Raising Cain (1992)

En wederom levert de ondermeester van de suspense een puike film af. Griezelig eng af en toe maar helaas ook wat clichématig. Lithgow die al veel vaker met DePalma werkte is goed op dreef. Bovengemiddeld.

Herzien.

Denk dat de film net in de videotheken moet gelegen hebben toen ik hem voor het eerst zag. Als kleine koter toch altijd een favorietje geweest deze film.

Wist trouwens helemaal niet dat deze van De Palma was, leuke bijkomstigheid. Jammer genoeg wel zo'n beetje het enige positieve aan de film. Lijkt op een geweldig brakke TVfilm. Hoewel het camera werk typisch zweverig De Palma is, zijn sets, kleuren en lichtwerk zo belachelijk slecht dat het leuke camerawerk gewoon ontoerijkend is om er nog iets van te maken.

Acteerwerk is ook geweldig pover, met een hoop acteur nontalenten die het later wat meer zouden gaan maken in povere TV serietjes.

Verhaaltje was nog wel redelijk grappig, al is het ook alweer enorm gedateerd, absoluut onspannend en vaak een beetje lachwekkend zelfs.

Mnee, kan wel begrijpen dat ik dit ooit leuk gevonden heb, maar die tijden zijn toch al lang voorbij. Redelijk waardeloos dit.

1*

Ietwat schizofreen? Maak daar maar behoorlijk schizofreen van. Puike rol van Lithgow in deze typische De Palma weer. Heerlijk, ietwat over de top mysterie sfeertje en een prima script dat flink knipoogt naar Hitchcocks Psycho. Ik vond de scène met de zinkende auto een leuke draai geven aan de originele scène bijvoorbeeld. Zo laat De Palma zijn liefde voor Alfred Hitchcock weer zien, maar weet het toch zoals altijd eigen en interessant te houden, zonder in goedkoop jatwerk over te gaan. Opvallend bij De Palma films is vaak dat al zijn klasse tentoongesteld wordt in één bepaalde scène. Bij Raising Cain is dat de eindscène die van meesterlijke klasse is. Prachtig camerawerk en ijzersterke mise-en-scène. Leuk om Steven Bauer ook weer eens in een De Palma film te zien.
3,5*

Nee, Raising Cain is geen film voor mij.

Veel te psychologisch waardoor het eerder een saaie film ipv een thriller is.

Ik zou veel betere ideeën hebben voor het personage Carter/z'n broer/z'n vader, en de vermiste kinderen. Zo wordt heel de film niets met die kinderen gedaan.

Die relatie tussen Jenny en haar oude vlam vond ik eerder overbodig in de film.

John Lithgow weet wel erg goed de 3 verschillende karakters neer te zetten.

Vind het geen echte aanrader.

1 ster

Erg onderhoudend. Jammer dat de plot alle kanten op springt en nogal ongeloofwaardig is, maar heb me prima vermaakt. Veel erg sterke scenes, fraai in beeld gebracht en behoorlijk spannend. Als je dit ziet als vermakelijke onzin kom je al een stuk verder. 3,5 sterren.

Zonet ook de re-cut gekeken, vertelstructuur is beter - vond de vertelling een stuk interessanter - maar het grootste probleem is niet opgelost. En dat is Lithgow, die nog steeds enorm schmiert. Geen greintje geloofwaardigheid in zijn personages.

Uitstekende film waarin de zoon van een oude kinderpsycholoog wel erg begaan is met zijn eigen dochtertje. Ook deze Brian DePalma ademt Hitchcock. Goed opgebouwde en spannende scenes. Prachtig camerawerk met een technisch indrukwekkend lang tracking shot in het politiebureau. John Lithgow zet een fijne, meervoudige rol neer. Een kleine 4.0 sterren voor deze psychologische thriller.

Brian De Palma blijft een van mijn favoriete regisseurs. Hij kan van die heerlijke Hitchcockiaanse thrillers maken en heeft altijd een uitstekende visuele handtekening in al zijn films.

Raising Cain begint als een vrij standaard overspel-drama maar loopt uiteindelijk uit in een bloedstollende thriller over meervoudige persoonlijkheden waarin alles kan gebeuren. Briljant gespeeld door John Lithgow, die wel 5 verschillende identiteiten moest vertolken. Niet zo goed als Jeremy Irons in Dead Ringers, maar het komt in de buurt. Verder waren Lolita Davidovich en Steven Bauer ook wel aardig.

Ik heb de gloednieuwe Director's Cut gezien die door de Nederlander Peet Gelderblom is ge-edit. De originele versie is in chronologische volgorde ge-edit, De Palma had hier later heel erg spijt van. De Director's Cut is dan ook ge-edit in de volgorde van De Palma's originele script. In de originele versie beginnen we met het verhaal van Carter/Cain en komt het verhaal van Jenny daarna gek over. In de Recut beginnen we met het verhaal van Jenny (a la Psycho/Dressed to Kill) en komt Cater's ware aard als een totale verassing. Hoewel ik de originele versie nooit heb gezien durf ik gerust te stellen dat de Director's Cut vele male beter is.

In Raising Cain citeert De Palma zowaar mijn andere favoriete regisseur Dario Argento. Net zoals in de Giallo gebruikelijk is draagt Lithgow zwarte leren handschoenen en een lange regenjas. En dan is er natuurlijk dat magistrale allerlaatste shot van de film, een citaat uit Dario Argento's Tenebre. Ook was het zinken van de auto een leuke knipoog naar Psycho.

Raising Cain is weer zo'n heerlijk onvoorspelbare De Palma-film. Je kunt met geen mogelijkheid voorspellen wat er de volgende scène gaat gebeuren. Dat is nu net zo heerlijk van de films van De Palma. Waarschijnlijk is die onvoorspelbaarheid ook meteen de reden waarom Raising Cain bij de massa uit de gratie valt, veel mensen klagen namelijk wel over voorspelbaarheid bij films, maar eigenlijk willen ze helemaal geen écht onvoorspelbare film. Voor een Thriller had Raising Cain zelfs een aantal bijzonder sterke schrikmomenten, de doden blijven niet altijd dood.

De film heeft zijn problemen. Het plot had beter uitgewerkt kunnen worden, zo had er meer gedaan kunnen worden met Carter/Cain's achtergrond. Voor De Palma's doen waren de opnames niet heel bijzonder, op enkele zeer mooie shots - zoals het 4 minuten durende steadycam-shot en het Tenebre-shot - na dan. Toch is het een bijzonder spannende kijkervaring en bevat Raising Cain voldoende elementen om het tot een pareltje te maken. Pino Donaggio's soundtrack is ook bijzonder mooi.

Soms bekruipt je het nare gevoel dat alle goede films bijna op zijn. En dan kom je erachter dat je deze redelijk laag genoteerde prent van De Palma nog nooit hebt gezien, één van je favoriete regisseurs.

Dus ineens wist ik niet meer hoe snel ik die verdomde play knop moest vinden om te beginnen met deze 'Raising Cain'. Geweldig, ik heb eindelijk weer eens genoten van de sfeer die mij het meeste ligt. Filmerij à la Hitchock, spanning, steeds weer het ''oh fuck ja, zo zit het'' gevoel, Donaggio die nooit ophoudt, enge scenes en vooral het feit dat ik eindelijk weer eens het scherm in werd getrokken. Super.

Kan me weinig films herinneren waarin een schizo zo goed wordt uitgwerkt / geregisseerd. Lithgow is fantastisch in z'n driedubbele rol en van begin tot einde blijft dit bijster boeiend. Sfeervol feest dit weer.

Leuke film om eens gezien te hebben. Ik zie er niet direct een meesterwerk in (toch niet in de DC wat vast de beste versie is), daarvoor is het voor mij té psychologisch. Zoals zo vaak met psychologische films vond ik het niet heel erg spannend noch eng zoals ik in de berichten van anderen lees. Desondanks telt de film een aantal schitterende scènes zoals de kusscène in de auto om te verhinderen dat hij gevat wordt, hetgeen vooraf gaat om Jack van moord te kunnen beschuldigen (wordt overigens bijzonder weinig mee gedaan imo), hetgeen volgt wanneer hij zijn vrouw op de televisie ziet (levend en wel) en het absolute einde met als climax Jack die het kind weet te redden en Carter die alsnog wegkomt. Ook het einde kent nog een heerlijke twist zoals we dat van De Palma gewoon zijn.

Ik ken misschien ook te weinig van de referenties die Bas in de film ziet. Met Hitchcock ben ik amper bekend en met Argento ook (van beiden slechts 1 film gezien). Nu naar mijn gevoel zal dat weinig veranderen aan de beleving. Raising Cain heeft wat weg van de recente film Split maar overtreft die op alle fronten wat mij betreft. Heel benieuwd naar De Palma's andere, mindere bekende werk dat ik nog moet bekijken.

Wat een rommeltje. M'n verwachtingen waren enigszins hoog met de namen van De Palma en Lithgow, maar vond dit toch net iets te vaak een vrij knullige film. Een knullige film, die wel een paar sterke scènes bevat, overigens. Want daar is De Palma goed in, een paar memorabele scares of shots fabriceren. De wakker wordende vriendin in het ziekenhuis was bijvoorbeeld erg sterk uitgevoerd, De Palma heeft duidelijk gevoel voor opbouw van zo'n moment. Maar effectieve momenten worden afgewisseld met behoorlijk suffe onzin als plotselinge voice-overs of vrij geforceerde en tamelijk kinderlijke dialogen en keuzes. Zo'n Cain in z'n leren jasje en zonnebril is wel een beetje een dom figuur. Lithgow is een prima acteur, maar is op bepaalde momenten veel te clownesk om nog intimiderend over te komen. Het is best vermakelijk om naar te kijken, maar het maakt Raising Cain niet tot een intrigerende of spannende rit. Meer een hobbelig tochtje met hier en daar een tamelijk amusante bocht.

2,5 sterren.

En voor de zoveelste keer dit jaar aan de Brian de Palma met deze film genaamd Raising Cain, en daarmee een maar al te bekende titel en filmposter uit de tijd dat ik graag naar filmprogramma's keek en de magazines van de videotheek verzamelde en die tot op de draad versleet. Of Raising Cain evenwel wat was bleef de vraag dus draaien met die handel.

Van veel introductie is geen sprake, want we zitten al vrij snel in de eerste uitspatting wat dat betreft en 'verschijning'. Vrij snel is duidelijk dat het niet helemaal pluis is in de bovenkamer van dokter Nix overigens goed neergezet door John Lithgow die zowel een komische rol goed kan neerzetten als een bad guy waarvan akte in bijvoorbeeld Cliffhanger. Toch mondt Raising Cain daarna vooral uit in een hele rare film die van de hak op de springt met meerdere lagen en scènes door elkaar, dat men zich af kan vragen wat is nu echt en wat niet, en wat is een link naar het verleden of misschien de toekomst? Waar kijken we in hemelsnaam naar met bijvoorbeeld de relatie tussen Jenny en Jack als mooi voorbeeld of het allemaal wel zoveel toevoegd.

Met de verschijningen van Cain vind ik de film toch vaak een beetje de zwartgalige satirische kant op gaan die vooral aan een zwarte komedie doet denken en kan daardoor niet half zo serieus genomen worden als wellicht bedoeld. Desondanks toont De Palma zich toch weer als de meester van suspens en opbouw zoals bijvoorbeeld het moment in het ziekenhuis met de vrouw van Jack of de terugkeer van Jenny. Jack wordt er trouwens wel op sublieme wijze ingeluisd. Geloofwaardig qua plot wordt het allemaal nooit, zeg maar gerust dat het aan de bizarre kant is, zo ook de finale, maar ja bij De Palma telt maar één ding en dat is de suspens en opbouw. Want de finale is in die zin ook weer een bizar moment van planning, montage, sfeer, muziek en kan daarmee met recht een De Palma momentje genoemd worden.

Toch kan ik dit niet een super film noemen en schuif ik hem op dezelfde hoop als het onlangs geziene Body Heat en Body Double. Het zijn bijzondere films, aparte films, maar super is het allemaal niet, zo ook niet in deze kruising tussen Mr Brooks en Identity. Tenslotte niet te vergeten dat Lolita Davidovich voor mij behoorlijk onbekend is maar leuk is om naar te kijken.