Only God Forgives (2013)

Ja, als je film als infovergaring ziet dan kan je netzogoed sowieso alleen maar plotomschrijvingen lezen en de film skippen natuurlijk!

Misschien moet je voortaan bij elke film maar een trailertje of een analyse kijken als je er simpelweg geen geduld voor hebt. Of je kunt het natuurlijk gewoon bij platte actiefilmpjes zoals Fast & Furious houden .

Ik denk dat dat beter voor je zou zijn geweest ja.

Wat na een tweede kijkbeurt buiten kijf staat, is hoe goed deze prent op je zintuigen werkt (oor en oog) en hoe dit op een vrij basale manier bereikt wordt: de rode gloed en ondersteunende drones houden je als het ware gevangen. In het vagevuur waar ook Julian zich bevindt.
Voor mij verklaart de voorlaatste scène alles; kijk maar naar de lucht.

nou fast en furious is ook niet mijn ding. Maar beter dan deze, en ik heb voor flutfilms als deze zeker geen geduld.

Dus als jij geen geduld hebt voor een bepaalde film, is het een flutfilm? Hoe jij jezelf een filmliefhebber kan noemen is mij een raadsel.

De film is supertraag, heeft weinig dialoog, een soundtrack die vooral bestaat uit soundscapes en een minimaal plot. Waarom zou iemand dit geen flutfilm mogen vinden?

Hij zegt geen geduld te hebben voor deze film. Daarmee geeft ie dus aan dat hij niet de moeite en de tijd neemt om de film echt te begrijpen of te waarderen. Dat het gewoon niet jouw ding is, kan ik begrijpen, maar om het dan vervolgens daarom te bestempelen als een flutfilm vind ik nogal opmerkelijk.

Ik denk dat jij ook wel snapt dat de bestempeling van deze film als een "flutfilm" puur subjectief bedoeld is, en daarmee niet wezenlijk verschilt van het standpunt dat het niet iemands ding is.

Als we daar onderscheid in gaan maken, en blijven terugkomen op de stelling dat bepaalde films nu eenmaal "niet je ding kunnen zijn", dan slaat de discussie snel dood.

Anderzijds denk ik ook dat het punt dat johnhendrikos probeert te maken inmiddels wel duidelijk is. Tenzij hij nieuwe punten wil aandragen, dan ben ik benieuwd...

Zijn dergelijke kenmerken dan kenmerken van een flutfilm?

Iedereen mag elk soort film een flutfilm vinden. Over smaak valt niet te twisten. Maar de mijne is het niet.

Ik had de indruk in de bioscoop veel mensen het verkeerde beeld hadden van Only God Forgives en dat de stijl met vooral veel sfeerschepping, voor veel mensen moeilijk te verteren was. Ik kan me goed voorstellen dat sommige mensen dit een 'flutfilm' vinden.

Het zijn zeker kenmerken voor een flutfilm. Niet voor mij persoonlijk, maar je hoeft maar een paar pagina's door te spitten om erachter te komen dat ze voor veel mensen wel gelden. Vind die reactie voor de mijne daarom nogal flauw. Wie bepaalt er voor wie wie een filmliefhebber is?

Ik denk bij een flutfilm eerder aan iets dat geen kwaliteit (op technisch en inhoudelijk vlak) heeft, waar met de pet naar is gegooid door de schrijver(s) en makers. Niet iets wat gewoon je smaak niet is. Zat mensen die deze niet goed vinden maar Once upon in the West wel. Die is ook traag, weinig dialoog en veelvuldig gebruik van soundscapes.

Refn toch.

Als film zelf beter dan Drive, maar vind Only God Forgives toch een grotere flop. Je ziet Refn hier echt zo hard z'n best doen, alleen werkt het niet. Erg gestileerde en geregisseerde film waarin de hand van Refn overheerst boven de acteerprestaties en het plot, maar waar dat in Bronson en Valhalla Rising resulteerde in een sterke sfeer valt hij hier plat op z'n gezicht.

Wist niet dat de film zich in Thailand zou afspelen. Leuke verrassing, maar iets te toeristisch misschien. De keyrollen zijn toch gewoon weer weggelegd voor Amerikaanse/Engelse acteurs, raar voor een film als deze. Refn kiest ook weer voor Gosling, vond ik vroeger echt een sterk acteur maar kiest de laatste jaren vooral foute rollen. Ook hier overtuigt hij helemaal niet. Past gewoon niet wanneer hij één of andere stoere/harde flair moet uistralen. Kristin Scott Thomas is al even onuitstaanbaar, al duurde het zeker tot dik na halverwege vooraleer ik haar herkende. Erg stroef en hoekig acteerwerk.

Maar vooral visueel wil het niet lukken voor Refn. De Thaise invloeden zijn duidelijk (en dan doel ik vooral op kleurgebruik), maar vaak is het resultaat gewoon schreeuwlelijk. Kleurtjes/licht kiezen en combineren vind ik vaak één van de sterktes van Thaise cinema, het is veruit de grootste zwakte van deze film. En dat terwijl er duidelijk veel aandacht aan besteed werd. De soundtrack is beter maar nog steeds wat identiteitsloos. Veerde pas wat op bij het end credits nummertje, de rest zijn aardige maar weinig enerverende ambient doedeltjes.

Verhaaltje heeft weinig om het lijf en wordt vooral breed uitgesmeerd. Had er weinig problemen mee, maar het falen van de rest van de film zorgt er wel voor dat ook dit een nogal armzalige indruk achterlaat.

Refn maakt veel juiste keuzes, zorgt dat alles er is om terug tot op het niveau te raken van z'n eerdere films, maar verslikt zich dan compleet en faalt op alle gebied. Frustrerende film daarom, die links en rechts absoluut punten scoort, maar nooit kan overtuigen en mij serieus doet vrezen voor Refn's verdere carriere.

2.5*

Maar zijn rol hier is toch ook het tegenovergestelde daarvan....

Zeg toch ook dat het een miscast is? Beetje ongeschoren, stil en mysterieus voor zich uitstarend, steeds zeer fysiek in beeld. Type droomman uit een onderbroekkenreclame van H&M

Edit: of eentje van de Coca Cola Light

Ik denk dat dat wel mee zal vallen. Ik heb het idee dat deze film puur gemaakt is voor Refn zelf, en dat zijn volgende weer voor een breder publiek zal zijn.

Nee, dat is juist niet zijn rol. Hij is iemand die met zijn ziel onder zijn arm loopt en tegen zijn wil vast zit in het criminele milieu. Mist de hardheid om wraak te nemen en ook nog eens seksueel gefrustreerd. Dus eerder het tegenovergestelde van stoer of alles waar de Coca Cola Light boy voor staat... Refn speelt met de verwachting van de kijker en zet je bewust op het verkeerde been. Het is geen wraakfilm over stoere mannen.

Wat versta je niet aan het woord 'miscast'? Jij kan nog een uur doorgaan over z'n rol terwijl ik het heb over zijn uitstraling, maar dat onderstreept alleen maar mijn kritiek.

Ik versta het woord prima, gebruikte het zelf ook na mijn eerste viewing. Zijn uitstraling is er juist een van kwetsbaarheid. Past hier prima.

Als dit Gosling's poging is om kwetsbaarheid uit te stralen is dit een van zijn slechtste acteerprestaties ooit. Wist hij vroeger veel beter te verpakken dan.

Blijf er gewoon bij dat Refn hier compleet de verkeerde keuze heeft gemaakt.

Gosling was de vervanger van Evans. Was te kort dag om weer te gaan casten.

Het is geen poging kwetsbaarheid uit te stralen. Dat is nu eenmaal zijn uitstraling. Past daarom goed bij het ongelukkige personage dat hij hier speelt.

Ben overigens benieuwd hoe jij de film interpreteerd.

Uitstekende review OH!

Gosling toont wel wat kwetsbaarheid maar kan zijn personage onmogelijk complex noemen, hij heeft wel iets weg van een amoebe.

Dat was het ooit wel ja. De laatste jaren heeft Gosling alleen een serieuze metamorfose ondergaan. Verrast me trouwens niks dat hij hier als vervanger voor een ander acteur optreedt. Verklaart een hoop, alleen heb je er verder niet zoveel aan.

Redelijk straight-forward. Stand-off tussen een Amerikaanse onderwereldfamilie met twijfelende offspring en een Thais mini recht-in-eigen-handen politiecorpsje. Vooral een kapstok om sfeer aan op te hangen.

Gezien de titel en de acties van de Thaise agent kan je vast een hoop op religie geïnspireerde thematiek naar boven halen, maar het lijkt me voor mezelf nogal onnuttig om op een grijze zaterdagmiddag uit te vogelen wat Refn over religie en vergiffenis te melden heeft. Gaat mijn leven niet verranderen gok ik zo.

Weet ook niet of ik erover wil nadenken hoe een ongetwijfeld buddha-minnende Thaise politieman tot God's rechterhand is uitverkoren.

Het zal zeker je leven niet veranderen, maar het steekt toch heel wat gelaagder in elkaar. Straight foreward cq oppervlakkig is het allerminst.

Verklaart wel waarom je Gossling miscast vindt. Look again zou ik zeggen, met Buddha heeft het weinig van doen. De oorsprong van de (religieuze) thema's waar het verhaal op staat, ligt een stuk westelijker.

Overigens had ook ik die visie na de eerste kijkbeurt, maar had wel zin om een en ander uit te pluizen, met veel mooie ontdekkingen tot gevolg. Het gaat juist de goede kant op met Refn als regisseur.

Al zal het je op esthetisch vlak nooit overtuigen, vrees ik.

Dus me nog eens 80 minuten door schreeuwlelijk kleurgeweld heenworstelen op zoek naar extra lagen die me wat meer vertellen over Refn's visie? En dan passen Gosling's personage en uitstraling plots wonderwel bij elkaar? Ehm ...

Nu waardeer ik zelden films beter na een tweede kijkbeurt, maar hier ontgaat me toch echt het nut van. Moest ik nu het gevoel hebben veel gemist te hebben (jouw recensie voegt ook maar weinig toe aan wat ik in de film gezien heb) dan zou er nog wat voor te zeggen vallen, maar gelaagdheid an sich vind ik niet zo boeiend, pas als er iets interessant te melden valt wordt zo'n tweede laag interessant. Dat idee kreeg ik absoluut niet bij deze film.

Toch ook jammer dat Refn niet voor een lokale cinematograaf gekozen heeft (of in ieder geval iemand die meer voeling had met de Thaise sfeer/cinema), zou de film énorm kunnen helpen hebben.

Dat is het idee.

Beloof je plechtig dat als ik ooit de kerstman in het echt tegenkom ik deze film meteen herkijk.

Leuk geprobeerd... persoonlijk vind ik de hele film nergens op slaan.

Helft van de film in donker rood en van de dialogen met je het ook niet hebben.