The Perks of Being a Wallflower (2012)

Ik las hier ergens dat er meer diepgang in had mogen zitten en de personages te oppervlakkig waren. Elke filmliefhebber kan uiteraard gewoon zien dat dit natuurlijk niet waar is. Ieder zijn eigen mening uiteraard die gerespecteerd wordt maar ik vind het een behoorlijk curieuze constatering in dit kunstwerk.

Niet zoals in de vele 'High-school movies' (waar je wat mij betreft deze niet eens tot moet rekenen) waren de personages juist WEL fantastisch neergezet en bij deze wil ik Ezra Miller in mijn ogen even terecht op een voetstuk plaatsen. Wat vertolkt hij een puike rol in dit geheel.

Ik heb gewoon een zeer sterke dramafilm gezien die op ontzettend veel vlakken een groot publiek kan raken. Er zit voor iedereen wat wils bij. Het kwam weliswaar wel ietwat traag op gang maar de uitgebreide introductie zorgt wel voor een breder oppervlak voor het inlevingsvermogen.

Zeer geslaagde film!

Erg sterke coming of age film. Goed acteerwerk, en de fijne soundtrack maakt het plaatje compleet.

Ik was geboeid van het begin tot het einde

Schitterende film. Van begin tot einde geboeid door dit prachtige verhaal, dat zich kenmerkt door goed acteerwerk, mooie muziek en een interessant en goed uitgewerkt thema. Lerman en Watson zijn werkelijk fantastisch. De muziek is ook erg goed gekozen (The Smiths, Heroes, Come on Eileen). Enkel bij het vaag blijvende plot rondom Charlie's tante raakte ik af en toe even de draad kwijt, maar het voegt wel een heftige extra dimensie toe aan de film. Overigens lees ik nu bovenstaande reacties hoe dat precies in elkaar stak. Zal vast aan mij liggen dat ik dat ik niet direct volledig meekreeg. Achteraf heb ik alleen maar respect voor de wijze waarop de flashbacks in de film verwerkt zijn. In principe een ruime 8, maar deze film gaf aan het einde net even dat extra goede gevoel. Raakte de juiste snaar bij mij. 4,5*

Aardig coming of age filmpje.

Heb de setting wel compleet gemist. Blijkbaar speelt het zich af tijdens de 80s, dat zou in ieder geval een hoop verklaren. Want ik vroeg me al af waarom ze zo'n problemen hadden één bepaald nummertje te achterhalen. Tegenwoordig apps genoeg die je binnen 5 seconden vertellen wat je aan het luisteren bent. In plaats van een groepje hipsters zit je dus eigenlijk te kijken naar een groepje alternatieve mensen 30 jaar geleden. Ook goed.

Tot het doelpubliek van deze film behoor ik al lang niet meer, dat wil niet zeggen dat je niet met enige nostalgie op deze periode in je leven kan terugkijken. De warmte en openheid die het groepje vrienden uitstraalt is in ieder geval uitnodigend, maar de personen zelf liggen me iets minder. Acteerwerk was verder wel keurig, Watson en Lerman doen het keurig, maar het is Miller die wat mij betreft de beste rol neerzet.

Er zit iets teveel drama in de film, ook het ruzietje halverwege komt iets té gelegen, waardoor het allemaal iets teveel op een filmscript gaat lijken in plaats van een weerspiegeling van de regisseur's jeugd. Ook het achterhouden van Lerman's problemen tot op het allerlaatst begon me na een tijdje wat tegen te staan, vooral omdat het erg duidelijk is dat Chbosky iets belangrijks aan het achterhouden is.

Soundtrack deed me niks, visueel vond ik het wél erg aangenaam. Niks te uitzonderlijks, maar wel sfeervol in beeld gebracht. Hoogtepunt is uiteraard de tunnelscene, vind het Bowie nummer niks maar het wordt wel klassevol gebruikt hier.

En zo gaat de film eigenlijk iets teveel langs me heen voor een echt hoge score. Allemaal iets te ver van m'n bed, zonder één personage in het groepje vrienden dat me echt in het drama kon trekken. Maar verder zeker wel te smaken, en kan me goed voorstellen dat mensen die zich iets meer thuisvoelen in de personages dit tot hun favorieten rekenen.

3.0*

Typisch ondermaats coming-of-age drama waar ze in de states patent op lijken te hebben. Deze kan rechtstreeks op de hoop bij The squid and the whale en The fault in our stars, om er twee te noemen. En een literair equivalent, ook uit de Angelsaksische wereld: The Rotters' club van Jonathan Coe.

Sja, wat moet je ervan zeggen. Al het tienerdrama dat men kan verzinnen wordt erin gepropt, de personages zijn net een beetje te tof en de clichés rijgen zich als knikkers aaneen (sommige dialogen kan je zelfs voorspellen). En natuurlijk wordt alles ondergedompeld in een score vol klassiekers. Het uitstapje naar de psychiatrie ook; uiteraard wordt Charlie niet werkelijk een psychiatrische patiënt maar blijft hij een volledig normaal persoon die toevallig even een psychose heeft (maar daar ook even snel weer van af is na een gesprek).

Op oppervlakkig niveau kijkt het allemaal lekker weg, dus de amusementswaarde is relatief groot, maar dit kan toch geen moment in de schaduw staan van films die wellicht minder herkenbaarheid bieden maar wel veel echtere mensen, zoals Fucking Amal of La vie d'Adele.

ik vond het echt een verassend goed filmpje, de acteer prestaties zijn zeer goed en overtuigend. je zit van minuut 1 tot de allerlaatste mee in het intense en prachtige verhaal die echt heel goed gefilmd is. Je verveelt je ook geen seconde want de regisseur zorgt er werkelijk voor dat je in het verhaal gezogen word… Fantastische film en heel ontroerend! een dikke 9/10

Een coming of age verhaal dat best bekijjkbaar is maar uiteindelijk toch maar onecht en geforceerd overkomt. Voeg daar aan toe de melodramatische 'twist' en ik kom uit op een 4/10.

Een coming-of-age film hebben we al meer gezien. Maar tijden veranderen en met een andere insteek kan dat een geheel andere film geven. De film lijkt op het eerste zicht een schooldrama met onbeantwoorde liefde, hoofdpersonage dat buitenbeentje op school lijkt te zijn, leraar die talent opmerkt, ... Maar het is allemaal zeer goed uitgewerkt. Geen grootse meligheid, maar herkenbare tieners met hun onzekerheden en twijfels. Bovendien merk je dat er achter de gesloten deur meer aan de hand is. Dat zorgt voor een bedrukte sfeer. De muziekstijl is daarbij niet alleen leuk voor liefhebbers van het genre, maar ook zeer toepasselijk.

Emma Watson laat zien dat ze meer kan dan Harry Potter. De rest van de groep valt minder op, maar doet het goed. Eigenlijk is dat wel goed dat veel personages minder opvallen. Zo zijn het minder karikaturen. Het haalt net niet het niveau van gelijkaardige hedendaagse toppers als La vie d'Adèle en The fault in our stars. Maar blijft wel nazinderen en is een pak beter dan ik had ingeschat. Amerika kan gelukkig nog altijd meer maken dan enkel superheldenfilms.

The Perks of Being a Wallflower

Na de Harry Potter reeks zijn de drie hoofdrolspelers hun eigen weg gegaan. Daniel Radcliffe heb ik al meerdere malen terug gezien, van Rupert Grint niets meer vernomen, en dit is de eerste Emma Watson die ik zie na haar optreden als Hermelien. Lastig. De acteurs los zien van hun oorspronkelijke karakter blijft moeilijk. Taak aan hen dus om dat van zich af te schudden.

Overeenkomstig aan Watsons eerdere optreden is dat ze hier weer een van de drie is. De focus ligt echter (weer) niet op haar, maar ditmaal op Logan Lerman. De film dat over dit trio (aangevuld door Ezra Miller) gaat is er een van nieuwe vriendschap, de eerste schreden op liefdesgebied en afscheid. Elementen die in ieders leven terug komen. Daarnaast beschrijft de film een gesloten verhaal waarin ontmoeting eindigt met afscheid. Het verhaal stoelt dan ook met name op herkenbaarheid, of een zekere mate daarin. Vervolgens wordt er een flinke dosis feel-good en een beetje humor in gemengd. Hiermee krijg je een aangename mix van herkenning en gevoel. De film verloopt hierdoor vlotjes.

Het acterend vermogen van het trio ligt op degelijk niveau. Lerman, Miller en Watson zijn gedrieën goed op elkaar ingespeeld. Als trio hebben zij een goede chemie en vinden zij als geheel een goede ontwikkeling door. Daarbij moet toch gezegd worden dat Miller en Watson de boventoon voeren. Met hun extravagante karakters overschaduwen zij op momenten Lerman. Tevens is het Watson zeer redelijk gelukt om Hermelien van zich af te schudden. Zij doet dit beter dan Radcliffe in zijn eerste films na het Harry Potter-avontuur.

Al scrollend door de berichten hier schijnt het verhaal zich in de jaren '80 af te spelen. In dat opzicht verzaakt de film behoorlijk. Ik meende continu naar een hedendaagse setting te kijken. Dit onduidelijke onderscheid is misschien een van de weinige minpunten van de film (misschien zegt het ook wel wat over de stagnatie die de Amerikaanse beschaving sinds de jaren '80 heeft doorgemaakt... Dan zou de film juist weer bijzonder goed scoren ). Verder zit de sfeer er goed in. Die is fijn en ontspannen.

The Perks of Being a Wallflower is een fijne film geworden, die verhaaltechnisch veel herkenbaarheid bevat, en daarnaast stoelt op een onherkenbare setting van de 80's plus een goed acterend trio.

3.5*

De moeder aller 'coming of age' films is natuurlijk St. Elmo's fire. Wat schetst mijn verbazing. Die waren ook met z'n zessen, drie jongens, drie meiden. Het was 1985. Bovendien lijken de types wel klonen. Ally Sheedy is net Emma Watson en Andrew McGarthy net Logan Lerman. Destijds was de cast van deze klassieker ook redelijk onbekend, lijkt me. Werden allemaal sterren.

Zal allemaal wel toeval zijn. Overigens een halve ster erbij, nadat ik de film voor de tweede keer zag.

"We can be Heroes, just for one day"

En deze film met het nummer Heroes van David Bowie vanavond op tv tonen, maakt het wel extra bijzonder. Bijzonder omdat de film al vóór zijn dood geprogrammeerd stond...

Zelfs de films waarin Bowie niet lijfelijk verschijnt, tilt hij na z'n dood nog meer op doordat zijn levenswerk in al z'n facetten in het schemergebied tussen leven en dood doorsijpelt.

I, I can remember (I remember)
Standing, by the wall (by the wall)
And the guns shot above our heads
(over our heads)
And we kissed,
as though nothing could fall
(nothing could fall)
And the shame was on the other side

In deze film is sowieso de timing en het acteerwerk tot in de puntjes verzorgd. Zeer sfeervol en de juiste toon tussen zwaarmoedig en lichtvoetig, met zowaar enigszins een gelaagd verhaal, waarin flarden van de overleden tante geprojecteerd terug in het leven komen van de schrijver in spe of was het toch allemaal slechts verzonnen?

Gevoelige, artistieke, intelligente maar eenzame jongen krijgt vriendschap met allemaal zeer interessante, gevoelige, intelligente outcast jongeren. Met name de innige band met het mooiste meisje is heel bijzonder. Ik denk dat iemand hier de jeugd ernstig heeft romantiseerd. Wel aardig gefilmd hoor.

Het nivo van de moeder aller coming of age films is niet geevernaard: fast times die de jeugd wel neerzet als jeugd.

Aardig om de avond mee om te krijgen, maar meer dan een simpele tienerfilm is het eigenlijk niet. Deze film kan net zo goed worden uitgezonden op Nickelodeon.

Wat een geweldige, mooie en tegelijkertijd trieste film. De drama wordt zo subtiel gebracht dat het zo echt voelt. En een geweldig spelende cast doet de rest.

bah wat een slechte film, heel erg geforceerd en slecht geacteerd, nep..

vond de film veels te traag.... helft gezien toen afgezet.

Duurde me te lang en gebeurde te weinig

2,5*

Maar goed, je moet het zelf weten.

Nee. Dat waren yuppen.

Oh, en yuppen kunnen niet "of age komen"...?

Iedereen dan wel. Zestigers hebben zo ook hun leermomenten.

Meestal zijn het de scholieren die last hebben van coming of age. Eerste auto, sex, baantje, vrienden, wereld.

Onverwacht een prachtige film gezien! Mooie muziek, goed verhaal en nergens echt te Amerikaans.

Alleraardigst.

Deze keek erg fijn weg. Het verhaal is zeker boeiend en de personages zijn interessant. De film blinkt uit in het perfect creëren van de typerende High school sfeer die ik ook bij het boek voelde. De cast speelde boven verwachting. Verder wist het me echter niet te ontroeren.

3.5*

De beste high school film die ik heb gezien. Blijft afwisselend en meeslepend tot het einde.

De film begint helemaal fout. Ik dacht echt dat ik weer eens naar de zoveelste puberale highschool film ging kijken over een loser in de eerste klas en de problemen die hij heeft. Maar al snel bouwt de film heel mooi op en ontstijgt zichzelf naar een véél hoger niveau. Gewoon een erg mooie film met een drietal hoofdrolspelers dat de sterren van de hemel speelt en waar echt chemie tussen lijkt te bestaan. Tot aan het einde een mooie film.

“You can't just sit there and put everybody's lives ahead of yours and think that counts as love.”

Soms heb je van die films waarbij het liefde op het eerste gezicht is. De eerste keer dat ik The Perks of Being a Wallflower zag was een magische filmervaring en eigenlijk is het dat altijd gebleven. Op het eerste gezicht lijkt dit een zoveelste variant op de bekende High School films met Charlie die een eerstejaars is en een buitenbeentje. Hij heeft niet veel vrienden maar zodra hij de excentrieke Patrick en zijn stiefzus Sam ontmoet verandert alles.

De film heeft vanaf het begin een wat duistere toon waar je moeilijk de vinger op kan leggen en het duurt een tijdje voordat het duidelijk wordt wat er met Charlie mis is. Dat Charlie psychische problemen heeft is al snel duidelijk maar naar het hoe en wat blijft het lang gissen. Zijn nieuwe vrienden zijn excentrieke types en Ezra Miller en Emma Watson zijn weergaloos in hun rollen. De film kiest voor een frisse benadering van het bekende coming of age verhaal en de personages zijn ontzettend sterk uitgewerkt en de acteurs hebben een fijne chemie. Ondanks de donkere ondertoon heeft de film ook veel humor en als dat gecombineerd wordt met heerlijke muziek, mooie beelden en een vlot tempo heb je een film die zich mag rekenen tot één van de beste coming of age films die ik heb gezien. Logan Lerman is ook geweldig en hij weet op formidabele wijze gestalte te geven aan de met problemen kampende Charlie. Hij heeft een mooie chemie met Watson en Miller en samen vormen ze een kleurrijk trio. Op het laatst worden alle kaarten op tafel gelegd door regisseur Stephen Chbosky en het laatste gedeelte is zowel dramatisch als opbeurend. The Perks of Being a Wallflower is een prachtige film over opgroeien en het omgaan met een traumatische gebeurtenis. Een intiem meesterwerkje.