Laurence Anyways (2012)

De eerste trailer

161 minuten? Klinkt ambitieus. Zin in. Dolan is een groot talent.

Wat mij betreft kunnen films van Dolan niet lang genoeg duren... Ben erg benieuwd wat dit gaat brengen de trailer zag weer mooi uit. Nu maar hopen dat de film ook Nederland zal gaan draaien.

Zeker. En dat blijkt ook hier weer. Al heeft hij nog geen film gemaakt die mij volledig bevalt, hebben ze allemaal iets. Dit is, ondanks de lengte, zijn meest volwassen en evenwichtige film. Waarin menige scene indruk maakt. Dolan maakt duidelijk zeer persoonlijke films, iets wat ik eigenlijk zeer prijs. Maar zijn wereld staat, zeker in deze film, zo ver van de mijne, dat ik er toch niet de volle speelduur in mee kon gaan.

Bioscooprelease ingevoerd: vanaf 13 september in de bioscoop (Cinemien)

Oh fijn dit. Moet nog steeds zijn eerste film zien, maar de sfeer en stijl in de trailer doen me meteen weer denken aan "Les Amours.." en die was lekker.

NL trailer (YouTube)

Prachtige ontroerende film, vandaag gezien in Utrecht.

Prachtige artistieke film met veel rauwe emoties, verdriet, liefde en ook wat humor.

"Mooi" beeld van menselijke tragiek binnen relaties.

Prachtige close-ups en symboliek. Vette soundtrack en nog wat losse nummers uit de jaren 80/90

oa "Fade to Grey" van Visage.

Raakte mij diep, ik ben zelf een transgender.

Wel een lange zit zonder pauze

Ga dat zien !

Petra

Prachtige trailer, dit heeft zeker mijn interesse gewekt. Weet iemand overigens de naam van het nummer die in de trailer is gebruikt?

Vanmiddag heb ik hem dan eindelijk gezien... Vol verwachting ging ik naar het filmhuis en na alleen maar lovende recensies in vele kranten en bladen kon het gewoon niet mis gaan was de gedachte. Gelukkig heeft de nieuwste film van Xavier Dolan dat dan ook meer dan waard gemaakt! Ik denk dat dit wel z'n beste werk is tot nu toe in z'n nog jonge carriere. Ok de film duurt dan wel 160 min maar heeft voor mij geen moment verveeld, alle kenmerkende aspecten die Dolan in zijn vorige films hanteerde kwamen weer ruimschoots aan bod. De prachtige slow shot's, het poetische vaak gestileerde werk waar hij wel raad mee weet gaat nergens echt over de top waardoor het gelukkig heerlijk weg blijft kijken. Ook op de muziek is weer weinig aan te merken evenals de hoofdrollen in deze prachtige film. Dat de film niet zo zeer inzoomt op de verandering van sekse maar meer wat het met je naaste liefde en jezelf doet maakt het zo bijzonder. Ik heb genoten en hoop dat z'n volgende film niet al te lang op zich zal laten wachten.

Over 100 jaar staat er een film van Xavier Dolan in de Top 10 van Sight&Sound - zoveel is zeker. Blijft ongelofelijk dat zo'n film als deze van een 23-jarige komt, ook ongelofelijk dat Dolan op die leeftijd nu ook al drie grote titels afleverde. Dit is (ook weer) een eigenzinnig project - dat zeker geen grote meute naar de filmhizen zal trekken, de film is eclectischer en ondoordringbaarder dan de lichtvoetige scherts Amours Imaginaires en stijlvaster en volwassener dan Dolan's debuut. Het kan zijn dat hij door zijn eigenzinnigheid wat in de vergetelheid zal zakken - maar hij heeft klasse genoeg om overeind te blijven. Dolan heeft meer van Fassbinder en Malick dan de goedkope en oppervlakkige (meer tijdgenoten) Ozon en Almodovar.

Dialogen zijn nog wat het zwakkere punt van Dolan hier (die naast regie en script ook voor de montage tekent). De beelden zijn zoals we mochten verwachten. Ik ken bijna geen regisseur die meer klasse etaleert en meer doet met beeld en verschillende technieken gebruikt. Over de Jaren 80 synth pop verschillen de smaken nogal - ze worden hier zonder schroom ingezet. En met effect. En hoewel de dialogen niet allemaal werken is het totale concept van (onmogelijke) liefde en vrienschap zeer geslaagd. LA is dan ook meer de film dáárover dan over transgender (een beetje zoals 4M, 3W, 2D geen abortus film is). Of eigenlijk: LA is een film over vriendschap, liefde, transgender én een generatie, een land en/of de aarde. Toe maar!

Van Dolan zelf (als acteur) is in deze film geen spoor te vinden. De in zijn vorige film magnifieke Monia Chokri speelt een bijrolletje als de zeer onsympathieke zus Stef van de wervelende en prijswinnende Suzanne Clément (Fred) - die hier vreemd genoeg geen credit heeft. En dan is er nog de onvolprezen Nathalie Baye, die al een tijd lang tot mijn tien favoriete actrices van dit moment behoort.

je ziet hem nog in een flits voorbij komen op een feestje...

erg stijlvolle film weer inderdaad!

Speciaal inderdaad, maar niet onverdeeld geslaagd. Laurence anyways is een energieke, dynamische film, die een paar indrukwekkende momenten kent. Maar wat mij betreft is het wel wat grillig, de dialogen zijn inderdaad niet zo goed (vooral in het begin, veel te druk), en je krijgt het gevoel dat Dolan met enige regelmaat een electropop nummer instart om de vaart en vibe er maar in te houden. Hetzelfde geldt een beetje voor de schreeuw- en huilscenes; het zijn er net teveel, waardoor de kracht ervan wegebt. De scene in het cafe waarin Fred losgaat tegen de serveerster vond ik wel behoorlijk indrukwekkend trouwens. Goeie film, talent is er zeker, maar wat mij betreft is dat nog lang geen garantie op een meesterwerk, om over de top-10 van Sight&Sound nog maar te zwijgen...

Nee, dat snapte ik hoor, ik doelde op wat er nog uit de koker van Dolan gaat komen (inderdaad onduidelijk geformuleerd).

Vond dit echt een geniale film! Prachtig complex en zo esthetisch (die disco- en autoscenes in het begin, wauw!). We hebben het er nog dagelijks over, echt een film die in huize danuz ontzettend veel impact heeft.

Eens met danuz en Mochizuki Rokuro. Hier zitten een heel aantal scènes in die de potentie hebben om klassiekers te worden. In deze fragmenten vallen de cinematografie (ook kleur), mise-en-scene, soundtrack en acteerwerk zo ontzettend goed samen dat het een overweldigende cinematische ervaring oplevert (gesamtkunst eigenlijk). Ik denk met name aan de genoemde disco scene, maar ook de scene op het gala en de scene waar Laurence en Fred er samen vandoor gaan naar het eiland (en nog een heel aantal climaxen).

Aanvankelijk trok Dolan me niet zo aan, omdat ik dacht dat de flamboyante stilering niet goed zo werken. Gelukkig deed het dat wel, op een emotioneel niveau.

Ironisch: aan het begin laat Dolan Laurence in een klaslokaal kritiek leveren op Marcel Proust die zijn boeken te lang laat duren en teveel uitweidt. Het wijst op weinig zelfkennis van Dolan, want als er ooit een film was die teveel uitweidt en te lang duurt dan is het zijn Laurence Anyways. Het is bij vlagen erg sterk, maar door de lengte bijna onvermijdelijk ook geregeld gewoon zwak.

Het spreekt me in ieder geval gelukkig wel meer aan dan Les Amours Imaginaires, vooral omdat deze wat menselijker is en personages van vlees en bloed toont. Suzanne Clément, eigenlijk meer de hoofdrol dan Melvil Poupaud naar mijn gevoel, verdient 100% haar prijs in Cannes want zij speelt een moeilijke rol heel goed. Daarbij stelt de film interessante vragen bij wat het betekend om van iemand te houden en vooral in hoeverre geslacht daar een rol in speelt. Ik heb me al eens eerder afgevraagd of het mogelijk is om puur op karakter verliefd te worden, zonder dat geslacht daarbij een rol speelt. Hier zien we dus het probleem dat de twee personages qua persoonlijkheid goed op elkaar aansluiten en een mooi koppel vormen, maar dat Fred gewoon behoefte heeft aan een man als het op liefde aankomt. Een boeiend onderwerp, vaak mooi uitgewerkt. Daarnaast heeft Dolan natuurlijk een fijn oog voor visuele schoonheid, dus het is puur genieten van het camerawerk, de art-direction en de kostuums. De stilering staat ook vaak prima in dienst van het geheel.

Helaas is er dus de lengte om alles te verpesten. Dolan heeft eigenlijk gewoon veel te weinig te vertellen voor 160 minuten. 120 was waarschijnlijk al meer dan genoeg geweest. Het probleem is dat Dolan enorm veel in de herhaling valt en veel scènes op elkaar neerkwamen. Ik dacht ook gewoon heel vaak dat we bij de laatste scène zaten en dat het vervolgens toch doorgegaan werd met de film. Dolan had het geheel minstens vijf keer eerder kunnen beëindigen en op het zelfde punt kunnen uitkomen. Laurence en Fred gaan immers toch telkens om dezelfde reden uit elkaar. Om ze eenmaal weer bij elkaar te brengen is nog tot daarnaa toe, maar om dat vervolgens weer te doen vergde teveel van mijn geduld (gelukkig ook die van Fred, waardoor ze snel weer wegging). Er wordt dan ook nog eens een niet al te boeiend interview aan toegevoegd en de ontmoeting van Fred en Laurence. Wat zou Proust er van zeggen? Zelfs de stijl van Dolan gaat op een gegeven moment een beetje tegenstaan. Vooral die stukken in slow motion waar je alleen de muziek hoort begonnen na een tijdje te irriteren. Dat was nog fris in Les Amours Imaginaires, werkte aanvankelijk goed in Laurence Anyways (al voelde het soms wat onnatuurlijk aan), maar nu heb ik het wel gezien. Er zijn films die 160 minuten mogen duren, maar dit is er niet één van.

Fijn die ambitie van Dolan, maar talent betekend ook dat je weet wanneer genoeg genoeg is. Ik zie dat hij veel talent heeft, maar voor mij is het er nog niet helemaal uitgekomen. Genoeg moois gezien voor een goede score. Alleen door de fantastische trailer hoopte ik op één van de beste films van het jaar. Dat is het nu alleen omdat het vooralsnog een zwak jaar is.
Kleine 3,5*.

Heerlijk plaatjes kijken. Duizend bewondering voor de esthetische kant. Verhaaltechnisch snap ik de kritiek wel over 'te weinig verhaal in verhouding met de lengte', maar in mijn ogen was de film hooguit 5 minuten te lang (het laatste eindje had weggelaten mogen worden). Ik kijk uit naar meer van Dolan!

Geweldig groteske, o zo ambitieuze film van Xavier Dolan.

Wat heeft die kerel nog in petto?

Zeker een interessante film met hoogstaand acteerwerk en een mooie - en sterke - soundtrack die de film op bepaalde punten wat nieuw leven in wist te blazen. Ik heb niets tegen lange films, maar na twee uur begon het aangezette drama van de twee geliefden mij wat aan overtuigkracht te verliezen.

Een bijzonder minpunt van de film is - uiteraard naar mijn mening - de wijze waarop transgender Laurence wordt neergezet. Na tien jaar hormonen zou hij er anders uit moeten zien dan een ''bad tranny with a wig.'' Het feit dat hij/zij zich vrouw voelt, maar dat daarvoor geen tekenen zichtbaar waren, langdurig een mannenkapsel aanhoudt en hij/zij geen geslachtsoperatie wil ondergaan en ook nog eens lesbisch is kan, maar dit alles tezamen is toch wel erg onrealistisch. Laurence lijkt vaak meer op een crossdresser dan op een vrouw.

Buitengewoon en indrukwekkend is dit onconventionele en onmogelijke liefdesverhaal, met psychologische diepte en broeierige scènes, tussen personen die niet enkel moeten zien af te rekenen met het feit dat een van hen transseksueel is, maar ook met de onderdrukking die dat met zich meebrengt. Echter de film duurt te lang (het verhaal had in ca anderhalf uur verteld kunnen worden) en is mede daardoor, ondanks de prachtige vormen, te pretentieus, gewichtig, gestilleerd, kunstachtig en melodramatisch.

Het is de derde film die ik gezien heb van deze ambitieuze en absoluut talentvolle regisseur.

Kunst!...Le grand Art du cinema!...

Wijst juist wel op zelfkennis van Dolan.. ik zie het in ieder geval als duidelijke zelfspot. Waarom zou hij het er anders hebben ingestopt?

Het leek mij ook een "bewussie" inderdaad, maar ik interpreteerde het vooral zo dat hij hiermee de critici het gras voor de voeten wil wegmaaien. Of het daarmee dan echt zelfspot is weet ik niet, misschien is hij wel bloedserieus.

Je kan het inderdaad ook nog de andere kant op redeneren. Dolan vergelijkt zich graag met Proust

Mocht Dolan (voorlopig nog) willen

Maar Dolan had er beter aangedaan zijn personage Proust te laten prijzen voor zijn uitweidingen. Heeft hij meteen een argument voor de absurde lengte van deze film.

Had totaal geen probleem met de lengte van deze film - net als dat ik geen probleem heb met de langgesponnen zinnen van Proust. Als de 'vibe' je aanspreekt heb je echt geen moeite met de lengte van Laurence Anyways!

Ik heb geen moeite met de zinnen van Proust, wel met de lengte van Laurence Anyways. Ze hebben waarschijnlijk kennelijk niet dezelfde vibe.

Dat zeg ik ook niet. Ik zeg alleen dat ik dus totaal geen probleem had met de lengte van de film. En dus die 'kritiek' op Proust niet in verband bracht met deze film.