Tang Shan Da Xiong (1971)

Ik heb deze Bruce lee film ook goedkoop kunnen krijgen bij de Free record Shop. Kaskraker toendertijd natuurlijk in de Hong Kong cinema en door deze eerste film van hem werd hij meteen een superster.

De film ziet er natuurlijk niet helemaal super uit, het script is niet echt speciaal maar dit is pure entertainment, zulke vechtscenes zie je alleen maar van Bruce Lee. Ik heb deze film wel 5x gezien en blijft een van mijn favorieten. het verhaal stelt eigenlijk weinig voor, maar lee is gewoon superboeiend om naar te kijken. Het einde is ook wel goed.

een jongen van het platteland belooft zijn moeder geld te verdienen en om niet te vechten. Dan krijg je iedere keer dat zielige muziekje weer bij een gevecht waarbij Lee aan de kant blijft staan en zich niet in de problemen wil werken... best grappig eigenlijk

Ja, halverwege de film heeft ie zich nog geen enkele keer in het zweet gewerkt. Wel grappig ja.

Ik vond deze film maar traag op gang komen. Dat kwam vooral omdat
Bruce lee een kettinkje had dat hem herinnerde dat hij niet mag vechten. De gevechten vond ik helaas ook een beetje tegenvallen omdat achteraf de geluidseffecten zijn toegevoegd. Hierdoor hoor je de klappen voor of na ze zijn uitgedeeld.
Verder vond ik het ook nergens echt spannend worden. De dingen die gebeurde zijn eerder komisch te noemen.
Dit is de eerste film die ik van Bruce lee heb gezien, ik hoop dat zijn andere films beter zijn.

Ik heb deze een lange tijd geleden gezien, ik vond hem toen (paar jaar geleden) eigenlijk niet zoveel aan. Toch ben ik van plan om deze nog een keer te bekijken!

Goede en serieuze Martial Arts film van regisseur Wei Lo en met hoofdrolspeler

Bruce Lee. Het was dan ook de eerste film waar Lee een hoofdrol in had. De gevechten zien er best goed uit. Vooral het eindgevecht is een best klassieke scene in de films van Lee. Goede Martial Arts film van Lo. Maar je moet er van houden natuurlijk . Tot nu toe een 3,5.

Het begin van Lee's faam

Een tijd geleden maakte ik dankzij The Green Hornet voor het eerst kennis met het martial-arts fenomeen, Bruce Lee. Toch voelde ik dat ik iets miste en begon ik aan een zoektocht naar de overige Bruce Lee films. Omdat het er maar weinig zijn ben ik ze apart aan het verzamelen en af en toe kom ik er eens tegen. De recentste aankoop was deze The Big Boss en gisteravond na Suburban Girl maar eens opgezet.

Het begint een gewoonte te worden om elke Bruce Lee film (uitgezonderd The Green Hornet maar die beschouw ik niet helemaal als authentieke Bruce Lee films) met 4* te belonen en ook deze Big Boss is er geen uitzondering op. Het valt vooral op dat deze film meer diepgang heeft dan elke andere Bruce Lee die ik tot nu toe heb gezien, dat zijn The Green Hornet, Fury of the Dragon, Enter the Dragon en Fist of Fury. Cheng heeft aan zijn moeder beloofd om niet te vechten en laat zich de helft van de film dan ook in de luren leggen om, ongewild, de waarheid maar niet te hoeven zien. In dat opzicht kan ik wel begrijpen waarom dit als een mindere Lee film wordt gezien maar voor mij was het juist een extra puntje. Het plotje met de heroïne die verstopt zit in het ijs is op zich niet bijzonder veel waard maar de spanningsopbouw is goud waard. Lee laat zich altijd maar doen door eens naar het amulet te kijken (het bijhorende muziekje kwam op den duur wel mijn strot uit) maar je weet gewoon dat er een moment gaat komen dat Lee losbarst. En op dat moment barst de film dan ook los. De vele gevechten zijn goud waard en ik kan gewoon geen genoeg krijgen van de vele kreetjes die Lee uitstoot. De kreetjes en de close-ups blijven een geweldige combinatie. Jammer genoeg kent de film hier en daar wel een stommere scène. Op een bepaald moment slaagt Lee iemand door een houten muur en krijg je op een cartoonachtige manier de omtrek van het lichaam te zien. Een beeld dat totaal niet in de film past en ook kwamen sommige scènes iets te overdreven uit de hoek. Jammer, maar de film kent hier in ieder geval geen lagere waardering voor. Blijkbaar stoorde Lee zich hier ook erg hard aan maar lukte het hem niet om de regisseur op andere gedachten te brengen. Misschien nog een interessant feitje waarop je moet letten bij een herziening: in Japan is wit het symbool van de dood en hierdoor kun je zien of Lee iemand gaat vermoorden in de film. Is het een 'gewoon' gevecht dan is Lee gekleed in een bruine of blauwe broek, een gewoon t-shirt en een blauwe sjaal. Is het een gevecht waar iemand sterft dan is Lee gekleed in een zwarte broek, een witte longsleeve en een witte sjaal. Geen idee of het klopt maar het is het waard om eens op te letten.

Lee is niet de ster van de film, althans niet van de gehele film. Daarvoor kent James Tien, Hsu Chien, teveel vermakelijke scènes. Ook hij kon, net zoals Lee, een vermakelijk potje knokken en hierdoor heeft de eerste helft van de film een nog hoog genoeg vermakelijkheidsgehalte. Lee is normaal iemand die alleen maar knokt en met reden, hij is er ontzettend goed in. Toch was hij in dit debuut er nog niet helemaal uit precies want hij komt erg droog uit de hoek soms. Favoriete scène is sowieso wanneer hij tot voorman is gepromoveerd en al dansend thuiskomt met een paar neven. Ik weet nog altijd niet goed wie ik hier als hoofdrol moet bestempelen want zowel Lee als Tien kennen een paar erg goede scènes en hun rol is ongeveer even gelijk. De andere familieleden kennen een kleinere rol maar zijn daarom niet minder vermakelijk. Persoonlijk hou ik wel van deze massale knokpartijen maar het is vooral de moeite omdat het zo ontzettend goed gechoreografeerd is. Elke slag, elke stoot, elke shot is tot in de puntjes uitgewerkt en het ziet er dan ook fantastisch uit. Verbazende muziekkeuze trouwens. Had nooit gedacht Pink Floyd in een Bruce Lee film te horen.

Een uitstekend debuut dat net ietsje minder is dan het overige van Lee's werk (althans toch van hetgeen dat ik heb gezien) mede doordat er een paar idiote scènes in zitten. Lee blijft cool, vooral het eindgevecht met Big Boss met de zak chips is goud waard, maar ook de rest van de cast doet het erg goed. Het verhaal is flinterdun maar kent tegelijkertijd meer diepgang dan elke andere Bruce Lee film die ik tot nu toe heb gezien. Erg vermakelijk, kan niet wachten tot ik nog eens men handen kan leggen op een andere Lee film.

4*

Ik heb deze film herbekeken omdat ik vroeger nogal een liefhebber was van het genre. Nu nog natuurlijk. Maar als je deze film vergelijkt met wat er tegenwoordig gemaakt wordt, dan stelt het niet veel voor.

De acteurs die ze voor deze film gebruiken zijn de naam acteur niet waard, ze bewegen onnatuurlijk en houterig. Ze roepen en tieren maar wat naar elkaar en de vechtscenes zijn slecht in beeld gebracht. En het verhaal is ook geen hoogvlieger.

Waarschijnlijk ging dat allemaal niet anders in die tijd maar als je het nu ziet is het echt pover.

Maar toch genoten en af en toe eens geglimlacht. Pure nostalgie...

Eigenlijk een klap in 't gezicht voor de Lee-liefhebbers. Gewoon de helft van de film geen fuck met hem van doen, met dat kitscherige gedoe rondom die ketting. Wanneer hij dan eindelijk aan de bak kan, is het weer fijn. Niet dankzij de choreografie, die blijft flets, maar de uitstraling van Bruce is legendarisch en de gehele sfeer van de film is uitermate karakteristiek. Kan wat betreft het eindgevecht sowieso niet mee met Meng Long Guo Jiang (1972) en valt tijdens de resterende (groeps)gevechten soms een beetje in het niets vergeleken met Jing Wu Men (1972) . Toch aangenaam.

Geinig filmpje dat je eigenlijk alleen hoeft te zien vanwege het optreden van Bruce Lee. Ook hier is de actie weer beter geschoten dan in Enter The Dragon het geval is. Het verhaal daarbij is ook wel wat beter, al blijft het wel allemaal doorsnee. Het is jammer dat Lee pas halverwege ontwaakt, al is het wel een mooi moment wanneer dat ook echt gebeurt. Let trouwens op het gevecht dat Bruce Lee heeft met een viertal waakhonden. Het is onmogelijk om daar je lach in te houden! En zowaar nog de muziek van King Crimson en Pink Floyd erbij. Ik maak een diepe buiging. De actie van Lee is eveneens erg fraai.

Een vrij simpel verhaal en af en toe wat amateuristisch geacteerd maar zo gauw Bruce Lee in actie komt is dat allemaal vergeten.Uitstekende Martial arts en toch zeker een klassieker in het genre.Na 40 jaar nog steeds een frisse film waarbij ook de fraaie muziek niet onvermeld mag blijven.

Deze vandaag ook herzien, alle films waren de moeite nog wel een keer waard, blijven prachtige vechtfilms.

Het is 55 minuten wachten tot Bruce Lee zelf aan een gevecht deelneemt. Maar eens hij zijn gevechtskunst laat zien komt het helemaal goed met deze film. Niet dat de groepsgevechten uit het eerste deel van 'The Big Boss' niet vermakelijk zijn, maar we willen natuurlijk de meester zelf aan het werk zien.

'The Big Boss' is voor mij zeker niet Bruce Lee's beste film, maar het gaat bij deze films niet om het verhaal of de puike acteerprestaties maar om de martial arts en er zitten een paar mooie gevechten in de film. Vooral het eindgevecht met Big Boss is zeer de moeite waard.

Wat mij vooral opviel is dat Lee enorm veel van die hoge kreetjes laat horen in deze film, het wordt zelfs een beetje grappig maar het hoort nu eenmaal bij zijn imago.

De mooie Nora Miao, die in deze film een bijrol heeft, speelt trouwens ook mee in 'The Way of the Dragon' en in 'Fist of Fury'.

Zeer flauw.

Zoals de meeste Bruce Lee films eigenlijk. Ik begrijp wel waarom hij zo legendarisch geworden is, z'n presence en stijl is erg apart en amper na te bootsen, maar de films waarin hij verzeild raakte zijn zeldzaam van enig niveau. Ook deze is weer érg goedkoop.

Toch raar, want rond die tijd stonden de Shaw Bros toch al net iets verder. Al past Lee misschien ook niet zo geweldig goed in hun films, het resultaat is jammer genoeg dat alles rondom Lee tekort schiet. Vooral ook de choreografieën van de gevechten. Lee zelf wacht ook érg lang met vechten, maar zelfs hij weet er niet veel van te maken. Saaie actiescenes, nefast voor een film als deze.

Vooral omdat er verder eigenlijk niks te beleven valt. Slecht acteerwerk, visueel redelijk brak en een verhaaltje wat allicht op 5 minuten neergepend was. Het stelt allemaal bitterweinig voor, maar dat is het lot van een martial arts film met tegenvallende gevechten.

1.5*

Bruce Lee's breakout movie in Hong Kong en deze film zou zijn pad naar onsterfelijkheid banen. Naar Westerse maatstaven is het een matige film want het heeft een flutverhaaltje dat op een sigarettenpakje past en bordkartonnen personages.Toch heeft de film destijds terecht veel stof op doen waaien want hij is immers een showcase voor Bruce Lee's kunnen op Kung Fu gebied. Hij is dan ook fenomenaal. Toch was Bruce Lee meer dan alleen een geweldige martial artist. Hij toont in deze film op zeer subtiele manier dat hij ook een getalenteerd acteur is. Hij weet net als bijvoorbeeld George Clooney middels gelaatsuitdrukkingen en lichaamstaal zoveel meer duidelijk te maken dan menig ander acteur kan met woorden. Let maar op tijdens de scene in het huis bij de neven wanneer Maria Yi naar hem zit te staren en te lachen. Lee weet met zijn mimiek en lichaamstaal volkomen duidelijk te maken wat er door hem heengaat. Er is later nog een scene wanneer hij het bordeel verlaat en Maria Yi hem tegenkomt. De schaamte die hij voelt is voelbaar voor ons als kijker dankzij zijn mimiek en houding. Helaas is Bruce Lee ons te vroeg ontvallen en daarom heeft hij nooit in films buiten het Kung Fugenre zijn acteertalent kunnen tonen.

Matige film over een man die naar het platteland komt om daar te werken in een ijsfabriek waar zijn neven ook werken. Een mager verhaaltje dat niet echt weet te boeien. Soms wat onevenwichtig qua toon en iets te veel saaie momenten. Bovendien zijn de vecht-scenes vrij spaarzaam. In dat opzicht is het laatste gedeelte wel het beste waarin Bruce Lee laat zien wat hij kan.

De eerste Bruce Lee film.

Het is een beetje een kung fu film en dat was waarschijnlijk de bedoeling v de filmmaker, het verhaal is filterdun en de dialogen soms tenenkromend. Het bloed lijkt wel ketchup gemixed met water... lol.

Maar toch heeft het een bepaalde charme zoals de typische oude kung fu films, het is snel duidelijk dat Bruce Lee een top vechter is van hoog niveau, maar in de volgende films komt zijn legendarisch talent beter tot z'n recht en ontstijgt hij het niveau van de kung fu films... (met alle respect voor de kung fu film liefhebbers!)

Toch het kijken waard.

Ook een piepkleine rol voor de beeldschone Nora Miao, die in latere bruce lee films ook zou meespelen.

The Big Boss is de eerste samenwerking tussen actiefenomeen Bruce Lee en productiemaatschappij Golden Harvest Company. Hierna zouden nog twee films volgen: Fist Of Fury en The Way Of The Dragon. Dankzij deze films groeide Bruce Lee uit tot een wereldwijd fenomeen en is hij nog altijd de meest succesvolle en bekendste Aziatische actiester aller tijden.

Deze eerste film is echter niet z’n beste. Met een budget van 100.000 dollar is de film aan de goedkope kant en dat valt er helaas aan af te zien. De decors zijn pover, het camerawerk is erg matig en de montage is rommelig. Gelukkig zit het met de actie wel snor en mag Lee zijn vechtkunsten hier vertonen. En die vormen meteen het hoogtepunt van een verder vrij matige actiefilm. Het verhaal doet er niet toe en ook het acteerwerk is benedenmaats.

Dankzij de populariteit van Bruce Lee groeide de film echter uit tot een kassucces en werd het destijds de meest succesvolle film ooit in Hongkong.

het 'The KIlling Fight' muziekje is juist briljant. Mooi gesampled ook later door Dilated Poeples.

Ik heb de Big Boss menig maal gezien op videoavonden in de jaren 80. We huurden dan een moviebox (draagbare vhs speler) en een vijftal films.

Andere populaire titels waren onder andere Evil Dead, The Beyond, Zombie, Cannibal Holocaust en natuurlijk de andere Bruce Lee en Chuck Norris films.

Ik was nooit echt fan van deze. Dat zal er deels mee te maken hebben dat die oude vhs-sen het beeldformaat van 1:2,35 terugbrachten naar 4:3, waardoor je bijna de helft van het beeld mistte. Al

zag ik m ooi ooit op het IFFR, maar werd toen ook niet heel enthousiast. Dat was ik overigens wel over Enter the Dragon en Game of Death.

Ik had dan ook niet direct interesse toen Arrow zijn ontzettend dikke 4K verzamelbox met het werk van Lee aankondigde. Ik had bovendien de hele reeks al op blu ray van Criterion. Eigenlijk was ik van plan m ooit in de sale voor de halve prijs op te pikken.

Maar toen de box binnen twee weken bij Arrow was uitverkocht, sloeg de FOMO toe en greep ik snel nog een exemplaar op Amazon.

Vandaag dus The Big Boss opgezet. Niet alleen zag de gerestaureerde film er echt prachtig uit (niet dat de film het van z’n fotografie moet hebben, maar het besef dat de film er nooit zo goed heeft uitgezien, doet toch wat), maar ik vond het ook een erg sterke film. Hij was veel ruiger en bloederiger dan ik me kon herinneren en het is ook heerlijk om Lee zich de eerste 45 minuten te zien verbijten bij al het onrecht dat hij ziet. Bovendien is er ook nog een hilarische scene als hij drinken is.

Maar als hij dan uiteindelijk wel in actie komt, is dat ook fenomenaal!

Zo bleek dit een heerlijke revengefilm, waarmee ik dolblij ben dat ik m toch heb aangeschaft. Kijk uit naar herziening van zijn andere films en de uren aan extra’s over het leven van deze superster.

4*

Blijft een sfeervolle en prima martial art film.

Met de legende Bruce Lee deze acteur blijft een groots icoon.

Niet zijn beste film, maar blijft nog steeds entertained en met een fantastisch acterende en de onvergetelijke Bruce Lee in de hoofdrol.

Gewone arbeiders in de lower working class Hong Kong. Wellicht met een link naar Kow Loong, een afgeschermd deel binnen Hong Kong, waar triades de macht hadden en hun geld verdienden met drugs en prostitutie. De business van ijs levert niet genoeg op en The Big Boss besluit iets lucratievers te verzinnen i.c.m. het ijs. De film is simpel en volgt platgetreden paden met 1 uitzondering en dat is de krijgskunst van Bruce Lee. Dit maakt de film uniek in zijn opstart naar grotere producties, waarbij er helaas aan hem voorbij werd gegaan m.b.t de tvserie Kung Fu. Eens te meer laat deze film zien hoe snel en doeltreffend Lee was. Alsof er een multi energy flow door hem beweegt. De finale waarbij Lee zijn vingers als klauwen inzet is ongekend voor die tijd.

Lee is heerlijk om naar te kijken, en spat van het scherm. Maar hij wordt naar beneden getrokken door een matig filmpje met ondermaatse choreografie van de gevechten, geluid, montage en script. Njeh, bepaald geen klassieker, deze eindbaas.

2,5*

Herzien op 4K van de prachtige gele boxset van Arrow met DolbyVision, de film heeft er nog nooit zo mooi uitgezien! Uiteraard met de originele mono sound, zonder al nasynchronisatie shit. Tevens de 10min langere mandarin cut, die tientallen jaren als verloren was beschouwd, wel met ingebrande Chinese ondertitels. Helaas is de “saw in the head” scene nog steeds onvindbaar. Er gaan nu zelfs geruchten dat de scene nooit bestaan heeft, grote onzin, want mijn vader is 100% zeker dat hij dat vroeger in de bioscoop heeft gezien. Door mijn vader ben ik ook als jonge knaap al een groot fan van Lee, heb bijna al z’n docu’s gezien en een aantal boeken gelezen.

De eerste samenwerking met Lo Wei, met wie Lee een contract had afgesloten voor twee films. James Tien zou in eerste instantie de hoofdrol gaan vertolken, maar na een enkele dagen filmen kwam Lo Wei erachter dat Lee natuurlijk 40x zo goed was. Daarom is de focus van de eerste helft vooral op James Tien gericht. De samenwerking met Wei verliep heel stroef, Lee had allerlei ideeën voor het script en de gevechten, maar Wei wuifde dit weg, en wilde het op zijn manier doen. Dit eindigde zelfs een aantal keer op ruzie, waar Lee van de set weg liep. Lo Wei had zelfs voor de pers verklaard dat Lee hem bedreigd had hem te doden met een mes, waarop Lee weer antwoordde dat hij helemaal geen mes nodig zou hebben. Ook de omstandigheden in Thailand waren zeer slecht, de temperatuur was heet en ze hadden overlast van muggen en kakkerlakken. Het eten was ook niks, Lee leefde vooral van eten uit blik wat hij van thuis mee had en viel veel af. Het kraanwater was geel en ondrinkbaar. Hij liet dit dagelijks door middel van brieven aan zijn vrouw Linda weten. Hij had ook z’n hand lelijk opengehaald aan een stuk glas en moest meerdere hechtingen, vandaar dat je hem ook in een aantal scenes met verband om z’n hand ziet lopen. Ze moesten ook steeds de prostituees daar afkopen zodat ze de crew met rust lieten.

Het gros van de bad guys zijn een hoop nobodies zonder enige martial arts achtergrond, dat zie je ook terug in de gevechten. Hoop zijn gewoon lokale bewoners daar. Alleen Lee springt er echt uit met zijn ongekende snelheid. Het laatste gevecht tegen Han Ying Chieh, die tevens ook de fight choreographer was blijft wel gaaf. Klein rolletje van Nora Miao als verkoopster van een koud drank kraampje. De ijsfabriek bestaat nog, en wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt.

Persoonlijk de minste van Lee, maar goed het was ook z’n eerste echte film. Hij blijft natuurlijk geweldig met zijn fenomenale snelheid, kracht en charisma. En niet te vergeten de epische opening theme van Peter Thomas!

Herzien op 4K van Arrow (na weet niet hoe lang geleden). Ziet er geweldig uit!

Ik heb deze films op dvd en eerlijk kan ik me niet veel meer voor de geest halen hoe deze films waren.

Enter the Dragon daarentegen wel en die had ik jaren geleden voor een prikkie op blu-ray gehaald. Helaas niet de beste kwaliteit.

Terugkomend op deze film: Ik heb erg genoten hiervan. Plot en uitvoering vrij simpel, maar het op locatie filmen maakt dit toch wel een genot om te zien.

Overigens heb ik de Mandarin Cut gezien. Heb hier wel gemengde gevoelens bij. Ja er waren scenes die een toegevoede waarde hadden, maar er waren ook scenes die letterlijk geen dialoog hadden en 2 seconden extra looptijd (looptijd in de zin van dat de personages 2 secondes langer naast elkaar lopen) en zo zijn er nog meer van die scenes. Met deze Arrow 4K was dat soms storend, omdat je constant van HDR naar SDR skipt en die overgangen overduidelijk waren. Als dit in het geheel werd getrokken was het beter, maar er zijn echt momenten verwaarloosbaar in die mandarin cut.

Ondanks dat ik weet dat Arrow een disclaimer heeft voor je deze versie ziet neemt het niet weg dat die hoppende overgangen enige afbreuk doen.

Later zal ik de standaard cut eens opzetten denk ik.