menu

Bestiaire (2012)

mijn stem
3,30 (10)
10 stemmen

Canada
Documentaire
72 minuten

geregisseerd door Denis Côté

Mensen en dieren: volgend het ritme van de veranderende seizoenen bekijken zij elkaar. De film ontvouwt zich als een bewegend plaatjesboek over deze wederzijdse observatie, een merkwaardige vorm van waarneming. Het geheel vormt een beschouwing van een stabiele onbalans en van losse, rustige en ondefinieerbare elementen.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=4nfWZx8pUiA

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
3,5
Nare, beklemmende film over het dierentuin wezen die beklijft. Zo zijn er:
- De gefixeerde camera met de merkwaardige omsluitende kadering. Altijd zijn er muren, hekken, tralies in beeld. De dieren zijn steeds met een zodanige lens, afstand en hoek gefilmd dat ze altijd gevangen gehouden worden door het beeld.
- De long takes. Waar deze in traditionele slow cinema een prettig ritme aan de film geven, of met een mobiele camera (Tarr, Angelopoulos) soms zwierige bewegingen mogelijk maken, dragen ze in deze film toch vooral bij aan het gevoel van gevangenschap. De dieren zitten niet alleen visueel gevangen, maar ook in tijd.
- Het opdringerige penetrante geluid dat je omsluit. Veel lawaai van hekken, lawaaierige dieren in kooien. Dit draag zeker bij aan de ongemakkelijke atmosfeer van de film. Het meest overweldigend wordt dit bij een uitgesponnen scene waarin we een stel taxidermisten op de voet volgen (meer zeg ik er niet over).

Maar wellicht stel ik de film tot nu toe wat te eenzijdig voor als een portret van dieren in onterechte gevangenschap. De film benadert de dierentuin namelijk ook duidelijk als een plek van waarneming, van observatie. Als kijker zie je zowel de dieren, hun verzorgers en de bezoekers. Het openingsshot maakt meteen wel heel effectief duidelijk waar de film over gaat. Dit is ook de enige scene (of een van de weinige) in de film die door montage is opgedeeld. Het begint met een aantal blikken van mensen die iets tekenen dat buiten beeld is. Dit wordt zo lang opgerekt dat je je sterk bewust wordt van de daad van het kijken. Uiteindelijk wordt je verlangen als kijker wel ingelost. We krijgen het object te zien dat zo intens bestudeerd wordt. Maar het is geen dier, het is slechts een opgezette replica. Een metafoor? We kijken niet naar echte dieren in de dierentuin, maar naar replica's die eigenlijk al zo goed als dood zijn.

Volgens mij hoort het spel met de waarneming bij de kritiek, want het gaat er ook om wie er kijkt. De film laat duidelijk zien hoe de dieren tot objecten worden, klaar om te worden waargenomen door het kijkende subject (de mens). Maar zelfs dat is al een te stellig statement, want evengoed worden de verzorgers bekeken, door de dieren, maar vooral door de kijker. Interessant is dat er ook wel shots zijn waarbij de kijker door de dieren bekeken wordt. Bijvoorbeeld het shot van de poster. Je voelt je daardoor wel degelijk aangesproken. Maar heel expliciet is dat niet, het is geen Brechtiaanse vervreemding.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:49 uur

geplaatst: vandaag om 06:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.