Laurence Anyways (2012)

Prachtige ontroerende film, vandaag gezien in Utrecht.

Prachtige artistieke film met veel rauwe emoties, verdriet, liefde en ook wat humor.

"Mooi" beeld van menselijke tragiek binnen relaties.

Prachtige close-ups en symboliek. Vette soundtrack en nog wat losse nummers uit de jaren 80/90

oa "Fade to Grey" van Visage.

Raakte mij diep, ik ben zelf een transgender.

Wel een lange zit zonder pauze

Ga dat zien !

Petra

Speciaal inderdaad, maar niet onverdeeld geslaagd. Laurence anyways is een energieke, dynamische film, die een paar indrukwekkende momenten kent. Maar wat mij betreft is het wel wat grillig, de dialogen zijn inderdaad niet zo goed (vooral in het begin, veel te druk), en je krijgt het gevoel dat Dolan met enige regelmaat een electropop nummer instart om de vaart en vibe er maar in te houden. Hetzelfde geldt een beetje voor de schreeuw- en huilscenes; het zijn er net teveel, waardoor de kracht ervan wegebt. De scene in het cafe waarin Fred losgaat tegen de serveerster vond ik wel behoorlijk indrukwekkend trouwens. Goeie film, talent is er zeker, maar wat mij betreft is dat nog lang geen garantie op een meesterwerk, om over de top-10 van Sight&Sound nog maar te zwijgen...

Ironisch: aan het begin laat Dolan Laurence in een klaslokaal kritiek leveren op Marcel Proust die zijn boeken te lang laat duren en teveel uitweidt. Het wijst op weinig zelfkennis van Dolan, want als er ooit een film was die teveel uitweidt en te lang duurt dan is het zijn Laurence Anyways. Het is bij vlagen erg sterk, maar door de lengte bijna onvermijdelijk ook geregeld gewoon zwak.

Het spreekt me in ieder geval gelukkig wel meer aan dan Les Amours Imaginaires, vooral omdat deze wat menselijker is en personages van vlees en bloed toont. Suzanne Clément, eigenlijk meer de hoofdrol dan Melvil Poupaud naar mijn gevoel, verdient 100% haar prijs in Cannes want zij speelt een moeilijke rol heel goed. Daarbij stelt de film interessante vragen bij wat het betekend om van iemand te houden en vooral in hoeverre geslacht daar een rol in speelt. Ik heb me al eens eerder afgevraagd of het mogelijk is om puur op karakter verliefd te worden, zonder dat geslacht daarbij een rol speelt. Hier zien we dus het probleem dat de twee personages qua persoonlijkheid goed op elkaar aansluiten en een mooi koppel vormen, maar dat Fred gewoon behoefte heeft aan een man als het op liefde aankomt. Een boeiend onderwerp, vaak mooi uitgewerkt. Daarnaast heeft Dolan natuurlijk een fijn oog voor visuele schoonheid, dus het is puur genieten van het camerawerk, de art-direction en de kostuums. De stilering staat ook vaak prima in dienst van het geheel.

Helaas is er dus de lengte om alles te verpesten. Dolan heeft eigenlijk gewoon veel te weinig te vertellen voor 160 minuten. 120 was waarschijnlijk al meer dan genoeg geweest. Het probleem is dat Dolan enorm veel in de herhaling valt en veel scènes op elkaar neerkwamen. Ik dacht ook gewoon heel vaak dat we bij de laatste scène zaten en dat het vervolgens toch doorgegaan werd met de film. Dolan had het geheel minstens vijf keer eerder kunnen beëindigen en op het zelfde punt kunnen uitkomen. Laurence en Fred gaan immers toch telkens om dezelfde reden uit elkaar. Om ze eenmaal weer bij elkaar te brengen is nog tot daarnaa toe, maar om dat vervolgens weer te doen vergde teveel van mijn geduld (gelukkig ook die van Fred, waardoor ze snel weer wegging). Er wordt dan ook nog eens een niet al te boeiend interview aan toegevoegd en de ontmoeting van Fred en Laurence. Wat zou Proust er van zeggen? Zelfs de stijl van Dolan gaat op een gegeven moment een beetje tegenstaan. Vooral die stukken in slow motion waar je alleen de muziek hoort begonnen na een tijdje te irriteren. Dat was nog fris in Les Amours Imaginaires, werkte aanvankelijk goed in Laurence Anyways (al voelde het soms wat onnatuurlijk aan), maar nu heb ik het wel gezien. Er zijn films die 160 minuten mogen duren, maar dit is er niet één van.

Fijn die ambitie van Dolan, maar talent betekend ook dat je weet wanneer genoeg genoeg is. Ik zie dat hij veel talent heeft, maar voor mij is het er nog niet helemaal uitgekomen. Genoeg moois gezien voor een goede score. Alleen door de fantastische trailer hoopte ik op één van de beste films van het jaar. Dat is het nu alleen omdat het vooralsnog een zwak jaar is.
Kleine 3,5*.

Kunst!...Le grand Art du cinema!...

Derde keer raak voor Dolan. Ook geen enkele moeite gehad met de lengte van deze film. Vond de opbouw juist sterk. Herkenbaar een Dolan (sowieso stoer om op je 23e al duidelijk een eigen stempel te hebben) en ergens gaan al Dolans films ook over onmogelijke liefdes, maar het is ook weer genoeg anders om het fris te houden. Laurence Anyways is een film die veel minder hard is dan zijn voorganger (Les Amours.. vind ik nipt nog steeds Dolans beste film, dat wel). En veel meer omvat dat de kleine film waar hij mee begon. Laurence Anyways is vooral opgebouwd uit emoties in de verhoudingen die Laurence heeft met de mensen om haar heen en in het bijzonder met haar vriendin. Een intense, diepe liefde die niet mag zijn. En dat ontroert.

Fantastische acteurs, maar vooral Clement is echt briljant, een van de mooiste rollen die ik de laatste tijd zag. Ik vind dat Dolan meer en meer zijn esthetische scenes weet te integreren in de film en ze worden per film ook fraaier. Interessant aan de film is dat Laurence geen knappe transseksueel is en dat de film ook niet poogt om zijn transseksualiteit an sich te doorgronden. Dat had de film ook overvol gemaakt, dit gaat heel duidelijk over de onderlinge relaties van Laurence en een aantal anderen.

Op de hoes staat inderdaad een vergelijking met Ozon en Almodovar. Ik sla Dolan inmiddels hoger aan dan beide regisseurs.

4.0*

Derde en eerste ruime voldoende voor nu 24-jarige regisseur Xavier Dolan...die hier maar meteen bijna drie uur inruimt.

We beginnen in 1989 nog net een tijd dat er niet zes keer per week een transseksueel zijn/haar levensverhaal op TV vertelde, maar gelukkig is het ook niet zozeer een film over transseksualiteit.

De acteur die Laurence speelt laat de soms gebruikelijke hysterie bij transseksuelen-rollen gelukkig ook achterwege.

Voornamelijk is dit een film over een relatie in het tijdvak 1989-2000 en dan nog eens voorzien van geweldige beelden, scenes, soundtrack.

Begin van de film lijkt even wat te blijven steken in het inmiddels overbekende transseksualiteits-drama, maar stevent in de laatste 2 uur af op een wat realistischer versie van Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Goeie film waarin een liefdesrelatie tussen man en vrouw onder druk komt te staan wanneer de man verder door het leven wil gaan als vrouw. De film valt vooral vanwege de lengte hier en daar wat in de herhaling, maar bevat genoeg mooie en soms ontroerende momenten die vaak muzikaal prachtig begeleidt worden. Van de cast valt vooral Suzanne Clément in positieve zin op.

Een redelijk drama/romantiekfilm...

Redelijk verhaal...

Te lang...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit, helaas alleen 4:3,

geen breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Ik ben toch ook wel langzamerhand fan Dolan. De lengte zelf vond ik niet zo'n probleem, maar het plot wordt tegen het einde toch wel iets te veel een herhaling van zetten. Eerste uur vond ik ook erg sterk, al is het einde toch ook wel zeer fraai. Geweldige muziekkeuzes, visueel erg aangenaam en verder een sterk uitgewerkt(e) verhaal en emoties. 4*

Is het heel in de beginne wat warrig en woelig, daarna krijgen we gedurende ruim twee uur een stevige brok cinema, met schitterende beeldvorming, uniek sterke scènes (in het eethuisje o.a.) en verbluffende acteurs.

Het verhaal is knap opgebouwd en de film heeft de absolute verdienste discreet te blijven en elke zucht naar sensatie te weren. Het menselijk aspect van de personages primeert.

Met nog te citeren dat de film vol steekt met frisse en origineel knappe ideeën en dat de montage effenaf puik is, wil ik alleen maar onderlijnen dat deze "Laurence Anyways" een heel bijzondere en indringend mooie film is.

Mooie film met vooral prachtige scènes en dit onder de klanken van mooie jaren tachtig muziek van Visage (Fade to Grey) en klassieke muziek uit Beethoven 5th. Lang gewacht trouwens met het bekijken van deze film omdat het onderwerp transgender mij helemaal niet aansprak. Onterecht zoals achteraf gebleken is want Xavier Dolan weet van elk onderwerp een mooie film te maken. Dat heeft hij met zijn nieuwste film "Mommy" ook al bewezen. Met vijf films in amper zes jaar tijd heeft Dolan ook laten zien dat hij zeer productief is. En het zijn nog lange films ook. Hij lijkt wat dat betreft nogal op Fassbinder, volgens mij de meest productieve Europese regisseur van de vorige eeuw. Ben benieuwd of Dolan hem gaat overtreffen. Moet kunnen gezien zijn jonge leeftijd.

4,0*

Gisteren herzien. En degene die mij vergezelde vond het een onderhoudende film. En dat is ook precies hoe ik erover denk. Vakkundig oerdegelijk en onderhoudend. Tel daar een voortreffelijke cast, een breed emotioneel spectrum, een schitterende fotografie en set en kostuum-design, een eigenzinnige stijl, een scala aan frisse artistieke fratsen en een lekkere dosis 'coolness' bij op en je hebt een film die een nieuwe stempel drukt op eigentijdse cinema.

Mijn 4e Dolan-film na Tom a la ferme, Les Amour Imaginaires en J'ai tue ma mѐre. Een hele volwassen romantische dramafilm met een beladen onderwerp. Opvallend: Laurence klinkt als een meisjesnaam en Fred als een jongensnaam. Prachtige cinematografie: veel rode accenten, kleding passend bij behang, dwarrelende stofdeeltjes, watervalscene, kledingregen, herfstbladerenscene...... Bijzonder vond ik ook de geschreven tekst op Laurence's rug! Hij was een laatbloeier met coming out, waardoor acceptatie door anderen wat lastiger bleek. Laurence zegt dat hij geen homo is, maar een man met genderdysforie die na transitie een transvrouw wordt en valt op vrouwen is eigenlijk een lesbie. Transitie is vaak geleidelijker: hormonen, langer haar, vrouwelijker kleding..... Helaas leek Laurence in de film meer op een travestiet. Schitterend en charmant einde, wat eigenlijk het begin was, met geweldige muziek! De film vond ik nog mooier toen ik de achtergrondinformatie over Luce Baillairgé opzocht, wat prachtig dat zij Xavier inspireerde voor het maken van deze film!!

Wonderboy Xavier Dolan heeft wel niveau voor zo'n jonge cineast. Het liefdessprookje van Laurence en Fred wordt overhoop gehaald wanneer Laurence zijn wens uitdrukt om als vrouw verder door het leven te gaan. Fred blijft verliefd en steunt hem aanvankelijk, maar langzaam maar zeker verdwijnt de passie onder sociale druk, en de verwachtingen van bepaalde genderrollen (maar wat wil je Fred? Een man!). Je kan niet alles hebben in het leven en soms vraagt een cruciale levenskeuze om pijnlijke opofferingen.

Ik heb hetzelfde als andere users : de 160 minuten voel je niet aan (al vond ik de film uiteindelijk wel iets te lang voor wat er te vertellen valt). Enerzijds omdat de vertelling een tijdspanne van tien jaar bestrijkt, dus zit er flink wat tempo in de opeenvolgende scènes die bovendien ook qua stijl goed afgewisseld worden : nu en dan een surrealistisch momentje, videoclipstijl, muzikale stukken etc. Maar vooral de emotionele betrokkenheid die Dolan bij de kijker stimuleert, haalde me helemaal binnen. Een goede film, sober en toch stijlvol, mooi en levensecht geacteerd, zonder vals sentiment. Al even goed als The Danish Girl en Una Mujer Fantastica.die allebei ook 3,5* kregen.

Interessante film over een man die zich out om een vrouw te worden. Niet de transformatie inderdaad staat centraal hier, wel de reacties en gebeurtenissen in zijn omgeving worden centraal geplaatst. In de eerste plaats zijn relatie met Fred, zijn vriendin. Geen evidentie, maar ze tracht zich open te stellen voor de verlangens van haar vriend. Knap hoe ze ondanks alle moeilijkheden, de ontgoocheling, de verwachtingen, de sociale druk er toch probeert voor te gaan, maar liefde en gevoelens kan je niet sturen.

Wat een geweldige scène daar in het restaurant, hoe die ene daar ontzettend op haar plaats werd gezet. Voor mij het moment van de film die alles omvat: woede, geloof, hoop en vooral liefde. Maar er zaten nog sterke momenten in de film. Het moment voor de klas of het moment dat hij ontslagen wordt.

Ik had het echter niet zo begrepen op die verschillende tijdsprongen. Het voelde nog fragmentarisch aan en net als nog enkelen vond ik ruim 2,5 uur best pittig. Maar Dolan maakt er wel wat van waardoor het toch allemaal behapbaar blijft.

Xavier Dolan gaat niet mijn favoriete regisseur worden. Zeker als verteller vind ik hem matig. Maar in dit ding van bijna drie uur heeft hij gelukkig zoveel gestopt, vooral audiovisueel, dat er genoeg te beleven en genieten valt. Het verhaal an sich is wel boeiend maar het zijn alle losse scènes, de soundtrack, de kleuren en de vaak prachtige beelden die de film nog wel iets geven. het laatste uur wist de film me op inhoud echter totaal niet meer te interesseren. Dan zit er ook te weinig ontwikkeling en trekt de film meer op verhaal dan sfeer en daar gaat het mis. 3,0*.