White Christmas (1954)

Uitermate leuke en frisse musical, die het voornamelijk moet hebben van Crosby's stem en het dansgeweld van Vera-Ellen die echt als een veertje door de lucht vliegt en rondjes draait als een op losgeslagen mallemolen. Danny Kaye was derde keus, eerste keus Fred Astaire wilde niet. Jammer, Kaye is meer komiek en niet de danser die weerstand kan bieden aan de magistrale Vera-Ellen....wat een benen! Gelukkig wisten ze nog een goede mannelijke danser te casten die wel bij kon benen bij de snelle en veelal adembenemende dans-scenes.

Crosby is geen Astaire of Kelly. Zelfs geen Sinatra (al zou Sinatra het daar zelf waarschijnlijk niet mee eens zijn). Zingen kan hij als de beste, maar dansen gaat slechts aardig. Het lijkt misschien daarom wel een beetje of hij zich in die rol ietwat ongemakkelijk voelt. Toch is deze klassieker, die tegenwoordig een beetje oubollig aanvoelt, nog steeds een onderhoudend en lief filmpje. Een echte feelgood met een paar gemiddelde liedjes en een evergreen. Kaye is uitstekend, al heeft niet alle humor de tand des tijds goed doorstaan.

Redelijk.

Eigenlijk maar een zwakke bedoening. Dat het verhaaltje dun is, tot daar, de songs vergoeden veel. Helaas, buiten "White Christmas" (Wat een idioot begin van de film, zeg) en "Count your blessings" (Destijds door Eddie Fisher, een tijdelijke echtgenoot van Elisabeth Taylor, naar de hitparade gezongen) is er aan muziek weinig te beleven. Bovendien is Danny Kaye hier als acteur ronduit slecht, Bing is een crooner, Vera Ellen ziet er niet meer zo fris uit en alleen Rosemary Clooney als housewives-sweetheart zit goed in de cast.

OK. Merry Christmas.

Dit was nogal een tegenvaller en dat heeft voornamelijk te maken met de vele gaten in het plot. Zo leren we de generaal waarvoor het hele spectakel zich plaatsvind enkel kennen door allemaal dankwoordjes, sterker zelfs; z'n introductie is een dankwoordje. Alle sympathie die de personages voelen lijkt daardoor nogal uit de lucht te vallen. Daarnaast zijn de personages een beetje te makkelijk en cliché uitgewerkt en zijn er behoorlijk wat niet werkende nummers die nogal misplaatst zijn. Voordeel is de geweldige aankleding en ik denk dat je White Christmas (zoals hierboven beschreven) toch echt het beste op kunt zetten terwijl iedereen wat anders aan 't doen is.

Ik vond het een prachtige film met hele goede muziek en aankleding.

Sterk geacteerd.

Alleen de kerstsfeer is minder.

3,5 ster

De populairste film van 1954

Ik ben niet zo'n liefhebber van musical films, maar deze vond ik toch erg prettig om te zien. Ik heb de film in blu-ray formaat gezien en moet zeggen dat het erg mooi uit zag. Ongelooflijk dat een film uit 1954 er zo scherp en kleurvol uit kan zien.

Hoewel het een kerstfilm is, zie je pas tegen het einde dat het echt een kerstfilm is. De eerste 90 minuten hebben eigenlijk niks met kerst te maken. Toch vond ik ook hier de film warmte uitstralen. Zeker als ze in Vermont zijn aangekomen. Ook heeft de film zijn grappige momenten. Vooral om Danny Kaye heb ik een paar keer moeten lachen.

Leuke kerstfilm die ik ga toevoegen aan mijn jaarlijkse kerstlijst.

When what's left of you gets around to what's left to be gotten, what's left to be gotten won't be worth getting, whatever it is you've got left.

Film bewijst dat het samenbrengen van een handvol toppers op zang- en dansgebied geen garantie is voor een goed eindresultaat. Rosemary Clooney kan natuurlijk heel mooi zingen, maar acteren is een heel ander verhaal. En dat geldt eigenlijk ook voor Vera-Ellen en Bing Crosby. De enige die fatsoenlijk acteerwerk aflevert is m.i. Danny Kaye. Tel daarbij op de matige liedjes (uiteraard m.u.v. van de titelsong) en je hebt een tegenvallend geheel.

Ik weet niet of deze musical ook in het theater heeft gespeeld, maar daar zou hij het volgens mij veel beter doen dan op het witte doek.

Bekend terrein.

Aan dit soort musicals absoluut geen gebrek vroeger. Je merkt wel een beetje dat dit er eentje van de tweede rij is, al is het maar omdat een Kelly en Sinatra toch een veel aansprekender hoofdduo geweest waren.

Allemaal een beetje net-niet. Crosby kijkt de hele film een beetje moeilijk, wat z'n rol niet helemaal ten goede komt. Clooney en Ellen overtuigen ook niet zo, enkel Kaye lijkt zich op z'n gemak te voelen. De dansroutines komen ook niet goed uit de verf. Beetje ironisch dat er net een nummer over choreografie bijzit, iets wat deze film wat meer had kunnen gebruiken. Ook de uitvoering vond ik regelmatig wat rommelig, zeker wanneer het sneller ging.

Het feel-good sfeertje is er gelukkig wel, het stukje drama tussen Crosby en Clooney is daarom ook jammer. Het zijn 15 minuten die deze film onnodig lang maken en de sfeer een beetje verzieken. Maar 100% feel-good durven ze niet zo snel in filmland.

Wel uit te zitten, erg veel kerstsfeer zit er verder niet in en ook het musical gedeelte is al veel beter gedaan, maar het upbeat sfeertje zorgt dat een nergens irritant wordt.

1.0*

Afgrijselijke kerstmusical met een cast die gewoonweg niet likeable is. Ik vond het allemaal phoneys, die de 'oh zo knusse jaren '50'-sfeer proberen te representeren.Op mij komt dat niet meer over. De liedjes inclusief het welbekende White Christmas vond ik over de gehele linie ook suf.

Een toepasselijke titel als je nu naar buiten kijkt.

De film leek wat moeite te hebben om op gang te komen en werd voor mij persoonlijk pas beter toen ze aankwamen bij het hotel.

White Christmas heeft een heerlijke feel-good en typische jaren 50 sfeer en dat was voor mij de reden dat ik bleef kijken.

Een traag begin wordt goed gemaakt als de chemie tussen Phil en Bob & de Haynes-zusters de tijd krijgt om te groeien.

Niet een ultieme kerstfilm voor mij, maar zeker wel de moeite waard door de warme sfeer en het hartverwarmende einde.

3*

Ik denk niet dat iemand dit zal aanzien voor een klassieke of zelfs maar belángrijke musical, maar als ik mijn verwachtingen bijstel kom ik hier eigenlijk zó veel sterke punten tegen dat mijn oorspronkelijke scepsis net zo gauw verdween als mijn matige herinnering aan de eerste keer dat ik deze film zag. Bing Crosby laat altijd alles achteloos lijken maar blijft toch steeds geloofwaardig, van Danny Kaye ervaar ik na een aantal andere films nú pas de kwaliteiten (charme, humor en dans), Rosemary Clooney zingt als de beste (Love, you didn't do right by me, prachtig) en Vera-Ellen danst zelfs nog iets beter, Dean Jagger speelt ontroerend, het camerawerk en het kleurgebruik zijn allebei prachtig zonder tot Singin' in the rain-achtige zuurstokkleuren te vervallen, en Irving Berlin levert diverse pakkende liedjes. (Het publiek van 1954 was er eveneens enthousiast over, want het was de meest succesvolle film van dat jaar.) Enige minpuntje is wat mij betreft de aanblik van het figuur van Vera-Ellen, want haar benen zijn zó onaangenaam dun dat het een wonder is dat zich daarin zóveel gedisciplineerde spieren bevinden dat ze de sterren van de hemel danst – en dansen kán ze. (De geruchten gaan dat ze aan anorexia leed.) Ik vergeet gewoon de flauwe plot vol miscommunicatie en geniet van de liedjes, de dans, de sets en de feel-good-sfeer.

Oh my…

De kostuums zijn prachtig, de kleuren zijn oogverblindend en de algehele sfeer is er een van warmte en nostalgie. Dit is de film die de flair van de jaren 1950 in zich opneemt met een ouderwetse kerstsfeer.

De dansnummers zijn bijna ongelooflijk. Je vraagt je af hoeveel uren training, repetities en talent er nodig waren om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Ik heb een zwak voor dit soort films, dus ik heb het allemaal opgegeten als zoete koek.

Het verhaal begint erg sterk, maar ontwikkelt zich tot iets te generieks en wat te flauw om het allemaal in perfecte harmonie te laten bestaan.

Bing Crosby is geweldig en Danny Kaye ook. De echte sterren zijn echter Rosemary Clooney en Vera-Ellen die deze film naar een heel nieuw niveau tillen.

Mijn totaalscore kan nog veranderen, maar voor nu neem ik genoegen met een dikke 3,5*.

Kerstfilms zijn toch een apart genre met een extra dikke laag glazuur bovenop de toch al zoete Hollywood musical, en misschien liet ik deze film lang links liggen. Onterecht moet ik toegeven, want het is een heerlijke, warme en liefdevolle musical. Met een passende cast en dito muziek. En ook hier valt het opnieuw op, dat de dans en choreografie zo goed zit. Opvallend is voor mij de act van Danny Kaye met het nummer Choreography, waarin hij een sneer lijkt te geven naar de (toen toch) moderne choreografie vs de classic ballroom dansstijl. Ironisch genoeg is dat net mooi om te zien. En zie je dat ook passeren in andere musicals als Singin' in the rain en An American in Paris. Het maakt de film zo interessanter tegenover de musicals uit de jaren '30 die vooral dansscènes waren met dialoog er tussen.

Als kind van een jaar of 10 had ik al van deze film gehoord. Ik had mij nooit verdiept in het verhaal en er is onlangs een 4K uitgave uitgebracht (US) en ik werd een beetje lekker gemaakt om deze film eens te zien. Ik heb de film niet op Ultra HD aangeschaft, maar wel op een mooie blu ray uitgave. Beeld en geluid zijn van uitstekende kwaliteit moet ik zeggen. Voor een film van 70 jaar oud hebben ze dat uitstekend gedaan.

Nu naar de film. Ik had een hele andere voorstelling van de film. Veel sneeuw (White Christmas?), ultieme Kerstsfeer (gezien de hoes/voorkant van de film), een goed verhaal. Niks is minder waar helaas. Sterker nog het was een behoorlijke domper dat in de laatste 10 minuten de eerste kerstboom verscheen en in de laatste paar minuten we eindelijk een vlokje sneeuw zagen. De liedjes zijn ook niet memorabel op één liedje na uiteraard, die ook veel te vroeg te horen is. De liedjes blijven bij mij niet hangen, zoals bijvoorbeeld bij The Sound of Music of Singin’ in the Rain. De choreografie is wel weer van uitstekende kwaliteit. Niks op aan te merken.

‘Persoonlijk’ vind ik dit geen Kerstfilm (al wordt die wel zo bestempeld wat ik kan begrijpen) maar een verhaal die zich op de achtergrond van de feestdagen afspeelt. Daarvoor mist de film de kerstsfeer gedurende de hele film (los van de laatste 10 minuten), de koud, de sneeuw, de lichtjes, kale bomen (deze film is in de herfst opgenomen en men zit daar in een paar scenes buiten in een trui) en een echt winters karakter. Het is zeker geen slechte film, maar ik ben wel teleurgesteld in wat ik had gehoopt.