The Great Gatsby (2013)

Het boek The Great Gatsby is een ongelooflijk meeslepend verhaal waarin de outsider Nick Carraway ons door zijn ogen laat kijken naar de maalstroom aan weelde en hol uiterlijk vertoon die aan hem voorbijtrekt, gecentreerd rond Jay Gatsby, een volledig uit legenden opgetrokken figuur van wie niemand echt het fijne weet en die een heimelijk, verborgen verlangen koestert. En dat terwijl er film noir-gewijs allerlei schimmige complotten, verraad en overspel broeien.

De film The Great Gatsby is... ja, wat eigenlijk? Mooi ziet het er allemaal uit, maar nergens beklijft dit verhaal, nergens blijft het aan de ribben kleven. De film noir in stralende technicolor die ik verwachtte, kreeg ik nergens te zien. De verhaallijnen en de achtergronden van de personages (Carraways middenklasse-afkomst, de schrijfdromen die hij opborg voor de lokroep van het grote geld, Toms denkbeelden over blanken en zwarten) worden afgevinkt, maar komen totaal niet uit de verf. In plaats daarvan wordt het subtiele, verborgen verlangen van Gatsby compleet opgeblazen. Hier is hij geen mysterieuze figuur als in het boek, maar een hughgrantesk personage uit een flauwe romkom. DiCaprio krijgt niet het juiste scenario om zijn personage te laten schitteren, terwijl hij juist de geknipte acteur was om de Gatsby uit het boek gestalte te geven. En de kans om de levensstijl van de jaren 20, toen iedereen op de beurs 'speelde' (en de gevolgen daarvan kennen we), te vergelijken met wat er aan de huidige crisis voorafging, laat Luhrmann al helemaal liggen. Hij is verliefd op de visuele flair van de roaring twenties, de met champagne en swingende jazz overgoten feesten die hij in beeld brengt, en liefde maakt blind. Blind voor alle kansen die hij gemist heeft om van een klassieker van het gedrukte woord ook een klassieker van het witte doek te maken.

Baz Luhrmann zal nooit mijn favoriete regisseur worden. Meteen ook de reden dat ik deze film zo lang liet liggen. Romeo + Juliet (moet ik nog eens herzien) en Moulin Rouge waren verschrikkelijke gedrochten. Films waar ik zenuwachtig van wordt. Onvoorstelbaar dat mensen dan kritiek hebben op Michael Bay, terwijl Luhrmann zoveel keer meer kitch en bombastisch is.

Het verhaal is niet veel en de sfeer van de 20's komt vooral door de aankleding. De muziek hoort er al niet bij. Nu hoeft dat niet, maar hier zat het wat geforceerd. Ik hoopte ook meer mysterie rond Gatsby te zien, maar meer dan een rijke man is het ook niet. DiCaprio is een goeie acteur, maar kan de boel niet redden.

Dit verhaal is geknipt voor een film noir vertelling. Geef het aan een andere regisseur en dit kan een topper worden.

Er is tijdloos drama, dat zich leent voor verfilming van tijd tot tijd. Op deze manier werkte The Great Gatsby elk geval niet. Erg 2D allemaal, bijna stripverhaal achtig. Overigens zou Gatsby nou gediagnosticeerd worden als lichtelijk Asperger. Aandoenlijk dat helemaal in zijn hoofd hebben van hoe zaken moeten lopen. Tevens hoe broos leven is "in afwachting van"... Carey Mulligan was weer eens top. Maguire gaat irriteren na verloop van tijd. Hij schijnt tegenwoordig als box office poison te worden beschouwd. is al een tijdje niet meer te zien geweest in een fatsoenlijke rol.

Film komt vrij traag op gang, en onderscheidt zich daarna (in mijn ogen) niet echt van andere films - ondanks het ietwat specifieke karakter van de film. Dat er goede acteurs meespelen in de film (en hoofdrol) wisten we al, maar het helpt deze film wat mij betreft niet aan een hogere score. Ietwat teleurstellende 3*

“All the bright precious things fade so fast... And they don't come back.”

Extravagant en uitzinnig schouwspel. The Great Gatsby van F. Scott Fitzgerald komt in de handen van Luhrmann echt tot leven. Het is pure kitsch, maar zeker in het eerste gedeelte wordt je getrakteerd op de ene waanzinnige scene na de andere. Met de opzwepende muziek die ook een hoofdrol speelt. Een kleurrijk spektakel met Nick Carraway (Maguire), die ons een inkijkje geeft in het leven van Jay Gatsby (DiCaprio) en zijn overweldigende rijkdom. Dat er zich achter al dat geld het nodige drama afspeelt behoeft geen uitleg.

Het liefdesverhaal tussen Gatsby en Daisy (Mulligan), het schimmige verleden van Gatsby, hoe hij aan zijn geld komt, de jaloerse Tom Buchanan (Edgerton), en uiteindelijk de desillusie van Carraway, het boek zelf spreekt eigenlijk al genoeg tot de verbeelding. Maar buiten het visuele aspect en alle flair wordt wel duidelijk dat Luhrmann moeite heeft met de dramatische kant van het verhaal. Vooral wanneer in het tweede gedeelte het drama de overhand neemt en de focus echt op het verhaal komt te liggen, wordt dat pijnlijk duidelijk. Het acteerwerk is zeker niet slecht, maar je wordt als kijker niet echt meegesleept in de gedoemde liefde en de afgunst en jaloezie van de personages. Het blijft wat oppervlakkig en soms wat theatraal, maar dat is natuurlijk ook wel het handelsmerk van Luhrmann. De man zorgt er in ieder geval voor dat The Great Gatsby een feest is voor je zintuigen.

Vond dit maar matig. De excentrieke sfeer herinnert aan de decadentie van de twintiger jaren en de moderne muziek doorheen de film moet dit toegankelijk maken voor iedereen. Want jaren '20 muziek in een film die resoluut op een jonger publiek mikt kan natuurlijk niet. Maar ik vind het toch niet geslaagd. De melige romantiek tussen DiCaprio en Mulligan spat nooit echt van het scherm en Maguire komt over als een wat overbodige tussenpersoon die nooit echt tot zijn recht komt. Het personage van Gatsby, die het van schrijnende armoede geschopt heeft tot overvloedige rijkdom symboliseert eigenlijk de cliché "American Dream" uit die tijd die een tragische wending aanneemt. Zeer mooie beelden soms, maar helaas vreselijk kitscherig. Beetje Disneyland jaren '20.

The Great Gatsby is één van de weinige films van Leonardo DiCaprio die ik nog niet zag. Samen met The aviator toch één van zijn mindere films. Ook voor J. Edgar is het bang afwachten. Deze The great Gatsby kon me helemaal niet bekoren. Deed me in vele opzichten denken aan “Moulin Rouge!” van juist ja, Luhrmann. Enkel het musicalgedeelte ontbrak hier, maar voor de rest ie het drukke kitscherige gedoe aanwezig.

Kleuren, muziek en spektakel vliegen je om de oren in dit visuele spektakel. De decadentie en het exentrieke droop er bij momenten vanaf. Maar met al dat visueel geweld bleef ik wat op mijn honger zitten qua verhaal. Er gebeurde weinig en het verhaal blerf erg oppervlakkig. Het werd een lange vervelende zit. Leo was niet slecht maar kwam onvoldoende uit de verf met dit scenario.

De film ziet er niet uit, een mix van een kinderfilm, toneelstuk en videogame (door de overdaad aan CGI). Het ziet er ook uit als een slechte b-film, maar aan de cast te zien is het geen b-film. Ik schrok erg tijdens de intro, toen we wat grote kastelen te zien kregen, door de slechte CGI. Ze hadden toch gewoon wat echte kastelen kunnen gebruiken?

Het verhaal is ook erg karig en de muziek is misplaatst. DiCaprio en die andere rijkaard doen nog hun best, maar Spiderman en de rest zijn erg vlakjes. Als korte film had dit nog enigszins kunnen werken.

Leuke poging, maar nee, deze film doet geen recht aan deze klassieker van bijna 100 jaar geleden. Niet dat ik per se een kostuumdrama à la Wuthering Heights (1939) verwacht, maar dit was hem zeker niet. Misplaatste (slappe) muziek van o.a. will.i.am, Fergi en Kanye West, een rusteloze editing en van het legendarische mysterie rond het (boek)personage Gatsby blijft weinig over. Met name dat laatste is toch wel spijtig, want het verhaal rust daar volledig op.

Klaar voor mijn recensie, ouwe sportievelingen?

The great Gatsby ziet er heel gaaf uit. Hij is zeer kleurrijk, druk en rommelig in de goede zin van het woord. De acteurs zijn niet uitzonderlijk behalve Di Caprio. Zo was zijn entree geweldig, wat een uitstraling!

Qua stijl herken ik la Grande Belezza er erg in maar ook Fellini (Giulietta), een vleugje Rear Window (mooie scène vanuit een gebouw in het begin van de film) en het einde deed me denken aan Sunset Boulevard: het zwembad, de krullende trap en de misère in een enorm landhuis. Ook die mooie schaduw van de moordenaar deed me aan Wilder en Hitchcock denken.

Lange tijd weten bovenstaande pluspunten het wat saaie verhaal te maskeren al moest ik het eerste halfuur ook wennen aan de rommelige verhaaltrand. De potpourri van recente muziek past hier dan weer bij. Lana Del Rey en Jay-Z komen meerdere keren voorbij. Ook fijn om de beats van Kanye West eens in een film te horen.

Ruwweg het laatste uur is de film veel minder druk en gemakkelijker te volgen. Het wordt wat duidelijker hoe de personages in elkaar zitten, hoewel de meeste wat op de vlakte blijven. Het einde vond ik goed en deed me wederom denken aan een oude klassieker. 4*

Hollywood.

Het is geen verkeerde film, dat qua visueel stijltje mij regelmatig aan Michael Bay deed denken. Dat klinkt natuurlijk volslagen belachelijk, maar ook Bay maakt al zijn grote budget films zeer bombastisch en ziet het er visueel ook erg verzorgd uit. En zo dus ook deze.

Ik keek deze film dan ook vooral omdat het grote budget en het verhaal me enigzins aansprak. En ook DiCaprio die me altijd wel weet te overtuigen. Bijna altijd dan, want ik vond hem redelijk matig in The Departed . Hier weet hij me ook niet helemaal in mee te krijgen, maar doet het wel redelijk.

Maguire speelt een beetje de rol die ik wel van hem verwacht. Een beetje een keurige, wat sullige kerel. Dat kan hij met verve, maar overtuigen doet hij dan ook weer niet. Voor de rest ook nog andere bekende koppen, waarvan Edgerton verrassend veel indruk maakt. Speelt wat mij betreft Maguire & DiCaprio eruit.

Wat direct opvalt, is dat de film nogal een chaos is. Pas later in de film komt het tempo een beetje tot rust. Maar wat er daarvoor komt, vliegt in een behoorlijk tempo op de kijker af. Soms net wat te veel om nog een beetje bij na te kunnen denken over het verhaal, al is dat nogal dun.

Met een speelduur van 143 minuten verwacht je wel iets bijzonders in het verhaal, maar opvallend genoeg is hier geen sprake van. Gewoon een heel erg simpel, ouderwets liefdeverhaal verpakt in een bombastische omgeving met veel lawaai en geluid.

Visueel is het knap. De feesten zien er goed uit, en de felle kleurtjes van onder andere de auto's maken indruk. Voor de rest is de film opvallend groots opgezet, waarmee ik bedoel dat er regelmatig een overzicht van een CGI-stad wordt getoond. Het ziet er nergens houterig uit in ieder geval.

Maar de romance overtuigd totaal niet. Het is nogal ouderwets en wat te theatraal voor mijn doen. Wat ergens wel begrijpelijk is aangezien de film plaatsvindt in een ouder tijdperk, die wel kleurrijk is vormgegeven. Wat dan onbegrijpelijk is, is dat er hedendaagse muziek klinkt. Dat vloekt behoorlijk.

Maar de romance is me dus wat te theatraal en de eigenaardige regiekeuzes tijdens de feesten werken helaas niet. Wat wel werkt, is dat het er visueel erg knap uitziet en de film lekker groots is opgezet. Vervelen doet het in ieder geval niet, daarvoor is het tempo te hoog. En dat is ook nodig.

Mysterie meets liefdesdrama.

Een redelijk mysterie komt naar voren in een zeer kleurrijke, puissant en decadente achtergrond. De wilde feesten en verteltrant doen fantasierijk en bijna sprookjesachtige aan. De door velen gehate combo met moderne muziek kan ik juist wel hebben omdat ik vind dat de film daar een bepaald energie en vlotheid van krijgt.

Hoewel in eerste instantie de geschiedenis van Gatsby in nevelen gehuld blijft komen wel de sluimerende spanningen richting Daisy naar boven. De film slaat van inhoudsloos feestgedruis om naar een liefdesdrama. Een hoop gedoe en spanningen volgen die vooral in het tijdsbeeld gezien moeten worden. Een catastrofe lonkt en gebeurt, vooral het einde is treurigheid troef.

The great Gatsby is een redelijk vlotte, mooi gemaakte en gestylde film. Behoorlijk subtiel zo nu en dan ook gebracht het verschil tussen rijk en arm. Settings, kleding en sfeer zijn prima. Maguire als gewoonlijk het lulletje rozenwater en LDC die wel iets extra's brengt. Desondanks raakt de film nergens echt een gevoelige snaar of gaat bijzonder de diepte in. De film moet het dan ook vooral de eerste helft van zijn energie hebben en kleurrijke sfeer. Verder aardig een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook.

Het verhaal heeft me nooit bijzonder geboeid, noch in de roman noch in de verfilming met Alan Ladd noch in die met Robert Redford, en ook in déze versie voel ik me niet voortgestuwd door het raadsel van Gatsby of door zijn band met Daisy of door de verwondering van Nick. Desalniettemin biedt deze film uitstekende vertolkingen van DiCaprio, Maguire en Debicki, en bovendien geeft de visuele uitzinnigheid van de feestjes uit het begin mij voor het eerst het gevoel dat ik me nu kan voorstellen hoe onstuimig die jaren 20 moeten zijn geweest (althans voor de happy few voor wie de hemel de limiet was). Dat is zeker ook wat waard.

20 minuten heb ik het volgehouden, daarna de film uitgezet, zoveel kitsch en bombastisch, leeg Amerikaans feestgedruis zonder enig doel trek ik niet, ik ergerde me kapot, dus nog 2 uren kon ik echt niet volhouden, alle goede recensies, reviews en lovende woorden ten spijt, ik vind het een draak van een film!

Luhrman bevestigt zijn status als Koning van de Gebakken Lucht met deze visueel indrukwekkende, maar praatzieke en holle bewerking van deze literaire klassieker. Maguire, DiCaprio en Mulligan zijn ideaal voor hun rollen, maar Luhrman heeft veel meer interesse in het tonen van de hedonistische jaren ’20 en de extravagante feestjes die de illustere Jay Gatsby [Leonardo DiCaprio] houdt in de hoop dat zijn grote liefde Daisy [Carey Mulligan] ooit op zijn feestje zal verschijnen. De karakters verdrinken in het visuele geweld en de eindeloze voice-overs van Maguire bevestigen dat Luhrman en co-scenarist Craig Pearce niet wisten hoe ze dit boek naar een film moesten vertalen. De twee Oscars gingen dat ook naar Catherine Martin, die haar Oscar voor Production Design deelde met Beverley Dunn. Tja, het ziet er inderdaad prachtig uit.

The Great Gatsby als roman nooit gelezen maar deze film interpretatie was me zeer sfeervol bevallen. Het acteerwerk en decor zijn dan ook prima. Het verhaal is wel grappig maar weinig bijzonder. Zou er niet te lang bij stilstaan want hoogstaande literatuur is het niet.

zeker geen slechte film, maar het wist mij ook niet helemaal te raken. Maar vond het allemaal wel een erg sjieke uitvoering wat mij niet echt trok.

Een tijdje geleden gezien, vond het een bijzonder vervelende film, en dan bleef hij nog zo lang duren. Goede cast, slechte film, hij is terecht ook zeer slecht onthaald...