Ookami Kodomo no Ame to Yuki (2012)

Overdreven sentimentele film die ook nog een sterk steunt op schattigheid. Dus waarom werkt het? Ik weet niet wat het is, maar animatiefilms, vooral Japanse, komen vaak weg bij mij met dit soort zoetsappigheid, terwijl ik er doorgaans niet tegen kan en ik niet één speelfilm kan noemen die op een zelfde manier werkt. Toegegeven, de eerste scènes, waarin we de romance tussen de vrouw en de wolf zien opbloeien waren wel even slikken, want die waren irritant lief, met erg slechte dialogen. Gelukkig komt de focus al snel op de kinderen te liggen en dan passen zo'n dingen al snel wat beter.

Er valt genoeg op aan te merken, van soms wat al te bombastische muziek, simplistische symboliek en een neiging naar kitsch die ontbrak in de vorige films Mamoru Hosoda. De scène waarin de moeder accepteert dat haar zoon het wolvenleven kiest is daar een goed voorbeeld van. Maar dat is ook één van de weinige scènes na de openingsromance waarin het niet werkt, want voor het grootste deel is het erg aanstekelijk allemaal. Aan charme geen tekort, maar het is vooral het oog voor detail die Wolf Children maakt. Dan bedoel ik niet eens zozeer in animatie, maar in de vertelling, die de keuzes van de personages aannemelijk maakt en waarbij echt nagedacht lijkt te zijn wat voor een problemen het opvoeden van half wolf/ half mensen oplevert (een goede educatiefilm dus voor mensen die soortgelijke kinderen krijgen).

Erg sympathiek filmpje in ieder geval, iets waar Hosoda ook wel in uitblinkt. Hier kan ik wel vier kleine sterren aan kwijt.

Tegenvallertje.

Hosoda blijft erop achteruitgaan, deze film balanceert nog op het randje van accepteerbaar. De eerste 20 minuten zijn bijvoorbeeld niet echt goed, de combinatie van matige dialogen, pover drama en een pathetische soundtrack zorgen ervoor dat het melodrama overheerst.

Draait scherp eens de opvoeding begint, al moet ik zeggen dat ik toen wel een overload aan Ghibli referenties te verwerken kreeg. Totoro en Omohide Poro Poro liggen constant op de loer. Hosoda komt in de buurt maar weet jammer genoeg nooit de Ghilbi-grootheden te overtreffen. Maar het middendeel is duidelijk het sterkst.

Einde is weer iets minder, vooral omdat het een echte climax lijkt te missen. Er wordt een dramatisch boogje bijgesleurd en daarmee is het dan ook afgelopen. Verder had ik ook niet zoveel met Ame (het jongetje), iets te eco en té jankerig wat mij betreft.

Mnee, Hosoda zit niet op het goede pad. Het is dat het middenstuk echt sterk was, maar begin en einde moeten beter en hij moet terug wat meer z'n eigen stijl terugvinden. Ondertussen lijkt elke full-length anime een Ghibli-contender te worden en dan verzuip je al wat sneller in de tegenstand.

4.0* en een uitgebreide review

Vond het een beetje stroef beginnen. Eenmaal op het platteland wordt het toch een aangenaam liefelijk filmpje. Eigenlijk perfect hoe de zwaarte van het begin erg gemakkelijk wordt losgelaten. Vond het juist wel wat hebben, ook al is het redelijk sentimenteel.

Jammer genoeg wordt er op het eind nog iets te veel aan plot doorgeduwd, dat had van mij niet echt gehoeven. Maar verder vond ik het een bijzonder knap gemaakte en mooi (qua stijl) animefilmpje. Een van de beteren vand e afgelopen tijd.

3.5*

Aandoenlijke anime.

Na het inmiddels overbekende The Girl Who Leapt through Time levert Mamoru Hosada opnieuw een klassieker in de knop af. Misschien is deze 'Wolf Children' zelfs wel een tikkie beter. Dat zit hem onder andere in de rust die het verhaal biedt. Hier wordt de tijd genomen om na een sentimentele en vlot opgebouwde intro een modern sprookje te vertellen. Een verhaal over twee kinderen van een weerwolf, die alleen door moeder worden opgevoed. Moeders liefde overheerst en dus druipt de zoetigheid er vanaf. Maar al dat zoets glijdt wel zeer aangenaam naar binnen.

Prachtige natuurdecors die in verschillende seizoenen schitterend worden weergegeven. Hoe lieflijk en kindvriendelijk het er in deze anime ook aan toe gaat, dit is eveneens voer voor volwassenen. Aan pedagogisch gepriegel geen gebrek en dat in combinatie met de puberperikelen op een bombastisch bedje filmmuziek, doet gelijk de ouders wakker blijven. Het einde voelt een beetje als een nachtkaars die uitgaat, maar het oog wordt dusdanig verwend en de sfeer is zo prettig dat je wel een heel erg zure pruim moet zijn om dit aandoenlijke tekenfilmpje niet te waarderen.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Ingetogen anime over grootse onderwerpen als opgroeien, alleenstaand ouderschap, kinderen loslaten. De kracht zit hem erin dat het een sentimenteel verhaal is, maar dat het zo minimaal en subtiel wordt gebracht dat het nooit artificieel aan gaat voelen. Japanse kunstenaars excelleren in dit soort meesterwerkjes. Ik heb dan ook van begin tot het eind met een verliefde blik gekeken naar de schitterende beelden met een extreem aandoenlijk sfeertje. Jammer alleen dat het wat abrupt wordt afgesloten, want ik bleef met het gevoel zitten dat hier nog iets meer uitgehaald had kunnen worden.

Na het ietwat teleurstellende Piano forest gezien te hebben, is deze weer van het niveau wat ik inmiddels verwacht van de Japanse meesters. Prachtig geanimeerd, vol gevoel maar nergens over de grens. Aanrader !!

Je kot het wel meer tegen in Japanse animatie: een mix van originele fantasy en geloofwaardige emoties. Er wordt tijd genomen om sfeer neer te zetten. Soms lange beelden met enkel de muziek. Een film dat leest als een boek waarin uitgebreid de setting wordt verteld. Wolf Children gaat dan wel over wolfkinderen, maar in essentie is dat een detail. Het gaat vooral over kinderen die hun eigen weg proberen te vinden. En een moeder die alleen komt te staan en haar best doet om het beste uit het leven te halen en die kinderen op te voeden.

Wolf children kijkt als een schilderij dat misschien niet overdondert, maar wel je als kijker meesleurt. Eventjes zen worden (als je dat kan zeggen) en stilstaan bij enkele dingen. Mooi...

Heel mooi. Bedankt voor deze 1e tip uit je persoonlijke toplijst Mochizuki Rokuro. Heb me uitstekend vermaakt met deze anime. Prachtig geanimeerd - mooie plaatjes van (eerst) de stad, vervolgens de mooie landschappen, bergen en natuurlijk het huis waar Hana met de twee kleintjes heen gaat.

Elk seizoen spat van het scherm. De scenes in de winter, de regen, de zomer. Op visueel vlak geniet ik altijd erg van deze stijl. Qua verhaal leuk, aandoenlijk en tussendoor licht humoristisch en ontroerend. Geen tranen van het lachen of janken, maar lekker luchtig. Leuke personages doen hun intrede in de 2e helft van de film, zoals die opa of de nieuwe klasgenoot van Yuki. Alles en iedereen komt mooi oprecht over.

'Wolf Children' verwerkt nogal wat ''zware'' thema's. De moeder die alleen is, de dood van de vader / man, opgroeien, puberteit en het loslaten van de Wolf en het kind. Mamoru Hosoda houdt het echter allemaal prima binnen de lijntjes. Aan het einde had wel wat meer aandacht geschonken mogen worden.

Erg mooie geanimeerde Japanse animatie, die wonderwel ook prima werkt. Er zit namelijk best wat melodrama en zoetigheid in verwerkt, maar ik kon het goed hebben.

De animatie is erg gedetailleerd en ziet er prachtig uit. De diverse jaargetijden komen goed aan bod, maar ook de overgangen tussen mens en wolf en omgekeerd vond ik mooi getekend. Het verhaal zelf is simpel, maar werkt wel, doordat de personages gewoonweg schattig zijn en erg sympathiek. Verder is de diepere uitwerking van het verhaal ook goed uitgewerkt. De personages krijgen diverse moeilijke keuzes te verwerken, waarbij ik het aannemelijk vond hoe het ging. Ondanks de zware keuzes blijft het allemaal luchtig en zit er tussendoor ook prima humor verwerkt.

Alleen het einde vond ik wat voorspelbaar, al mocht dat de pret niet drukken. Ik had ergens wel verwacht dat de jongen voor het wolf zijn zou kiezen. Dat en een paar andere kleine minpuntjes doen niet af aan het feit, dat de film voor mijzelf erg goed werkt. Mooie animatie, met een misschien iets te zoet verhaal, maar ik vond het stiekem best mooi.

4,0*

Mooie film, ook via de toplijst van Mochizuki Rokuro ontdekt. De regisseur kende ik al van het prachtige The Girl Who Leapt Through Time (2006). Als scifi-liefhebber was ik van het verhaal uit die film erg onder de indruk, en uiteraard ook van de fraaie animatie.

Deze film kent ook fraaie animaties en een leuk verhaal, wel is het inderdaad een tikkeltje voorspelbaar zoals Spetie voor mij aangaf, zonder dat dit de pret mag drukken overigens. Het verhaal in het platteland wordt op een gegeven moment rozengeur en maneschijn, en je kunt dan aanvoelen dat dit niet zo gaat blijven. Dat de paden van broer en zus zich zullen scheiden was ook duidelijk, al zette het jongetje me wel op het verkeerde been door aanvankelijk helemaal niet van zijn nieuwe plattelandsomgeving te houden.

Wat de kwaliteit betreft doet deze zeker niet onder voor Ghibli, en biedt het, in tegenstelling tot de Amerikaanse animaties, een emotie die veel subtieler en oprechter door de film vloeit en ook totaal niet geforceerd aanvoelt, iets wat ik van de meeste Amerikaanse animaties (en films) niet kan zeggen.

Een solide 3,5*. Ben nu wel nieuwsgierig naar de andere films van deze regisseur.

Mooi, met inderdaad een hint van desondanks dragelijke sentimentaliteit. De animatie is mooi, en de film maakt vakkundig gebruik van het mengen van cell shading animatie en CG, al springt het in enkele scènes misschien net iets teveel in het oog.

Persoonlijk vind ik de karakters dan net weer iets te simpel getekend, in verhouding tot de mooie, gedetailleerde achtergronden. En aan die monden en ogen wen ik nog steeds niet echt. Dat bezwaar slijt niet echt snel bij me merk ik, aangezien ik daar bij die andere (eveneens fijne Hosoda) Toki o Kakeru Shôjo (2006), ook al wat kritiek op uitte.

Het net iets te zoete einde is jammer, maar niet storend genoeg om er 3* van te maken.

3,5*

Mijn tweede Hosoda en al is hij niet zo goed als Toki o Kakeru Shôjo, mag deze er ook zeker wezen.

Met name de achtergronden, de sneeuw, de storm en de regenbuien zijn prachtig. De personen en dieren zijn wat minder. Qua verhaal is het vrij serieus. De dood van de vader, het opgroeien van de kinderen en het verlaten van het gezin zijn onderwerpen die je niet in alledaagse animaties zien. Zoals wel vaker zijn ze daar in Azië niet slecht in. Het verhaal is mooi en wordt goed gebracht. Helaas wel minder geëindigd.

3,5*

Miyazaki's beste leerling evenaart hier de meester. Vind dit tot nu toe de beste van Hosoda al was Mirai toch ook wel erg de moeite. De man zou trouwens ook jeugdboeken moeten schrijven; hij zou daar echt succes mee oogsten. Deze schitterende anime vermengt sprookjeselementen met de realiteiten van het leven en dat maakt het zo aandoenlijk. Het begin mag dan nog sentimenteel zijn maar daarna, van zodra Hana en haar twee buitengewone wolfkinderen op het platteland gaan wonen, is het een magische film over opgroeien en opvoeden.

De film behandelt de jeugdige kijkers niet als idioten zoals de Amerikanen graag doen, maar opent hen de ogen voor de wereld, waar je een eigen weg moet proberen te vinden. Uiteraard wordt ook heel de film lang stilgestaan bij de schoonheid en de broosheid van het leven. Bovendien is de anime subliem gemaakt: het voorbijgaan van de seizoenen, de omgang tussen de personages, de natuurbeelden... zo knap. Moeilijk om hier niet van te houden.

Ik had enorm veel zin in deze film, want dit moest wel in de lijn liggen van hoe ik Japanse animaties het liefste zie; het dagelijks leven, lieve kindjes, mooie natuur en de seizoenen... en voor het overgrote deel werd ik ook op mijn wenken bediend. Dit is weer een prachtig sfeervolle animatie die heel relaxed (in het begin soms bijna té, maar nog acceptabel) en met veel oog voor detail de dagelijkse gang van zaken, liefde, opvoeden, en een leven opbouwen laat zien. En dat die kinderen weerwolven zijn is in het eerste deel van de film nog niet eens van heel veel invloed, denk dat het überhaupt het zware leven van een alleenstaande moeder op een nieuwe plek mooi portretteert.

Maar dan zo pakweg het laatste half uur kakt het eigenlijk nogal in, en ik kan er niet eens helemaal de vinger op leggen waarom dan. Ik vond het ergens een tikje zeurderig en zij-ig worden met hoe de moeder maar achter Ame aan blijft gaan, en de verhaallijn van Yuki vond ik ook eigenlijk een beetje underwhelming eindigen.

Het is een leuk, ontroerend en schattig uitgangspunt waarvan het een klein beetje lijkt alsof op het eind de rek eruit was. Misschien dat het gebrek aan een echt plot (wat mij verder niet uitmaakt) de film dan ietsje parten gaat spelen.

Maar afgezien daarvan alsnog gewoon leuk en ook animatietechnisch weer smullen. En ik blijf ook ontzettend genieten van regenscènes in dit soort films.

3,75*

Aardige film wel. Soms mooi getekend, al ben ik meer fan van stadspanorama's dan de natuur, dus al snel was de film voor mij op dat vlak minder interessant. Maar het is wel een lieve film waarin juist de kleine momentjes fijn zijn en vooral het opgroeien van het dochtertje mooi is neergezet. Het zoontje vond ik minder boeiend, dus ook daardoor werd de film naar het einde toe minder doordat de focus wat meer op hem kwam. Sowieso is dat laatste halfuur wat vreemd met die moeder die maar door het bos blijft lopen en roepen. Maar ik heb me in die twee uur niet verveeld, maar ben ook niet echt meegesleept. Naar boven afgerond 3,5*

Na een romance met Kuroda [Mike McFarland], een kruising tussen man en wolf, blijkt Hanna [Colleen Clinkenbeard] achter met twee kinderen die transformeren in een wolf wanneer ze emotioneel worden. Dochter Yuki [Jad Saxton] lukt het haar emoties onder bedwang te houden maar haar jongere broertje Ame [Micas Solusod] voelt zich prettiger als hij als wolf door het leven kan gaan. Dat zorgt voor onenigheid binnen het gezin. Een interessant, fantasievol basisgegeven dat in het eerste uur goed is uitgewerkt en memorabele momenten oplevert, maar in het laatste half uur een meer conventionele, melodramatische kant opgaat waarin veel van de originaliteit van het verhaal verloren gaat. De originele Japanse versie bevat de stemmen van onder meer Aoi Miyazaki, Haru Kuroki en Yukito Nishii.