Achtste-groepers Huilen Niet (2012)

Krachtige, zware tienertranentrekker van het betere soort.

Vooropgesteld, ik heb het boek nooit gelezen. Ik kan geen commentaar geven op het feit of het een goede boekverfilming is. Wel heb ik gehoord dat het boek naast het toch zware thema de nodige humor en lichtmomenten had. Iets wat ik in de film niet kon ontdekken. Tuurlijk, er zijn grappige momenten, maar die worden goeddeels overschaduwd door het gegeven 'meisje met kanker - hoe vecht je ertegen, hoe ga je ermee om'.

Dit is niet het soort film waar Ome Bladonis doorgaans voor te porren is. Niet echt mijn koppie thee. Een tienerfilm, over tieners met hun tienerlevens en tienerproblemen, tienerstrijd, op tienerleven en tienerdood, én jawel, tienerliefde! Geen bloed, geen tieten, geen sex -plat of anderszins, geen ontploffende lichaamsdelen. Klinkt niet echt als een concept waar Bladonis heel erg vrolijk van wordt. MAAR ditmaal toch verleid omdat mijn neefje in de film zit als klasgenoot van de hoofdrolspelers. En ook m'n broer kwam met z'n cameootje ook een keertje nog aardig in beeld.

Ik heb me zeer vermaakt. Het thema is wel heel zwaar aangezet, waardoor het geheel toch een beetje een RTL-film van de week gevoel krijgt. De dappere strijd die een dapper meisje voert tegen ziekte en tegenslag. Klinkt best zwaar, en dat is het ook. Ik wil best toegeven dat ik een paar keer met mist in de ogen een scene heb zitten beleven. Het was zelfs zo erg dat ik enkele malen met bijten in m'n trillende onderlip de boel droog heb kunnen houden, maar wat scheelde het weinig! Interessant genoeg was het niet de "Dag Dokter Snor... zonder snor..." scene die bij de waterkraan dreigde open te draaien. Die zag ik al wel redelijk vantevoren aankomen, waardoor de impact bij mij nihil was. Het was meer het aandoenlijke spel van de hoofdrolspelers, die hun ontluikende kalverliefde, en ontginnende driehoeksverhouding op een lieve, tedere manier vorm gaven, die bij herhaling mijn onderlip tot een maximum lieten trillen!
Dus óf ome Bladonis is een ouwe sentimentele softe klootzak aan het worden, óf het is gewoon een hele sentimentele film. Aangezien ik nog niet klaar ben voor optie 1, denk ik dat het een film is die een heel zwaar thema aansnijdt, en dat op een voortreffelijke manier doet. Zowel voor kids als voor hun ouders/ooms een mooie, zij het wat zwaar op de hand liggende kijkervaring. Een zeer volwassen film, voor kinderen.

Vooral de hoofdrolspelers verdienen, zo jong nog, niets dan lof. Ze speelde hun rol overtuigend, en vooral mét overtuiging. Naast de emotioneel superzware rol van het kankerpatiëntje, zet het tegenspelende klootzakkie een ontzettend klootzakkie neer, maar op zo'n manier dat je 't klootzakkie geen 100% klootzak kan vinden, en dat is knap. Hun spel was zeer natuurlijk, waardoor de boodschap ook kneiterhard binnenkwam. En dat is oké.
Misschien had er een wat mij betreft iets meer een balans kunnen liggen tussen het 'ziekte-gedeelte', en het gedeelte van het gewone schoolleven. Op ongeveer dezelfde leeftijd (zeg maar groep 6) lag de kleine Bladonis ook een maand in het ziekenhuis. Dat is best heftig op die leeftijd. Ik besefte me toen terdege dat buiten 'in de wereld', het leven gewoon doorging. En iedereen inderdaad móest doorgaan met het schoolvoetbaltoernooi! Dat is hier mooi gedaan, maar had misschien nog iets duidelijker gekund. Verder een uitmuntend Nederlands produkt. Waar de makers -en zoals gezegd, vooral de akteurs- trots op kunnen zijn!

Voor Achtste-Groepers die Ome Bladonis bíjna aan het janken hebben gekregen, 4.0 stoere kale sterren.

Ik heb het boek samen met mijn dochtertje gelezen en vandaag samen de film gezien. Ook ik heb het niet helemaal droog kunnen houden. Akkie wordt prachtig gespeeld en geeft perfect de strijdlust weer van zo'n jong meisje met een dergelijke ziekte. Het acteerwerk kwam allemaal erg natuurlijk over, wat soms toch erg moeilijk is te doen bij een Nederlandstalige film. Bovendien balanceren ze perfect op de rand van zeer emotioneel en gaan nergens over de top. Prachtige film.

Werkelijk een prachtige mooie en zeer gevoelige film met schitterende rollen van Hanna Obbeek (Ze is de dochter van actrice Johanna ter Steege, die in 'Achtste-groepers huilen niet' ook haar filmmoeder speelt.) en Nils Verkooijen als Joep die ik persoonlijk geniaal vond wat een uitstekende jonge acteur is dat toch ook de rest van de cast (de ouderen) waren allemaal goed en speelden in dienst van de kinderen en dat allemaal en zonder uitzonderingen.

Gewoon in van de mooiste Nederlandse films van de laatste jaren

Ik ben dól op films over kinderen. Van kleuters tot deze 'achtste groepers', ik vind het schitterend om er naar te kijken. Echt mijn passie. Ik ben bewust zonder al teveel voorkennis deze film in gegaan. Ik wist dat het ging over een meisje dat leukemie had, maar verder wist ik niks. Ik hoopte dat dit een ervaring zou worden die me nog lang bij zou blijven.

Ik had even een 'OH NEE HE' gevoel toen ik Nils Verkooijen zag, ik herkende hem meteen als dat vervelende joch uit Dik Trom. En toen keek ik nog eens goed, zag ik nog een meisje staan dat in Dik Trom speelde. (Elise, het meisje met de buitenbeugel.) And guess what! De lerares... ook uit Dik Trom! Reünie daar ofzo? Dit zorgde voor een paar bekende gezichten in de film.

Vanaf het moment dat de symptomen zichtbaar worden hangt er een hele nare, zielige sfeer. Je leeft al snel mee met het jonge, levenslustige meisje. Het hele ziekenhuis gebeuren vond ik mooi, maar ook triest om te volgen. Akkie haar band met Afida (Dorothea uit GTST, wat een lieverd) vond ik puur en oprecht overkomen.

Ik vond het mooi. Het verhaal raakte me, maar de échte emotie bleef uit. Ik had verwacht dat er wat tranen zouden vloeien, maar dit gebeurde niet. Hoewel ik het allemaal heel erg vond voor haar, vond ik het soms ook aan de vlakte blijven.

Ik hoopte te zien wat het met haar en het gezin deed, maar de vader was bijvoorbeeld amper is beeld. Nu draaide het niet niet om, maar toch, wanneer een kind leukemie krijgt hoort dit er toch wel bij, ookal zou het maar kort in beeld worden gebracht. Maar enfin, ik realiseer me dat dit een film (voornamelijk) is die voor de doelgroep gemaakt is en dat daarom de nadruk meer ligt op de vriendschappen/verliefdheden, het voetbaltoernooi en Akkie als ziek meisje.

Akkie speelde voortreffelijk, en zelfs Nils, waar ik in het begin niet blij mee was, kon ik al snel begrijpen en waarderen. Mijn antipathie tegen hem verdween als sneeuw voor de zon.

Het einde was, ondanks de voorspelbaarheid, erg mooi. Ja, deze film blijft nog wel even hangen.

Mooie film, herinner me nog goed dat ik in groep 8 zat en het boek werd voorgelezen, dat de helft van de klas zat te janken. En ondanks dat er qua verhaal veel dingen zijn waar ik een beetje moeite mee heb zoals de mobiele telefoons kan ik de film daar niet op afrekenen. Het is verder gewoon mooi gefilmd en vooral erg goed geacteerd en gecast. Alleen Hanna Verboom en Lieke van Lexmond vond ik nogal misplaatst, zeker omdat Verboom al in zo'n ziekenhuisserie zat. Maar zeker voor jongere kijkers is dit een absolute aanrader.

4*

Ontzettend lief en ontroerend. Sterke jeugdfilm die niet verzuipt in meelijwekkendheid maar in het verstevigen van vriendschap en solidariteit. Ik vond het ook pedagogische waarde hebben : het is moeilijk om jongeren te leren omgaan met zaken die ze nog niet goed begrijpen en die trouwens al moeilijk zijn voor volwassenen zelf. De makers slagen er wonderwel in om zich met een zekere soepelheid door dit zware verhaal te worstelen. Soms gaan ze daar ook wel eens te ver in en stellen ze de werkelijkheid voor als te perfect. Het einde lag voor de hand maar toch liep ik de film uit met een eind-goed-al-goed gevoel die ik absoluut niet wilde . Maar ach, ze wilden echt niet dat iemand zich na afloop rot zou voelen. Voor Hanna Obbeek ligt een mooie toekomst weggelegd. Er lag veel gevoel in haar blik en dat heet talent.

Behoor bepaald niet tot de doelgroep van Behoor Achtste-groepers Huilen Niet, maar doordat ik in aanloop naar defilm zowel Jacques Vriens als Hanna Obbeek interviewde over de film, toch benieuwd naar het eindresultaat. En dat mag er zijn. Achtste-groepers Huilen Niet is een meer dan prima jeugdfilm die ook volwassenen niet onberoerd zal laten. Het universele gegeven van een kind dat lijdt aan kanker en de invloed die deze ziekte heeft op haar en de omgeving wordt prima uitgewerkt en invoelbaar gemaakt. Het acteerwerk van de kinderen is ook meer dan behoorlijk waardoor er weinig op- of aan te merken valt op Achtste-groepers Huilen Niet.

Achtste-groepers Huilen niet is een mooi drama dat op het einde erg aangrijpend werd.

De introductie van Akkie en Joep werd erg mooi in beeld gebracht, maar het was wel voorspelbaar dat ze vriendjes zouden worden. Het hele leukemie-gebeuren wordt ook erg goed naar voor gebracht waardoor je meeleeft met alle personages (oké, niet alle personages. Dat stotterende jongetje werkte erg op mijn zenuwen). Het einde was goed en ik zou het zeker niet anders gewild hebben. Het acteerwerk was ook verbazend goed. Vooral Hanna Obbeek en Nils Verkooijen speelden erg overtuigend. 3,5*

Goede Nederlandse film, die een zwaar onderwerp als leukemie op een prima manier weet te brengen.

Ondanks de voorspelbaarheid heeft men er een redelijk boeiend geheel van gemaakt, die bepaalde mensen zeker niet onberoerd zal laten. Ik kan me in Nederlandse films nog wel eens storen aan het acteerwerk van kinderen, maar ook hier is dat voldoende. Al kun je op sommige momenten wel duidelijk zien dat bepaalde kinderen in het echt duidelijk geen achtste-groepers meer zijn. Het thema leukemie en alle invloeden, die dat heeft op familie, vrienden en klasgenoten, wordt op een goede manier uitgediept. Bijna alle aspecten komen aan bod en nergens voelt het script geforceerd aan.

Alleen de ouders van het meisje komen maar erg spaarzaam aan bod. Voor de rest komt het meeste wel aan bod en zien we dat Achtste-groepers Huilen Niet vooral een oprecht werkje is, dat tot het einde toe geloofwaardig weet te blijven en het hart duidelijk op de goede plaats heeft zitten. Ik heb redelijk geboeid zitten kijken en het viel me niets tegen moet ik zeggen.

3,5*

Heel erg mooie film over een gevoelig onderwerp. Sober gebracht, zonder sensatiezucht of vals sentiment. Prima en met overtuiging geacteerd door Hanna Obbeek (in werkelijkheid ook de dochter van haar "filmmoeder" Johanna ter Steege) en Nils Verkooijen.

Interessant om aansluitend de KRO-uitzending over de reünie van de klas van Anke (in de film Akkie) te zien.

Toch wel een beetje twijfel toen ik deze film ging kijken. Aan de ene kant scheen het een erg mooie film te zijn volgens velen, maar aan de andere kant vreesde ik wegens de poster voor een nogal kinderachtige film met veel slecht acteerwerk. Ook bij de regie van Dennis Bots zette ik mijn vraagtekens als ik zo zijn vorige films bekijk, waar ik er enkele van heb gezien. Uiteindelijk maar het beste gehoopt, en ik ben blij dat ik dat gedaan heb. De film was namelijk absoluut de moeite waard!

Deze film heeft een heel zwaar onderwerp: leukemie. Ik was benieuwd hoe de film dit naar voren zou laten brengen. Het boek heb ik nooit gelezen, dus voor mij was het verloop van het verhaal nogal een verrassing. Maar ik moet nageven dat het een mooi verhaal is. Enkele dingen zijn wel wat voorspelbaar (inderdaad kun je zien aankomen dat Joep een twist in zijn arrogante karakter krijgt). De film bevat best wat grappige en luchtige momenten, maar deze worden prima afgewisseld met de emotionele kant die de film kent. Het merendeel van de personages is leuk. De stottereraar zorgt voor een paar leuke momenten, maar kan soms ook een beetje vervelend uit de hoek komen. Niet alleen de kinderen, maar ook de volwassenen zoals Afida, de dokter en de juf van groep 8 zijn leuke personages.

Het acteerwerk was een van de dingen waar ik het meest voor vreesde. Ik was bang voor overacting. En ik moet zeggen dat in het begin het acteerwerk inderdaad niet bepaald denderend was. Ik duid dan bijv. op het gevecht tussen Akkie en Joep, al is dit wel een belangrijk moment in de film en ik moet er bij zeggen dat het heel moeilijk zal zijn om zoiets geloofwaardig te spelen op zo'n leeftijd. Maar als de film eenmaal op gang is doet iedereen het eigenlijk goed. Hanna Obbeek speelt haar rol prima en erg overtuigend. Nils Verkooijen vond ik het begin een klein beetje houterig (al weet ik niet goed of ik dat als een nadeel moet zien, want het paste wellicht bij de houding van Joep), maar zet naarmate de film vordert sterk zijn personage neer. De chemie tussen beide personages was ook best overtuigend vond ik. Niet alleen de twee hoofdpersonages doen het goed, maar ook de rest van groep 8 en de volwassen cast. Leuk om nog een paar bekenden langs te zien komen.

De film weet het hele speelduur te boeien en is zowel leuk om naar te kijken als erg zielig. Zelden een film gezien waarin het onderwerp zo goed naar voren kwam. Wat ik nog best een schokkend moment vond was als de dokter naar binnen loopt zonder snor. Zonder woorden wordt duidelijk wat er aan de hand was. Ik weet niet of dit ook in het boek gebeurde, maar ik vond het een apart moment. Ook het einde van de film wordt mooi in beeld gebracht. De dood van Akkie is wat 'plots', maar ik denk dat dat ook gepaster is aangezien het een jeugdfilm is.

Al met al kan ik zeggen dat ik erg tevreden ben over Achtste-groepers Huilen Niet. De film is indrukwekkend, ontroerend maar ook vermakelijk. Zeker wel een van de betere Nederlandse films die ik in tijden gezien heb. Misschien hier en daar wat minpuntjes maar die zijn maar klein tegenover het geheel. Ik twijfel in cijfer heel erg tussen een 3,5* en 4*. Eigenlijk ligt het échte cijfer voor mij daar tussenin. Voor nu geef ik hem het voordeel van de twijfel.

4*

Overgewaardeerde kinderfilm die makkelijk wil scoren met het onderwerp kanker. Ik heb me eigenlijk constant lopen ergeren aan de onzinnigheden in deze film. Zoals de manier waarop de achtste groepers met elkaar omgaan en hoe ze elkaar uit lachen om de kinderachtigste dingen... wat een infantiele visie. Of dat ze Akkie meteen naar het ziekenhuis brengen omdat ze een spontane bloedneus heeft, terwijl ze net gevochten heeft op school En dan telkens dat "boks ouwe" gedoe. Ik mag hopen dat echte kinderen uit groep 8 wat volwassener zijn. Dit leek meer groep 4 of zo.

En dan die overdreven meelevende juffrouw die zo goed op kan schieten met de klas omdat ze natuurlijk grappig is op een verantwoorde manier "Biggen" is verboden maar stiekem vind ze het wel grappig. Oh oh oh, wat een fantastische juffrouw hadden wij toch in groep 8...

Een van de goede scenes was wanneer Joep met kanker scheld op het voetbalveld. Zo'n scene is ook nodig bij dit onderwerp en gelukkig werd er niet over door gezeurd. Ook waren de operatie-scenes in het ziekenhuis wel goed omdat het een duistere sfeer met zich meebracht.

Oh ja, en de prijs voor lelijkste poster aller tijden gaat ook naar deze film.

Ontroerende film, verfilmd naar het ontroerde boek, gebaseerd op het echte verhaal...
Een film waar ik eigenlijk geen woorden voor heb, de strijd tegen kanker blijft iets verschrikkelijks wat veel mensen moeten ondergaan. In deze film is dat mooi in beeld gebracht en zien we een meisje dat er alles aan doet om die klote klanker uit haar lichaam te krijgen. Helaas weten we hoe het af loopt maar moet ik eerlijk zeggen dat dit erg mooi verfilmd is. Het meest ontroerde moment van de film was voor mij dat dokter Snor zonder snor binnen kwam, je wist al genoeg zonder dat hij 1 woord gezegd had.

Een film die mij geraakt heeft.Een film die mij liet huilen op het einde,Dat heb ik eigenlijk nooit.Komt vooral omdat Akkie zich niks aan willen trekken van die rot kanker.En omdat ze vooral bezig is met het schooltoernooi.Er is vooral goed geacteert en zeker ook door de kinderen.

Echt een ontroerende film. Heel zielig en hoewel ik denk dat ik niet meteen onder de aangewezen doelgroep val, heb ik wel met tranen in mijn ogen zitten kijken en vind ik dat de film erg mooi ik neergezet.

Eigenlijk een uitstekende film.

In het begin werd meteen de toon voor mij gezet. Achtste-groepers huilen niet is een kinderfilm, waarin de welbekende les van omgaan met anderen (die het moeilijk hebben) gegeven wordt. Dat klinkt als iets behoorlijk uitgekauwd en ik kan me voorstellen dat je zoiets op je basisschool voorgeschoteld krijgt als de sfeer in een klas niet helemaal goed is. Toch doe je de film daarmee zwaar tekort.

Natuurlijk is het makkelijk scoren als je een dramatisch onderwerp pakt, wat afgewisseld wordt met luchtige scènes. We hebben dit (bijvoorbeeld) al eerder gezien in Simon, wat in mijn ogen nog altijd één van de beste Nederlandse films aller tijden is. Maar ook deze film van Dennis Bots weet datzelfde kunstje dunnetjes over te doen.

Naast het prima acteerwerk van Hanna Obbeek, ziet de film er qua camerawerk uitstekend uit. De filmmuziek is daarbij een belangrijke ondersteunende factor en ik bespeurde zelfs een leuke SE. Zo zie je maar weer: een goede technische ondersteuning is toch razend belangrijk en blijft lang niet altijd onopgemerkt.

3,5 sterren vind ik net te weinig, terwijl 4 sterren mij ook doen twijfelen.

Voorlopig het voordeel van de twijfel dan maar.

Joep, doe je mobiel weg! WTF? Dit is groep 8.

In dat zinnetje en die scène zit direct alles wat beter had gekund in deze film. Joep zelf en de rol, nogal voorspelbaar en vervelend, die veel te blije juf en het nogal hippe gedrag vol scherpe zinssneden van twaalfjarigen. Dan lees je hierboven dat het er zo af en toe aan toegaat, maar toch, ik had ze zeker 4 jaar ouder geschat. En dat alles is jammer want dat had de film niet nodig, die is verder al goed van zichzelf.

Een erg mooie rol van Obbeek leidt ons door de film. Nu is een meisje van 11 met kanker een dankbaar onderwerp voor een film maar het kan al snel leiden tot makkelijk scoren en overgedramatiseerd geneuzel. Maar niets van dat alles. Overal weet de film de juiste toon aan te slaan, vooral in de kleine scènes (juf die langs het lege tafeltje loopt en even dat aanraakt, dat soort werk) en ook een scène bij de MRI wordt niet nodig uitgerekt. Prima regie dus.

Dan werken de afgelikte look en erg fijne muziekscore ook wel mee natuurlijk. Sowieso de gehele geluidsmix werkte prima met vaak wegvallend geluid en dan de nadruk op muziek of een tikkende bal. De montage verder was ook heel behoorlijk. Daarnaast prima acteerwerk over de breedte. De rol van paps en mams was ook net lang genoeg, de dokter was erg fijn (die afgeschoren snor viel te verwachten maar werkte verdomd goed) en ook de zusters in het ziekenhuis deden het prima. Alleen die takkeherrie van het slotlied had van mij niet gehoeven.

Hartverwarmende cinema, alleen jammer van Joep. Maar wel is dit een bewijs dat kinderfilms niet kinderachtig hoeven te zijn. 3,5*.

Ontroerende film die je raakt. Respectvol, niet overdreven en behoorlijk realistisch. Sommige verhaallijnen zijn wat cliché maar dat maakt niet uit. Je blijft geboeid en leeft mee met Akkoe die heel optimistisch is, maar ook haar ups en downs kent. Je krijgt een goed beeld wat het betekent om in een klas een kind te hebben dat kanker heeft in al haar facetten. Nogmaals: een film die de moeite waard is om te kijken, 4 sterren waard.

Nadat ik vijf minuten nodig had om aan het acteerniveau te wennen,

pakte de film mij en liet mij daarna ook niet meer los.

Een verhaal wat helaas dagelijkse realiteit is voor veel mensen,

en die eigenlijk te weinig wordt verteld.

Best bijzonder eigenlijk dat in een 'vrij' land als Nederland,

waar alles maar open en bloot op televisie moet,

dat een onderwerp als dit nog steeds taboedoorbrekend moet zijn.

Maar prachtig in beeld gebracht, de film had geen slimme Amerikaanse truucjes

nodig om tranen te trekken. De bittere realiteit laten al snel de tranen rollen...

*4.0

Lichtelijk overschat hier op Moviemeter, wat mij betreft. Het is een vrij aardige kinderfilm, maar de lading aan 4'en en 4,5'en lijken me wat overdreven. Het heeft me vrijwel niet geraakt, terwijl ik normaal gesproken toch een makkelijke jankerd ben. Daarvoor is het toch wat te luchtig gehouden allemaal, zeker het einde met Akkies sterven had, ook al is het dan voor kinderen, best wat heftiger mogen zijn. Ik heb destijds het boek ook gelezen, en weet dat het door Akkies persoonlijkheid inderdaad vaak een luchtige bedoening is, maar zo treffend en aangrijpend als in het boek haar ziekte en uiteindelijke dood wordt beschreven, daar komt de film niet bij in de buurt.

Moet wel zeggen dat er een aantal leuke rollen inzitten die het nog wel de moeite waard maken. Dokter Snor is een leuke vent, die zwarte verpleegster speelt haar rol leuk en naturel, Eva van der Gucht - die ik normaal niet zo kan hebben - doet het best leuk als juffrouw, en Joep was gek genoeg misschien wel mijn favoriet. Hoewel hij met zijn baard in de keel wat oud aandoet voor iemand uit groep 8, vond ik zijn karakter erg leuk. Lekker kwaad en tegendraads, maar later slaat dat om en wordt het een leuk joch. Heb me wel geërgerd aan dat kleine stotterventje, mijn god zeg.

Akkie zelf doet het heel aardig, maar ook zij werkte me af en toe op de zenuwen met haar gedrag.

Maar goed, voor kinderen is dit een heel prima film. Zelf word ik denk ik wat te oud voor al dat geschoolvoetbal van bijdehante koters. Ben het dus ook totaal niet eens met de opmerking van Askikker hier boven mij.

3,5*

Dit was echt afschuwelijk tenenkrommend om te bekijken zeg. Het onderwerp leukemie is zwaar en tot de doelgroep behoor ik al vele vele jaren niet meer (neem aan dat dit op basisschoolleerlingen gericht is), maar om dan nou zo'n beroerd werk af te leveren...

Achtste groepers huilen niet kent qua acteerwerk echt een vreselijke cast. Ze konden er zonder uitzondering allemaal niks van. Zoveel overacting, dialogen van een papiertje oplezen of van die geforceerd nep over komende dialogen waar de haren in je nek recht van overeind gaan staan, brrr. Dat stotterende buitenlandse jochie, die treurig lomp zijnde Joep (later in de film werd zijn acteerwerk wel iets beter, toen hij normaal kon doen), die vervelende Akkie. Pijnlijk matig geacteerd. Alleen dokter Snor ging wel.

Verder wordt het onderwerp leukemie wel vrij lichtzinnig getoond. Akkie is misselijk en ze verliest haar, maar meer krijg je als kijker ook niet te zien. Dat had wel wat realistischer getoond mogen worden, want het proces dat een leukemiepatiënt moet ondergaan is wel heel wat heftiger dan wordt vertoond. Verder verbaasde ik me er ook over dat zo ongeveer niemand van al die kinderen snapte wat kanker nou betekent. Als je een jaar of 10, 11, 12 bent dan ben je toch niet onwetend dat je denkt dat je met bidden iemand kan redden?

Het verhaal zelf is ook zeer voorspelbaar. Ik ken het boek niet, maar natuurlijk verandert Joep. En waarom Akkie hem leuk vind, terwijl hij zo'n eikel is, dat snap ik dan weer niet. Er zit wel 1 sterk moment in de film, als dokter Snor zonder snor de kamer op komt lopen. Dan weet je genoeg. Maar het het niet genoeg om mij te weerhouden om de film een vette onvoldoende te geven. Ook als educatieve film vind ik dit helemaal niks. Dan zijn er wel betere (buitenlandse) films over dit onderwerp te vinden.

1*

Redelijke film waarin een meisje uit groep acht te horen krijgt dat ze leukemie heeft. Het verloop is wat voorspelbaar en alhoewel de film zeker een aantal goeie en soms ook aangrijpende momenten kent, was de film me over het geheel iets te naïef (duidelijk gericht op de jeugd). Het acteerwerk van de jonge cast is van een wisselend niveau.

Mij pakte deze film wel, is natuurlijk altijd een heftig onderwerp en zeker bij kinderen.

Deze film heeft me erg kunnen boeien. Ik had van te voren niks over de film gelezen, dus had geen idee welke kant deze film op zou gaan. Dacht eerst over verhoudingen binnen groep 8, maar toen het onderwerp zich aandiende ging het dus een hele andere kant op. Ik vond Hanna Obbeek erg goed in deze film.

Goeie nederlandse film.

Achtste-groepers huilen wel!

Jaques Vriends, ik weet dat ik er vroeger, op de bassisschool een hekel aan had, toen het werd voorgelezen door de leraar/lerares, en waarom precies weet ik echt nog steeds niet; misschien omdat ik de kutschool waarop ik zat associeerde met de verhalen van Vriends wat ook voornamelijk over het schoolleven ging... maar voor de rest zou ik het niet weten. Toen ik werd overgeplaatst op een hele leuke school, en er toen ook een boek van Vriends werd voorgelezen dacht ik: Hey, hij is toch zo slecht nog niet....

En dat is ie ook zeker niet als hij van orgine het verhaal Achtste-groepers Huilen Niet heeft bedacht. Het boek heb ik niet gelezen (of het kan nog wel eens voorgelezen zijn in de klas), maar de film was echt ongekend knap en mooi gemaakt en weet je te raken. We maken kennis met Akkie, een behoorlijk stoer en zelfverzekerd meisje, waarvan ik bijna al hoop dat ik later zo'n dochter krijg. Ze voetbalt, laat het kaas niet van haar brood eten, is nooit teleurgesteld als iets tegenwerkt, en weet ook flink van haar eigen af te bijten tegen onderandere Joep, de stoerste jongetje van de klas met de grootste bek. Ook haar vrienden; de gelovige Elise, de stotterende Brammetje, de verliefde Laurens, haar vrolijke juf Ina, en haar openlijke maar toch bezorgde ouders zetten hier ook buitengewone rollen neer die je weten mee te denken. Je zou zeggen dat Akkie het helemaal gaat maken en het een meisje met een goude toekomst is, maar...

Dan komen we, heel langzaam, bij het moment dat Akkie te horen krijgt dat ze leukemie heeft, en bij dit moment is het ook gewoon een erg indrukwekkende ervaring; ondanks dat Akkie de uitslag heeft gekregen, van dokter Snor (wat een prachtige sympathieke rol was dat van Loek Peters), en dat de "Hooligans en de Soldaatjes" oorlog voeren in haar bloedbaan, lijkt de film maar te willen blijven wortelen in het feel good gehalte, mede dankzij er ook op haar hart gedrukt wordt dat de kans groot is dat het goed af gaat lopen, wegens de leeftijd van Akkie. Akkie legde sowieso de pakken er niet bij neer "Kanker...zeg dat dan meteen!", blijft optimistisch en de omgeving wordt ook steeds medelevender en sympathieker dan het eigenlijk al was. Ook die rol van die Surinaamse zuster was zo barmhartig en mooi en Akkie lijkt nog altijd klaar te zijn voor het belangrijke voetbal-toernooi. Ook Joep lijkt langzaamerhand op andere ideeën te komen, dat ook neigt naar een mooie en betoverende uitkomst. De schoolkamp-scene was ook zo'n opbeurend momentje. De sfeer in deze film blijft gewoon, hoe dan ook: sympathiek. Sympathieker zou het haast niet kunnen en je blijft als kijker ook gewoon duimen voor Akkie, die maar geen traan lijkt te laten voor haar bedreigende situatie.

Helaas was dit alles, te mooi geweest om waar te zijn, waar de film toch even een keiharde twist maakt, maar ook dan lijkt de sympathie niet te willen opgeven. Het einde vond ik dan wel weer net iets te snel...

Nederland kwam altijd nogal traag op gang met films aanzich, maar kinderfilms/boekverfilmingen blijven (net zoals in Scandinavië) altijd erg sterk en goed, zo ook deze prent. Al denk ik wel dat deze net iets te emotioneel is om hem op woensdagmiddag, na schooltijd te gaan bekijken.

4,5*

Prima jeugdfilm met overtuigend acteerwerk en een sterk op waargebeurde feiten gebasseerd script. Gezien het zware thema (kanker) niet echt geschikt voor kleine kinderen denk ik, maar voor 'achtste-groepers' en ouder moet dat toch wel kunnen. Ook voor volwassenen is deze prima te bekijken. De twee hoofdrolspelers (Hanna Obbeek en Nils Verkooijen) spelen ook de hoofdrol in de film Briefgeheim (2010), die ook als jeugdfilm het bekijken meer dan waard is. 3,5*

Zelf heb ik de film destijds in de bioscoop gekeken, gisteren wilde mijn zoon hem graag zien. Mijn zoon is net 9, maar loopt over het algemeen voor met dit soort dingen.

Tegen het einde aan zei hij een enkele keer: "Mama, mijn ogen beginnen te tranen, maar ik hoef niet eens te huilen!" Dat zegt al genoeg. Mijn zoon krijgt niet zo vaak tranen in zijn ogen, zeker niet om een film. Ik ben daarentegen een huilebalk bij films/series, dus daar doen we maar niks mee.

Ondanks dat het de tweede keer dat ik deze film zag, wist het me nog steeds te raken. Ondanks dat de film vrij voorspelbaar is, ook voor mijn zoon, ergerde ik mij daar niet aan. Meestal vind ik het heel vervelend als je bij een dramafilm al exact kan vertellen wat er gaat gebeuren.

De acteerprestaties zijn in sommige gevallen niet van al te hoog niveau. Ik vond dat stotterende jochie best grappig, maar ik denk een verkeerde keus geweest om daarmee te beginnen. Met alle respect, maar qua acteren lagen zijn prestaties toch echt wel het laagst. Hierdoor vond ik het lastiger om in de film te komen. Dokter Snor speelt natuurlijk een geweldige rol. Zijn uitstraling, medeleven, ik geloofde het allemaal zo! Het moment dat zijn snor eraf was, was natuurlijk een emotioneel moment, maar ook dat moment wist hij geweldig in zijn rol te blijven.

Ik had mij van te voren al bedacht dat ik 4* zou geven, klaarblijkelijk heb ik dat al eens eerder gedaan. Mijn mening en stem zijn dus over het algemeen niet veranderd.

Een zeer droevig verhaal wat menig kind en ouder mee moeten maken .

Vooral het moeten kwam in deze film sterk naar voren .

Natuurlijk zien wij maar een glimp van de pijn en angst die er werkelijk is .

Maar toch zal deze film mij lang bijblijven

Mooie film. Goed acteerwerk en een interessant verhaal. Wel heel verdrietig. De emoties komen goed over. Een prima verfilming van het boek, dat ik ook heel goed vind. 4*

Verfilming van het gelijknamige boek van Jacques Vriens, waarbij het draait om leukemie bij een jong meisje.

Akkie (Hanna Obbeek) zit in groep 8 en is een opgewekte stoere meid die verzot is op voetbal, net als haar klasgenoot Joep (Nils Verkooijen), een nogal chagrijnige pestkop met wie ze het voortdurend aan de stok heeft. Maar dan wordt bij Akkie op een dag leukemie vastgesteld en wordt ze opgenomen in het ziekenhuis. Het stoere meisje krijgt veel steun van haar ouders en vrienden, maar wil snel weer voetballen.

Het verhaal is best mooi (ondanks dat het gaat om een jong meisje met leukemie) en bevat een aantal ontroerende momenten en de film breekt een lans voor het niet kinderachtig behandelen van kinderen. Voor het (leren) omgaan met kanker, zowel in de klas als thuis, en voor het (leren) afscheid nemen, van school en van elkaar. Daardoor wordt dit iets te veel een voorlichtingsfilm, maar wel een doeltreffende. Opmerkelijk is dat de moeder van Akkie wordt gespeeld door haar echte moeder, namelijk door Johanna ter Steege.

Prima.

Prima NL over een toch wel zorgelijk onderwerp in onze maatschappij. Alleen dit keer door een kind wat de toon soms wel zet. Jammer dat het echte emotioneel lijden van de hoofdpersonages niet echt overkomt, en dat is het vervelende weer.

Obbeek is enthousiast bezig en speelt letterlijk iedereen eruit. Jammer dat ze dit niet meer ergens kon herhalen. Verkooijen doet het eigenlijk ook niet verkeerd. De film heeft ene heftig onderwerp maar is minder heftig gebracht.

Richting het einde is het wel wat emotioneler, jammer dat de emoties in het middenstuk niet echt overkomen. Voor de rest is het een lieve film die voor kinderen wel leuk zal zijn. Kan niet zeggen dat dit het beste van het beste is, maar ja.