Tang Shan Da Xiong (1971)

Slechtste film met Bruce Lee die ik tot nog toe zag. Reken dan even niet His Last Game Of Death erbij, een amateuristisch archief beeld materiaal met bitter weinig echte Lee in actie. Buiten enkele gevechten om is Tang Shan Da Xiong een vermoeiende film met stompzinnig verhaal (waar ik bij andere films wel langs kan kijken). 2 sterren

Eerste martialfilm van Lee, behoorlijk naief werkje en het duurt een eeuw voordat ie eindelijk zijn kunsten toont maar dan is het hek ook vd dam!

Briljante gevechten en een sidderende klimax!

Verplichte kost!

3 sterren!

Best wel een mooie Kung Fu film van die tijd. In het begin loopt Bruce Lee er wel steeds bij alsof hij een bijrol speelt ipv de hoordrol. Wat ook zeer storend was was dat als Lee wilde vechten steeds maar moest denken aan die belofte dat ie niet moest vechten en dat ie steeds zijn amulet tevoorschijn haalt en dat er dan zo'n dom liedje tussendoor komt. Maar in de 2de helft van de film gaan de stoppen los en laat Bruce Lee wat hele mooie vechtkunstjes zien, die nog voor die tijd best bloederig waren. Maar dat liedje time van Pink Floyd die je soms nog wel eens te horen krijgt was er toch nog niet in 1971? Die kwam toch uit in 73?

Eigenlijk ook de allereerste Bruce Lee film die ik heb gezien. Hiervoor heb ik al jaren een hele hoop van Lee gehoord maar nu pas een film van hem gezien. Zijn debuut nog wel.

Verhaaltje was ook zo dun als wat maar je kijkt deze film ook alleen voor de vechtscenes.

Prima debuut van Bruce Lee, en nog wel de eerste die ik gezien hebt. Maar eens kijken naar meer Lee titels van Hong Kong Legends. Film ligt trouwens voor 5 euro bij Bart Smit.

4,0*

The Big Boss is een uitstekende vechtfilm die het puur en alleen moet hebben van de choreografie van Lee's gevechten. Verder voelt de film gedateerd aan. Lee's debuut maar niet zijn sterkste.

Lee's eerste hoofdrol, maar zeker niet zijn beste.

De film doet erg gedateerd aan. Slechte nasynchronisatie die vaak oliedom en kinderlijk klinkt, strepen door het beeld en het geluid van de klappen is lachwekkend. Toch is het wel charmant, zo'n heerlijk oud Chinees filmpje. Het sfeertje is lekker knullig met een zooitje ongeregeld die ontevreden zijn over hun werkgever. Natuurlijk laat Bruce niet over zich heen lopen wat resulteert in enkele vermakelijke gevechten. Jammer van het sentimentele verhaaltje eromheen over het winnen van het vrouwtje en dat gejank om een amulet.

Het grootste verschil met andere films vond ik dat Bruce hier nuchterder was. In zijn andere films is hij wat mysterieuzer en meer in zichzelf, een man die leeft voor de vechtkunst. Hier speelt hij een op zich vrolijke werkgever die behulpzaam en grappig kan zijn. Wel een kleine bummer dat het maar liefst drie kwartier duurt voordat Lee in actie komt. In de film wordt sowieso relatief weinig gevochten, alleen op het einde worden er een paar rake klappen geshowd. De gevechten zijn doorgaans aardig, maar in zijn latere films beter. Jammer dat hier geen nunchuks gebruikt werden, mijn favoriete wapen.

Ook kwam hier nog best veel bloed in voor en viel het op dat bijna iedere badguy een mes op zak had. Verder niet storend of zo.

Leuk filmpje, zeker voor een debuut, maar tot nu toe wel de slechtste Lee-film.

In de tijd van Betamax,VCC en Vhs was ik er als de kippen bij. Alles wat in die tijd uitkwam, inclusief illegale kopieen, heb ik met aantallen van vijftien stuks per week door mijn videorecorder´s geknald. Horror, Kung Fu , Actie en humor waren mijn grootste drijfveren. Welke Kung Fu films dit ook waren, heb ze bijna allemaal wel eens gezien, toch jammer dat ik ze bijna allemaal niet meer van elkaar kan onderscheiden waardoor ik, na deze film nu gezien te hebben, het kaf van het koren weer wil gaan uitpluizen. Laat ik dan maar gewoon bij Bruce Lee voorlopig blijven want na het eindgevecht gezien te hebben, gaf het geen voldaan gevoel. Wat een souplesse had die man toch, geweldig! Helaas veel te kort in beeld bij The Big Boss. Als een jong ventje vond ik zijn films toch altijd het imposantste, er waren wel andere leuke films, naar mijn gevoel te weinig, en geen idee welke films dat waren eigenlijk. Daarna, in de jaren 90 heb ik veel bagger gezien, of misschien was ik wel te veel verwend... Kan ook zijn dat de verkeerde troep teveel de overhand nam waardoor mijn kijkplezier zich verlegde naar andere genre´s. Aan de andere kant zie ik door MM in andere genre´s, ik ook een hoop gemist heb, dus misschien nog even verder kijken. The Big Boss is aardig, maar mist de ballen die er de laatste tien minuten wel waren. De rest was zeker niet vervelend, geinig verhaaltje, al moeten dit soort films het daar niet van hebben en de actie is te mager. Heb me gelukkig wel vermaakt en ga dit vanaf nu weer lekker oppakken.

3,1*

Ik vond deze film maar traag op gang komen. Dat kwam vooral omdat
Bruce lee een kettinkje had dat hem herinnerde dat hij niet mag vechten. De gevechten vond ik helaas ook een beetje tegenvallen omdat achteraf de geluidseffecten zijn toegevoegd. Hierdoor hoor je de klappen voor of na ze zijn uitgedeeld.
Verder vond ik het ook nergens echt spannend worden. De dingen die gebeurde zijn eerder komisch te noemen.
Dit is de eerste film die ik van Bruce lee heb gezien, ik hoop dat zijn andere films beter zijn.

Goede en serieuze Martial Arts film van regisseur Wei Lo en met hoofdrolspeler

Bruce Lee. Het was dan ook de eerste film waar Lee een hoofdrol in had. De gevechten zien er best goed uit. Vooral het eindgevecht is een best klassieke scene in de films van Lee. Goede Martial Arts film van Lo. Maar je moet er van houden natuurlijk . Tot nu toe een 3,5.

Het begin van Lee's faam

Een tijd geleden maakte ik dankzij The Green Hornet voor het eerst kennis met het martial-arts fenomeen, Bruce Lee. Toch voelde ik dat ik iets miste en begon ik aan een zoektocht naar de overige Bruce Lee films. Omdat het er maar weinig zijn ben ik ze apart aan het verzamelen en af en toe kom ik er eens tegen. De recentste aankoop was deze The Big Boss en gisteravond na Suburban Girl maar eens opgezet.

Het begint een gewoonte te worden om elke Bruce Lee film (uitgezonderd The Green Hornet maar die beschouw ik niet helemaal als authentieke Bruce Lee films) met 4* te belonen en ook deze Big Boss is er geen uitzondering op. Het valt vooral op dat deze film meer diepgang heeft dan elke andere Bruce Lee die ik tot nu toe heb gezien, dat zijn The Green Hornet, Fury of the Dragon, Enter the Dragon en Fist of Fury. Cheng heeft aan zijn moeder beloofd om niet te vechten en laat zich de helft van de film dan ook in de luren leggen om, ongewild, de waarheid maar niet te hoeven zien. In dat opzicht kan ik wel begrijpen waarom dit als een mindere Lee film wordt gezien maar voor mij was het juist een extra puntje. Het plotje met de heroïne die verstopt zit in het ijs is op zich niet bijzonder veel waard maar de spanningsopbouw is goud waard. Lee laat zich altijd maar doen door eens naar het amulet te kijken (het bijhorende muziekje kwam op den duur wel mijn strot uit) maar je weet gewoon dat er een moment gaat komen dat Lee losbarst. En op dat moment barst de film dan ook los. De vele gevechten zijn goud waard en ik kan gewoon geen genoeg krijgen van de vele kreetjes die Lee uitstoot. De kreetjes en de close-ups blijven een geweldige combinatie. Jammer genoeg kent de film hier en daar wel een stommere scène. Op een bepaald moment slaagt Lee iemand door een houten muur en krijg je op een cartoonachtige manier de omtrek van het lichaam te zien. Een beeld dat totaal niet in de film past en ook kwamen sommige scènes iets te overdreven uit de hoek. Jammer, maar de film kent hier in ieder geval geen lagere waardering voor. Blijkbaar stoorde Lee zich hier ook erg hard aan maar lukte het hem niet om de regisseur op andere gedachten te brengen. Misschien nog een interessant feitje waarop je moet letten bij een herziening: in Japan is wit het symbool van de dood en hierdoor kun je zien of Lee iemand gaat vermoorden in de film. Is het een 'gewoon' gevecht dan is Lee gekleed in een bruine of blauwe broek, een gewoon t-shirt en een blauwe sjaal. Is het een gevecht waar iemand sterft dan is Lee gekleed in een zwarte broek, een witte longsleeve en een witte sjaal. Geen idee of het klopt maar het is het waard om eens op te letten.

Lee is niet de ster van de film, althans niet van de gehele film. Daarvoor kent James Tien, Hsu Chien, teveel vermakelijke scènes. Ook hij kon, net zoals Lee, een vermakelijk potje knokken en hierdoor heeft de eerste helft van de film een nog hoog genoeg vermakelijkheidsgehalte. Lee is normaal iemand die alleen maar knokt en met reden, hij is er ontzettend goed in. Toch was hij in dit debuut er nog niet helemaal uit precies want hij komt erg droog uit de hoek soms. Favoriete scène is sowieso wanneer hij tot voorman is gepromoveerd en al dansend thuiskomt met een paar neven. Ik weet nog altijd niet goed wie ik hier als hoofdrol moet bestempelen want zowel Lee als Tien kennen een paar erg goede scènes en hun rol is ongeveer even gelijk. De andere familieleden kennen een kleinere rol maar zijn daarom niet minder vermakelijk. Persoonlijk hou ik wel van deze massale knokpartijen maar het is vooral de moeite omdat het zo ontzettend goed gechoreografeerd is. Elke slag, elke stoot, elke shot is tot in de puntjes uitgewerkt en het ziet er dan ook fantastisch uit. Verbazende muziekkeuze trouwens. Had nooit gedacht Pink Floyd in een Bruce Lee film te horen.

Een uitstekend debuut dat net ietsje minder is dan het overige van Lee's werk (althans toch van hetgeen dat ik heb gezien) mede doordat er een paar idiote scènes in zitten. Lee blijft cool, vooral het eindgevecht met Big Boss met de zak chips is goud waard, maar ook de rest van de cast doet het erg goed. Het verhaal is flinterdun maar kent tegelijkertijd meer diepgang dan elke andere Bruce Lee film die ik tot nu toe heb gezien. Erg vermakelijk, kan niet wachten tot ik nog eens men handen kan leggen op een andere Lee film.

4*

Eigenlijk een klap in 't gezicht voor de Lee-liefhebbers. Gewoon de helft van de film geen fuck met hem van doen, met dat kitscherige gedoe rondom die ketting. Wanneer hij dan eindelijk aan de bak kan, is het weer fijn. Niet dankzij de choreografie, die blijft flets, maar de uitstraling van Bruce is legendarisch en de gehele sfeer van de film is uitermate karakteristiek. Kan wat betreft het eindgevecht sowieso niet mee met Meng Long Guo Jiang (1972) en valt tijdens de resterende (groeps)gevechten soms een beetje in het niets vergeleken met Jing Wu Men (1972) . Toch aangenaam.

Een vrij simpel verhaal en af en toe wat amateuristisch geacteerd maar zo gauw Bruce Lee in actie komt is dat allemaal vergeten.Uitstekende Martial arts en toch zeker een klassieker in het genre.Na 40 jaar nog steeds een frisse film waarbij ook de fraaie muziek niet onvermeld mag blijven.

Het is 55 minuten wachten tot Bruce Lee zelf aan een gevecht deelneemt. Maar eens hij zijn gevechtskunst laat zien komt het helemaal goed met deze film. Niet dat de groepsgevechten uit het eerste deel van 'The Big Boss' niet vermakelijk zijn, maar we willen natuurlijk de meester zelf aan het werk zien.

'The Big Boss' is voor mij zeker niet Bruce Lee's beste film, maar het gaat bij deze films niet om het verhaal of de puike acteerprestaties maar om de martial arts en er zitten een paar mooie gevechten in de film. Vooral het eindgevecht met Big Boss is zeer de moeite waard.

Wat mij vooral opviel is dat Lee enorm veel van die hoge kreetjes laat horen in deze film, het wordt zelfs een beetje grappig maar het hoort nu eenmaal bij zijn imago.

De mooie Nora Miao, die in deze film een bijrol heeft, speelt trouwens ook mee in 'The Way of the Dragon' en in 'Fist of Fury'.

Zeer flauw.

Zoals de meeste Bruce Lee films eigenlijk. Ik begrijp wel waarom hij zo legendarisch geworden is, z'n presence en stijl is erg apart en amper na te bootsen, maar de films waarin hij verzeild raakte zijn zeldzaam van enig niveau. Ook deze is weer érg goedkoop.

Toch raar, want rond die tijd stonden de Shaw Bros toch al net iets verder. Al past Lee misschien ook niet zo geweldig goed in hun films, het resultaat is jammer genoeg dat alles rondom Lee tekort schiet. Vooral ook de choreografieën van de gevechten. Lee zelf wacht ook érg lang met vechten, maar zelfs hij weet er niet veel van te maken. Saaie actiescenes, nefast voor een film als deze.

Vooral omdat er verder eigenlijk niks te beleven valt. Slecht acteerwerk, visueel redelijk brak en een verhaaltje wat allicht op 5 minuten neergepend was. Het stelt allemaal bitterweinig voor, maar dat is het lot van een martial arts film met tegenvallende gevechten.

1.5*

Matige film over een man die naar het platteland komt om daar te werken in een ijsfabriek waar zijn neven ook werken. Een mager verhaaltje dat niet echt weet te boeien. Soms wat onevenwichtig qua toon en iets te veel saaie momenten. Bovendien zijn de vecht-scenes vrij spaarzaam. In dat opzicht is het laatste gedeelte wel het beste waarin Bruce Lee laat zien wat hij kan.

The Big Boss is de eerste samenwerking tussen actiefenomeen Bruce Lee en productiemaatschappij Golden Harvest Company. Hierna zouden nog twee films volgen: Fist Of Fury en The Way Of The Dragon. Dankzij deze films groeide Bruce Lee uit tot een wereldwijd fenomeen en is hij nog altijd de meest succesvolle en bekendste Aziatische actiester aller tijden.

Deze eerste film is echter niet z’n beste. Met een budget van 100.000 dollar is de film aan de goedkope kant en dat valt er helaas aan af te zien. De decors zijn pover, het camerawerk is erg matig en de montage is rommelig. Gelukkig zit het met de actie wel snor en mag Lee zijn vechtkunsten hier vertonen. En die vormen meteen het hoogtepunt van een verder vrij matige actiefilm. Het verhaal doet er niet toe en ook het acteerwerk is benedenmaats.

Dankzij de populariteit van Bruce Lee groeide de film echter uit tot een kassucces en werd het destijds de meest succesvolle film ooit in Hongkong.

Gewone arbeiders in de lower working class Hong Kong. Wellicht met een link naar Kow Loong, een afgeschermd deel binnen Hong Kong, waar triades de macht hadden en hun geld verdienden met drugs en prostitutie. De business van ijs levert niet genoeg op en The Big Boss besluit iets lucratievers te verzinnen i.c.m. het ijs. De film is simpel en volgt platgetreden paden met 1 uitzondering en dat is de krijgskunst van Bruce Lee. Dit maakt de film uniek in zijn opstart naar grotere producties, waarbij er helaas aan hem voorbij werd gegaan m.b.t de tvserie Kung Fu. Eens te meer laat deze film zien hoe snel en doeltreffend Lee was. Alsof er een multi energy flow door hem beweegt. De finale waarbij Lee zijn vingers als klauwen inzet is ongekend voor die tijd.

Herzien op 4K van de prachtige gele boxset van Arrow met DolbyVision, de film heeft er nog nooit zo mooi uitgezien! Uiteraard met de originele mono sound, zonder al nasynchronisatie shit. Tevens de 10min langere mandarin cut, die tientallen jaren als verloren was beschouwd, wel met ingebrande Chinese ondertitels. Helaas is de “saw in the head” scene nog steeds onvindbaar. Er gaan nu zelfs geruchten dat de scene nooit bestaan heeft, grote onzin, want mijn vader is 100% zeker dat hij dat vroeger in de bioscoop heeft gezien. Door mijn vader ben ik ook als jonge knaap al een groot fan van Lee, heb bijna al z’n docu’s gezien en een aantal boeken gelezen.

De eerste samenwerking met Lo Wei, met wie Lee een contract had afgesloten voor twee films. James Tien zou in eerste instantie de hoofdrol gaan vertolken, maar na een enkele dagen filmen kwam Lo Wei erachter dat Lee natuurlijk 40x zo goed was. Daarom is de focus van de eerste helft vooral op James Tien gericht. De samenwerking met Wei verliep heel stroef, Lee had allerlei ideeën voor het script en de gevechten, maar Wei wuifde dit weg, en wilde het op zijn manier doen. Dit eindigde zelfs een aantal keer op ruzie, waar Lee van de set weg liep. Lo Wei had zelfs voor de pers verklaard dat Lee hem bedreigd had hem te doden met een mes, waarop Lee weer antwoordde dat hij helemaal geen mes nodig zou hebben. Ook de omstandigheden in Thailand waren zeer slecht, de temperatuur was heet en ze hadden overlast van muggen en kakkerlakken. Het eten was ook niks, Lee leefde vooral van eten uit blik wat hij van thuis mee had en viel veel af. Het kraanwater was geel en ondrinkbaar. Hij liet dit dagelijks door middel van brieven aan zijn vrouw Linda weten. Hij had ook z’n hand lelijk opengehaald aan een stuk glas en moest meerdere hechtingen, vandaar dat je hem ook in een aantal scenes met verband om z’n hand ziet lopen. Ze moesten ook steeds de prostituees daar afkopen zodat ze de crew met rust lieten.

Het gros van de bad guys zijn een hoop nobodies zonder enige martial arts achtergrond, dat zie je ook terug in de gevechten. Hoop zijn gewoon lokale bewoners daar. Alleen Lee springt er echt uit met zijn ongekende snelheid. Het laatste gevecht tegen Han Ying Chieh, die tevens ook de fight choreographer was blijft wel gaaf. Klein rolletje van Nora Miao als verkoopster van een koud drank kraampje. De ijsfabriek bestaat nog, en wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt.

Persoonlijk de minste van Lee, maar goed het was ook z’n eerste echte film. Hij blijft natuurlijk geweldig met zijn fenomenale snelheid, kracht en charisma. En niet te vergeten de epische opening theme van Peter Thomas!