The Perks of Being a Wallflower (2012)

Onderhoudende tienerfilm die de middenmoot overstijgt door zijn aimabele, multi-dimensionele personages. Toch is er iets lichtjes oneerlijk aan The Perks of Being a Wallflower. De film lijkt een ode aan outsiders te zijn, maar stelt dat outsiderdom behoorlijk idyllisch voor: de ‘weirdos’ in kwestie zijn stuk voor stuk buitengewoon aantrekkelijke, sociale, zelfverzekerde jongelingen die eerder als statement dan als noodzaak in het counterculture hoekje vertoeven. De metamorfose van eindeloos gepeste, extreem introverte einzelgänger naar spring in ’t veld geliefd bij jongeren van wel drie jaar ouder (niet evident op zo’n leeftijd) is dan ook redelijk implausibel. De film straalt op de koop toe in bepaalde scènes een enorme hoogdravendheid uit. Met name de eindscène is erg over-the-top voor een prent die eigenlijk meer gebaat zou zijn met een beetje soberheid.

Ook al zijn de flashbacks die aan de basis blijken te liggen van de mentale toestand van de protagonist bijzonder treffend in beeld gebracht (“It’ll be our little secret..”), toch doen ze tezelfdertijd enigszins afbreuk aan het concept van de film. Als de film een soort universele troost zou moeten bieden voor onaangepaste kids over de hele wereld, is het dan wel zo verstandig om puberale malaise toe te schrijven aan een buitengewoon traumatische ervaring? Was het niet interessanter geweest om dit voor te stellen als inherent zijnde aan het opgroeien? Of met andere woorden, what’s your excuse for being a wallflower?

Afterschool (2008) al gezien yeyo? ook met Ezra Miller. Een confronterende, ongemakkelijke film over de middelbare school. Denk dat je er wel wat mee zou kunnen.

Ziet er inderdaad al interessant uit! Miller lijkt me zeker een veelzijdige acteur om in het oog te houden.

Lekker ontspannen romantisch drama. Schoot nergens echt de hoogte in, en had er achteraf meer van verwacht. Toch viel hij niet tegen. Zeker niet. Ben normaal niet van de highschool teenmovies, maar deze was het wel, maar irriteerde niet. Prima film, met goed einde.

3.5

Prachtige film met een uitstekende cast. Ezra miller steelde de show terwijl Logan Lerman me enorm verraste met deze film, Emma Watson deed het ook zeer goed en bewees dat ze een goede carrière buiten Potter zal hebben. De film mocht misschien een beetje sneller maar hij bleef continu interessant. De film had ook enkele enorm grappig scènes en verder was de cafetaria scene vrij intens.

4,5/5

Wow, zo nu en dan word je verrast door een film. The Perks of Being a Wallflower deed dat bij mij. Een heerlijke feelgood film, ondanks de vele zware thema's (misbruik, homofilie, huiselijk geweld, verslaving) die behandeld worden. Het word echter allemaal vrij luchtig gebracht en daardoor is het makkelijk te verteren materiaal. De cast is uitstekend, stuk voor stuk personages om mee mee te leven. Absoluut een aanrader deze film!

4*

Sterk coming of age drama over de opgroeiende highschool scholier Charlie, die een pijnlijk verleden bij zich draagt en ook in het heden genoeg tegenslag kent. Normaal ben ik niet echt van coming of age films, maar zo af en toe zit er wel een erg goede tussen. Dit is zo'n positieve verrassing. Wat begint als een wat standaard highschool drama gaat richting het einde toch wel een stuk dieper. Het deed de film goed dat er vrij veel serieuze en volwassen thema's aangesneden worden. Misschien zelfs wel wat teveel. Homofilie, zelfdoding, misbruik, geweld in huiselijke kring, een nieuwe levensfase in gaan etc. Er komt veel voorbij. Gelukkig wordt alles wel voldoende uitgewerkt.

De beste rol vond ik duidelijk gespeeld worden door Emma Watson (wordt wel tijd dat ze weer haar mooie lange haren terug neemt zoals in de Harry Potter reeks), die naast een mooie vrouw gewoon een prima actrice is. Ze kan heel wat meer dan tovenaarsmeisje spelen. Logan Lerman zet een wisselende rol neer als Charlie. Bij vlagen heel sterk, maar het zag er af en toe ook wel wat knullig uit.

Het is ieder geval een dikke aanrader geworden. Er zitten trouwens best wel een stel pijnlijke scènes in de film. Charlie die bij een spelletje de verkeerde zoent bijvoorbeeld. Zulke stukken geven de film wel een meerwaarde.

4*

Sterk emotioneel geladen film die mede door de aanwezigheid van het samenspel tussen muziek en beeld hoog scoort. Een ode aan 'de jeugd' is wel eens vermeld in recensies, en ik, als 25-jarige, kan me hier vrij goed in vinden. Een plot waar een constante emotionele spanning in zit, want de hoofdrolspeler draagt iets mee uit zijn verleden en de bijbehorende heftige stemmingswisselingen gaan ook nog eens gepaard met diverse 'first experiences'.

Al met al wist de film me stevig te raken om ook de ondertiteling nog bijna helemaal af te kijken. Een herziening levert wellicht een wat scherpere recensie op... 4*

Mooie film met een erg sterk verhaal. Vooral de rol die Emma Watson neerzet is goed. De muziekkeuze vind ik ook mooi, zo wordt er vaak gerefereerd naar the Smiths en hoorde ik ook Sonic Youth een keer voorbij komen in die auto. De rol die David Bowie's ''Heroes'' speelt in deze film heeft ervoor gezorgd dat ik dat nummer de afgelopen paar dagen helemaal grijs draai. (buiten dat het natuurlijk een fantastisch nummer is)

Ik weet niet of iemand anders dit heeft, maar stoorde niemand zich eraan dat ze geen flauw idee hadden wat David Bowie met Changes is, terwijl ze wel allemaal fan zijn van bands zoals The Smiths?

'Changes' of 'Heroes'?

En nee, ik stoorde me daar niet aan. Ik wil wel geloven dat dat nummer in die specifieke tijd, op die specifieke plek in de VS, voor dat specifieke groepje mensen niet 'bekend' was, for the sake of the movie.

Prachtig kunststukje. De film Komt langzaam op gang, maar heeft een mooi slot. Film die je wel aan het denken zet.

Toch flauw inderdaad, dat ze 'Heroes' zogenaamd niet kennen.

Perks voelde als coming of age toch wel een beetje bedacht aan, ik lees hier elders termen als gekunsteld en dat is het ook. Het jonge 'muurbloempje' scoort na een toevallige ontmoeting de ene na de andere 18-jarige chick, zuipt zich klem, speelt de hoofdrol in een voorstelling van de Rocky Horror Picture Show en weet ik niet al.

Daardoor wat moeite met deze film, al spelen Lerman en vooral Miller de sterren van de hemel. Watson kan zich niet staande houden, dat gaat nog een moeizame carrière worden (al moeten we Noah even afwachten). Niet dat Perks vervelend is om naar te kijken, maar ik had er wel wat meer van verwacht.

De 'wending' laat in de film is overigens audiovisueel wel van een onwaarschijnlijke schoonheid...

3*.

Geweldige film. Echt heel ontroerend, heb meerdere keren moeten huilen. En dan bedoel ik geen tranen in mn ogen, maar écht huilen. Ik moet wel toegeven dat ik snel huil bij films . Ik vond alle acteurs erg indrukwekkend spelen. De scene in de kantine was echt heftig, maar zó goed. Echt hele mooie film, zal me lang bijblijven, heeft zeker een plek gekregen in mijn top 10.

Heb prima genoten van the Perks of Being a Wallflower, mede dankzij de leuke cast. Zelf had ik weinig moeite met Watson, dus dat viel gelukkig ook weer eme. Her en der sluipen er wel wat ongeloofwaardige factoren doorheen en hadden ze het best wat subtieler kunnen houden, maar door de magische sfeer heb ik toch erg genoten.

3,5*

Lerman kan voor mij niet missen..

Miller verraste me hierin!

Zeer mooi gebracht!

Mooie film, hou hier wel van. Dit soort verhalen zijn misschien niet heel orgineel meer in films maar weten me toch vaak te boeien. Goeie cast ook. En niet vergeten de geweldige muziek in de film ook nog eens. Heroes van David Bowie

Ruime 4*

Ik vond deze film echt heel leuk. mooi gespeelt en een prachtig verhaal. ik moest lachen maar ook af en toe mijn ogen afvegen.

Niet echt mijn ding. Door de hoge beoordelingen deze tienerfilm toch maar gaan kijken, maar er echt van genoten heb ik niet. Het acteerwerk was prima, vooral hoofdrolspeler Logan Lerman kwam overtuigend over. Ook de muziekkeuze was aardig. Met het verhaal was opzich niks mis, maar het werd een beetje te eentonig allemaal. Iets meer afwisseling had wat mij betreft wel gemogen. Nu zaten er toch echt wat stukken bij die vrij saai waren, waardoor ik maar ging kijken hoelang de film nog duurde. Dat is nooit een goed teken. De vriendschap tussen de verschillende hoofdpersonen vond ik overigens wel mooi om te zien.

Kleine voldoende. 3*

Leuke film wanneer je ervoor in de stemming bent. Goeie muziek en leuk om Emma Watson een keer in een andere film te zien. Dit soort films zullen nog vaak genoeg gemaakt worden, maar deze stak er wel bovenuit vond ik. Ook door de aangename hoofdrolspeler.

3.5**

in het begin gaat het wat stroef, maar gaandeweg krijgt het verhaal je te pakken, en komen er ook heel wat gevoelige thema's aan de orde, zo zegt Emma dat ze op haar 11e voor het eerst echt gekust heeft, niet bijzonder maar wel dat het met de baas van haar vader was, haar stiefbroer is homo en heeft een moeizame relatie met een ster van het football team en Charly tenslotte blijkt in zijn prille jeugd misbruikt door zijn favoriete tante. een film met veel diepgang. Al met al een goeie film die zeker de moeite waard is.

"I feel infinite"

Geweldig.

.

Een deel van mijn interesse voor film ligt in de pure schoonheid die gecreëerd kan worden. Film als kunstvorm. Waarbij ik oprecht kan genieten van beeld, licht, compositie. Maar dat andere deel is op zoek naar films die emotioneel een snaar kunnen raken, die mijn gevoelens overhoop kunnen halen. Uiteraard bekijk ik films niet zo zwart-wit, vaak genoeg worden de twee in kleine of grote mate gecombineerd. Ik schrijf deze intro alleen maar omdat ik wil aantonen dat The Perks of Being a Wallflower gevaarlijk dicht in de buurt komt van het ideaalbeeld dat ik bij die tweede categorie heb.

Goed, semipretentieus geneuzel voorbij, tijd voor de review. Laat ik maar beginnen met de setting en het verhaal. De film volgt de lotgevallen van Charlie, een jongen die een redelijk traumatiserende zomer achter de rug heeft, en voor z'n eerste jaar in High School staat. Ondanks z'n goede voornemens hervalt hij al snel in z'n verlegen, onmondige, en met een gebrek aan zelfvertrouwen kampende zelve. Niet echt een plot dat nog nooit gebruikt is in filmkringen, en het is lastig onder woorden te brengen waar Perks zich net onderscheidt van de rest. Uiteraard is er het geweldige acteerwerk (maar daarover later meer), maar ook qua sfeer schiet Chbosky perfect in de roos. De onvermijdelijke clichés stoorden me nooit, omdat ik vanaf de eerste seconde helemaal in de film zat. Geen idee waar het aan lag, maar het was wel zo. Chbosky brengt meteen een heleboel humor en spitse dialogen de film binnen, wat het erg aangenaam maakt om doorheen de onvermijdelijke opening te cruisen.

Het verhaal komt pas echt helemaal op gang als Charlie op een dag z'n stoute schoenen aantrekt en Patrick aanspreekt, een senior die voor een bepaald vak nog in zijn klas zit en meteen opvalt doordat hij eigenlijk alles is wat Charlie niet is: enthousiast, altijd een wederwoord klaar, en graag in het middelpunt van de belangstelling. Via Patrick wordt meteen ook halfzus Sam ontmoet, en de twee seniors besluiten Charlie op te nemen in hun vriendenkring. Vanaf hier is elke scène een klein pareltje op zich, met een boeiend, uiterst herkenbaar verhaal en genoeg gebeurtenissen om alles interessant te houden. Heerlijk om bij weg te dromen, en af en toe snakten m'n kaakspieren naar een beetje rust, want het is lastig om niet de hele tijd met een glimlach op je gezicht te zitten kijken. Op het einde volgt nog een iets donkerder stuk, want de film zeker een extra dimensie geeft, alvorens met het eindshot de kers op de taart te zetten.

Visueel houdt Chbosky het grootste gedeelte van de film onopvallend, ervoor kiezend om (terecht) de aandacht niet af te leiden van de acteerprestaties. Gelukkig laat hij zich even terecht af en toe wel eens gaan, wat enkele scènes oplevert die visueel erg genietbaar zijn. Ik denk vooral aan de 'Rocky Horror Picture Show'-scènes, of de fantastische tunnelscène, grandioos in beeld gebracht met de draaiende camera en het daaropvolgende overzichtsshot. Soundtrack is ook uitstekend, maar wat wil je anders met hoofdpersonages met zo'n goeie smaak. Erg belangrijk voor de sfeer, met als hoogtepunt uiteraard 'Heroes' van David Bowie. Ik denk niet dat ik dat nummer ooit nog los ga kunnen zien van deze film. Maar hey, dat wil ik ook helemaal niet.

De acteurs dan, want die stuwen de film echt naar een hoger niveau. Logan Lerman zet een hele sterke Charlie neer. Absoluut geen gemakkelijke rol omwille van het brede scala aan emoties, maar Lerman houdt de hele film lang een hoog niveau en lijkt perfect te begrijpen hoe Charlie zich in elke situatie moet gevoeld hebben. Dat geldt ook voor Ezra Miller, die al het goede over hem hier volledig bevestigd. Ik geraak een beetje op in m'n superlatieven, maar laat ik het er maar op houden dat Miller absoluut Patrick is, en niet speelt.

En dan. Emma Watson. Hier ga ik volgens mij helemaal op raken in superlatieven. Prachtig, schattig, geweldig, perfect. Wat heb je zo nog? Toen ik een jaar of twaalf, dertien was en de hele Harry potter-hype hier goed op gang kwam met de release van de eerste film, had ik een gigantische crush op haar. Ik had kalenders die op dezelfde maand bleven hangen door een foto van Hermelien, ik had posters en vond haar helemaal geweldig. Dat er qua leeftijd maar een paar maanden verschil tussen ons zaten, was uiteraard ook mooi meegenomen. Later met het opgroeien begon ik Harry Potter links te laten liggen, en verdween ze een beetje uit mijn beeld. Tot nu dan, want nu is ze helemaal terug. En hoe! Watson zet een prestatie neer die zich kan meten met Audrey Tautou in Amélie, Natalie Portman in Garden State of Mary Elisabeth Winsted in Scott Pilgrim. Vanaf het eerste moment is ze onweerstaanbaar lief en domineert ze het scherm. De eerder genoemde tunnelscène, ultiem. Letterlijk vlinders in m'n buik bij de kusscène.

Het moge duidelijk zijn dat ik redelijk onder de indruk ben. Perks is intieme, herkenbare gevoelscinema. Awesome.

4.5*

Prima review. Een persoonlijke favoriet van mij is de dansscène met Come on Eileen, hoe ritmisch gefilmd en vooral gemonteerd en heel subtiel de camera steeds op Charly (let op zijn tong even langs de lippen als gevoel van smart) en vooral een heerlijke symbiose van beeld en muziek. Verliefdheid wordt niet vaak beter getoond dan in deze scène.

Zonde dat je gestopt bent met die reeks te volgen. De latere films (en boeken) waren zoveel beter dan de eerste films (en boeken).

Niks mis met dit coming-of-age drama... dat is wat ik verwacht van zo'n film. De groeipijnen van Charlie hebben veel te maken met een dramatische gebeurtenis in zijn kinderjaren die tot het einde verzwegen wordt maar de regisseur, niet-toevallig ook de auteur, hemelt vriendschap op tot een therapeutische manier om de wonden te helen.

Ezra Miller heeft een sterke uitstraling als de buddy die Charlie onder zijn hoede neemt en Emma Watson laat van haar meest knuffelbare kant zien als het meisje waar zijn hart sneller voor slaat. Charlie zelf is een verwarde introvert en het is soms moeilijk om te geloven dat een personage als hij zo makkelijk geaccepteerd wordt door jongeren die helemaal tegengesteld zijn aan hemzelf. Zoals het spreekwoord zegt, raken uitersten elkaar en zocht de maker hiermee moedwillig om de metamorfose van Charlie geloofwaardig te maken. Het feit dat hij in zijn onderbroek meespeelt in de Rocky Horror Picture Show getuigt daarvan.

Ik heb in ieder geval bij het kijken opnieuw iets binnenin mij gevoeld die me aan mijn eigen schooljaren herinnerde (eerste ervaringen, het nare gevoel van uitsluiting, de vriendschappen van toen). Weet dus de juiste snaar te raken, een goede acteurskeuze, soms erg herkenbare gevoelens en uiteraard een prachtige soundtrack.

Deze film behoort niet tot de genomineerden van de oscars, vreemd.

Ok dat Intouchables ontbreekt op de oscars is misschien nog merkwaardig te noemen.

Maar dat deze breekt is heel normaal, subjectief en objectief gezien.

En hetzelfde geldt voor Emma hehe.

Hoewel er vele hele nare thema's de revenu passeren (misschien wel te veel) vind ik het toch maar een zoetsappig drama. Had hier meer van verwacht. Wellicht ben ik te oud voor dit soort films. Daarnaast is het te klef, te geforceerd en het geheel raakte mij gewoon niet. En wat waarschijnlijk ook meespeelt, is dat ik mij met geen enkel personage kan identificeren. Ook de muziek boeide mij niet zo. Een pluspunt is wel dat er erg goed geacteerd wordt en een enkele keer vond ik het aangrijpend.

Deze film is te zoet en hoewel ik dat ook vaak kan hebben, lukte dat dit keer niet. Een krappe 3 sterren.