The Great Gatsby (2013)

Dankzij Romeo + Juliet en Moulin Rouge groot fan van Baz Luhrmann en vond zelfs Australia nog prima te doen. Des te pijnlijker dat zelfs ik moet concluderen dat Luhrmann met The Great Gatsby voor het eerst de mist ingaat. De film ziet er natuurlijk weer prachtig uit. Over praktisch ieder shot is nagedacht en niets is alledaags. Toch mist de film iets wat de twee eerder genoemde toppers wel hadden. Noem het zoals je wilt, maar The Great Gatsby mist een hart.

Het is mooifilmerij die dit keer niet die extra lading krijgt, omdat er niets is om met mee te leven. Eigenlijk komt de film pas tot leven als Gatsby en Daisy elkaar halverwege de film eindelijk treffen. Het is ook meteen de mooiste scene van de film omdat beeld, geluid en gevoel eindelijk samenkomen. Het is echter too little too late om nog echt wat van te maken.

Doodzonde. Weer een regisseur die er een misser tussen heeft zitten.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Great Gatsby (16 mei)

Wat een soundtrack. Lang geleden dat ik zo heb genoten van soundmixing, editing enz....

De film zelf kent zijn kwaaltjes maar valt verrassend genoeg beter mee dan ik zou hebben vermoed. Vlot acteerwerk (ook al is de casting van Mulligan en Maguire niet treffend, maar wie neem je anders?) verder is het in het begin beetje de kitsch doorslikken. De intriges zijn meeslepend; en de Leo ruult weer als ooit te voor, ideaal voor de dames neem ik aan.

Maar net als andere commentaren merk ik op: tiens, dat kon hier wel beter.

(*3D is trouwens totaal overbodig + effecten zijn lelijk en doen pijn aan het hoofd)

Al bij al prima vermaak! 3,5*

Deze film vanavond gezien en ik moet zeggen dat deze film mij niet teleurgesteld heeft. De uitbundige feesten in dat kasteel van Gatsby - ik had er graag bij willen zijn - waren voor mij een ware lust voor het oog. Geweldige muziek ook uit o.a. George Gershwin's Rhapsody in Blue dat bovendien uitstekend paste in die decadente partyscène van het Amerika van de jaren twintig. De 3D maakte het bovendien allemaal nog veel mooier, vooral die opening. Na drie kwartier echter toen het allemaal een stuk dramatischer werd begon mij aandacht enigszins te verslappen, ik vond dat liefdesverhaal nu eenmaal niet zo boeiend. Voor mij had de hele film over die uitbundige feesten mogen gaan.

4,0* dankzij vooral de eerste drie kwartier.

Bombast zonder enige inhoud.

Vanochtend meegepakt in de bios en ik ben er eerlijk gezegd niet zo over te spreken. Ik moet bekennen dat ik niet echt bekend ben met het bronmateriaal, het enige wat ik weet is dat het boek gaat over Gatsby die vele uitbundige feesten geeft en zijn buurman die hem maar merkwaardig vindt.

Wat betreft de vele decadente feestjes zit het wel goed, deze worden dan ook uitgebreid in beeld gebracht. De manier waarop Nick (redelijke rol van Toby Maguire) de gedachtegang van Gatsby (degelijke rol van Leonardo Dicaprio) probeert te doorgronden is goed neergezet. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik eigenlijk alleen de eerste drie kwartier de moeite waard vind, waarin Nick het contact met Gatsby zoekt en achter zijn ware aard probeert te komen. De band die Nick in het begin met Gatsby opbouwt is dan ook mooi te noemen.

Waar de film in het eerste uur goed begint, gaat het helaas ten onder in de tweede helft. Het is simpelweg teveel poespas en gedoe rondom Daisy. Zeker als het allemaal op niks trekt, als kijker begin je dan echt te merken hoe armzalig het dunne plotje is.

Visueel zit het prima in orde en de 3D werkt op sommige momenten aardig. Al had het natuurlijk helemaal weggelaten kunnen worden, aangezien het niet van toegevoegde waarde is.

Waar ik me voor het grootste gedeelte aan stoorde was de soundtrack. Ik bedoel de film speelt zich af in de jaren 20 en ondertussen hoor ik Jay-Z ertussendoor rappen... Ik heb niks tegen de beste man en ik vind hem wel een redelijke rapper, maar zijn muziek hoort echt niet thuis in deze film. Hetzelfde geldt ook voor zijn liefje Beyoncé, alleen de muziek van Florence and the Machine en Lana Del Rey vond ik wel passend.

Tot slot had de film stevig ingekort kunnen worden kenmerkend aan de traagheid, want wat er in 143 minuten gebeurt had ook in 90 minuten verteld kunnen worden. Het is een te lange zit geworden waarbij je tegen het eind jezelf begint af te vragen wanneer de film eens eindelijk afgelopen is.

Krappe 2,5 sterren.

Flink meegevallen.


Een film die wel erg veel fout doet maar altijd nog kan terug vallen op Fitzgerald meesterwerk. De basis die Fitzgerald heeft gelegd redt dan wel het één en ander. Ik was wel even bang dat Luhrmann er heel losjes mee om zou gaan en Daisy wat vrijuit zou laten gaan. Gelukkig is dat dus niet het geval. Qua 'lovestory' iets anders dan wat je normaal van 'm gewend bent. De decadentie, gebrek aan zelfreflectie, idealisme en vooral sociale ontreddering kennen toch een redelijke transitie naar het witte doek. Vooral het laatste is de ziel van The Great Gatsby.


DiCaprio is in ieder geval gepast als de sympathieke Gatsby die omgeven is door verdorvenheid, de presence van DiCaprio werkt ook erg goed mee, heeft een hele zachtaardige uitstraling. Maguire heb ik niets mee, en vind ik vaak ook storend maar het valt hier nog wel mee, ook al is het de meest vervelende voice-over in jaren. Mulligan vind ik een geweldige actrice maar wat heeft zij een strontvervelende een-dimensionele uitdrukking, dat moet eens stoppen. Al is het hier nog wel op zijn plaats. De rest van de completing cast is gewoon degelijk, en meer hoeven ze ook niet te zijn voor hun rol.


Luhrmann's auteur stempel zit er weer duidelijk op, qua design doet het vooral aan Moulin Rouge denken, blijft toch jammer dat hij niet zo inventief is in zijn stijl. Qua muziekkeuze is het één grote misser. Totaal ongepast in de fil men haar setting en Jay Z's medewerking vragen is altijd een grote fout. Grootste egotripper die je kan bedenken. Gebruikt altijd zijn eigen nummers. Strontvervelend. Over the Love van Florence + The Machines en Lana Del Rey's Young & Beautiful dan weer wel maar worden totaal op de verkeerde momenten in gezet. Lana Del Rey wordt zelfs tot vijf maal toe gebruikt en ook dan is de timing totaal zwak. Eenmaal een succes, wel hele mooie nummers, dat wel.


Luhrmann schiet vooral te kort in de sfeerschepping van de film en dat gaat dus toch vooral mis in het begin. De extravagante feestjes zijn tam en saai, slechte muziekkeuzes. Nergens geloofde ik dat de feestjes zo overweldigend waren. Film is pas echt goed als het sociale ontreddering en de maatschappijkritische karakter van Fitzgerald's magnum opus in de film naar de oppervlakte komt. redelijk effectief gebracht ook, waar ik geen hoop op had. DiCaprio maakt hier dan wel indruk, ook qua uitstraling precies hoe je je Gatsby voorsteld. Had in de film een nog grotere hekel aan Daisy dan in het boek, dan doe je wel wat goed.


Een vooruitgang op Australia (die zal bij herziening echt veel lager uit komen) maar toch gaat er te veel mis. Film duurt te lang, 3D is compleet nutteloos en schiet het toch vooral in de eerste helft tekort. Wel erg fijne references en fijne designkeuzes (het billboard bvb) en op het eind komen de thematieken en het spel van DiCaprio fijn samen. Onderweg is het soms wel een hele onrustige rit maar toch weer degelijkheid van Luhrmann.

Fijn.

Eigenlijk is deze The Great Gatsby wat ik vooraf van elke big-budget Hollywoodfilm verwacht. Groots, duur, weelderig opgezet. Elk shot is er eentje waar over nagedacht is en waar het grote geld een duidelijke meerwaarde was. Zouden meer Hollywood regisseurs zich aan moeten wagen, dit soort films.

Met de cast kon ik een stuk minder. DiCaprio vind ik ondertussen serieus vervelend worden (hoe bekender, hoe papperiger z'n rollen blijkbaar) en Maguire is echt een dode kasplant. En ook Joel Edgerton vond ik niet uit de verf komen. Enkel Mulligan weet wat van haar rol te maken, gelukkig staat eigenlijk zij vooral centraal in het verhaal.

Verder deed de setting me niet veel en hoewel het idee achter de soundtrack me wel beviel, vond ik de keuze van een aantal nummers (zeker die "fake" feestnummertjes in het begin van de film) niet altijd even geslaagd. Aan Beyonce heb ik me verder niet geërgerd trouwens, maar ben dan ook geen Winehouse fan.

Een film die eigenlijk weinig nieuws vertelt, maar het op zo'n manier verteld dat het werkt. Maar van dit soort regisseurs graag, dit doet de reputatie van Hollywood eindelijk weer een keertje eer aan.

3.5*

Sfeervolle en visueel zeer sterke film van Luhrmann. Ik was totaal onbekend met het verhaal dus ik liet me verrassen.
Films met Carey Mulligan laat ik zelden meer aan me voorbijgaan. Sinds haar sterke rol in Drive heeft ze me helemaal overtuigd van haar kunnen. Topper.
Het is wel een tijd geleden dat ik DiCaprio zo matig heb zien acteren, ben behoorlijk fan van hem, maar hier was het gewoon matig. Op z'n automatische piloot denk ik.
Maguire heb ik nog nooit wat mee gehad en hij zit alleen maar in de film om z'n vriend DiCaprio te pleasen.

Zoals gezegd vond ik de film visueel zeer geslaagd, het 3D verslechterde het niet en de muziek vond ik prima.
Had me ingesteld op een matige soundtrack, vooral veroorzaakt door alle ophef erover, maar ik heb me nergens geërgerd. Vond het wel meevallen juist.
Het verhaal leek in het begin mysterieuzer dan het uiteindelijk zou zijn, maar ik kon leven met het einde, vond het wel sterk zelfs.
Mooi om de film te eindigen met het uitzoomen van het groene lampje.
Het was ook doodstil in de bios toen de aftiteling verscheen, voor mij een teken dat de film in goede aarde is gevallen en die mening deel ik volkomen!
Ruim voldoende!

Had er meer van verwacht.

Visueel was het allemaal mooi in beeld gebracht, maar het verhaal zelf vond ik te oppervlakkig en te voorspelbaar. Had nog plot twists verwacht op het einde, maar dat viel ook tegen.

2,5*

Zeer goede film,goede acteerprestaties met een hele leuke visuele stijl dat mij zeer aansprak.

Heb zelf nooit de roman gelezen maar deed mij heel veel denken over mijn eigen leven,niet zozeer dat ik multimiljonair ben maar het feit dat ik altijd optimistisch ben en het goede in mensen geloof,nu het is niet zozeeer een spoiler want dat is de karakter van Jay Gatsby.

Maar voornamelijk een prachtige vertoning van Leo,wanneer hij eindelijk zijn oscar krijgt moeten we ons nog afvragen..

Ja ik ben een grote liefhebber van Luhrmann en met zo'n geweldig verhaal kan hij natuurlijk enkel mooie dingen doen. Het is op elk vlak geniaal. Maar visueel valt het natuurlijk het meeste op, net als Moulin Rouge! spat alles van het beeld en er is goed gebruik van 3D gemaakt. Het verhaal is natuurlijk gewoon erg interessant en mooi. En de cast.. Uitstekend, stuk voor stuk. En ik ben ondertussen wel helemaal smoorverliefd op Isla Fisher (en ook wel beetje op Mulligan), De muziek is ook erg goed en gewaagd.

4.5*

The Good, but not great Gatsby

The Great Gatsby is één van de beste amerikaanse boeken ooit volgens velen, ik heb het boek echter niet gelezen en ben dus redelijk blanco de film in gegaan.

Ik moet zeggen dat de film me vrij positief verrast heeft, ik vind Baz Luhrmann nou niet bepaald een groots regisseur maar met het juiste bronmateriaal kan hij dus zeker een goede film afleveren. Zijn visuele stijl paste goed bij het verhaal en ook het gebruik van moderne muziek vond ik passend aangezien de thema's die worden behandeld in het verhaal redelijk van alle tijden zijn.

Het eerste uur van de film vond ik erg goed, de mysterie rond Gatsby, de feestjes, het gebruik van 3D. dat klopte allemaal. vanaf het moment dat Gatsby en Daisy elkaar ontmoeten zakte het een beetje in, echter vond ik niet dat de film echt te lang duurde. het was meer het gebrek aan binding met de karakters dat ontbrak, echter is dat niet iets wat me stoorde aangezien het in mijn ogen ook juist de bedoeling was dit te creëren om de leegheid van de personages uit te beelden, zij is een mooie huls zonder inhoud en hij een man met een droom die leeg is.

De casting van zowel Gatsby als Daisy vond ik erg goed, ik denk dat niemand de rol van Gatsby beter had kunnen invullen als dicaprio, en ook hier zet hij toch weer een iets andere rol neer dan de rollen die we van hem gewend zijn. de ongemakkelijkheid wanneer hij daisy ontmoet en dergelijke zijn toch weer andere kanten die hij laat zien.Verder vind ik hem de rol van Gatsby de rijke man die iets verbergt gewoon goed spelen, zoals we van hem kennen, Mulligan vind ik altijd prima, haar uitstraling wanneer je haar voor het eerst ziet is perfect. daarnaast vulde ze de leegheid van haar personage prima in. ook de rest van de cast was prima, vooral Elizabeth Debicki die Jordan Baker speelt vond ik erg goed. Wel vond ik het jammer dat er minder met het karakter van Nick Carraway wordt gedaan, dit had zeker dieper uitgewerkt kunnen worden.

Ook het in beeld brengen van de amerikaanse samenleving die tijd, en het feit dat er juist naar die beurscrash werd toegewerkt had in het verhaal naar voren kunnen komen, het had niet explicitiet genoemd hoeven worden maar ik heb gelezen dat dit in het boek toch wel subtiel naar voren komt.

In ieder geval is The Great Gatsby me zeer meegevallen, na het uitstellen van de film dacht ik echt dat het een mislukking zou zijn maar gelukkig is het zelfs een goede film geworden die ik, zeker het eerste uur, nog wel vaker zou willen zien. De stijl die gehanteerd wordt past goed bij het verhaal, 3D werkt goed en de acteurs zijn goed op dreef.

kleine 4*

The Great Gatsby is een visueel overdonderende film die jou vooral in het begin helemaal murw slaat. Luhrmann weet je met zijn typische bombastische stijl vol felle kleuren, extravagante figuren en waanzinnige decors helemaal in de film te zuigen. Het verhaal gaat over de mysterieuze Gatsby, een figuur die vooral in het eerste uur van de film mythische proporties aanneemt en je eigenlijk doet verlangen naar meer.

Het wordt misschien aan elkaar verteld door de ietwat saaie en nutteloze rol van Tobey Maguire(behalve het koppelen van Gatsby en Daisy en de voice-over komt zijn personage totaal niet tot leven), maar het waanzinnige feestelijke en bombastische eerste uur is een ware lust voor het oog en ook voor je oren. Het is een gewaagde zet dat bij veel mensen kwaad bloed zet, maar bij anderen ook weer warme gevoelens oproept. De keuze om moderne nummers in een klassiek jasje te steken heeft gewerkt bij mij, al had ik het oeuvre van Beyoncé niet persé hoeven mee te pikken(foei Jay-Z). Het zorgt er wel voor dat dit een hedendaagse film blijft, iets wat ik wel waardeer.

Het tweede segment van de film is eigenlijk compleet anders. Waar het eerste gedeelte draait om de introductie van de mysterieuze Gatsby, is het tweede gedeelte een tragische vertelling van de menselijke Gatsby. Het spectaculaire verdwijnt wel een beetje uit de film, al blijft Luhrmann de film visueel tot in de puntjes verzorgen. Toch wordt het minder uitbundig en meer ingetogen. Naarmate we de coole Gatsby beter leren kennen blijkt het eigenlijk een tragisch figuur te zijn en is de chemie tussen hem en zijn grote liefde Daisy eentje die van het scherm spat. De film bevat hier dan ook de meeste maatschappijkritieken. Ondanks dat the Great Gatsby verder wat subtiliteit mist is het stijlvolle einde van de film wel eentje van grote klasse.

Al met al een zeer fijne ervaring om mee gemaakt te hebben. The Great Gatsby komt uitstekend tot zijn recht op het grote scherm en is daarom ook een must om de film op deze manier te ervaren. De 3D lijkt vooral in het begin een leuke toevoeging, maar is later niet meer dan een gimmick(al wordt het nergens hinderlijk). Visueel is het verder een verademing om naar te kijken en ook de charismatische DiCaprio is uitstekend als de mysterieuze, eenzame Gatsby. De film heeft zo wat kleine flaws(er lopen een paar personages doelloos bij), maar worden nergens hinderlijk en zijn ook niet heel belangrijk omdat de main story gewoon op een wervelende manier verfilmd wordt.

Luhrmann is wel een regisseur die mij kan bekoren!

4,0* voor bijna 2,5 uur topvermaak.

The Great Gatsby was al gedoemd als het aankwam op goede kritieken voordat zelfs maar de trailer te zien was. Baz Luhrmanns stijl toegepast op misschien wel de meest geprezen roman uit de VS in combinatie met muziek van Jay-Z: dat krijgt sowieso slechte recensies. Niettemin had ik altijd wel zin deze film. Echt geweldig is hij niet geworden, maar wel mooi gemaakt, vermakelijk en soms meeslepend.

Het boek ken ik ook wel, die heb ik op mijn vijftiende voor Engels gelezen. Wat er zo bijzonder aan was ontging me toen, wellicht omdat ik er nog wat te jong voor was, maar het verhaal is me wel bijgebleven. De flamboyante stijl van Luhrmann vind ik best passen bij de flamboyante levensstijl van Luhrmann (al zie ik hoe een meer klassieke stijl ook zou werken) en bij Luhrmann hoef je nooit bang te zijn dat er niets gebeurt op het scherm. Zelfs de soundtrack stoorde mij eigenlijk niet. De reden waarom er voor gekozen is, is duidelijk en het werkte wel.

Luhrmann weet eveneens de tragiek van het verhaal goed te pakken en zover ik me herinner is hij ook gewoon goed trouw aan het boek. Er is slechts één ding wat ontbrak en dat was een emotionele connectie met het geheel, hoe wervelend het allemaal ook gebracht werd. Het grootste probleem was voor mij de casting. Tobey Maguire heeft niets in het acteervak te zoeken, maar dat wist ik al langer. Verrassender is hoe matig DiCaprio uit de verf komt hier, aangezien dit mij juist logische casting leek. Maar nadat hij geïntroduceerd is met een beschrijving van zijn glimlach zien we nooit meer zijn charme. Vrijwel meteen verandert hij in een enorm neurotisch personage die af en toe een woede-uitbarsting kent. De charme komt praktisch niet meer terug, terwijl ik toch de indruk heb dat dit nodig is om Gatsby great te laten lijken. Het is moeilijk om nu te begrijpen waarom iedereen zo geboeid is door de man. De charme is er misschien om de neuroses te verbergen, maar de neuroses zijn het enige dat zichtbaar blijft. Overigens, die vent die de automonteur speelt: dat kan echt niet.

Betere casting die met meer bezieling speelt (Edgerton en Mulligan komen er het best van af, maar de film steunt niet op hen voor de emotionele kern) had geholpen dit echt iets speciaals te maken. Nu is het vooral een dappere poging, maar wel een die ik zeker leuk vond gezien te hebben.

3,5*

Mijn verwachtingen bovenmaats gestild, liep ik de zaal uit. Heb me een ruime twee uur zitten vergapen aan de decors, outfits, bovenmaatse décadence en visuele effecten. Voornamelijk de eerste drie kwartier heb ik met open mond zitten kijken. Vond in tegenstelling tot de heersende opinie Tobey Maguire juist perfect gecast, als vrolijke, infantiele, derde-wiel-aan-de-wagen van The Great Gatsby. Ook het plot bood passende diepgang rond enkele thema's als hoop, optimisme en de leemte en krankzinnigheid van dermate grote rijkdom.

Een halve ster minder voor de verschrikkelijke soundtrack.

Het eerste uur is te gek; een stortvloed aan prikkels, die je mee laat voeren naar een sprookje van feesten en fortuin. Je moet het ondergaan, en dat lukte me bij The Great Gatsby een stuk beter dan bij Moulin Rouge - waar de chaos nog groter is. Vooral die scène in het appartement, met de trompetist op één van de balkons, is schitterend. 3D werkt hier nog goed, terwijl je later vergeet zo'n gekke bril op te hebben.

Daarna verliest de film z'n sprankeling, omdat er een liefdesverhaal verteld moet worden. De scène in het huisje van Carraway is nog alleraardigst, met al die bloemen en een komische noot. Maar daarna neemt de sloomheid de overhand. Wat niet erg hoeft te zijn, als het verhaal boeiend is. En dat is het maar deels.

DiCaprio zet dezelfde grimassen op als altijd, Maguire is andermaal de sympathieke jongeman en Mulligan doet eigenlijk ook hetzelfde, maar het al met al is het een geslaagd trio om te volgen.

3,5*

Typisch Luhrman.

Ik mag de man altijd wel. Hij maakt er wel een film van. Zijn stijl en visie is altijd duidelijk zichtbaar en voelbaar. Verhaal is tot op zekere hoogte boeiend. Vooral het begin als Gatsby nog mysterieus is. Daarna vervalt het wat. Vooral Mulligan blijft niet mijn actrice. Zie haar ook vrij vaak in dit soort rolletjes de laatste tijd. Dat geld ook nog eens voor Dicaprio. Hij mag weer een accentje hebben en hoopt nu toch wel eens op een oscar! Opvallend genoeg kon ik Maquire dan weer wel waarderen. Echt opvallend is de rol niet, maar wat hij dient te zijn in de film, een wandelende Narrator. Deed die eigenlijk wel goed. Overige rollen waren nogal dik aangezet. Doet Luhrman ook altijd graag. Kon ik ook wel waarderen. Naar het einde toe merk je wel dat het boek te dik is. Het is nogal jammer want de moord komt daardoor niet aan. Sowieso voel je die door het ongeluk vlak daarvoor erg aankomen. En raakte het me daardoor matig.

Uiteindelijk werkt de film op het visuele en montage vlak vooral. Qua verhaal mist het wat. Luhrman lijkt het boek iets teveel te waarderen om er meer aan te sleutelen. Muzikale keus vond ik overigens erg goed! Maar hij durfde het te weinig door te trekken. Mocht van mij wel nog meer van inzitten.

3.5 sterren.

Style over Substance

The Great Gatsby is een verfilming van het flinterdunne boekje van F. Scott Fitzgerald uit 1925. Dat het verhaal zich in de jaren 20 afspeelt mag dan ook geen verassing zijn. En de jaren 20 uitademen is dan ook wat de film erg goed doet. Je krijgt hier prachtige beelden voor je kiezen en de nieuwerwetse muziek als soundtrack, werkt verrassend goed door op de achtergrond.

Wat minder indruk maakt is het verhaal zelf, wat eigenlijk gewoon te kort is en te weinig inhoud heeft om meer dan twee uur mee te vullen. Hoewel het verhaal van Gatsby intrigerend genoeg is, gebeurd er eigenlijk niet zo heel veel en had de verfilming ook maar beter (net zoals het boekje zelf) klein en compact kunnen blijven. Over acteerprestaties valt verder weinig te klagen, al moet ik zeggen dat Tobey Maguire hier wel een beetje een stijve hark neerzet. Dit kon dan wellicht goed werken in de Spider-man films, ik vond zijn hele verschijning hier toch echt minder geschikt voor deze rol.

3,0*

"Can't adapt the book?... Why of course you can, old sport!"

Een tot de verbeelding sprekend figuur rechtvaardigt een tot de verbeelding sprekende interpretatie, is wat de Australische regisseur Baz Luhrmann moet hebben gedacht bij aanvang van zijn extravagante voorstelling van de Amerikaanse roaring twenties-klassieker. En geef hem ongelijk: het eerste half uur spat werkelijk van het scherm af waar de postmoderne videoclipkitsch van ons tijdperk zich comfortabel nestelt in de bandeloosheid van de drooglegging. Het is niet de eerste keer dat Luhrmann de kijker direct met een stilistische climax overweldigt. In Moulin Rouge! (2001) deed hij immers exact hetzelfde door even vrolijk ‘Smells Likes Teen Spirit’ te combineren met de cancan, dus dat veel kijkers zich nog steeds storen aan zijn anachronistische cocktail van smaakversterkers, heeft denk ik meer te doen met dat Gatsby als literair personage voor velen een authentieker stukje Amerikaanse cultuur representeert, dan een romantische fantasie in Parijs.

Het verhaal spreekt tot aan het punt waar Gatsby nog een enigmatisch figuur blijft ook daadwerkelijk tot onze verbeelding, maar het is tegen de achtergrond van Gerswhins’ ‘Rapsody in Blue’, wanneer DiCaprio zich voor het eerst voorstelt als het titelpersonage, dat er de eerste barsten ontstaan in de illusie die zowel de verteller (Maguire) als de kijker vakkundig had gehypnotiseerd. Gatsby’s zelfbewuste glimlach, waarmee hij als een Orson Welles uit The Third Man (1949) ons direct weet te charmeren, is het cruciale punt waar de postmoderne invulling zich als meer zal moeten bewijzen dan een zoveelste knipoog: het moet garant staan voor het plot dat volgen gaat. Hier treedt namelijk het werkelijke drama uit de schaduw van de onwerkelijke omlijsting; hier is waar de anticipatie ingelost zal moeten worden, en hier is waar het dan ook snel mis gaat, want een vergelijking met Orson Welles maakt nog een Citizen Kane (1941), een Daisy is nog geen Rosebud.

Het eerste gebrek schuilt in DiCaprio: hij is in mijn ogen meer een acteur van techniek en maniërisme, dan dat hij een wezenlijk inzicht lijkt te bieden in wat zijn personages doormaken. Hij maakt ze niet uniek genoeg en dat reduceert ze vaak tot variaties op zijn eigen acteerstijl, of het nu woede, verdriet of optimisme betreft; of het nu Shutter Island (2010), Inception (2010) of Django Unchained (2012) is, de acteur achter het personage blijft te zichtbaar. Een karakter durven creëren naar je meest diepe angsten, jezelf zo verliezen in een rol dat je als een door de media uitgelichte Hollywoodster in feite onzichtbaar wordt voor de kijker is ook geen ingestudeerde act, maar een ontsnappingskunst die aan weinig gegeven lijkt. Er zijn zeker een aantal acteurs en actrices op te noemen die in aanmerking komen, maar DiCaprio blijft naar mijn idee nog steeds te veel zichzelf in elke rol.

De tweede kwestie zit hem erin dat fatale romantiek die volgt op de prikkelende introductie, zich ontvouwt als een twee uur durende anticlimax die op een te trage manier toewerkt naar de eigenlijke climax, die van het drama. Luhrmann doet in dit tijdsbestek weinig eer aan het boek wanneer hij de personages onder zijn regie in dienst blijft stellen van zijn kleurrijke stijl in plaats van dat de verhouding langzaam andersom zijn functie verkent. Tobey Maguire acteert als een Peter Parker zonder alter ego en de raamvertelling smoort eerder de emotionele impact van het drama, dan het erdoor wordt versterkt: zijn verteller Nick Carraway blijft daardoor een te kleurloos personage. Carey Mulligan als Daisy Buchanan is evenmin memorabel als de passieve love interest, alleen Joel Edgerton weet als haar arrogante man Tom Buchanan het scherm te domineren met een fysieke botheid waar een Ernest Hemingway trots op was geweest.

Dat uiteindelijk ook de dreigende nabijheid van The Waste Land, het desolate gebied tussen Manhattan en Long Island, verdrinkt in de symboliek van hoe wij letterlijk het naderende onheil van de personages zien aankomen, onderstreept nogmaals dat juist een niet uit te drukken anticipatie meer prikkelt dan een voorspelbare ontknoping, het verbergen meer fascineert dan het tonen, wat ook deze verfilming tot een gemiste kans maakt, omdat de vermakelijke kitsch in de stijl, die zo sterk aan de oppervlakte schijnt, ook de diepte van het drama wegneemt.

Ik denk dat dit de laatste Baz Luhrman film is die ik gekeken heb. Het doet mij vooral denken aan de fantasie van een naïeve, homoseksuele 14-jarige die besloten heeft zijn geaardheid nog niet onder ogen te komen. Het is allemaal opzichtig, pretentieus uiterlijk vertoon waarbij er geen ruimte is voor spel waardoor alle plotelementen maar in je gezicht gesmeten worden. Daar lijkt Luhrmann zich geen zorgen om te maken want hij is alleen maar bezig met de decadentie van zijn (voor deze tijd zwaar ongeloofwaardige) feestjes op ons af te gooien. Ieder moment waarop acteurs wat hadden kunnen spelen worden er allerhande broadway-achtige elementen in beeld gegooid die dat maar voor de acteurs moeten doen. Voor het geval we Luhrmann's opdringerige beeldregie nog niet doorhebben is er gelukkig een voice-over die ons letterlijk alles voorkauwt zodat we als kijker niets zelf hoeven te concluderen, het deed me met momenten zelfs denken aan de voice-over van een SBS 6 reportage.

Ons hoofdpersonage heeft bovendien geen karakter maar enkel de regieaanwijzing gekregen om zo schaapachtig mogelijk naar al het decadents om hem heen te kijken. Sowieso is de algehele motivatie van onze personages dun genoeg om door een frisdrank-rietje te halen. Baz Luhrmann vind intieme blikken tussen mannen voldoende om ons te doen geloven dat allerhande bizarre tripjes en festiviteiten zomaar cadeau worden gedaan.

Bah, wat heb ik mij lopen ergeren aan The Great Gatsby, een ernstig gebrekkige film.

Gatsby? What Gatsby

Wauw. Pas na een goede twee weken kan ik eindelijk een recensie schrijven. Dit komt vooral omdat de film een erg goede indruk heeft achtergelaten. De hele rit van de bioscoop naar huis was ik stil. Ik moest de film echt tot me laten bezinken. Dit is gewoon een meesterwerk. Intussen heb ik al de soundtrack en het boek gekocht, gewoon omdat ik op de één of andere manier die ervaring terug wil hebben. Zo intens, zo majestueus, zo prachtig.

De film gaat over Nick Carraway die naar Long Island verhuist om te gaan schrijven. Hij gaat wonen in een oud conciërgehuisje naast het grote landhuis van de mysterieuze Jay Gatsby. Elke week organiseert Gatsby decadente feesten in de hoop dat Daisy Buchanan komt opdagen. De twee ontmoetten elkaar jaren geleden, maar hij moest naar de oorlog. Daisy is inmiddels getrouwd met Tom Buchanan en woont ook in een landhuis aan de andere kant van Long Island. Langzaamaan komen de duistere geheimen van Gatsby naar boven en wordt de man achter de decadentie onthuld.

Baz Luhrmann schotelt ons hier na het zalige Moulin Rouge weer een plaatje voor. Visueel is de film vooral imposant. De feesten van Gatsby zijn veruit de mooiste. Elk feest is een spektakel, geleid door geweldige muziek. Het leuke eraan is dat Luhrmann niet koos voor muziek uit die tijd, maar voor hedendaagse muziek. Hierdoor komt het minder geloofwaardig over, maar is het leuker om naar te kijken (en luisteren).

De soundtrack is ook fantastisch. De film kent veel muzikale hoogtepunten waaronder Happy Together en Young and Beautiful van Lana Del Rey. Die laatste mochten we zelfs in drie verschillende versies aanhoren. Dit is erg goed want het lied is erg mooi en zet de toon ook voor de film.

Het acteerwerk is geweldig. Leonardo DiCaprio is veelzijdig en ook hier bewijst hij het. Ook Carey Mulligan en Joel Edgerton speelden erg overtuigend, maar wie me pas echt verbaasde was Isla Fisher. Ten eerste had ik haar niet herkend en ten tweede vond ik haar, in tegenstelling tot vele andere films, erg goed acteren. Aan wie ik me wel stoorde, was Tobey Maguire. Ik zie die man niet graag spelen. Hij ziet er zo sullig uit en ik telkens als ik hem zie, zie ik Peter Parker. Dit imago moet hij dringend kwijt.

Het enige minpunt is eigenlijk de speelduur. De film duurt wel te lang en dit weerhoudt me ook om de volle vijf sterren te geven. Het verhaal is wel erg goed, maar naar het einde wordt het net iets te langdradig. Zeker als je al sinds de helft van de film dringend naar de wc moet en er geen pauze is waardoor je ruim een uur zit te creperen omdat je geen minuut wil missen van de film. Shame on you, Kinepolis!

Ik zie meer van dit wel zitten. De Blu-ray staat nu al hoog op m'n verlanglijstje en nu enkel nog het boek lezen. Go Gatsby!

4,5*

Zulke historische verhalen met zo'n ondersteunende voice-over en een eindeloze speurtocht naar de werkelijkheid bevallen me meestal niet maar ik moet zeggen dat ze het hier bijzonder treffend in beeld hebben gebracht. Niet enkel visueel, maar ook de manier waarop we tussen de scenes overschakelden zonder teveel blijven kleven in die formiliteit (wat je toch vaak aantreft bij zulke chique aangelegenheden). Ook was het scenario niet helemaal te doorzien. Ik dacht even dat het onnozele figuur in het midden met Daisy ging eindigen doordat zij niets meer voelde voor de rijke stinkerd en ze langzaamaan meer sympathie ging creeëren voor Nick (hij was er immers ook steeds bij was geweest bij hun privé momenten). Dit bleek nog allemaal net wat gecompliceerder uit te pakken waardoor ik wel degelijk het idee had naar een waardig product te zitten kijken in plaats van de zoveelste replica van een clichématige reistebrij. Leo is nog steeds in vorm en dat helpt natuurlijk ook. Enige waar ik geen fan van was waren die shots van bovenaf waar je dat grijze 'arbeiderslandschap' in beeld zag. Dat contrast lag iets te hoog. Verder mooi gedaan.

Wat een heerlijke film. Ik was erg benieuwd wat er gedaan zou worden met de film. Aangezien het in navolging van een al erg goede film en een literair meesterwerk was. Moet ik zeggen dat ik enorm heb genoten wat ze ermee gedaan. Een compleet nieuwe aanpak en verbazingwekkend camera werk. Soms waren de specialeffects wat aan de aanwezige kant. Maar dat zorgde ook goed ervoor dat je hun beleving goed meekreeg. Zoals bijvoorbeeld de snelheid van de auto's. Moet je je voorstellen dat je voor het eerst in een auto in je hele leven zit. De specialeffects zorgen ervoor dat je het gevoel van hun snelheidsbeleving in de auto krijgt.

Een film waar de plus- en minpunten elkaar een beetje uitmiddelen. Aan de ene kant natuurlijk een fantastische vormgeving met indrukwekkende massascènes en een grotendeels raak gekozen soundtrack. Maar aan de andere kant mist de film een persoon met wie je mee kunt leven en die het drama echt meeslepend maakt. Ik neem aan dat dit Gatsby zou moeten zijn (verteller Carraway blijft vooral een toeschouwer), maar na zijn geweldige introductie blijkt hij toch vooral Di Caprio te zijn - en bovendien geen geweldig sympathiek personage. De film mag dan op een fraaie manier het vernis van de wereld van superrijken wegkrassen, maar mist wat mij betreft onder de mooie buitenkant ook zelf een ziel. 3*

Teleurstellend,

Ik had me een avond voorgesteld waarbij ik meegesleept zou worden met de hoofdpersonen, met de hedendaagse muziek en herkenbare huisstijl van Baz Luhrman als extra bonus. Helaas blijft er na de twee laatsgenoemde dingen bar weinig over om van de film te genieten. Het verhaal geschreven door Fitzgerald, gaf me helemaal niets om me mee te laten leven, en zat al vroeg uit te kijken naar het einde van de film. Hoewel de cast geweldig is, en ook als zodanig acteerde, begonnen een aantal dingen me te irriteren. Vooral Gatsby's catchfrase kwam me de keel uit, en het constante gehuil van Daisy ook.

Gewoon teleurstellend dat een film met deze cast, fantastische decors en aankleding niet eens in de buurt kan komen bij Luhrman's andere werk. Ik heb van deze film nog minder genoten dan van Striktly Ballroom zijn eerste film.

2.5

Prima film van een bijzonder romantisch maar ook tragisch verhaal. Verteld door Nick.

DiCaprio weer eens subliem acterend. Maar ook Carey Mulligan was geknipt voor de rol.

Intens gefilmde subtiele emoties.

De sfeer uit de jaren 20 van de vorige eeuw werd mooi neergezet. Alleen ik snapte niet waarom er moderne hiphop (of hoe het ook heet) muziek tijdens de feesten werd gespeeld. Jammer.

Geweldige film!

Luhrmann doet het weer, en ik heb er weer van genoten. Wat een visueel genot, de stijl van Luhrmann is zo apart en gelijk bij het begin kan je dit al zien. Erg kleurrijk en over de top. Ik hou er wel van!

Film kwam pas echt goed op gang toen Gatsby en Daisy elkaar eindelijk weer zagen. De scene in het huisje was echt te lief, en ook de scene die ondersteund wordt door Del Rey's Young and Beautiful was geweldig, mijn meest favoriete scene uit de film. De romance tussen Gatsby en Daisy is zowel mooi als tragisch. Ik zag het einde dan ook niet echt aankomen, waarschijnlijk omdat ik net zoveel hoop had op een goed einde als Gatsby zelf. Helaas mocht dat niet zo zijn. Ik kon me erg vinden in Daisy's karakter, wat mede ook kwam door Mulligan's geweldige acteerwerk en dromerige blik. Wat een onwijs mooie vrouw is dat toch zeg! Ook DiCaprio deed het erg goed, hij mag dan wel een paar jaartjes ouder geworden zijn maar hij heeft toch altijd nog die bepaalde charme. Zijn glimlach laat mijn hart toch wel wat sneller slaan.

Ondanks dat het liefdesverhaal mij erg raakte, vond ik de rest minder. Film is hier en daar erg traag, en Maguire's personage is saai en best vervelend. Als voice over was hij prima, maar zijn rol in de film vond ik niks toevoegen. Jammer.

Muziek was goed. Hier en daar wat misplaatst maar op zich niet ergelijk. Het gaf wel een bepaalde sfeer aan de film. Einde was goed en liet mij toch wel geschokt achter. (boek ook niet gelezen)

Ondanks dat de film soms traag is vond ik het een enorme belevenis. Visueel betoverend, met een prachtig liefdesverhaal en twee onwijs goede acteurs (DiCaprio en Mulligan) die de film echt dragen met hun chemistry.

4.5*

Aardige film die over een degelijk plot beschikt, hoewel de romance dan weer iets minder was. De mysterieuze sfeer die er om Gatsby hangt is wat mij betreft het sterkste punt van het verhaal. Het acteerwerk van DiCaprio en Maguire is prima. De film kijkt aardig weg, al zijn er ook wat minpuntjes. De rapmuziek past echt niet bij de film. Daar had toch een veel betere keuze gemaakt kunnen worden. De stopwoordjes 'old sport' gingen na verloop van tijd ook wel de keel uithangen. Visueel gezien wel erg goed, mede door het veelvuldig gebruik van kleuren en effecten. De feesten van Gatsby waren bovendien uitstekend in beeld gebracht. Kijkt heel aardig weg, maar echt groots is het nu ook weer niet.

Het boek van Fitzgerald wordt door literatoren als groots meesterwerk gezien. Het boek vind ik erg fijn, met een fijne sfeer en een uitstekend tijdsbeeld, maar een echt meesterwerk heb ik er nooit in kunnen zien.

Ditmaal dus een verfilming van Luhrmann, die in zijn bekende hyperactieve stijl het boek ter hande neemt. Enerzijds logisch, want de tijd en het thema van het boek gingen daar ook over, anderzijds is het wellicht ook weer te overdadig. Echte emotie ontbreekt lange tijd, en eenmaal in het tweede deel van de film is van die uitbundigheid nog weinig over. Wat dat betreft is de film ook weinig evenwichtig, te meer ook het middenstuk nog weleens wil slepen. Maar goed, weet Luhrmann echt de kern van Fitzgeralds roman te pakken? Eigenlijk niet echt, vooral doordat de film zich echt op de vier hoofdpersonen lijkt te richten in plaats van de wereld om hen heen. In het boek gebeurt dat ook, maar wist die sfeer wel naar voren te komen. Buiten dat is de film zo theatraal dat elke inhoud vanzelf verstopt raakt, of eigenlijk niet echt goed beargumenteerd wordt. Ja, we zien de grootste feesten, en ja, we zien New York mooi verlicht op Broadway, maar nee, ik krijg niet het idee een mooi tijdsbeeld te hebben gezien.

Maar goed, visueel ziet het er dus wel netjes uit, vooral met de bloemen in Nicks huis. Vaak merk je ook dat over shots is nagedacht en dat Luhrmann wel weet hoe het brede bioscoopformaat te gebruiken. De moderne muziek past prima binnen de stijl van de film en is behalve een gimmick (of mede herkenning voor een modern publiek) wellicht ook een boodschap: die Jazz-age leeft nog steeds voor sommigen tegenwoordig. Ook de hele aankleding van New York, de kostuums van Gatsby, de kapsels van vrouwen en alle kleuren zijn heerlijk om te zien. Verder is de montage bijzonder ritmisch en is alleen het camerawerk zelf net iets te zwierig en vermoeiend. En eerlijk is eerlijk, soms ziet het er allemaal net te kitscherig uit om echt mooi te zijn.

Tobey Maguire dan is volledig miscast als Nick – alleen dat blije jongenshoofd al- en krijgt ook de meest ondankbare rol als vertelstem, en daar weet hij ook maar weinig mee te doen. Carey Mulligan is leuk en geeft enig leven in de film en Leo is uitstekend als Jay Gatsby. De eenzaamheid weet hij prima over te brengen, enkel zijn ‘Old Sports’ komt ongeloofwaardig uit zijn mond. Joel Edgerton als Tom Buchanan heeft nog de beste vertolking en weet precies de balans te houden tussen theatraal en oprecht, maar vooral zijn snorretje doet ’t hem.

Misschien is Fitzgeralds boek after all toch een meesterwerk. 3,0*.

Na Romeo + Juliet wederom een geslaagde samenwerking tussen Luhrmann en Di Caprio. Heel wat beter ook dan Luhrmann's wisselvallige voorgaande films Moulin Rouge en Australia. Net als die films begint The Great Gatsby ook behoorlijk overdreven en over de top, maar na ongeveer een half uur wordt het juiste ritme gevonden en begint de film langzaam maar zeker te boeien. Visueel wordt alles uit de kast gehaald, ondersteund door een zeer geslaagde soundtrack. Het akteerwerk is ook prima, met Di Caprio uitstekend in de titelrol en Tobey Maguire perfect gecast als de verteller. Het is allemaal dik aangezet met weinig tot geen ruimte voor subtiele details, maar wanneer je eenmaal in de flow zit is de film onweerstaanbaar.

Film kon me niet zo boeien, op zich leuke dialogen en een origineel verhaal. Echter een mix van de late 20's en moderne muziek kan mij niet bekoren. Als je dit genre leuk vindt, is het een leuke film.