Meet Joe Black (1998)

Dit is de derde filmbewerking van het toneelstuk Death Takes A Holliday van Alberto Casella, gemoderniseerd voor de jaren '90. Grif toegegeven, het was geen rol die op het lijf geschreven was van Brad Pitt, toch bevat de film voldoende onverwachte plotwendingen om de lange duur te overbruggen...

Niet slecht, maar ook verre van een meesterwerk. Het acteerwerk, met name van dat Hopkins, was uitstekend en de film leunt vooral op deze vertolkingen. Verder ziet het er allemaal goed verzorgd uit. Daarentegen staat een behoorlijk oninteressant script en een film die echt véél te lang duurt. Had het op een gegeven moment wel gezien en toen ging de film nog meer dan een uur door.

Voor een paar aardige momenten en een prima acteren toch nog 3 kleine sterren.

In de dop interessante verhaal wordt veeeel en veeeel te laaaaang uitgesmeerd. Bij vlagen niet doorheen te komen, ondanks een goede cast en een spectaculaire opening.

1,5*.

Interessant

Waar Meet Joe Black in mijn optiek toch een redelijk moeilijke start lijkt te hebben word dit naar het einde toe toch ruim gecompenseerd.

Brad Pitt speelt naar mijn idee toch wel een erg fijne 'wereldvreemde' dood, soms iets over-the-top, maar daar heb ik me niet aan gestoord. Van Anthony Hopkins had ik nog niet veel werk gezien maar ik moet zeggen dat dit niet verkeerd was, niet heel speciaal, niet heel slecht.

Ook vond ik het wel mooi dat deze film me toch een aantal keer op het verkeerde been heeft gezet:

- Eerst dacht ik dat Drew meegenomen zou worden de dood in, omdat hij nou eenmaal een soort van eikel was

- Vervolgens dacht ik dat alsnog zijn dochter mee zou gaan, zodat het romantische plaatje compleet was en hij eindelijk voor zijn andere dochter de vader kon zijn die hij nooit geweest was, een soort van eind goed al goed.

Maar beiden scenario's kwamen niet tot uitwerking in de film, wat mij toch wel goed dunkte

Overigens wil ik nog even aandacht vragen voor het mooie woordgebruik in deze film. Een groot aantal mensen nijgt dit toch te negeren door het makkelijk lezen van de ondertiteling maar ik wil hier even een gave zin citeren:

You cannot unscramble scrambled eggs.

3.5* voor een film die toch wel wist te boeien maar nergens echt de hoogte in ging.

Hollywood in de bocht.

De Amerikaanse kop-op-mentaliteit heeft voor mij, afgezet tegen het zichzelf bloedserieus nemende, loodzware Europese levensgevoel van 'we zijn sukkels en alles gaat naar de sodemieter', altijd wel wat innemends gehad, ook als dat tot uitdrukking komt in in bakken suikerwater geweekte filmproducties.

Dus: De Dood verliefd laten worden op Het Leven, op het 'Amerikaanse' leven wel te verstaan: van mij mag het, hoppetee, gefeliciteerd met je zelf, zou ik zeggen.

Maar toch.

Een media-tycoon portretteren als Lichtend Voorbeeld voor ons allen, De Dood de loftrompet over hem laten blazen, en hem dan laten antwoorden: 'je hoeft geen veer in m'n reet te steken'?

Mijn bek valt toch weer open bij zoveel brutaliteit.

Bagger dit.

Wat een afgrijselijke kotsfilm is dit! Vantevoren leek me dit al niet echt een goeie film, maar uiteindelijk heb ik hem toch maar gezien. En wat bleek, ik had Meet Joe Black toch beter maar niet kunnen zien. De cast lijkt op het eerste gezich goed, maar alle acteurs (op Anthony Hopkins na, maar daar kom ik zo op terug) zetten een erg slechte rollen neer. Vooral Brad Pitt doet het dramatisch. Veel te stijf, en op sommige momenten zelfs lachwekkend slecht. Jammer, want het is normaal gesproken wel een acteur die ik graag aan het werk zie. Ook was er geen chemie tussen Pitt en Claire Forlani, jammer.

Ook duurt de film veel te lang. Opnieuw er jammer, want als de film ongeveer een uur eerder was afgelopen, had ik misschien een hogere score gegeven. Plus het is allemaal ook veel te semtimenteel. Vooral de eindscene. Bah.

De enige reden dat de film niet de minimale score krijgt is dan ook Anthony Hopkins. Uitstekende acteur, die met zijn goede spel deze film niet helemaal belachelijk laat blijken. Voor de rest was het allemaal slecht, erg slecht.

1*

Rolde er toevallig in gisteravond en alhoewel dit niet mijn soort film is bleef ik wel tot het einde hangen. Ik kan dus niet zeggen dat het een slechte film was.
Anthony Hopkins vond ik vooral zeer goed in zijn rol zitten.
Nadeel vond ik wel dat er zo'n 'feel-good' sfeer over de film hangt en ik twijfelde er dan ook niet aan dat alles op het einde wel goed zou komen. Joe Black neemt de dochter toch niet mee, Bill Parrish krijgt zijn eerherstel en de 'gemene' zakenman krijgt zijn verdiende loon. Allemaal erg braafjes & voorspelbaar jammer genoeg.

Maar goed, zoals ik al aangaf zijn dit niet mijn soort films, maar de stijl die de film wil uitstralen doet ie gewoon goed en de cast presteert ook prima. Een onvoldoende is dan ook onrealistisch in mijn ogen.

2,5* - 3,0*

Hele leuke vermakelijke film. Integenstelling tot veel meningen hier ben ik wel zeer tevreden met al het acteerwerk. De langdradigheid vond ik wel meevallen want het kijkt lekker weg, de vlaagjes humor doen het ook goed. Enige minpuntje vond ik ook het einde, verder heb ik me uitstekend vermaakt. 4*

Niet slecht doch niet spectaculair.

Interessant uitgangspunt natuurlijk, maar er wordt mijns insziens te weinig mee gedaan. De gesprekken tussen Bill en Joe gaan soms wel in de goede richting maar helaas blijft het daarbij. Had veel dieper kunnen gaan.

Maar goed, film duurde al lang genoeg. Te lang eigenlijk. Film bouwt enorm lang naar de climax toe en op een bepaald moment had ik het echt wel gezien. Het helpt ook niet dat er weinig vaart in zit en het geheel is allemaal nogal statisch.

Acteurs doen het meer dan goed. Hopkins altijd al een toffe vent gevonden, zelfde geldt toch ook voor Pitt. Hij geeft z'n karakter - toch niet de sympathiekste - een naïeviteit mee die 'm erg charmant maakt. Z'n performance is bijtijds vertederend, grappig maar toch ook wel irritant. Ik bedoel, serieus, de Dood, daar moet je bang voor zijn. Period.

Verder had het genre romantiek ook wel eens toegevoegd mogen worden.

Ondanks twee hele bekende acteur stelde 'k deze altijd maar uit omwille van de speelduur (3 uur), maar 'k heb me er eens op toegelegd. 'k wist dat het over dood ging en ook wel romantisch was, dus vreesde 'k een beetje dat het melig ging zijn, maar hij is erg goed meegevallen.

De film bevatte humor en was op een redelijk luchtige toon, vooral omdat de dood nogal naïef was en voor hem alles redelijk nieuw was. Zo kon hij enorm genieten van pindakaas om maar een voorbeeld te geven. Beide acteurs deden het dan ook schitterend.

Alleen een minpunt: het einde. Normaal heb 'k geen zo'n probleem met cliché eindes, maar in deze film wel, vooral omdat het over zo'n onderwerp ging en het einde eigenlijk niet paste bij de film. Daarom geen geweldige film, maar 'k ben aangenaam verrast.

'k zou zeggen heb je eens zin een een romantische film, smijt je eens in de zetel en geniet.

Poeh, lange film hoor en het tempo ligt ook best laag. Dus je moet er wel enig geduld voor opbrengen. Gelukkig vond ik dit een heel aardige semi-fantasie-film. Beetje Amerikaans sentimenteel, maar met over de gehele linie een puik acterende cast rolt er nog een genoeg boeiende film uit.

Neigt naar schaamteloos sentiment, maar Brest neemt de tijd en dat werkt in het voordeel van de film: rustig voortkabbelend wordt de hele Hollywoodfanfare eromheen wat afgestompt, waardoor de aandacht kan komen te liggen op het sterke acteerwerk (wat is Jeffrey Tambor toch een baas) en het toch wel erg mooie verhaal.

nee,ook al bereid je je voor op het genre,te saai.te lang,en te ver gezocht.

wat hadden deze top acteurs hier te zoeken.??

Een lekkere tranentrekker op z'n tijd vind ik wel lekker, maar dit is echt over de top sentimenteel; de muziek, de vele 'I love you's etc. Ik zie in veel van het verhaal ook geen logica. Joe gedraagt zich bijvoorbeeld als een ongelofelijke hark en Susan is gelijk van haar prille verliefdheid genezen, maar om de een of andere manier komt ze daar toch op terug. Het verhaallijntje over de zakendeal kon me ook niet boeien, en tezamen met de lange duur van de film maakte dat de film alleen maar saaier.

Vanwege de speelduur had ik de film lang laten liggen, wat de nieuwsgierigheid in de loop der tijd vergrootte.

De vormgeving van Meet Joe Black is niet geweldig en deed me regelmatig denken aan een goedkope jaren '90 stijl. Het begin met Joe Black worstelt met geloofwaardigheid; de dood kent de wereld niet (?), op het ene moment is Joe autoritair, om zich vervolgens als een complete idioot te gedragen, de ene keer praat hij vloeiend en overtuigend, om daarna te hakkelen uit onmacht en stomheid. Verder worden er een hoop vragen niet behandeld ( waarom komt “de dood”pas na triljoen jaar op aarde in de gedaante van een persoon? )

Maar de dood en zijn hebben en houwen is een boeiend gegeven. Daarnaast komt de romantiek regelmatig van de grond. Claire Forlani (een mix tussen Angelina Jolie en Jennifer Lopez) acteert niet fantastisch, maar haar personage heeft wel een duidelijk zichtbare click met Joe Black.

Met een beetje moeite kan het, op momenten, overdreven sentiment en het hoge ik-hou-van-jou-gehalte door de vingers worden gezien. Het einde is voorspelbaar, doch geslaagd.

Het voordeel van een lange speelduur is dat de karakters uitgediept kunnen worden en er een band ontstaat met de kijker, wat bij een aantal personages het geval is. Dit gecombineerd met fijne dialogen.

3,5*

PS 2 verschillende karakters en 2 x verliefd = vallen op het uiterlijk

Een mooie drama/fantasy/romantiekfilm...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Brad Pitt en Anthony Hopkins spelen goed...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital 5.1)...

Mooi kwaliteit breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Het is wel een moeite waard...

Meet Joe Black was een film die me voornamelijk aansprak door het plot, dat me een erg interessant gegeven leek. Vandaar dat ik de film een jaar geleden heel goedkoop heb meegenomen, maar ik heb hem toch lang laten liggen wegens het (lange) speelduur. Eigenlijk vreemd, want de films met de langste speelduren vind ik vaak de beste films. Toch kost het me soms moeite om aan zo'n lange zit te beginnen. Vaak omdat het maar de vraag is of de film boeiend genoeg is om je niet bij te gaan vervelen. En dat was bij deze film dus absoluut het geval..

Deze film vond ik absoluut de moeite waard. Het verhaal is, zo zei ik al, erg interessant en de uitwerking vind ik ook erg sterk. Ik moet toegeven dat de film ergens halverwege, bepaalde scenes had mogen inkorten. Het was te merken dat de regisseur soms aan het rekken was. Maar hiermee heb ik dan ook eigenlijk mijn minpunt aan Meet Joe Black genoemd. Daarnaast heeft het ook een voordeel: de film zorgt ervoor dat je in het verhaal blijft steken en laat je ook niet meer los. Daarnaast is het ook zo dat ik de film niet saai vond worden. Ik had er dan ook geen probleem mee om hem uit te kijken. Wat ik mooi vind is dat de film een combinatie van genres is. We zien overtuigend in beeld gebrachte dramascenes, afgewisseld met een aantal scherpe grappen. Ik heb regelmatig hardop moeten lachen om het feit dat de film 'de dood' als een enorme droogkloot in beeld brengt. Brad Pitt doet het prima, evenals Claire Forlani. Degene die de film echter naar een nog hoger niveau brengt is Anthony Hopkins. Zeer goed acteerwerk van vrijwel de gehele cast is een opvallend pluspunt. De dialogen vond ik daarnaast erg sterk en de muziek van Thomas Newman is zeer passend bij de sfeer van de film en de gebeurtenissen die zich voordoen.

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door deze film. Ik had wel gedacht dat dit 'iets kon worden', maar ik vind hem uiteindelijk toch nog een stuk beter dan dat ik verwacht had. Dit is een soort film die ik wel kan waarderen. Erg apart en gewaagd, maar daardoor ook heel intrigerend. Daarnaast weet de film het gegeven op een goede manier over te brengen. Ik kan niet anders zeggen dat ik me gewoon erg vermaakt heb hiermee en dit bovendien gewoon als een erg sterke film aanschouw. Grappig, mooi en bovenal boeiend van begin tot eind.

4*

Fantasie kan er bij mij gerust in maar drie uur sentimenteel geteutel om niets, dat is er veel te veel aan.

Had medelijden met een effenaf potsierlijke Brad Pitt en vraag me af hoe Anthony Hopkins in zoiets verzeild is geraakt.

Een paar puntjes voor de cinematografie.

Gewoon perfect ! zonder alle bla bla over acteren,verhaal etc get a life

“You never know, lightning could strike.”

Ontelbare keren is deze film op televisie geweest en vaak val ik er dan ergens in. Dat heb je met een film van drie! uur. Maar het grappige is dat ik de film toch steeds weer afkijk. Meet Joe Black heeft een bepaalde charme over zich die onweerstaanbaar is.

De drie-eenheid Hopkins/Pitt/Forlani is geweldig op dreef en vooral Forlani zet hier een prachtige acteerprestatie neer. Ze legt echt haar ziel en zaligheid in de rol en je voelt haar passie en liefde voor Joe, maar ook haar vertwijfeling en bedenkingen om deze mysterieuze man. Hopkins en Pitt zetten ook sterke rollen neer. Het verhaal gaat over de dood, liefde voor je naasten en wat je achterlaat maar is op momenten ook hilarisch. De dood (Pitt) die met een lepel pindakaas rondloopt blijft leuk. Ook de "family dinners" met de vele ongemakkelijke stiltes omdat er opeens een vreemde aan tafel zit, zijn op momenten erg grappig. De film is natuurlijk veel te lang en zelfs de acteurs kunnen dat niet altijd verbloemen. Het einde maakt wel veel goed laat me nog steeds niet onberoerd. Hoe vaak ik de film ook zie.

In feite is dit een film over een man die wordt geconfronteerd met zijn eigen sterfelijkheid, terwijl de wereld om hem heen doorgaat en hij hier ten slotte vrede mee sluit.
Dit heeft de potentie om een heel stoere film op te leveren, maar door Bill Parrish en zijn dochter Susan net iets te succesvol af te beelden, en Joe Black net iets te knap met zijn haar dat continue net iets te perfect zit; wordt geprobeerd het drama-gehalte op te schroeven. Door Parrish' sociale positie wordt de zeer reële confrontatie met zijn sterven niet zo urgent weergegeven: misschien een compromis voor het drama-publiek? Zo valt deze film wat mij betreft een beetje tussen wal en schip. [Spoiler]Er is ook werkelijk geen enkel verloop in zijn eerste ontmoeting met De Dood naar zijn accepteren van zijn eigen dood. Dat vind ik jammer.
Daarentegen vond ik het wel een leuke film om gezien te hebben, dus probeer deze film niet te krampachtig in een hokje te stoppen maar geniet gewoon van wat het te bieden heeft: Anthony Hopkins, Brad Pitt en Claire Forlani.

Deze film behoort tot mijn top 5 en ontvangt daarom 5 sterren van mij.

Elke keer als ik er middenin val tijdens het zappen wil ik hem weer verder zien en elke keer vindt ik het weer opnieuw een fantastisch goede film, op alle fronten.

Bestaat er een beter compliment..?

Vooral de onnavolgbaar goed spelende acteurs en actrices, de onverwachte wendingen in het zeer doordacht geschreven en met veel gevoel geregisseerde en goed getimede verhaal met een op de voorgrond tredende achtergrondmuziek waarbij je helemaal in deze fantasy kunt worden meegenomen...mits je ervoor open staat...

Een film mij zo kan beroeren verdient het grootste compliment...bij deze..!

Meet Joe Black, ik had sinds vorige week nog nooit van de film gehoord om eerlijk te zijn. Toch maar snel eens opgezet na Scent of a Woman gezien te hebben. Deze is nog wat langer en dat merk je ook wel want hier en daar kabbelt het wat. Het is niet zozeer de stiltes bij de intieme scènes die mij storen, maar het totale plaatje had zeker sneller verteld kunnen worden.

Daarbij vond ik Pitt hier eigenlijk niet zo geweldig spelen terwijl ik meestal wel fan ben van hem. Op zich hoorde het bij zijn rol en zie je wel duidelijk het verschil tussen de man die ze ontmoet in de coffee shop en Death. Ook Claire Forlani vind ik best apart hoe ze met haar ogen kijkt. Het heeft wel iets maar ik moest er toch wat aan wennen. Over Anthony Hopkins geen slecht woord uiteraard, wat speelt hij weer goed.

Het einde deed het om de één of andere reden niet helemaal voor mij. Ik krijg hierdoor de indruk dat ze houdt van het omhulsel van Joe Black maar niet om wie hij is. Ze heeft ook door dat hij Death is en haar vader wilt meenemen. Ook nadat ze beseft dat haar vader er niet meer is, en dat het terug de man uit de coffee shop is die voor haar staat, gaan ze hand in hand weg?

Desondanks is de film zeker wel de moeite om eens gezien te hebben. Apart, maar ondanks de 3 uur eigenlijk nog goed te doen.

Vorig weekend toevallig gezien. Val alle Brad Pitt films is dit wel de meest ongeloofwaardige en sullige. Het start allemaal goed en het eindigt allemaal goed. Alles wat die man tussenin presteert leidt werkelijk nergens naartoe. De "dood" belichamen is als iets dat niet evident is, maar al hij toch al zolang bestaat en overal alom aanwezig is, dan zou hij wel iets minder wereldvreemd mogen zijn. Het is eigenlijk allemaal gewoon over de top en het verhaal rammelt langs alle kanten. Er zijn veel betere momenten om een zaterdagavond te passeren..

"Sleepers" bijvoorbeeld die enkele jaren eerder is gemaakt. Dat is pas kwaliteit van de bovenste plank én het bewijs dat Pitt meer in zijn mars heeft als enkel een opgewarmd lijk te spelen..

Bij een film over 'De Dood' spookt Bergmans 'Det SJunde Inseglet' toch altijd als referentiekader in m'n achterhoofd om. Dat bleek niet handig, want wat kwam ik bedrogen uit tijdens het zien van deze prent. En 'Meet Joe Black' begint nog zo sterk. De kennismaking met Hopkins z'n karakter in het inmense landhuis, maar vooral Brad Pitt en (de prachtige) Claire Forlani die samen een bak koffie drinken. Het omkijken van beide personen na de ontmoeting en het moment dat Pitt doodgereden wordt. Heel sterk.

Op een gegeven moment kent de film zo'n (keer)punt, waarbij ik als kijker dacht; dit kan twee kanten op gaan. Het ging de verkeerde kant op. Bij een serieus drama over de dood, trek ik deze onzin gewoon niet. Kom op, 'De Dood' die je komt vertellen dat je eraan gaat en vervolgens verliefd wordt op je dochter (sex met haar heeft) en eigenlijk qua menselijk gevoel en kennis geen idee heeft waar die regelmatig mee bezig is? Tuurlijk. En als klap op de vuurpijl is de ''echte'' Pitt op het einde ineens weer terug en zijn ze beide nog steeds o-zo verliefd (ja joehoee ik ben het weer hoor, de man uit het café). Buiten het feit om dat het hier dus om twee verschillende personen gaat, is het gewoon erg flauw om de Pitt uit het begin ineens weer tot leven te wekken. Hoe meer ik ook nadenk over dit (basis)gegeven en haar uitwerking, hoe dommer het wordt.

En dat is jammer, want een film met een onderwerp als deze en zo'n toch goed begin heeft genoeg potentie. Ik snapte tijdens het zien van de aftiteling ook direct dat het scenario afkomstig is van minimaal vier verschillende schrijvers en nog wat andere lui die zich er mee hebben bemoeid. Ze waren het waarschijnlijk veelal niet eens met elkaar. Dan krijg je dit soort ongein. De film heeft lang op zich laten wachten en dat kwam vooral door de speeluur, want ik had 'm al jaren op de lijst staan. Maar dit was niet best.

Oef.

Ooit had ik Meet Joe Black (voor het grootste deel) wel gezien, dacht ik. Blijkt dat ik er mij toch niet al te veel van herinnerde. Het geheugen is nu alleszins terug opgefrist, en dat moet dan zowat het meest positieve zijn van deze kijkbeurt.

Vooreerst is de speelduur veel te lang. Ik heb helemaal niets tegen trage films, mijn top 10 bestaat veelal uit films die de 2 uur (ruim) overschrijden. Maar er mag dan wel iets te zien zijn. Deze film heeft omzeggens niets dat dergelijke speelduur de moeite maakt.

Behalve een wat kitscherige aankleding van de sets valt er visueel niets te beleven. Dan maar hopen op een epische, ouderwetse romance (nu ja, in mijn herinnering was dit voornamelijk een romantisch drama), maar kom, Claire Forlani is echt een slechte actrice. Ze kijkt Boysband-Brad Pitt steeds aan met een blik die schommelt tussen sensueel en verlegen. Beiden hebben echter totaal geen chemie. Pitt is heel twijfelachtig in z'n dubbelrol. Als parodie had het misschien nog grappig geweest.

Rest nog Anthony Hopkins die z'n best doet, maar eveneens verloren loopt. De premisse heeft misschien iets, maar het komt er niet uit: noch de dialogen met de Dood (en al de belangrijke vragen daaromtrent), noch de romance. Het plotje met het bedrijf is al helemaal niet interessant.

Snel doorspoelen.

1,5

Een drie uur durende film over de Dood. Een verrassend geslaagde combinatie van romantiek en fantasy. “Meet Joe Black” is echt een uitstekende film en zonder twijfel het meest onderschatte pareltje dat ik ooit heb gezien. De film is in alle opzichten prachtig; de fotografie, de decors, de muziek en de vertolkingen, alles is subliem. Brad Bitt en Claire Forlani stralen ontzetten veel charme uit en zijn een lust voor het oog. Anthony Hopkins speelt andermaal de pannen van het dak. Zijn personage Bill Parrish en de Dood (Pitt) brengen een fantastische chemie tussen de twee performers naar boven, vooral in de meer komische momenten dat ze elkaar leren kennen. Maar terwijl de dood het hoofdthema van de film is, herinnert regisseur Martin Brest zich het optimisme te filteren uit het prachtige script in de vorm van een liefdesverhaal tussen de dochter van Parrish (de mooie Claire Forlani) en de Dood zelf. Dit resulteert in een van de mooiste romances van de afgelopen jaren en een van de meest erotisch intense liefdesscènes zonder naakt die ik ooit heb gezien. Regisseur Brest presenteert de film in een artistieker gefilterd beeld dan de meeste andere regisseurs misschien zouden hebben gedaan. De cinematografie in de film is ook fantastisch en tot slot is de muziek van Thomas Newman gewoonweg superieur. Films als The Green Mile, The Shawshank Redemption en American Beauty met muziek van deze uitmuntende componist zijn versterkt door de spookachtige, lyrische en ontroerende melodieën die hij heeft gecomponeerd en deze film is daarop geen uitzondering. Een absoluut meesterwerk in mijn ogen, dat ik al meerdere keren heb herbekeken. Vijf sterren.

Weet eerlijk gezegd niet goed hoe ik deze moet beoordelen. Feit is dat ik hem met een totaal andere benadering heb aangevat. Uiteraard had ik het moeten weten dat het een nogal kleffe bedoening kon worden. Doorheen de film dus ook vaak ontgoocheld geweest in de matte neerzetting van "De Dood". Ik had het wat dreigender, mysterieuzer of spannender verwacht. Niets van dit alles dat verwijst naar Magere Hein.

Naar het einde toe begon Joe Black al wat normale gedragspatronen te vertonen, maar in het begin leek dat eerder een onbeholpen snul met een mentale beperking. Een film die met zijn drie uur best lang duurt en dat toch voor eerder een romantisch getinte film. Wel stijlvol gedaan allemaal en ook Hopkins houdt zich staande in het circus. Sommige dialogen waren inderdaad best prima.

In zijn geheel een net niet voor mij, met hier en daar toch een lichtpunt. Camerawerk was trouwens zeker op niveau.

Zeker interessante film. Blijft allemaal bijzonder Amerikaans, maar er zitten toch unieke elementen in. De scene waar Claire en Pitt's personage elkaar ontmoeten is zonder meer iconisch. En de speelduur vind ik een pluspunt. Mooi.

Waarom ze bv Joe Jamaicaans Patois moesten laten praten is me echter volstrekt onbekend en overbodig.

Misschien moet je wel wat ouder zijn om iets met dit thema te kunnen. Ikzelf heb de afgelopen 2 jaar hier meerdere momenten aan besteed en ook inzichten en ontwikkelingen gehad.

Hopkins en Pitt geven beiden een super performance, en ook Claire Forlani doet het best goed als iemand die in zwijmel valt over iemand (al is het misschien wat te clichématig). Het kwam geloofwaardig over.

Dit is volgens mij de 3e keer dat ik deze film zie, maar er zat alweer een flinke tijd tussen.

De film heeft mij enorm geraakt om uit te beelden hoe mensen om gaan met de kennis dat de dood eraan komt. Veel mensen leven zonder dit besef of zonder dit mee te dragen op hun schouders. Dat is prima, want zo zitten we niet in elkaar, maar het is toch een feit, en ergens bagatelliseren we dit in ons brein zodat we niet depressief worden. De vraag die ik dan ook eruit haalde is: wat is werkelijk belangrijk in het korte leven? Tijd doorbrengen met mensen waar je van houdt, genieten van dingen en in het moment zijn. Dit wordt allemaal prachtig uitgebeeld.

Er zit voldoende diepgang in de personages. De lastige relatie van vader met (niet favoriete) dochter, jaloersheid, de drang om je te bewijzen. Ook het standpunt van hoe het is om in een levend wezen te zijn als onsterfelijke Dood is leuk uitgebeeld. Zelfs side karakters hebben een kleine story arc waarin duidelijk emoties meespelen en getoond worden.

De conclusie en oplossing op het einde (niet de dood zelf) geeft nog even dat beetje feel-good waardoor de film perfect afgesloten voelt en alle emoties met een keurig strikje bekroont. Misschien achteraf dan toch iets te lief dus 9/10.

Ik zie wat mensen klagen over de Jamaican scene: voor mij was deze prachtig: De Dood spreekt natuurlijk alle talen, duh!

ook de quote: "Als je maar lang genoeg op aarde blijft, zul je vanzelf pijn meemaken" vond ik prachtig.