeggen vàlt. Je hebt geen verdere info nodig. Je weet wat het verhaal is, je weet waar en hoe iedereen er voor staat... de gedragingen doen de rest. Ook in Drive werkte dit perfect.

Het gaat hem om de sfeer, de houding... Fuck de dialogen, die zouden de film weinig goeds doen. Als een regisseur zijn verhaal zo goed narratief kan brengen, verdient hij alleen maar lof.

(Ik moet alleen eens de tijd nemen om OGF te herzien. Komt er maar niet van).

Het ziet er allemaal verbluffend knap uit. Echter heb ik niets met Aziatische cinema, noch met verwijzingen in die richting – en dat blijft ook zo.

Gaandeweg schuiven de personages richting karikaturen en blijft het geheel bijzonder afstandelijk. Feitelijk lag ik gewoon naar een klucht te koekeloeren. Maar ach.

Om een film als OGF dan maar als pretentieus te (dis)kwalificeren, is wellicht wat obligaat. Al kon ik mij nauwelijks aan de indruk ontrekken dat Refn dit welhaast als een doel an sich zag.

slaat nergens op,langdradig..doorgespoeld en zo afgekeken...

En dus van alles gemist en een oordeel gebaseerd op flitsen.

Aardige film. Het begin vond ik erg sterk, maar dat niveau weten ze niet de hele film vast te houden. De sfeer en het camerawerk zijn best prettig, al moet ik zeggen dat dat richting het einde ook wel een beetje ging vervelen. De kleur rood komt namelijk wel erg vaak terug en op een gegeven moment heb je dat wel een keer gezien. Het meest heb ik genoten van de geweldscènes, die zagen er goed uit en ze lieten ook veel zien. Dat kan ik wel waarderen. Het acteerwerk was van een redelijk niveau. Gosling zal echter nooit mijn favoriete acteur worden. Daar mist hij toch een beetje de uitstraling voor.

De film is inderdaad redelijk traag te noemen, maar de speelduur van 90 minuten valt dat allemaal nog best mee. De soundtrack vond ik trouwens prima gekozen. Helaas voelde de film wel een beetje leeg aan en ook het plot zelf stelt niet al te veel voor. Maar overall gezien is Only God Forgives goed genoeg voor een kleine voldoende. Ik heb me namelijk wel vermaakt en dat is, ondanks de nodige minpunten, toch ook belangrijk.

Jij ziet niet wat er wél is. Begin eens met de titel zelf: Only God forgives....spit dit forum nog maar eens door en misschien kom je tot andere inzichten...en zo niet, misschien kun je iets aan je taalkundigheid doen, tenzij je dyslectisch bent, dan heb ik niks gezegd.

Mijn taalkundigheid valt reuze mee, maar toegegeven ik type het allemaal snel. Ondanks dat jij wellicht anders vermoed, ben ik niet dyslectisch.

Toch raar dat je mij half verwijt dyslectisch te zijn omdat mijn mening je niet bevalt? Stel mijn taalkundigheid is inderdaad heel erg slecht ( dat ga je nu beamen natuurlijk, voorspelbaar), dan nog is dat niet zo belangrijk hier omdat het over de film zou moeten gaan.

Ik heb de forumberichten gelezen ( de meeste althans) , en nee dit blijft voor mij een belachelijke slechte film. sorry.

Duister en schitterend geschoten. Een interessant verhaal, maar niet zo interessant als Drive. Gosling is sterk, maar hoeft niet zo heel veel te doen in deze film natuurlijk. Ik weet nog niet zo heel goed wat ik ervan moet vinden. Hij kon met gelukkig wel tot het einde boeien en vond hem ook mede door de beelden bij vlagen erg sterk. Maar helaas niet alles. De muziek voegde wel weer heel veel toe, net als bij Drive.

3.5*

ONLY GOD FORGIVES. Sublieme titel voor een al even sublieme film.

Kort, maar zeer krachtig. Recht voor de raap. Deinst niet terug voor het verbreken van de alledaagse normaliteit en zelfs de alledaagse kijkervaring. En dat zijn nog maar enkele oneliners waarmee je OGF kunt beschrijven.

Deze film heb ik maanden geleden gezien, maar hij moest nog een hele poos bezinken vóór ik met mijn recensie op de proppen kon komen. En dat omdat ik bij de eerste ontmoeting in de cinemazaal ietwat verdwaasd naar deze masterpiece stond te kijken. Er was iets aan de film. Een hoekje af. Een vijs los. Stukken die niet pasten. Maar jawel hoor, alle puzzelstukjes passen perfect in elkaar. En hoe meer je erover nadenkt, hoe meer je wordt weggeblazen door de aard en symboliek van deze film.

Het verhaal dan. Sommigen zien er simpelweg een wraakactie in tegen de moordenaar van Billy. Oké, met deze visie kan ik leven. Maar er zit echt meer achter. De symboliek van het alles; de visioenen van Julian, zijn handen die overduidelijk een rol spelen in het geheel, de dominante rol van Thomas en ga zo door. Refn heeft een neus voor sterke scenario’s. En hij heeft nog een groter talent om deze op een geweldige manier in beeld te brengen.

De film is zeer visueel ingesteld (tot ongenoegen van een aantal die liever meer tekst te horen kregen) en maar goed ook. Want wat valt er te vertellen als de cinematografie dat toch veel beter zelf kan? Niets dus. En daar wordt godzijdank gretig gebruik van gemaakt. Refn laat zijn shots voor zich spreken en hij werd mooi bijgestaan door Larry Smith met zijn verbluffende cinematografie.

OGF is rauw. OGF is zelfs realistisch. Only God Forgives = een puur wrede en fantastische manier van vertellen. Het narratieve heeft hier anderhalf uur de bovenhand en wordt bij momenten begeleid door een onverholen stukje melancholieke muziek gecomponeerd door Cliff “genius” Martinez.

Ryan Gosling is een zeer sterke acteur die ik sowieso liever zie handelen dan spreken. Zijn mimiek en manier van doen zijn al genoeg opdat hij een hele film kan dragen. Hij wordt veelal geprezen door zijn good looks, maar thank you God; hij kan nog acteren ook!

Ook Kristin Scott Thomas (in het blond deze keer) speelt zoals steeds zeer sterk en deze rol was haar op het lijf geschreven. Crystals koude blik en harde woorden. Deze knettergekke vrouw die geen blad voor de mond neemt, heeft een zeer intrigerende band met Julian. En heel die psychologische toestand is echt geweldig en vind ik persoonlijk ook dé kern van het verhaal.
Het leuke is dat het eindigt waar het allemaal begon; met 'losse handjes' om het wat kinderlijk te zeggen. Losse handjes op zowel erotisch (Billy) als op gewelddadig (Julian) vlak.

Vithaya Pansringarm speelt als een God . Hij heeft zijn rol zeer goed, zo niet fantastisch ingevuld. Het is beangstigend, maar tegelijkertijd ook 'opluchtend' hoe hij de rol van rechter en van strafuitvoerder zelf, op zich neemt. Eigenlijk is hij helemaal geen bad guy, hij is justitie in hoogsteigen persoon. Hij zorgt ervoor dat criminelen gestraft worden. Ook al is executie nu niet meteen het juiste lot. De Dag des Oordeels op het einde was perfect. Julian die er eindelijk klaar voor was. Zijn lot was bezegeld vanaf dat hij zijn vader doodde en na al die tijd durfde hij dat onder ogen zien én accepteren.

Ik had enkele reviews bekeken over deze film om wat meer te weten te komen, maar ongeveer alles was me blijkbaar al duidelijk. Dit benadrukt nog eens hoe simpel een film er kan uitzien, maar hoe moeilijk het wel niet moet zijn om zo’n meesterwerk voor elkaar te krijgen.

Net zoals bij Spring Breakers (is ook nog aan het bezinken) schiet hier woorden tekort om zo’n film de hemel in te kunnen prijzen. Dit type films heeft tijd nodig om en masse geaccepteerd te worden. En hopelijk volgt dat publiek ook. Iedereen heeft zijn eigen visie, zijn eigen interpretatie. De ene al wat beter onderbouwd dan de andere. Maar feit is dat je dit stukje cinema zelden tegenkomt. En daar moet dringend verandering in komen…

Een film met een script van 2 paginas.

Zoals verwacht niet al te best. Het is dat ik van de week Vithaya Pansringarm ontmoet heb dat ik eindelijk mezelf heb kunnen dwingen om OGF op te zetten. Kun Vithaya is nog het beste wat deze film te bieden heeft naast wat redelijk leuk geschoten scenes echter niet alles komt goed uit de verf. Helaas.

"Time to meet the devil."

Only God Forgives. Overweldigende cinema.

Torenhoge verwachtingen had ik van OGF. Misschien wel te hoog. Daarom misschien wat te lang gewacht om hem te gaan zien. Nu in 24 uur tijd 2 keer gezien. Ik heb mijn cijfer moeten bijstellen naar de volle score, want wat een film is dit. Ik had al een stille hoop dat dit beter zou gaan worden dan Drive en die hoop is uitgekomen. Drive blijft ook nog een heel erg goede film, maar OGF heeft die overtroffen. Zo erg dat Drive nu plaats maakt in mijn top 10 voor deze film, die na 2 kijkbeurten al een hoge positie pakt.

Het verhaal, wat weinig aanwezig is, stelt als je de film compleet zou strippen van alles er om heen niets voor. Maakt dat dan wat uit. Zeer zeker niet. Er blijft zoveel over om van te genieten als filmliefhebber. Vooral als je meer bent ingesteld op het audio visuele.

Only God Forgives bevat beelden om van te smullen. En dan het geluid en de muziek. De film is dan ook meer een audio visuele vertelling dan een verhalend iets geworden. Refn weet de wereld, de karakters en het kleine beetje plot op een overweldigende manier aan ons te vertellen. Door middel van prachtige shots, fantastisch kleuren gebruik en een geweldig gebruik van geluid en muziek weet hij ons helemaal in de duistere onderwereld van de film te zuigen. Bijna poëtisch allemaal. De film bevat diepere, misschien erg spirituele lagen, dan je direct aan de oppervlakte van de film ziet. In wezen is OGF een perfect voorbeeld dat cinema toch meer een vertelling is door middel van beeld en geluid dan een echt verhaal. Dat is wat deze film zo echt maakt. Bijna tegen het enge aan. Dat hele geheel gesitueerd is in Bangkok draagt ook ontzettend bij aan de juiste sfeer van de film.

Dit alles wordt versterkt door de geweldige vertolkingen in de film. Gosling doet het weer met verve. Vithaya Pansringarm zet een ijzersterke performance neer, maar het is Kristin Scott Thomas die naast Gosling een tour de force neer zet. Wat een genot is het om haar hier aan het werk te zien. Ook de rest van de cast is zeer goed bezig. Daar mag Refn zijn handjes toch echt dichtknijpen. Hij had zich geen betere cast kunnen wensen.

Only God Forgives is een fantastische ervaring. Audio/visueel overweldigend. We gaan nog erg veel moois zien van Refn, waarbij de verwachtingen alleen maar hoog zullen blijven. In korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete regisseurs. Een film die mijn hoge verwachtingen heeft waargemaakt en zelfs ruim heeft overtroffen. Samen met Spring Breakers het beste wat ik dit jaar gezien heb.

Zoon over broer: 'He raped and killed a 16-year old girl'

Moeder: 'I'm sure he had his reasons'

Tja, 't is op zich wel komisch, of surrealistisch, maar 't is zo episch gebracht, ik weet 't niet. Ik heb me ook echt gruwelijk zitten te vervelen gedurende een groot gedeelte van de film. Allerlei slow motion shots van gezichten en gangen zonder enige dramatische context. Ik had eigenlijk verwacht dat ik dit ondanks de slechte recensies wel goed zou vinden. Maarja, als het merendeel van de personages een groot gedeelte van de film voor levend standbeeld speelt en wanneer ze eenmaal beginnen te praten (en dat doet de moeder dan voornamelijk, de rest praat nauwelijks) teksten als ' And what with Billy being the older brother and having a bigger cock... Julian's was never small, but Billy's was... oh, it was enormous!' uitkraamt, dan wordt het erg lastig om er iets moois in te zien. Dan is het geweld nog een afwisseling waardoor het iets minder saai is om naar te kijken. Laat ik eerlijk zijn, ik kan er erg weinig mee. Dit zijn niet de stiltes van Drive, waarbij we te maken hebben met 1 introvert personage die bovendien meestal bezig is met een handeling en waarbij de rest van de cast natuurlijk praat. Hier is het verhaaltechnisch niet te verklaren. Men moet het dus een beetje 'Brecht' achtig zien, of iets dergelijks.

Ik vond 't alleen echt verrekte saai. Bovendien heeft het verhaal vrij weinig om 't lijf voor de rest. Ik kon er heel weinig mee.

Na 18 minuten heb ik hem uitgezet. In deze tijd is er wel gesproken 3 zinnen gezegd (ongeveer).

Lijkt wel een film voor doofstomme ofzo.

Scenes duren vaak ontzettend lang en het beeld staat gewoon stil.

Zo kan ik ook een film maken van 1,5 uur.

Hij zal ongetwijfeld erg goed zijn verder op in de film vandaar een 2 (want wilde eerst een 1 geven).

Erg trage film en zoals gezegd bijna 20 minuten bijna geen woord gesproken.

Stem dan niet baldiron als je hem uitzet. Kijk em af en geef dan een slecht punt, come on..

Zeker niet als je grootste kritiekpunt is dat er te weinig in de film gesproken wordt. Ik zie je je graag aan de zwijgende film wagen, baldiron.

Het zal best een sublieme film zijn voor sommigen!

Ik vond het een verschrikking om naar te kijken, er gebeurd niks en is zeer langdradig.

Ben het met je eens.

Film ziet er broeierig uit in de hoerige straatjes van Bangkok maar verder vond ik het ook strontvervelend. Best mooie beelden af en toe maar mij allemaal te vaag.

1.5*

Het is vaag en het hoort allemaal zo abstract te zijn. Het is niet iets wat je zo kan vastgrijpen of waar je een houvast in kan vinden. Het geheel is een ver-van-je-bed-show en maar goed ook. En daar wringt het misschien ook voor de meeste mensen. Er zit zo'n grote afstand tussen de film en de kijker dat je je waarschijnlijk moeilijk kan inleven. Maar je moet door die barrière geraken. Er dwars doorheen kijken en het abstracte proberen te begrijpen. Dit is zo'n onafhankelijke film, zeer non-amerikaans (gelukkig bestaan deze ook nog!) en dat vraagt/vergt een andere kijk van het publiek. Het heeft (hopelijk) gewoon wat tijd nodig opdat deze film kan doordringen bij de mainstream kijkers.

Met de zeer voorspelbare geweldscenes die elkaar opvolgen valt er gewoon nergens ook mee in te leven hoe graag je dat ook wilt. Door dat gebrek aan inleving is de film net zo lomp als Wrong Turn 5. Ondanks de mooie plaatjes.

Dat kan je wel op je buik schrijven.

Jeuh, ' mainstream kijkers' nog wel.

Ja, deze reacties vielen meteen te verwachten natuurlijk. Maar het is jammer dat dit soort film niet goed wordt onthaald, gewoon omdat de maker niet het pad volgt die al menig ander volk hebben betreden. Gewoon omdat het anders is dan we al eens hebben gezien.

Films als deze en pakweg Spring Breakers, om er maar één te noemen, doen het meestal niet zo goed bij het grote publiek. En dat is niet erg, want iedereen heeft natuurlijk zijn mening. Maar het is ietwat jammer dat er daar gaandeweg geen verandering in komt. Alsof ze willen blijven hangen bij het stereotype.

Jeuh!

De eerste 20 minuten moest ik er even inkomen, mijn gedachten dwaalden vaak af. Vond Drive erg goed, en gaf het daarom een kans.
Het gesprek aan de tafel vond ik redelijk vaag. Heeft dit te betekenen dat de moeder haar zoon misbruikte (en hij hierdoor ook naar een 16jarig meisje greep)?
Het einde vond ik wel sterk. Julian werd gestraft voor het feit dat hij zijn vader heeft gedood, en onderging zijn lot.

Toch heeft de film me nergens, op de grove martelscène in de club na , verder niet kunnen pakken/boeien. Het was me te traag en ik houd van films met meer (goede) dialogen.
Not my cup of tea, zullen we maar zeggen.

Tevens is het jammer dat dit steevast met hautain semi-cinematografisch geleuter gepaard moet gaan.

Hier ga ik geen woorden meer aan vuil maken, aangezien je deze discussie toch niet serieus neemt.

Wat bot geformuleerd, maar in essentie heeft ie gelijk. Degene die OGF of SB laag hebben gewaardeerd snappen de film niet en/of behoren tot mainstream kijkers.

Niet geheel waar, kijk naar mijn top tien en naar mijn waardering voor Only God Forgives.

Dat beweer ik ook niet. Ik borduur voort op de uitspraak van Norman Mailer (waar ik het dus mee eens was).

Wat me stoort is de lompheid waarmee de "wreker" zijn lijstje met slechterikken afwerkt, en hoe plompverloren personages gemarteld worden. Zoals ik al aangaf, deed me dat meer aan een goedkoop horrorfilmpje denken dan aan een Refn. En die "lagen" die de film bevat zijn echt niet zo moeilijk te vatten, daarom doet de film het zo goed bij een enkeling die zichzelf op de borst kan slaan omdat ze het "snappen".

Volgens mij zijn er hier op MM te veel mensen die zich laten beinvloeden door wat gebruikers die hier 24/7 actief zijn. Als we het dan toch hebben over blijven hangen in een stereotype....

Gelukkig behoor ik niet tot dat groepje. Het zou maar erg zijn als je het gewoon eens bent met wat anderen zeggen. Als je je eigen mening niet durft te verwoorden, is een forum wel de laatste plek waar je je moet bevinden.

La distinction. Critique sociale du jugement.

Ach, zélfs de oude Bourdieu zou met jouw aanmatigend gezanik wellicht geen raad geweten hebben. Wellicht.