Christine (1983)

Ja maar wel een type auto die niet echt geliefd was in usa. Alsof je 10 fiat uno's in de prak rijdt, in Nederland.

Nu heb ik van John Carpenter wel beter gezien, maar ook Christine blijft over de gehele linie wel vermaken. Sowieso fijn dat dit zootje tieners niet vervelend zijn en hier en daar zowaar sympathiek zijn. Zelf heb ik nooit een liefde voor auto's gehad, maar wel voor andere zaken. De passie van ed hoofdpersoon is dan ook best te begrijpen. Dat het net om een bak als Christine gaat, resulteert in een heel geinig horrorverhaaltje. Eng is het uiteraard niet. Ik wil ook niet geloven dat de film dat ooit geweest is. De suspense is zelden te bespeuren en dat heeft z'n gevolgen op de score hier. Toch intrigeert het verhaal achter Christine wel degelijk. Niet alleen omdat het stiekem wel een mooie bak is, maar ze is een tof monster(?) dat heerlijk met haar slachtoffers speelt.

Ik heb deze film voor eerst gezien toen ik nog een kleine jochie was.. In de tijd dat knight rider ook nog een topper was.. alleen christine had andere plannen met mensen vergeleken met kitt.

Een mooi verhaal van King en goed acteurwerk. Sfeer blijft goed..

Veel meer dan iets anders een fijne film van Carpenter. Niet eentje die je naar adem doet happen of de rillingen bezorgt. Niet meer in ieder geval. Carpenter weet de Plymouth Fury nog wel te voorzien van de nodige dreiging, maar zo'n logge bak blijkt toch niet echt geschikt als killer. Beetje koddig als-ie toeslaat, maar dat geeft niet. Het ding ziet er vervaarlijk uit.

De grille geeft het echt een gezicht. Daarbij krijgt Christine een paar fraaie scènes toebedeeld. Niks mis met die reparaties, de vlammenzee is gaaf en de stomende wagen is het meest indringende dat de film te bieden heeft. Effectief onderdeel is wanneer de radio met de versleten rock 'n' roll liedjes aanslaat, al kleeft daar op deze manier ook een nadeel aan.

Carpenters synthesizer is zo minder prominent aanwezig. Het is ook niet z'n beste score, maar de keren dat hij het kan gebruiken, doen er onmiddellijk toe. Jammer, maar het kan bogen op een ferme opbouw met een typisch sfeertje van toen en een opvallend leuk spelende cast. Van jong tot oud. Zeker de nerd is lekker op dreef als hij gaandeweg venijniger wordt.

"God, I hate rock and roll."

Herbie meets Stephen King, en dan van de hand van briljante filmmaker John Carpenter. Het resultaat is een erg gave thriller.

Het acteerwerk in de film is helemaal in orde. De tieners doen het gezien hun leeftijd erg goed en worden naar mijn mening niet echt vervelend.

Christine is erg mooi opgenomen, mijn complimenten aan Carpenter voor de cinematografie. En uiteraard de mooie muziek, al heeft hij hier wat minder gebruik als gewoonlijk. Waarschijnlijk door alle 50s muziek die uit Christine komt. Erg leuk in het begin maar aan het eind heb je net als Leigh een gevoel van "God, I hate rock and roll.", Grappig feit is dat ze op dat moment naast George Thorogood staat.

De film voelt niet heel erg aan als een John Carpenter. De film heeft wel Carpenter's gebruikelijke muziek en visuele stijl maar het word nergens echt eng of bijzonder bloederig. De film heeft meer gemeen met andere King-films zoals Pet Sematary en Misery en is naar mijn mening ook even goed.

De effecten zijn erg goed gedaan. Bijna alles met de auto is puur stuntwerk, en ook erg goed gelukt. Het 'regenereren van Christine' is gemaakt door een replica van de auto van speciaal plastic (dat meer op metaal lijkt dan echt metaal) met robotische onderdelen van binnenuit in elkaar te trekken en dat dan achterstevoren af spelen. En een vleugje stop-motion. De hele film ziet er niet gedateerd uit.

Zoals ik al zei is de film niet echt eng maar ik vond hem wel best spannend en als thriller zeker geslaagd. Net als bij Cujo werd ik in het verhaal gezogen en leefde ik met de personages mee, maar als je echt een enge King wil moet je Misery kijken, of misschien beter nog Pet Sematary. Hoe dan ook, ik heb me uitstekend vermaakt met deze film. Weer een succes van Carpenter.

Aanrader

Weer zo'n film die ik vroeger grandioos vond, maar bij het herbekijken....vele jaren later, heel wat minder vind. Zit al bij al niet slecht in elkaar, en toffe effecten.

Het vrouwelijk, moordzuchtige koekblik van Koning Timmerman. Kon mij weinig boeien, maar als de heren nog niet definitief met pensioen zijn zouden ze een Christine vs Carrie kunnen overwegen. Dan sta ik vooraan om het allereerste bioscoopkaartje te bemachtigen, zeker.

Iemand Futurama aflevering the honking gezien? Dat was een geestige parodie op American Werewolf en Christine, maar daarnaast wordt er ook wild gestrooid met sluwe verwijzingen naar andere horrorfilms zoals the car uit 1977. Ook al had ik Christine toen nog niet eerder bekeken, ik wist natuurlijk meteen waar het op sloeg.

Die robot (Bender) wordt aangereden door een 1958 Plymouth Fury (u know y) en verandert daarna bij elke volle maan in een moordende machine op vier wielen. Hij kan alleen nog maar van de vloek afkomen als de veroorzaker "de anti-chrysler" wordt vernietigd. Nou wat een geweldige humor, als er ik zo weer eens terug denk mogen ze daarvan ook best een echte film maken!

Good hands... Bad taste in cars

Na het erg matige Vampires, tot nu toe het slechtste wat ik van Carpenter heb gezien, was de hoop gezet op deze Christine om de Carpenter Double Feature avond nog te redden. Ik had het boek van Stephen King lange tijd geleden wel eens gelezen, maar er was in ieder geval niets meer van blijven hangen. Stephen King verfilmingen hebben wel vaker de gewoonte om niet aan het bronmateriaal te kunnen tippen, al zijn er natuurlijk nog steeds uitzonderingen, en het was de vraag wat Carpenter hier mee ging kunnen doen.

Veel, zo blijkt. Vind het een beetje jammer dat het boek niet meer helder in mijn geheugen zit omdat ik wel benieuwd ben naar wat van Carpenter en wat van King is. Naar analogie met The Shining van Kubrick, die geloof ik toch ook een andere weg uitgaat dan het bronmateriaal, eigenlijk. Soit, maakt op zich niet uit wie verantwoordelijk is voor wat en dat neemt bovendien niet weg dat Christine wel een erg vermakelijk filmpje is geworden. Een lekkere Rock & Roll soundtrack met onder andere Little Richard en Buddy Holly en een verhaal dat best wel lekker loopt. De transformatie van Arnie is het leukst natuurlijk. Zo'n schlemiel die via de invloed van zijn wagen tot een women magnet wordt omgetoverd en uiteindelijk compleet ontspoort. Het grootste probleem zit hem er natuurlijk in dat Christine zelf niet indrukwekkend is als de killer aangezien het gewoon een auto is. Kudos dan toch voor Carpenter dat hij er best nog wel een dreigend iets van weet te maken. Vond vooral de scènes waar Christine terug 'ontdeukt' wel erg mooi gelukt.

De hoofdrol is dus weggelegd voor Christine, een Plymouth Fury uit 1958, en dat is toch een bijzonder mooie wagen, minus dat moordzuchtig kantje dus. Keith Gordon is vermakelijk als de schlemiel en overtuigt op zich ook nog wel als de coole dude met de coole auto. Niet echt een cast met bekende koppen, met uitzondering van Harry Dean Stanton dan, maar op zich weinig op iemand aan te merken. Alexandra Paul ademt perfect die jaren '80 sfeer uit (wat op zich eigenlijk niet echt een pluspunt is aangezien de film zich eind jaren '70 hoort af te spelen, maar ik ben wel fan van het sfeertje) en Stanton is ook altijd wel een meerwaarde.

Het was hopen dat Carpenter hier mee ging kunnen overtuigen en dat is in ieder geval wel uitgekomen. Weliswaar niet zijn beste werk, ik neig misschien ook net iets meer naar 3,5*, maar over de gehele lijn heel wat sterker dan wat hij eind jaren '90 uit zijn mouw zou schudden. Al is Escape From L.A. wel nog heerlijk fout.

Kleine 4*

Erg mooie thriller (geen horror!) met een goed en vlot verhaal. Heeft de tand des tijds goed doorstaan.

I'll never be your beast of burden
My back is broad but it's a hurting
All I want is for you to make love to me....

De kracht van Christine is dat we een extreme 'afdaling in de duisternis' van een protagonist (Arnie Cunningham) zien en tegelijkertijd een onschuldig high school filmpje.

Titel refereert aan een prachtige, bezeten Plymouth Fury uit 1958. Cunningham is struck by lightning bij het zien van de auto, wordt verliefd en de rest is geschiedenis. Tot op de dag van vandaag zijn de special effects ongeëvenaard en voor een in 1983 gemaakte film gewoonweg fenomenaal. De score kenmerkt zich door een combinatie van nummers uit die tijd, met een aantal van Carpenter's gebruikelijke, epische, angstaanjagende synthesizer tonen. Zet Christine rustig ergens bovenaan in de hiërarchie van het gouden decennium van de horror.

Carpenter heeft geschreven, geregisseerd, geproduceerd, gecomponeerd, soms zelfs in dezelfde film. Maar Hollywood zou nooit, maakt niet uit hoe hard ze het ook probeerde, vat krijgen op dit buitenbeentje van de independent cinema. Niets dan ontzag.

een mooie film.heb hem al heel vaak gekeken maar hij blijft super.

Een van de beste King-verfilmingen. Of beter gezegd, een van de beste films gebaseerd op een boek van King. Carpenter en King gaan goed samen denk ik. Eigenlijk weet Carpenter een film met een tamelijk belachelijke uitgangspunt (typisch King) ver boven zichzelf uit te doen stijgen. Zijn bijdrage aan de score is weer fantastisch (hij vergeet ook de door King zo geliefde rock & roll niet) en de film is zo enorm sfeervol en heel geladen met een licht seksuele ondertoon en Keith Gordon die de rol van Arnie echt fantastisch speelt. Zijn transformatie van nerd naar zelfverzekerde creep en geobsedeerd griezel is geweldig. Echt zo amusant.

Ik hou er ook zo van als films zich zoals hier afspelen in van die kleine Amerikaanse stadjes, en alles druipt ook van de sfeer. Veel regen en rook, spannende scènes vol suspense en een goede opbouw. Enorm stijlvol geschoten ook allemaal, met wat memorabele scènes, vooral die waarin Christine zichzelf repareert en die met de kills. Echt met het puurste vakmanschap gemaakt. Carpenter is een geweldenaar. Hij brengt naar wat in mijn herinnering vooral een B-film was naar een ander niveau.

En ook de personages zijn erg leuk. Het is direct duidelijk dat Dennis de sympathieke is (en grotendeels degene door wiens ogen we het verhaal volgen), en de relatie tussen hem en Arnie is interessant. De garagehouder is ook een prachtfiguur, en je doet het qua vrouwelijk schoon niet slecht in een film als het niet Kelly Preston is die het knapste meisje van de school speelt. Het groepje dat Arnie pest is ook een mooi stelletje, vooral die leider van ze. Zo heerlijk 80's overdreven gespierd, met een veel te oude kop en zo'n vuilig halflang kapsel. En het grove taalgebruik in de dialogen is ook erg amusant. En helemaal in het straatje van King. 4.0*.

Film over een moordzuchtige auto, ik vroeg me af waarom ik deze nog niet had gezien terwijl het concept me toch aanspreekt en het blijkbaar toch als een kleine klassieker wordt gezien. Ja, ik heb al meerdere malen op het punt gestaan vroeger om deze op te zetten. IK denk dat vooral de naam Carpenter mij alsnog anders deed beslissen. Halloween, The Thing, The Fog camerawerk en visueel is het allemaal erg goed gedaan. Toch kunnen zijn films me niet grijpen. Dat zal wel voor een groot gedeelte aan mij liggen, want als zoveel mensen van spanning spreken en ik voel het niet. Misschien ben ik te nuchter.
Voor mij is het vooral dat de uitwerking van het verhaal en vooral de karakters hebben weinig diepgang en dan kan ik niet echt meeleven.
Dan de film toch een kans gegeven en hij viel me toch beter mee dan verwacht. Ok alle pijnpunten die ik voorheen heb opgesomd zaten er in. Christine daarentegen is wel intrigerend en als zij in actie komt is de film wel leuk. Dat hele highschool gedoe en strubbelingen tussen de karakters vond ik niet interessant. Te langdradig en dan soms weer snel, zoals Arnie die ineens een relatie heeft met dat meisje, huh? Best vermakelijk voor een keer.

Niet de beste King verfilming en verre van de beste film van Carpenter. Maar Christine is ook zeker niet het slechtste werk van beide heren. De film is geen moment eng en zelfs spanning is - op een paar sequenties na - vrij ver te zoeken. Interessant is het gelukkig wel. We krijgen een reeks flink over-de-top personages - de bebrilde klungelige nerd, de verknipte garagehouder en vooral de compleet overdreven pestkop, compleet met groot kapsel en stiletto. Diepe karakterstudies hoef je dus niet te verwachten, maar het sfeertje is uitstekend en Carpenter weet wel een paar voortreffelijke scènes in beeld te brengen. Telkens als Carpenter een actiesequentie brengt met het knalrode titelpersonage, wordt het leuk. Desondanks is de opbouw van de film beter en interessanter dan de uiteindelijke climax, die stelt wat teleur.

3,5 sterren.

Mijn droomauto. Redelijke verfilming, boek beter, hele chronologie van sommige scenes is compleet anders helaas. Hoop op een nieuwe versie van de regiseur van de nieuwe IT

John Carpenter heeft een gloednieuwe kortfilm geregisseerd over Christine, m.b.t. Carpenter's klassieke movie-themes album dat binnenkort uitkomt.

Op het album staat ook de theme-song van Christine waar hij nu een videoclip bij gemaakt heeft:

John Carpenter Revives Classic Movie Scores for Greatest Hits Album - Bloody Disgusting - bloody-disgusting.com

Zondag a.s. Draait die in Cinerama 1 in Rotterdam!

Voor een euro gekocht op een rommelmarkt. En ik moet toegeven. Wat een leuke film. Ik had hem vroeger ooit wel eens gezien. Maar had niet verwacht dat hij zo'n goede 80's feeling had/heeft.

De special effects zijn erg sterk gemaakt voor die tijd. Ook het camera en de soundtrack zijn erg leuk.

De spelers doen goed hun best. Gewoon zeker de moeite waard als je van een bovennatuurlijke thriller houdt. En als je van een highschool film houdt.

Net weer op het grote doek herzien. Waanzinnig goed. Transformers eat your geart out! Prachtige special effects, echte explosies, uitstekende character development, goede spanningsopbouw en een fijne speelduur. Heb echt enorm goed vermaakt met deze herziening.

35 jaar later en Carpenter still rocks!

And he will rock some more...

John Carpenter - TivoliVredenburg

Sfeervol. Spanning valt mee, het geheel voelt wat ontastbaar door de snelle vertelwijzen. Echter zijn de karakters sympathiek en uniek genoeg voor een erg fijne kijk ervaring. De film kijkt makkelijk weg en heeft heerlijke Carpenter's muziek die perfect in de setting past. Jammer vind ik dat nummers als 'bad to the bone' toegevoegd moeten worden. Breekt de toon een beetje. Effecten zijn leuk, hoewel het aan gore ontbreekt. Dit is de film die Carpenter een beetje moest oplappen na het falen van The Thing. Volgens mij heeft hij na deze prent even afscheid genomen van het horror genre. Jammer, want 70's/ en 80's horror en Carptenter zijn een perfecte combinatie.

Ik weet nog wel dat het 2 verschillende films waren: het warme nostalgische begin en de koelere kleuren in de wat zakelijke jaren 80.

De liedjes is geeft aan dat de auto zelf de nummers selecteerde die geluisterd moest worden. Een soort van haunting als het ware.

Klopt, en later in de film een soortgelijk nummer. De jaren 50 setting, sfeer-

-inderdaad- vind ik het vooral jammer om gitaren te horen. Een nummer dat totaal buiten deze sfeer valt. Natuurlijk snap ik de insteek van het nummer, neem aan door de tekst, maar toch vond ik het geen lekkere start.

Goeie film over een jongeman die geobsedeerd raakt door een oude auto die hij zelf opknapt. Een typisch Stephen King verhaal met een originele insteek over een jaloerse en wraakzuchtige auto. Met de sfeer van de film zit het wel goed en ook de special effects zijn mooi (de brandende en zelf-herstellende auto). De transformatie van sulletje naar iemand die niet met zich laat sollen gaat Keith Gordon goed af, echter had het verhaaltechnisch iets beter onderbouwd mogen worden. Een kleine 3.5 sterren.

Voor het eerst deze film uit mijn geboortejaar bekeken, en wat een aangename verrassing! Christine heeft de tand des tijds goed doorstaan en de SFX zien er strak uit (zeker voor die tijd). De sfeer zit er goed in al verliest de film tegen het einde haar kracht. Desalniettemin een dikke voldoende *3,5

Gisteren weer eens herzien op Netflix. Blijft een erg leuke film om naar te kijken. Acteerwerk, muziek, special effects, leuke bijrollen is allemaal erg goed, alleen ontbreekt er wel een beetje spanning of gore voor een horrorfilm. Maar hij kijkt echt heerlijk weg, ook al zeker zo'n vier keer gezien.

Die bijrollen zijn trouwens fantastisch; die autoverkoper, garagehouder en Harry Dean Stanton .

Het is ook veel meer een thriller dan een horrorfilm. En een prima coming of age drama.

Ja je hebt wel gelijk hoor, maar gezien de synopsis, regisseur en auteur verwacht je toch eerder een horrorfilm . Blijft mijn punt wel staan wat betreft een gebrek aan spanning. Maar ik vind de film op alle andere vlakken verder zo ontzettend goed werken dat ik het maar een klein minpunt vind.

Fijne rewatch. John Carpenter-muziekjes die op de essentiële momenten voorbij komen, lekkere eighties-sfeer (hoewel de film zich afspeelt in 1978/1979). Niet de beste John Carpenter-film, niet het beste Stephen King-verhaal, maar voor al diegenen die er bij waren in de jaren tachtig fijne memory-trip.

Ik vond ‘Christine’ zelf best vermakelijk, had het eigenlijk niet zo leuk ingeschat al zeg ik het zelf. Carpenter is wel één van mijn favoriete regisseurs en dat zeker op het gebied van de horror en de spanning. Ook met ‘Christine’ wist de beste man eigenlijk goed te overtuigen maar, echt spannend werd de film niet in mijn ogen. Het had meer een jaren tachtig stijl over zich heen hangen wat het hem voor mij wel deed. De film was aangenaam om te zien, mooi in elkaar gezet en zag er over het algemeen best strak uit.

We volgen in het verhaal de jonge scholier Arnie. Een jonge man die vaak getreiterd word op school maar altijd de steun krijgt van zijn grote vriend Dennis. Op een dag, tijdens de reis terug naar huis ziet Arnie zijn favoriete auto en wil die hoe dan ook kopen, en oplappen. De auto heeft een naam: Christine. Eenmaal gekocht en opgeknapt veranderd Arnie in een stoere bink maar, word nog steeds getreiterd. De auto kent enkel speciale krachten lijkt het wel die arnie doen veranderen tot heuse moordenaar en hij gaat zijn slachtoffers één voor één af, na de wil van de auto. Dit loopt niet goed af en Arnie overlijd, de film eindigt dat aardig rap en is dan toch zoet geëindigd.

Ja, leuke film en aardig blij toen hij op Netflix verscheen. Heb me prima vermaakt met deze film, en ik blijf nog steeds fan van Carpenter!

4.0*