Christine (1983)

Geweldige film. Gisteren nog eens bekeken, ik ontdekte hem op Netflix. Origineel verhaal en goed gespeeld en verfilmd. Films van destijds en zeker die uit de jaren ´70 waren nog wel eens aan de trage kant, maar deze gaat er lekker vlot door heen.

Hmm, ik had hier iets meer van verwacht. Het grootste probleem van de film in mijn ogen is dat spanning grotendeels ontbreekt omdat je al weet dat er iets met de auto scheelt. Je gaat daardoor geen moment Arnie verdenken en dat haalt veel van het mysterie weg. Verder is het wel een vlotte film met een vrij typische opbouw. Muziek is ook niet al te uitblinkend voor een Carpenter.

Acteerwerk vond ik zeker goed met die garageverkoper en ook Harry Dean Stanton. Ook de hoofdpersoon speelt zeer geloofwaardig. De special effects zijn zeer goed (hoe die auto zichzelf weer oplapt is altijd zot goed gedaan) De kills zijn ook wel aardig maar gore komt er niet aan te pas.

Christine is een Amerikaanse actiethriller, gebaseerd op het gelijknamige boek van Stephen King.

De 17-jarige Arnie is een buitenbeentje dat gepest wordt door de andere leerlingen op zijn midddelbare school. Op een dag ontdekt hij een oude auto op een verlaten erf. Hij besluit de auto te kopen en noemt haar Christine. De auto heeft echter een abnormale invloed op hem, hij verandert van een gevoelige nerd in een stoere bink. Hij wordt opstandig tegen zijn ouders en versiert het mooiste meisje van de school. Iedereen die Arnie dwarszit, of die tussen hem en Christine in wil komen, wordt echter genadeloos uit de weg geruimd.

Christine is een aardige Steven King-verfilming, maar niet zo goed als Carrie (1977), The Shining (1980), Misery (1990) of The Shawshank Redemption (1994). Toch is het een film die lekker wegkijkt, en met een lengte van 110 minuten niet te lang. De soundtrack is bovendien goed verzorgd, met prima nummers als 'Bad to the Bone' (George Thorogood & The Destroyers), 'Beast of Burden' (The Rolling Stones) en lekker veel rock 'n roll uit de jaren '50. Aardige film dus, die de tand des tijds redelijk heeft doorstaan. 3,5*

De Heilige Koe met kuren.

Ook na herziening blijft het een prima film. Toch grappig hoe zo'n mooie auto zo angstaanjagend neergezet kan worden. Dat doet John Carpenter goed.

Er wordt meteen een sfeertje gezet. De fijne muziekscore zowel op de achtergrond als de 50's rock 'n roll die uit de autoradio schalt helpt daar goed bij. De transformatie van suffige nerd naar griezelige coole gast is prima uitgewerkt. Mooie special effects ook, met explosies, vuur en vooral het ontdeukproces van Christine ziet er gelikt uit. Verder is de Plymouth Fury 1958 een prachtige auto, het zou een mooie oldtimer zijn om te hebben.

Wat een opening. Onder begeleiding van de rauwe klanken van het nummer 'Bad to the Bone' van George Thorogood opent de film grandioos. Een assemblage lijn. Een rij afgemoneerde Plymouths, waarvan één heel opvallend rood is gekleurd. De kleur van leven. De kleur van passie. De kleur van bloed. Een fabrieksarbeider die een laatste check doet, ervaart het allemaal. En hij is niet de enige. Christine is een eigenzinnige auto die zelf bepaalt wie haar betast en berijdt. Zoveel is duidelijk. De autoradio speelt intussen het nummer ‘Not fade away’ van Buddy Holly. Tja, wat een opening.

De opwindende verbijstering stopt niet na de opening. De film vertelt op een prikkelende en intrigerende manier hoe nerd en buitenbeentje Arnie eindelijk volwassen wordt door verliefd te worden. En die liefde is wederzijds. Het is geen echte vrouw die van hem een man maakt. Het is althans geen vrouw in de biologische zin van het woord. Het is Christine die hem ‘ontmaagdt’ en die zijn slappe, schuchtere en onzekere persoonlijkheid vertrapt en een nieuwe doet opbloeien. Christine en Arnie. Een symbiose waar niets tussen kan komen. Niets is gevaarlijker dan een jaloerse helleveeg.

Arnie’s metamorfose van buitenbeentje naar coole gast en verder is spannend uitgewerkt. Het perspectief van het verhaal wordt af en toe naar zijn twee vrienden verplaatst en dat heeft een verhelderend effect. Het afglijdende proces waarin Arnie zich bevindt en de reden waarom hij steeds minder grip heeft op de realiteit, heeft zodoende een extra beklemmende werking en is creepy om te zien.

De Plymouth Fury is fantastisch. De scènes waarin de auto met agressief brandende koplampen en brullende motor zijn duivelse kunsten vertoond, zijn spannend en duister. Soms ook wat pijnlijk. Christine raakt namelijk soms behoorlijk beschadigd. Gelukkig beschikt de auto over diabolische zelfgenezende eigenschappen, die met behulp van ouderwetse speciale effecten prachtig in beeld worden gebracht. Echt mooi gedaan.

De score is geweldig. De typische minimalistische elektronische klanken die Carpenter componeerde, worden afgewisseld met oude rock ‘n roll. Sinister en lekker.

De film is sfeervol, is spannend, is energiek en geeft een goed gevoel. Ondanks dat Christine misschien niet tot de meest geïnspireerde filmwerken van Carpenter behoort, werd ik er in ieder geval ontzettend blij van.

Ok. nu moet ik hem echt herkijken, Collins.

Ik kan je een herkijk aanraden. Is mij erg goed bevallen.

Zoals ik al aangaf, is het niet de meest geïnspireerde film van Carpenter, maar ik denk dat die 3* van jou de film toch echt te kort doet, John Milton . Dat kan beter

leuke film Stephen King

Dat een verfilming uit mijn geboortejaar (en mijn favoriete auteur!) na zoveel jaar nog zo goed blijft staan is veelzeggend. Nog steeds heerlijk spannend, heerlijke sfeer, heerlijke muziek. God, I love rock 'n' roll. Mijn favoriet is "I wonder why" van The Belmonts. Denk dat ik er een King-marathon van maak vandaag gezien het me toch veel te warm is.

De twee andere films van John Carpenter die ik gezien heb, The Thing en Halloween, heb ik een hoge score toegekend. Van Christine wist ik dat het om een terror-auto ging en dat de film uit de jaren 80 stamde. Voor mij was dat reden genoeg om de film eens te aanschouwen.

Ik heb me hier heel goed mee vermaakt. De film haalt het niet bij de twee andere titels van Carpenter die ik gezien heb, maar de reden daarvoor is eigenlijk heel simpel: bij die films zat ik op het puntje van mijn stoel en hier niet. Christine is nergens (meer) eng, maar dat wil niet zeggen dat de film niet meer de moeite waard is. De film is in vrijwel elk opzicht nogal eenvoudig (relatief weinig locaties, weinig personages), maar dat zorgt er wel voor dat het overzicht goed bewaard blijft en dat je als kijker niet onnodig wordt afgeleid. Qua sfeer is de film uitstekend en tijdloos: niet alleen vind ik de typische jaren 80-look geweldig, ook de special effects (ik denk aan het ontploffen van het benzinestation) doen niet onder voor die van vandaag de dag.

Bovendien weet de film richting het einde toch nog even spannend te worden. De climax steekt goed in elkaar en de wraakacties van Christine zijn ook stuk voor stuk goed. Het meest opvallende smetje vond ik dan nog dat de transformatie van Arnie wat snel gaat en daardoor niet echt geloofwaardig is. Met het acteerwerk is verder vrij weinig mis, ondanks dat het ook niet bepaald denderend is. Leuk om Roberts Blossem (die ook de 'enge' buurman in Home Alone speelt) in de rol van de autoverkoper te zien en Harry Dean Stanton is goed in zijn bescheiden rolletje als detective.

In zekere zin is Christine niets nieuws onder de zon. De formule die de film volgt heb je waarschijnlijk al in tig andere films gezien, maar de combinatie van het geraffineerde concept en de geweldige sfeer zorgt ervoor dat dit nog steeds uniek is. De film voelt absoluut niet gedateerd en volgens mij staat dit gewoon garant voor een amusante avond.

3,5*

Prima.

Ergens is dit een hele typische Carpenter, maar aan de kant is dit ook weer een beetje anders dan de algemene Carpenter. De lompe toon van Carpenter blijft er wel in, maar qua lomp geweld is het minder. Dan gaat de film meer in op een psychologische toon.

Film verveelt nergens echt. Maar maakt aan de andere kant nergens ook ongelooflijke indruk. Een aantal leuke stunts, maar daar blijft het dan eigenlijk wel bij. Film is vermakelijk, en dat is dan ook wel zo'n beetje alles wat Carpenter hier weet te doen met zijn film.

Soms ook wat klunzig gebracht. 110 minuten is best lang, maar toch voelt de "transformatie" van Gordon te haastig aan. Het gaat gewoon te snel en te chaotisch. Alsof Carpenter het meeste snel even achter de rug wou hebben.

Eenmaal wanneer de horror de overhand neemt, maakt het wat meer indruk, maar ook nooit optimaal. Het lijkt alsof Carpenter zichzelf heeft ingehouden qua bloedig geweld. Dat verklaard ook gelijk de 12+ kijkwijzer. Nu is een auto best een grappig moordwapen, maar de kills zijn niet creatief genoeg op een aantal geinige stunts na.

De film is vermakelijk, maar dat is het dan ook wel weer zo'n beetje.

Het is bovenal een psychologisch drama met horror, thriller en fantasy elementen.

“Her name's Christine.”

“I like that.”

Prima horrorfilm van John Carpenter. De grote kracht van Christine is de combinatie tussen het tienerleven van Arnie, en de thrillerachtige elementen die zeker in het tweede gedeelte langskomen. De transformatie van Arnie, van sukkelachtige 'punching bag' tot psychopaat, wordt door acteur Keith Gordon uitstekend gespeeld. Maar de regie van Carpenter is toch wel het grootste pluspunt van de film, en zeker bepaalde nachtelijke scenes met de schitterende auto Christine zijn een pareltje.

Op 29 april 1983 werd de eerste druk uitgegeven van Christine, een boek van Stephen King. Nog datzelfde jaar verscheen de gelijknamige verfilming in de bioscoop. Het was een tijd dat King immens populair was en alles waar hij bij betrokken was in goud leek te veranderen. Het meest bijzondere aan dit alles is dat de filmrechten al waren verkocht voordat het boek überhaupt zijn lancering kende. Aan het roer van de verfilming stond John Carpenter, een regisseur die succes had met films als Halloween, The Thing en Escape from New York. Hoewel de film door de fans als een van de betere King-verfilmingen wordt beschouwd, werd de film door critici destijds nogal gemengd ontvangen. Toch was de film wel een financieel succes. Met een ruim budget van iets minder dan 10 miljoen dollar verdiende de film zijn budget al na een aantal weken terug.

Wat eigenlijk direct opvalt is dat de film de tand des tijd goed heeft doorstaan. Ondanks dat de film ruim 35 jaar oud is voelt deze nergens gedateerd of oubollig aan en zelfs de aankleding van de film verraadt zijn leeftijd niet. De film opent met een scène die afspeelt in een fabriek in 1957, waarbij we zien hoe Christine gemaakt wordt. Al snel wordt de kijker duidelijk gemaakt dat de auto bezeten is. Dit gebeurt onder het genot van klassiekers als Bad to the Bone van George Thorogood & The Destroyers en Not Fade Away van Buddy Holly. De sfeer is gezet. Als de een fabrieksmedewerker vervolgens met zijn hand tussen de motorkap komt te zitten en de tweede medewerker dood wordt aangetroffen, verplaatst het verhaal zich naar Arnie. Het is een deel in de film dat aanvoelt als een highschool-film waarvan er destijds zoveel werden gemaakt; Arnie wordt gepest, heeft een vriend die hem helpt, maar de pesters stoppen niet. King zou King alleen niet zijn hij bij het verdere verloop flink zou afwijken van de standaard formule, althans zoals we die kenden in 1983. Vanaf dat moment komt Christine weer in beeld.

Christine is totaal verroest en flink gehavend, maar Arnie voelt zich aangetrokken tot de auto. Tegen de wil van zijn ouders- én tegen het advies van zijn vriend Dennis in, besluit Arnie de auto te kopen en op te knappen. Al snel ziet Christine eruit als nieuw. Als Arnie verkering krijgt met Leigh Cabot, het mooiste meisje van school, wordt Christine jaloers en probeert ze de twee tortelduifjes uit elkaar te drijven. Maar dan komen de pestkoppen weer om de hoek. Nergens wordt het echt smerig of hard, maar de film blijft wel zonder moeite boeiend. Het zal daarbij niemand verwonderen dat er veertien rode Plymouth Fury’s werden gebruikt voor de film, welke allemaal tijdens de productie werden vernietigd. De stunts zien er dan ook verzorgd en goed uit. Klein punt van kritiek bij de 4K release (welke aan mijn collectie is toegevoegd) is wel dat dezelfde master is gebruikt die eerder werd gebruikt voor de Blu-ray release. Het verschil is dus nihil. Wat dat betreft had een nieuwe 4K transfer echt het verschil kunnen maken. Op dat punt een gemiste kans natuurlijk, anderzijds is deze release een must voor de ware fan om in zijn bezit te hebben.

Christine is een van de betere King-verfilmingen die daarnaast de tand des tijd goed heeft doorstaan. Het zorgt ervoor dat het verhaal 35 jaar na dato nog steeds staat als een huis en de film weinig tot niets aan kracht heeft ingeboet. Qua uitgave is deze 4K release, zeker voor de Nederlandse markt, een pronkstuk waar menig Stephen King-fan zijn vingers bij af zal likken. Toch is het wel jammer dat het hier dezelfde master betreft die ook voor de Blu-ray release is gebruikt, waardoor de upgrade in zowel beeld als geluid minimaal is. Toch blijft het een heerlijke film. Het begin zet direct de juiste toon, om vervolgens in iets rustiger vaarwater de spanning weer op te bouwen naar een razend spannend einde. Alles geholpen door de nog immer zeer prettige soundtrack. Al met al is de 4K release van Christine zeker de aanschaf waard. Met ook nog de 4K release van de film Stand By Me, die tegelijkertijd uitkwam in eenzelfde luxe editie, is het te hopen dat er meer films uit het oeuvre van The King of Horror dit voorbeeld zullen volgen.

4k UHD van studio canaal ziet er schitterend uit en klinkt fantastisch. Dat laatste kan ook over de film gezegd worden. Wat een heerlijke psychologische thriller blijft dit toch.

Sinds lange tijd weer gekeken. Ik vond 'm vroeger al vet en nu nog steeds. Geweldige film!

You know Pepper, you can't polish a turd.

Fantastische uitspraak, dit.

Nog meer geweldig is het feit dat ergens in dit alles, de begintonen van Abba's the Name of the game te horen zijn. (Ja, dacht ik. Ze werkten in de tijd dat deze film zich afspeelt, rond 1978, nog wel samen).

Lekkere sfeer, mooi opgezet.

Het heeft wel iets melancholisch in zich op de een of andere manier. Ietwat dromerig, hoewel de setting zich daar niet echt voor leent.

Klassieke autohorror duurt te lang en kent te weinig hoogtepunten. De transformatie van Arnie (lees: hij ging lenzen dragen, kennelijk dé oplossing voor elke Amerikaanse high school nerd) ging nochtans nogal rap. Weinig meer van die acteur vernomen. Wel leuk om good old Harry Dean Stanton te zien in een klein rolletje.

Christine wordt nog wel enigszins gered door een drietal memorabele scenes en een fijne score maar vond het verder vooral een flauwe bedoening. Ook geen enkel moment eng, voor een horror toch ook wel een minpunt. Maar met zo’n idioot uitgangspunt viel ook geen avondje griezelen te verwachten. Een remake met een fiets in de hoofdrol zou ik nog wel willen zien.

Ik vond het een erg leuke film. Wel typisch jaren 80, maar het voordeel daarvan is dat meteen op de actie wordt ingezoomd en allerlei relationele dingen niet ter zake doen.

Ik heb hem in 4K HD DHR op Netflix gekeken. Het beeld en geluid was perfect, al kan het beeld natuurlijk nooit zo goed worden al bij moderne films. Dus wat dat betreft zal een blu ray niet veel minder presteren.

De special effects waren van het niveau Jaws, heel goed uitgevoerd en zeer realistsch maar wel enigszins gedateert. Echter, de beelden van Christine in vuur en vlam, als ze wraak neemt, en daarna de gebladderde terugkomst in de garage zijn fantastisch. En laten de gaten in het script, waar anderen het over hebben, verbleken.

Net Christine in 4k gezien. Echt magnefiek!

Lekker filmpje doordrenkt met de typische jaren 80 sfeer. Christine schreeuwt in alles Stephen King; zelfs als je het niet weet op voorhand kan je al vanaf het begin raden dat het gebaseerd is op een boek van hem. Heb het boek nooit gelezen, lijkt me ook nauwelijks één van zijn sterkere werken, maar bon; het concept is leuk genoeg. Carpenter weet evenwel zijn eigen stempel op het geheel te drukken.
Een zwakte van de film is dat, ondanks een sterke sfeer, het geheel heel oppervlakkig blijft. De transformatie van de hoofdpersoon kwam voor mij eerder belachelijk over, dat gebeurt werkelijk in een minuutje. De acteur weet het ook niet te brengen. Met zijn extreem geforceerde psychopatische blikken moest ik echt af en toe lachen. Neen, kon hier moeilijk in mee gaan. Zijn maat was dan een veel sympathieker personage, zelfs in het begin.
In de tweede helft van de film weet Carpenter wel enkele rete-coole en spannende scènes uit zijn hoed te toveren. De brandende auto op de snelweg, maar ook de andere kills waren qua suspense en coole visuals om je vingers bij af te likken. En de spanning rond de auto wordt sowieso wel goed opgebouwd, en is vanaf het begin voelbaar. Die lage, frontale shots doen een zeer banale auto er verontrustend uitzien. De dreigende muziek helpt hier ook wel bij.

Vermakelijk, maar iets te oppervlakkig. 3*.

Op zich wel een vermakelijk filmpje, qua Stephen King verfilmingen komt dit ergens uit in de middenmoot.

De jaren 80 sfeer is leuk, het grote nadeel is echter dat het werkelijk nergens ook maar een beetje spannend wordt. Het predikaat horror verdient deze film dan ook niet.

Zijn van die films. die ik als tiener, in de midden en late 90s wel zeer vermakelijk vond, zelfs paar x gezien deze Christine, maar vond deze toen al meer een comedy-thriller, nooit echt horror en dan heeft deze door de jaren heen nog wat van z'n 'kracht' moeten inleveren, zeker omdat ik deze destijds al niet serieus nam. Dan schiet hier nu nog maar weinig boeiends van over, maar ik moet deze dus nog een score geven en deze ga ik toch grotendeels baseren op m'n kijkervaring van dikke 20j geleden en heeft toch wel een bepaalde cultstatus en best origineel, daarom toch nog een 6/10.

Bloody red car

Tijd voor een rewatch !

De reden lag vooral door de hoge notering tijdens de Top 300 Horrorchallenge want deze film had plaats 41 bereikt. Dit wekte mijn nieuwsgierigheid naar deze film terug op, vooral dat het ook heel lang geleden was dat ik deze film nog had gezien. Zelfs een score of een review was hier op moviemeter nog niet aan de orde gekomen. Het is een leuke rewatch geworden want veel wist ik er toch niet meer van. Het verhaal (gebaseerd op novel van Stephen King ) wordt goed opgebouwd en heeft ook aandacht voor de verschillende personages. Maar de ster van de film is toch wel Christine, een schitterende wagen met duivelse krachten. Er passeren een paar knappe shots en de film heeft een heerlijk sfeertje aangedikt door de aanwezige muziek. Een film met een cultstatus die nog steeds heerlijk wegkijkt. Voor mij uiteindelijk geen topper, maar wel een goeie film. 7,5/10

Opnieuw eens bekeken deze inmiddels dus 38 jaar ouder film.

Blijft een topper in het genre!!

Come on.

Come on Christine.

Come on baby, please? It's all right. Everything is the same.

Och och...wat had ik deze lang niet gezien, en wat heb ik gisteravond zitten genieten van het fijne John Carpenter sfeertje. Laten we eerlijk zijn, The Green Mile en The Shawshank zijn natuurlijk next level shit, daar komt deze Christine niet bij in de buurt, maar een 6.7 op IMDb is toch wel erg laag, en de 3.3 op MM vind ik ook aan de lage kant.

Om meteen maar af te trappen, heel erg gaat Christine niet de diepte in met zijn karakters. Zeg maar gerust dat het aan de oppervlakte blijft, een heel verschil met één van Stephen King's betere boeken met 500 blz. Uiteraard wordt daar meer tijd aan de personages besteedt en gaat de transformatie iets langzamer. Toch is dit niet iets dat echt pijn doet, het verhaal is simpel te noemen. Nerd vind auto, en raakt in de ban van deze bijzondere wagen...het mag dan ook gerust gezegd worden dat Gordon en Stockwell het aardig doen, vooral Gordon, maar de ware ster natuurlijk de Plymouth is en de sfeer en het mysterie rond deze wagen.

Heerlijk is het begin meteen al, mede vanwege de heerlijke muziek, Buddy Holly, The Stones, George Thorogood met zijn Bad to the bone, Bonny Raitt en ABBA, maar vooral ook vanwege de muziek die Carpenter zelf geproduceerd heeft. Fraai zijn de wagens met de Plymouth, maar nog mooier de Charger van Dennis en de Camaro van Buddy. Dan is er de prima cast met Gordon, Stockwell en Paul maar mag Ostrander als het uitermate goed gecaste stuk tuig Buddy Repperton extra benoemd worden. Stuk voor stuk redelijk onbekende acteurs die hun rol naar behoren invullen. Het is toch de subliem opgebouwd sfeer naar de tweede helft van de film die uitbetaald. Fenomenaal is de combinatie tussen de duistere stad, de kwaadaardige auto en de tonen van de soundtrack. Fantastisch is de opbouw rond de sloop partij, eveneens het vinden van de auto, fraai geacteerd door Gordon, als mede de hersteltruc. Enkele van deze momenten zijn echt kippenvelwaardig wat mij betreft.

Christine is wat mij betreft dan ook heerlijk te noemen als sfeericoon en vooral een film waar veel dingetjes, zoals onbekende acteurs of het gebrek aan diepte in de karakters, wegvallen en een fraai groter geheel vormen. Lekker, gewoon lekker!

Waar De Palma de verfilmde klassieker Carrie (Film, 1976) op zijn naam heeft, doet Carpenter zeker niet onder met die andere bekende topper van auteur Stephen King. Carrie en Christine, het is moeilijk kiezen voor mij. Beiden zijn erg intrigerend.

Niet dat de films absolute toppers zijn, maar ze spreken wel tot de verbeelding. Het grootste probleem lijkt wel de vlakke afhandeling van het plot en de personages. Je ziet Arnie wel evolueren van sul naar macho. Die transformatie zit redelijk in elkaar, maar kent weinig nuance. De andere personages zijn maar zus en zo en zijn weinig interessant.

Christine is gewoon geweldig. Prachtige wagen en alleen daarom al nostalgisch. Ook de aangeduide muziek onderstreept het nostalgische gevoel van de film. Eng wordt de film nooit, maar dat hoeft ook niet. De sfeer is top en enkele camerashots zijn geweldig. Erg fijn om na die jaren nog eens terug gezien te hebben!

Off-topic bericht met persoonlijke aanval verwijderd.