Achtste-groepers Huilen Niet (2012)

Hanna Obbeek (bekend van Briefgeheim) is de dochter van Johanna ter Steege. In deze film zijn ze dus ook moeder en dochter.

Verfilming van het gelijknamige boek van Jacques Vriens.

YouTube - 'Achtste Groepers Huilen Niet' geselecteerd voor belspotje Pathé

Lijkt me aardig om te zien, maar ik ga er niet van uit dat dit iets speciaals wordt.

Trailer (YouTube)

Vreselijke poster, maar trailer is niet onaardig.

Raar dat er niet al eerder iets van Vriens verfilmd is. De man is een held.

Gebeurde al hoor;

Tien Torens Diep (2009)

Had verwacht dat dit boek al veel eerder verfilmd zou worden. Als kind vond ik het prachtig. Voor de film heb ik geen hoge verwachtingen gezien ik hanna obbeek geen geweldige actrice vond in briefgeheim.

zeer irritant ook dat Eva "plofkop" van der gucht minstens 3 keer in beeld kwam in de trailer. Iets waar ik dus absoluut niet op zit te wachten.

Ik ga deze film zeker zien, maar ik verwacht geen hoogstaande film

Gratis naar de film Achtste-Groepers Huilen Niet

Dutch FilmWorks & 65 Nederlandse bioscopen geven ruim 4.000 filmkaartjes weg

Op zaterdag 11 februari vindt een ludieke actie plaats in 65 filmzalen in Nederland. Kinderen kunnen dan gratis naar de gloednieuwe film Achtste-Groepers Huilen Niet, die pas vanaf 15 februari in alle bioscopen draait. De bioscopen stellen kosteloos een zaal beschikbaar om de bijzondere familiefilm te vertonen. Je hoeft nergens lid of abonnee van te zijn; iedereen kan meedoen door zich in te schrijven op www.achtstegroepersdefilm.nl.

De actie is bedacht door distributeur Dutch FilmWorks samen met vijf bioscoopconcerns in Nederland. Alle partijen waren het erover eens dat deze film voor iedereen te zien moet zijn; ook voor wie even geen geld heeft voor een bioscoopbezoek. Achtste-Groepers Huilen Niet draagt bij aan de bewustwording van kinderen over hoe om te gaan met mensen die kanker krijgen. Het is tevens het eerste boek van de populaire jeugdboekenschrijver Jacques Vriens dat verfilmd is. Vriens baseerde zijn bestseller op ware gebeurtenissen, wat het boek én de film des te indringender maakt.

Achtste-Groepers Huilen Niet is een hoopvolle, ontroerende familiefilm gebaseerd op een waargebeurd verhaal over het dappere meisje Anke. Zij zat bij de schrijver van het boek, Jacques Vriens, in de klas toen hij werkzaam was als leraar op een basisschool.

(persbericht Dutch FilmWorks)

Het boek was leuk, dat werd ons nog voorgelezen in groep 7 of zo op de basisschool. Ik kan me echter niets herrineren van een voetbaltoernooi maar dat zal wel aan mij liggen.

het scenario wijkt iets af van het boek. Vriens zei gisteren bij de premiere dat er een paar verbeteringen in zitten. Prachtige film!!! heel mooi in balans. Soms vergeet je dat Akkie vreselijk ziek is, omdat er heel veel luchtige momenten in de film zitten. Veel humor, door de personnage Bram. Zeker een aanrader. Kinderfilms zijn vaak veel te plat. Achtste groepers zeker niet. WEl zakdoekje meenemen, want een lach en een traan.

Hanna Obbeek (dochter van Johanna ter Steege, die in de film ook haar moeder speelt), is een waanzinng talent! Dit is een prachtige film, nooit over de top, nooit te veel op het sentiment, met een geweldige cast!!!! Eindelijk weer eens een film met een geweldig scenario! Hulde voor Holst Pellikaan en de schrijver van het boek Jaques Vriens

ga er maar van uit dat het WEL iets bijzonders wordt. zakdoekje mee! Alleen al vanwege Hanna Obbeek (dat wordt een grote ster, Nils ook!!) de moeite van het kijken waard.

Hoor hier veel goede verhalen over. Ben benieuwd

Als ie echt zo goed is hadden ze ook wel iets beters uit mogen kiezen als poster.

Die vind ik ook bijzonder lelijk

Krachtige, zware tienertranentrekker van het betere soort.

Vooropgesteld, ik heb het boek nooit gelezen. Ik kan geen commentaar geven op het feit of het een goede boekverfilming is. Wel heb ik gehoord dat het boek naast het toch zware thema de nodige humor en lichtmomenten had. Iets wat ik in de film niet kon ontdekken. Tuurlijk, er zijn grappige momenten, maar die worden goeddeels overschaduwd door het gegeven 'meisje met kanker - hoe vecht je ertegen, hoe ga je ermee om'.

Dit is niet het soort film waar Ome Bladonis doorgaans voor te porren is. Niet echt mijn koppie thee. Een tienerfilm, over tieners met hun tienerlevens en tienerproblemen, tienerstrijd, op tienerleven en tienerdood, én jawel, tienerliefde! Geen bloed, geen tieten, geen sex -plat of anderszins, geen ontploffende lichaamsdelen. Klinkt niet echt als een concept waar Bladonis heel erg vrolijk van wordt. MAAR ditmaal toch verleid omdat mijn neefje in de film zit als klasgenoot van de hoofdrolspelers. En ook m'n broer kwam met z'n cameootje ook een keertje nog aardig in beeld.

Ik heb me zeer vermaakt. Het thema is wel heel zwaar aangezet, waardoor het geheel toch een beetje een RTL-film van de week gevoel krijgt. De dappere strijd die een dapper meisje voert tegen ziekte en tegenslag. Klinkt best zwaar, en dat is het ook. Ik wil best toegeven dat ik een paar keer met mist in de ogen een scene heb zitten beleven. Het was zelfs zo erg dat ik enkele malen met bijten in m'n trillende onderlip de boel droog heb kunnen houden, maar wat scheelde het weinig! Interessant genoeg was het niet de "Dag Dokter Snor... zonder snor..." scene die bij de waterkraan dreigde open te draaien. Die zag ik al wel redelijk vantevoren aankomen, waardoor de impact bij mij nihil was. Het was meer het aandoenlijke spel van de hoofdrolspelers, die hun ontluikende kalverliefde, en ontginnende driehoeksverhouding op een lieve, tedere manier vorm gaven, die bij herhaling mijn onderlip tot een maximum lieten trillen!
Dus óf ome Bladonis is een ouwe sentimentele softe klootzak aan het worden, óf het is gewoon een hele sentimentele film. Aangezien ik nog niet klaar ben voor optie 1, denk ik dat het een film is die een heel zwaar thema aansnijdt, en dat op een voortreffelijke manier doet. Zowel voor kids als voor hun ouders/ooms een mooie, zij het wat zwaar op de hand liggende kijkervaring. Een zeer volwassen film, voor kinderen.

Vooral de hoofdrolspelers verdienen, zo jong nog, niets dan lof. Ze speelde hun rol overtuigend, en vooral mét overtuiging. Naast de emotioneel superzware rol van het kankerpatiëntje, zet het tegenspelende klootzakkie een ontzettend klootzakkie neer, maar op zo'n manier dat je 't klootzakkie geen 100% klootzak kan vinden, en dat is knap. Hun spel was zeer natuurlijk, waardoor de boodschap ook kneiterhard binnenkwam. En dat is oké.
Misschien had er een wat mij betreft iets meer een balans kunnen liggen tussen het 'ziekte-gedeelte', en het gedeelte van het gewone schoolleven. Op ongeveer dezelfde leeftijd (zeg maar groep 6) lag de kleine Bladonis ook een maand in het ziekenhuis. Dat is best heftig op die leeftijd. Ik besefte me toen terdege dat buiten 'in de wereld', het leven gewoon doorging. En iedereen inderdaad móest doorgaan met het schoolvoetbaltoernooi! Dat is hier mooi gedaan, maar had misschien nog iets duidelijker gekund. Verder een uitmuntend Nederlands produkt. Waar de makers -en zoals gezegd, vooral de akteurs- trots op kunnen zijn!

Voor Achtste-Groepers die Ome Bladonis bíjna aan het janken hebben gekregen, 4.0 stoere kale sterren.

Zelden zo geroerd naar een film zitten kijken. Verbluffend knappe balans in het scenario, spel en regie. Hier en daar wat schoonheidsfoutjes, maar als zelfs (stoere) papa's het niet droog houden, weet je dat je naar iets bijzonders gekeken hebt. Laat je als ouder overigens vooral niet afschrikken door de zware thematiek, de film bevat voor de (jonge) jeugd genoeg luchtige en speelse momenten. Voorlopig vier hele dikke sterren, maar dat worden er vrijwel zeker meer.

Je doet het voorkomen alsof je zelf koters hebt kerel.

.

YouTube - Premiere film 'Achtste-Groepers huilen niet'

Erg aangrijpende film. Je weet dat het onderwerp kanker is, maar het wordt erg mooi geacteerd door de jonge acteurs. 5*

Jeetje, wat een emotionele achtbaan was dit, zeg. Ik wist de afloop wel, omdat ik een paar dagen na mijn verjaardag een boekenbon kreeg, en die meteen verzilverde met de aankoop van het gelijknamige boek. (en achtste-groepers mogen dan niet huilen, ik wel, bij het boek) Ik was er voor Jack and Jill al even geweest, en werd toen al volledig geraakt, maar eigenlijk voelde ik gewoon dat ik een betere gelegenheid moest zoeken, om me volledig in te kunnen leven.

Dat was dus nu.

Nils Verkooijen en Hanna Obbeek spelen hartstikke goed, zoals ze al in Briefgeheim lieten zien. Die 2 moeten off screen vast en zeker bevriend zijn. Het gemak waarmee ze spelen verraad dat gewoon. Het is ook prachtig om Johanna ter Steege te zien in de rol van haar moeder, gelijk een goede 'begeleidster' voor de wat heftigere stukken, ik weet vrijwel zeker dat ze haar dochter goed heeft begeleid daarin. Of moet ik zeggen, bijgestaan? Hm.

Kinderen van 12, 13 jaar, met nog een heel leven voor zich, die onbereikbaar worden voor iedereen. God, waartoe doet U dit? Waartoe geeft U dat dit kan gebeuren? Eigenlijk worstel ik nog steeds met die vraag.

Een prachtig shot aan het einde, waardoor ik stil werd. Ik was al stil, maar als ik stiller had kunnen worden, dan had ik m'n adem ingehouden.

Huisgenote die er ook was (we waren nu niet samen, maar wel naar dezelfde film gegaan ), vertelde uitvoerig dat ze dit eigenlijk te emotioneel vond overkomen. Al met al is Achtste-Groepers huilen niet, een prachtig stukje cinema. Zonder vals sentiment schetst Dennis Bots een wereld die ontroerd. Het is maar goed dat Jacques Vriens zich ermee bemoeid heeft . *Edit, crisis, is Hanna pas 14? Ze acteert met het grootste gemak alsof ze al zeker minstens haar leeftijd ver vooruit is.

Bij dezen sluit ik me aan bij de reactie van Bladonis; zeer goede revieuw! Met de Nederlandse filmindustrie heb ik zeer weinig tot niets, ik ervaar het allemaal op een gevoel van amateurisme. Maar deze film mag tot één van de uitzonderingen worden genoemd. Zeer overtuigend geacteerd en gefilmd (de snorloze dokter Snor scene; prachtig!)

Misschien (al is dat wellicht te schokkend voor jeugdige kijkers) hadden ze wat meer accent mogen leggen op de fysieke impact die deze ziekte, en dan voornamelijk de chemo, met zich meebrengt. Leukemie beperkt zich niet tot alleen maar haaruitval en van je stokje gaan. Iedere keer wanneer er bezoek kwam in het ziekenhuis was ze actief en energiek (behalve tijdens de voetbalscene dan); men had daar wel een wat meer realistische weergave mogen presenteren.

4*

ach getver, weer zo'n loodzwaar verhaal over kanker.

nee dank u, films kijk ik om te genieten;

ik heb ooit naar Simon gekeken, zonder voorkennis

dus ik lachen de eerste helft, wordt het me daar potverdorrie toch ineens een loodzwaar drama!

lekekr dan op je zondag avond

niet mijn kopje thee.

Ik heb nooit graag gelezen, maar het boek waar deze film op is gebaseerd heb ik meerdere malen gelezen. Prachtig. Ik ben dus zeer benieuwd naar de film!

Jammer dat dit nog maar zo weinig stemmen heeft hier, hoewel; misschien ook wel goed, de film verdient een hoog gemiddelde als dit.

Ik heb het boek samen met mijn dochtertje gelezen en vandaag samen de film gezien. Ook ik heb het niet helemaal droog kunnen houden. Akkie wordt prachtig gespeeld en geeft perfect de strijdlust weer van zo'n jong meisje met een dergelijke ziekte. Het acteerwerk kwam allemaal erg natuurlijk over, wat soms toch erg moeilijk is te doen bij een Nederlandstalige film. Bovendien balanceren ze perfect op de rand van zeer emotioneel en gaan nergens over de top. Prachtige film.

Ik heb de film gezien en de hele zaal had zijn zakdoek steeds klaar op het einde, een geweldige film echt een aanrader dus 5 sterren van mij

Prachtig, echt gewoon een heerlijke kinderfilm met de serieuze ondertoon voor ouderen. Die ondertoon deed me dan ook ellendig voelen, de hele film lang (wist stiekem door het lezen van het boek het einde al), met aan het eind vele tranen.

De luchtige manier van vertellen maakt het een prima film en er is ook niks mis mee om je kind mee te nemen naar zoiets. Dus ik raad alle ouders aan: ga gewoon heen, want je zult zelf ook genieten! Akkie is trouwens geweldig vertolkt door Hanna Obbeek.

Er is meer dan alleen maar komedie

Wel een erg achterhaald grapje: "Leukemie? Je kunt het beter stommemie noemen."