Achtste-groepers Huilen Niet (2012)

Dat is inderdaad een heel naar grapje.

Uitgesproken door een jong meisje met leukemie maakt het juist geen naar grapje.

Ik bedoel het overigens niet als naar in de zin van 'vervelend' maar gewoon als een grapje waar ik me alleen aan kan ergeren. Doet verder niets af aan het geheel maar als ik het boek zou verfilmen had ik dat grapje er wel even uitgehaald.

Achtste-groepers huilen niet krijgt Noorse remake | nu.nl/film

Ik ben eigenlijk wel benieuwd. Het boek heb ik vroeger gelezen en is erg ontroerend. Ik heb trouwens bij de echte Akkie op school gezeten. Alleen zat ik in de kleuterklas en kan ik me van haar helemaal niets herinneren.

Hier de uitzending met de echte klas van dat meisje : Link van '''De Reunie'' ove...

Werkelijk een prachtige mooie en zeer gevoelige film met schitterende rollen van Hanna Obbeek (Ze is de dochter van actrice Johanna ter Steege, die in 'Achtste-groepers huilen niet' ook haar filmmoeder speelt.) en Nils Verkooijen als Joep die ik persoonlijk geniaal vond wat een uitstekende jonge acteur is dat toch ook de rest van de cast (de ouderen) waren allemaal goed en speelden in dienst van de kinderen en dat allemaal en zonder uitzonderingen.

Gewoon in van de mooiste Nederlandse films van de laatste jaren

Nils Verkooijen vond ik echt sterk spelen in deze film.

Schitterend drama. Samen met me zoon van 8 en dochter van 5 (die laatste vind niks eng en is nu al een filmfreak ) gekeken. In onze direkte omgeving kennen wij ook meisje die lijd aan de vreselijke ziekte. Aan de hand van de film kon ik dan ook een goede uitleg aan de kids geven wat zij allemaal moet doorstaan.

Ik verwachte een flauw filmpje kinder/tienerfilmpje maar niets is minder waar

Filmtechnisch klasse! Het acteergehalte van iedereen in de film is van een uitzonderlijk hoog niveau en dat is bij de meeste Nederlandse films wel eens anders.

Papa hielt het net aan droog op het eind dus niets dan lof.

Voor nu een dikke 4 sterren!

Eindelijk weer een Nederlandse film die raakt, deze evenwichtige, aangrijpende, ontroerende, oprechte, integere, mooie, stoere en recht toe recht aan familiefilm over leukemie, met als rode draad een voetbalwedstrijd. Een ongedwongen, natuurlijk drama, gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen, waarin geen moment overdreven wordt, straalt ondanks de zware kost, een niet te stuiten levenslust uit. De regisseur is niet bang om ellendige zaken te vermengen met humor, luchtige zaken en kinderlijk optimisme en laat zien dat gedeeld verdriet tot saamhorigheid en steun leidt. De gehele cast speelt natuurlijk en overtuigt, waar vooral de kinderen excelleren; Hanna Obbeek straat een natuurlijke kracht uit: ze is naast ontwapenend, ook koppig en bang. Naast dat het een geweldige Nederlandse film is, denk ik dat ie ook werkt omdat bijna iedereen in haar of zijn (directe) omgeving vergelijkbare zaken meemaakt of heeft ervaren. Een productie waar je bijna onmogelijk zonder betraande ogen uitkomt.

Wanneer begin oktober 2012, op het NNF de gouden kalveren uitgereikt worden, dan wist ik het wel.

Mooie drama waarin de ook de jeugd bewijst dat ze wel degelijk goed kunnen acteren.

Vooral Nils Verkooijen en Hanna Obbeek deden het zeer goed. Denk dat we in de toekomst nog wel vaker van ze zullen horen

Ik ben dól op films over kinderen. Van kleuters tot deze 'achtste groepers', ik vind het schitterend om er naar te kijken. Echt mijn passie. Ik ben bewust zonder al teveel voorkennis deze film in gegaan. Ik wist dat het ging over een meisje dat leukemie had, maar verder wist ik niks. Ik hoopte dat dit een ervaring zou worden die me nog lang bij zou blijven.

Ik had even een 'OH NEE HE' gevoel toen ik Nils Verkooijen zag, ik herkende hem meteen als dat vervelende joch uit Dik Trom. En toen keek ik nog eens goed, zag ik nog een meisje staan dat in Dik Trom speelde. (Elise, het meisje met de buitenbeugel.) And guess what! De lerares... ook uit Dik Trom! Reünie daar ofzo? Dit zorgde voor een paar bekende gezichten in de film.

Vanaf het moment dat de symptomen zichtbaar worden hangt er een hele nare, zielige sfeer. Je leeft al snel mee met het jonge, levenslustige meisje. Het hele ziekenhuis gebeuren vond ik mooi, maar ook triest om te volgen. Akkie haar band met Afida (Dorothea uit GTST, wat een lieverd) vond ik puur en oprecht overkomen.

Ik vond het mooi. Het verhaal raakte me, maar de échte emotie bleef uit. Ik had verwacht dat er wat tranen zouden vloeien, maar dit gebeurde niet. Hoewel ik het allemaal heel erg vond voor haar, vond ik het soms ook aan de vlakte blijven.

Ik hoopte te zien wat het met haar en het gezin deed, maar de vader was bijvoorbeeld amper is beeld. Nu draaide het niet niet om, maar toch, wanneer een kind leukemie krijgt hoort dit er toch wel bij, ookal zou het maar kort in beeld worden gebracht. Maar enfin, ik realiseer me dat dit een film (voornamelijk) is die voor de doelgroep gemaakt is en dat daarom de nadruk meer ligt op de vriendschappen/verliefdheden, het voetbaltoernooi en Akkie als ziek meisje.

Akkie speelde voortreffelijk, en zelfs Nils, waar ik in het begin niet blij mee was, kon ik al snel begrijpen en waarderen. Mijn antipathie tegen hem verdween als sneeuw voor de zon.

Het einde was, ondanks de voorspelbaarheid, erg mooi. Ja, deze film blijft nog wel even hangen.

die film had eigenlijk een andere naam moeten krijgen, volwassenen huilen niet!!!

:$

ik vond dit echt een geweldige film heb hem in de bios gezien

echt ik kreeg tranen onder het kijken

Hé, dat had ik ook, al vind ik 'm nog steeds wat arrogant overkomen. Laatst kwam hij op tv, waarbij hij praatte over "zijn carrière als acteur" en "het vak". Hij meende het serieus . Desalniettemin is mijn antipathie voor Nils ook erg afgenomen door deze film.

Erg sterke film over een terugkerend onderwerp. Maar nu gezien vanuit de ogen van een kind en dat maakt het verhaal ontroerend en tegelijkertijd erg realistisch. Soms het gevoel in een kinderfilm te zitten maar dit werd nooit storend en was soms juist een prima element om het zeer zware onderwerp 'luchtiger' en daarom meer begaanbaar te maken.

Acteerwerk van zowel de jonge als de oudere cast is meer dan voldoende!

Een aanrader en veruit de beste film van Nederlandse bodem van de laatste jaren

Achtste groepers huilen dan misschien niet maar ik als grote kerel kon het toch echt niet droog houden tijdens deze film.......

Heel zielige film, misschien wel een kinderfilm maar op het einde begonnen de tranen toch echt te rollen bij mij. Me zusje die ook meekeek zat zelfs keihard te janken. D'r zijn niet veel goede nederlandse films, maar deze staat toch wel bovenaan bij me.

is dit nu meer een kinderfilm of ook leuk voor de ouderen onder ons?

Ook leuk voor de ouderen onder ons

Mooi (familie)drama. Realistisch en mooi vertolkt door de jonge acteurs. Mooi is dat een zwaar thema (ziekte, kanker, dood van een kind) bekeken wordt door de bril van kinderen rond de leeftijd van groep 8.
Maar ook voor 88 jarigen een boeiende film. Top Nederlands product!

Mooie film, herinner me nog goed dat ik in groep 8 zat en het boek werd voorgelezen, dat de helft van de klas zat te janken. En ondanks dat er qua verhaal veel dingen zijn waar ik een beetje moeite mee heb zoals de mobiele telefoons kan ik de film daar niet op afrekenen. Het is verder gewoon mooi gefilmd en vooral erg goed geacteerd en gecast. Alleen Hanna Verboom en Lieke van Lexmond vond ik nogal misplaatst, zeker omdat Verboom al in zo'n ziekenhuisserie zat. Maar zeker voor jongere kijkers is dit een absolute aanrader.

4*

Ontzettend lief en ontroerend. Sterke jeugdfilm die niet verzuipt in meelijwekkendheid maar in het verstevigen van vriendschap en solidariteit. Ik vond het ook pedagogische waarde hebben : het is moeilijk om jongeren te leren omgaan met zaken die ze nog niet goed begrijpen en die trouwens al moeilijk zijn voor volwassenen zelf. De makers slagen er wonderwel in om zich met een zekere soepelheid door dit zware verhaal te worstelen. Soms gaan ze daar ook wel eens te ver in en stellen ze de werkelijkheid voor als te perfect. Het einde lag voor de hand maar toch liep ik de film uit met een eind-goed-al-goed gevoel die ik absoluut niet wilde . Maar ach, ze wilden echt niet dat iemand zich na afloop rot zou voelen. Voor Hanna Obbeek ligt een mooie toekomst weggelegd. Er lag veel gevoel in haar blik en dat heet talent.

Behoor bepaald niet tot de doelgroep van Behoor Achtste-groepers Huilen Niet, maar doordat ik in aanloop naar defilm zowel Jacques Vriens als Hanna Obbeek interviewde over de film, toch benieuwd naar het eindresultaat. En dat mag er zijn. Achtste-groepers Huilen Niet is een meer dan prima jeugdfilm die ook volwassenen niet onberoerd zal laten. Het universele gegeven van een kind dat lijdt aan kanker en de invloed die deze ziekte heeft op haar en de omgeving wordt prima uitgewerkt en invoelbaar gemaakt. Het acteerwerk van de kinderen is ook meer dan behoorlijk waardoor er weinig op- of aan te merken valt op Achtste-groepers Huilen Niet.

Achtste-groepers Huilen niet is een mooi drama dat op het einde erg aangrijpend werd.

De introductie van Akkie en Joep werd erg mooi in beeld gebracht, maar het was wel voorspelbaar dat ze vriendjes zouden worden. Het hele leukemie-gebeuren wordt ook erg goed naar voor gebracht waardoor je meeleeft met alle personages (oké, niet alle personages. Dat stotterende jongetje werkte erg op mijn zenuwen). Het einde was goed en ik zou het zeker niet anders gewild hebben. Het acteerwerk was ook verbazend goed. Vooral Hanna Obbeek en Nils Verkooijen speelden erg overtuigend. 3,5*

Knap gemaakte kinderfilm, die op een unieke en aangrijpende manier kennis laat maken met een ernstig ziek meisje dat probeert te vechten tegen haar leukemie.

Ook de bijrollen zijn leuk en overtuigend. Film met een lach en een traan.

Echt één van de betere kinderfilms.

Deze gaat her en der nog wel wat prijzen scoren, ... en terecht! Eindelijk weer is een film van Neerlandse-afkomst waar we echt trots op kunnen zijn.

Wat een arrogant, irritant kind, dat vepest de hele film.

Zonde, had anders een goede film geweest.

Euh... welk kind van de 30 ?

Probeer het een beetje door de ogen van een kind te zien. Die houden van dat soort stereo-typetjes.

Hanna Obbeek

Ik ga me niet inhouden omdat het onderwerp zo 'zwaar' is.

Haar houding staat me niet aan, en die mimieken moet ze eens beter gaan oefenen.