The Artist (2011)

Gewoontjes.

Gewoontjes mag ik eigenlijk niet zeggen, want The Artist is zo'n film die je moet gezien hebben - al is het maar om je filmhorizonten te verleggen. The Artist moet zowat mijn eerste stomme film zijn - al heb ik wel enkele fragmenten uit Modern Times gezien - en hoewel het bij momenten charmant is, voelt het geheel an sich niet helemaal geslaagd aan.

Het verhaaltje heeft wel wat en weet vooral in het begin te boeien. George Valentin is een redelijk plezant personage en zorgt voor wat leven in de brouwerij. Ook Peppy Miller is geen onaardig personage en samen zorgen ze voor enkele leuke scènes.
Na verloop van tijd echter verliest de film af en toe zijn focus. Enkele scènes komen absoluut niet aan (het ontslag van de butler is daar een voorbeeld van).
Zo zitten er enkele momenten in waardoor The Artist niet helemaal bevredigend is.

Ik was op voorhand ook benieuwd naar het acteerwerk. En dat is zeker niet het zwakke punt van de film. Jean Dujardin heeft behoorlijk wat charisma en speelt met veel overgave zijn rol als vallende ster. Zijn samenspel met Bérénice Bejo is amusant om te zien.

The Artist bewijst wederom dat films in zwart-wit erg sfeervol (kunnen) zijn. Toch ziet het er allemaal net wat te gelikt uit. Het had iets groffer, iets ruwer mogen zijn.
De muziek is niet echt mijn ding. Het klinkt allemaal vrij bombastisch en dat gaat op den duur wel vervelen.
Ook het gebruik van tekstkaartjes stuit me tegen de borst. Er wordt geen dialoog met geluid gevoerd, maar in de plaats komt er na elk stukje dialoog een kaartje met tekst voorbij. Het slaagt er vooral in het (aangename) tempo te breken.

3

Het trucje dat The Artist opvoert is al snel gezien, maar het verrassend overtuigende spel van de acteurs en het geweldige tijdsbeeld maken van The Artist een bovengemiddelde film.

3,5*

De taal van het beeld

Hazanavicius heeft begrepen waar film om draait en gaat back to basics met zijn ambachtelijke film. Ambachtelijk inderdaad hoe hij een verhaal weet te vertellen met lichaamstaal, met aandachtstrekkers, met muziek. Er zijn nog altijd filmmakers die niet vergeten zijn wat de essentie is en dat is leuk in een tijd waar cinematografische pretentie de kunst stilaan met de voet vertrapt.

Aan de andere kant is het wel eens wat anders, maar ik denk dat vele kijkers van deze film houden omdat men zo'n films niet meer maakt, terwijl dit in de jaren '20 de gewone gang van zaken was. En eigenlijk zou men van iedere acteur mogen verwachten wat Dujardin en Bejo doen. Ook het verhaal dat verteld wordt houdt niet veel in, maar schippert gecontroleerd van de ene emotie naar de andere. Mooi om eens te zien maar volgens mij populair om de verkeerde redenen.

Het is weer eens wat anders. Leuk project. Alleen na een tijdje kun je de rest van de film zelf wel verzinnen. Niettemin knap gemaakt. De film is vooral leuk dankzij Bérénice Bejo die van het doek spat, haar rol had wel wat groter gemogen, dan had zij de oscar mogen hebben.

Ontzettend knap hoe ze het als een 'echte' stomme film aan laten voelen. Daardoor is het anno 2012 heel origineel, maar toch vind ik het aantal oscar nominaties een beetje overdreven. Het is namelijk niet meer dan een lief verhaaltje, weinig bijzonders aan. Wel enkele erg mooie scenè's. Zoals Penny die een jas aantrekt en zo haar zelf knuffelt alsof het door George gedaan wordt, of de droom van George waarin alles geluid maakt behalve zijn eigen stem (mooi typerend voor de situatie), en ook de zelfmoord scene vond ik erg geslaagd.

3,5*

Een hele knappe film aangezien de sfeer uit de jaren <'20, hét tijdperk van de 'silent movie' (ik vind stomme film zo'n rare benaming) goed overkomt.
Het is dat je bekende gezichten ziet van de hedendaagse filmwereld, anders zou je niet beter weten dan dat je naar een echte twenties zit te kijken.
De shock van de plotselinge aanwezigheid van geluid is bij de kijker net zo groot als bij George Valentin. Goed gedaan, prima film.

Heerlijk authentiek sfeertje en een ontwapende performance van Dujardin. Oscarwaardig is het allemaal niet (dingen zoals muziek en kostuums wel), maar ach de Academy was ff in een nostalgisch sfeertje. Soms is het ook niet erg om het verleden op deze manier weer tot leven te wekken en te eren. Het werkt dus....

Me eens aan deze gewaagd en "k had hier toch iets meer van verwacht. Niet dat het zo'n slechte film is, maar 'k vond het niet altijd even boeiend.

De muziek vond 'k wel erg goed en passend bij de film en ook de acteerprestaties waren goed, maar het geheel vond 'k niet zo waw. Het is dan ook een zwart-wit film, waar er eigenlijk ook niet veel in gesproken wordt, dus de film is zeker niet voor iedereen weggelegd.

Een heel aardige film, maar niet de absolute topper die ik gezien het grote aantal hoge waarderingen verwacht had. De film bevestigt overigens maar weer eens dat zwart-wit cinematografie tot prachtige beelden kan leiden. Dat vind ik eigenlijk het grootste pluspunt van deze film.

Daarnaast is de keuze voor Bérénice Bejo in de rol van ‘flapper’ een absolute vondst. De rol lijkt haar op het lijf geschreven. Best aardig ook de verwijzingen op het eind naar aloude klassiekers als 42nd Street en Shall We Dance.

Opmerkelijk is de gelijkenis van de actrice uit de soundtest scène met Jean Hagen uit Singin’ in the Rain, de film waarin hetzelfde centrale thema speelt, maar die toch vele malen beter is dan The Artist.

Olijke ode.

Dit prachtige eerbetoon aan de stomme film van weleer, is tevens een komische knipoog. Gelukkig maar, want honderd minuten mooifilmerij was wat veel van het goede geweest. Toch valt de klasse waarmee een en ander is vervaardigt vooral op dankzij het geweldige camerawerk. Liefde voor film in het kwadraat dus.

Natuurlijk valt een 'silent movie', net als toen, voor een groot deel met de acteurs en actrices. Daarom zijn de twee hoofdrolspelers, Dujardin en Bejo, perfect gecast. Sowieso is de onderlinge chemie bijna door het magische witte doek heen voelbaar. Dat komt de romantiek, die deze olijke ode doorspekt, behoorlijk ten goede.

Geweldig.

Aardig.

Leuke stijloefening die dankzij twee stralende hoofdrolspelers makkelijk te behappen is. Vond het op de langen duur wel net iets te veel van hetzelfde worden. Begrijp ook niet alle Oscarheisa rond deze film.

Maar goed, alles bij elkaar zeker geen slechte film en leuk om een keer gezien te hebben.

Een stomme (blijft een leuk woord) film voor de verandering. Wat leer je? Vooral dat net als bij zwart-witfilms je de kleur niet mist je nu net zo gemakkelijk gewend raakt aan de totale afwezigheid van geluid.

In de traditie van de klassiekers Singin’ in the Rain en Sunset Blvd gaat dit verhaal vooral over de stille film en de overgang richting de talkies. En dan met de name de problemen die daarbij speelden. Toont Sunset Blvd. ons een gewezen ster twintig jaar later, deze film zoomt echt in op die periode en toont een ster die in verval begint te raken.

Niet dat het z’n drama is allemaal, want het is in de eerste plaats weer eens een film om je echt te vermaken. Zeer charmant, een verhaal waarvan je de uitkomst eigenlijk al weet. Ook vol verwijzingen naar onder meer genoemde films, maar ook andere, te veel en soms zelfs zo subtiel of voor de echte cinefiel dat ook ik waarschijnlijk maar de helft meepik (wat ik zo heb gelezen). De spelers werken wel mee. Van iedereen spat het plezier af. Beide hoofdrolspelers, een John Goodman, de butler, de vrouw van et cetera et cetera. Zelfs de muziek, van bombastisch tot subtiel, was zo verschillend en passend bij de beelden dat het nooit irriteerde, wat een constante soundtrack wel kan doen.

Mooiste scènes waren natuurlijk de beginscène, vol muziek die ook live lijkt gespeeld te worden, maar met het geluidloze applaus erna. Dan de scène met de droom en enkele geluiden, geweldig gedaan. En de slotscène, waarin meneer uiteraard wat mag zeggen, maar vooral waarin langzaam geluid wordt toegevoegd (de tapdans, de adem, de rest). En dat laatste shot waarin je weer de werkelijkheid ingaat, van het filmshot af richting een overzicht van de set. Dat je weet dat het een film was. Sowieso was de fotografie prachtig, met mooie contrasten, goede kadrering en het schitterende klassieke 4:3 formaat (en let op de openingsequence, subtiele verwijzing naar toen). Ook het script was fantastisch, met veel leuke dubbelzinnige uitspraken – ‘I want to TALK with you’ – maar ook vol beelden die aantonen dat er geluid zou moeten zijn.

Moeten er meer van zulke films worden gemaakt? Het kan, al is dit verhaal nu wel verteld. En ik vraag me af of we nog zitten te wachten op stomme films die de overige film probeert te vervangen. Maar deze was gelukkig een aangename verrassing, een klein meesterwerk, waard 4,5*. En maar eens wat meer stille films bekijken.

Vantevoren vroeg ik me af, zou het echt een goede film zijn, of alleen bejubeld door de gekozen vorm? Uiteindelijk is het een combinatie van de twee. Door het ontbreken van geluid - of eigenlijk van gesproken dialoog, want de muziek is geweldig - moet je een film heel anders aanpakken, en is er des te meer aandacht voor het beeld en het visuele. Ook twee geweldig charismatische hoofdrolspelers, die een film als deze moeten kunnen dragen.

Veel leuke vondsten, een prachtig decor, mooie scènes. Je kan jezelf door deze vorm ook een erg origineel en charmant verhaal veroorloven. Met geluid was dit hele thema uiteraard niet hetzelfde geweest.

Eigenlijk heb ik deze film onterecht veel te lang laten liggen. Zat er een beetje tegenaan te hikken omdat ik me afvroeg of ik m'n aandacht er wel bij zou kunnen houden. Het tegendeel bleek waar. Het keek weg als een schilderijtje.

Oscar erg terecht.

4,5*

Charmante, schattige verfilming en een passende ode aan vervlogen tijden. Natuurlijk zit er veel meer achter de stomme films van vroeger en is het verhaal enigszins ontroerend en kon ik er regelmatig om glimlachen. Maar dat was het dan ook..

Verbazingwekkend is het dan ook dat de Oscar nominaties als een vanzelfsprekendheid ontvangen werden. Zo slecht was dat filmjaar toch niet?

Het verhaal is niet bijzonder en het tijdsbesef van het verhaal is al helemaal zoek. Op geen enkel moment maakt deze film de stap naar een meesterwerk of gedenkwaardig monument van 2011.

De hoofdrolspelers vullen het wel op een zeer prettige manier in, maar ik heb het gevoel dat de scenarioschrijvers er behoorlijk gemakkelijk mee weg zijn gekomen. Wat was het doel? Heb ik dat gemist, of is deze film gemaakt om ons er op te wijzen dat stomme films nog altijd vermakelijk zijn? Prima, maar kom dan met iets aan dat mij versteld doet staan van de kracht van de stomme films, anders dan de charmante en schattige eigenschappen die constant terugkomen.

Leuk probeersel, maar zeer beperkt houdbaar naar mijn mening.

Ben toch maar eens gaan zitten voor deze film die in de prijzen is gevallen. Aanvankelijk moest ik erg wennen aan het gebeuren maar na een tijdje ben ik in het verhaal gekomen. Zoals hier al vaker gememoreerd beschikken de hoofdrolspelers over een flinke portie charisma en weten ze de film te dragen. Met name de scenes tussen Peppy Miller en George Valentin zijn vaak prachtig. En dan is er dat schattige en schrandere hondje nog.

Mooi.

Boy meets girl. Met zo'n eenvoudig, bijna naïef uitgangspunt is het verrassend hoe sterk The Artist als zwijgende film in zijn schoenen staat. Maar de vormgeving is dan ook meer dan een trucje. Het gebrek aan synchroon geluid biedt de mogelijkheid aan enkele slimme vondsten, leuke grappen en simpelweg erg mooie scènes waar de vaak erg sterk geschoten beelden en bijna zonder uitzondering sterk geacteerde gelaatsuitdrukkingen meer dan genoeg spreken. The Artist verschuift daarmee moeiteloos van simpel liefdesverhaal, naar interessante metafilm, naar pure filmkunst. Had op momenten zo uit de jaren twintig kunnen komen, en is tegelijkertijd een puur 21e eeuws product.

Hele slimme film. Jean Dujardin was fantastisch in zijn rol als George Valentin. Je hoort hem niet spreken maar je mag hem meteen. Hij komt over als een goede vriend. Zo zal het vroeger ook geweest zijn.

The Artist is een goed voorbeeld van een film die aantoont dat film maken echte kunst is. Het is een soort ode aan de stomme film. Mijn leraar geluid was hier behoorlijk vol van. Bijvoorbeeld over het befaamde moment wanneer George zijn glas neerzet en het ineens geluid maakt. Zo slim.

Ik wil meer stomme films gaan zien. Het heeft iets bijzonders. Het geeft je de tijd om rustig na te denken.

Prachtige film over een Hollywood acteur uit het tijdperk van de stomme film die weigert te spreken als de geluidsfilm zijn intrede doet. Een stomme zwart-wit film is een oud concept, maar anno 2011 juist uiterst origineel en zelfs gedurfd. Een mooi stukje Hollywood geschiedenis verpakt in een charmante, romantische film. Dit alles vereist een andere manier van acteren en dit gaat de twee hoofdrolspelers bijzonder goed af (en dat geldt natuurlijk ook voor het leuke hondje).

Had er meer van verwacht.

Zeker gezien de vele prijzen die deze film en de cast en crew mochten ontvangen.

Een fantastisch concept heeft The Artist. Ik had alleen het gevoel dat er veel meer mee gedaan had kunnen worden. Vooral audio/visueel. De stomme film is het perfecte voorbeeld waarin muziek en beeld geweldig samen kunnen werken en zeker in combinatie met het expressionistische spel van de acteurs. Nergens had ik het gevoel dat ik mee terug in de tijd werd gesleept naar de glorie dagen van de stomme film en de begin dagen van de Talkies. Vooral omdat het audio/visueel iets te gelikt of te "clean" is. Ik miste toch vooral de charme van de krassen vlekken ed.. Ook kon ik niet echt een binding krijgen met de personages en het verhaal waarin zij verweven zijn. Hierdoor zat ik geen moment echt in de film.

Is het allemaal zo slecht dan. Zeer zeker niet. Al had ik het idee dat er visueel meer uitgehaald had kunnen worden, zag het er allemaal wel prachtig uit. Erg fijne belichting ook, mooie sets en alles keurig gekaderd en in beeld gebracht. Ook een pluim voor de editing. Zeer sterk. Ook het acteerwerk zelf mag er zijn al wisten ze me niet echt mee te slepen in hun verhaal.

Helaas voelde ik een te grote afstand tussen mij en de film/personages. Erg jammer want ik had zeker het gevoel dat er meer in had gezeten.

Altijd leuk om een film te zien die over acteren en beroemd worden gaat. MIjn interesse ligt daar wel. De film wist me voor lange tijd te boeien. Maar op begeven moment zat ik steeds te wachten tot er eindelijk gepraat ging worden aangezien het nu over 'talking pictures' ging. Uiteindelijk was dit wel het geval maar ik was wel een tijdje verveeld. Ik vond het ook ietwat irritant dat George zo lang koppig bleef terwijl het niet zo was dat de wereld hem niet meer wilde zien maar hij er zelf voor had gekozen om niet in een pratende film te spelen. Toen hij het pistool in zijn mond stak werd het wel weer wat interessanter (klinkt crue, maar we willen natuurlijk toch een beetje spanning). Het einde was leuk maar gaf mij geen 'waow, wat een goede film' gevoel.

Verder wel mooi om in zwart wit te zien. Peppy is een prachtige, frisse verschijning die mooie jurken draagt. En jong blijkt dus toch niet per se oud te hoeven vervangen. Al met al een aardige film, maar voor mij geen hoogstandje.

Regisseur Hazanavicius weet op een uitstekende manier de kijker terug te trekken de oude, stomme film in. Visueel geslaagd en een zeer leuk gemaakt filmpje deze 'The Artist'. Een interessant en origineel gegeven en daarbij een prima ode aan het Hollywood van de jaren 30, ongeveer. De film komt met een paar leuke vondsten op de proppen en zo'n scene dat Dujardin z'n glas neerzet en dat ineens hoort is bijv. erg geinig. De speelduur is precies goed en de film vermaakt constant. Iets geniaals zie ik er echter niet in.

Knappe en origineel opgevatte movie om het drama van de stille-film-acteurs die bij het opkomen van de geluidsfilm, omwille van de kwaliteit van hun stem en/of hun manier van spelen, volledig uit de mode geraakten.

Wit-zwart, veel symboliek, de nostalgische en swingy muziek uit de jaren 20 en vooral het uitblijven van klank verhogen de authenciteit van het gebeuren, maar het verhaal op zich zelf is voorspelbaar en melodramatisch.

Over de acteurs niets dan lof.

Zeer goed maar niet groots.

Eigenlijk is het niet meer dan een gimmick: een stomme zwart / wit film anno 2011. Het begint vermakelijk, met een leuke rol van Dujardin. Naarmate de film vordert wordt het veel te serieus om dan plots nog even snel een happy end er aan de breien. Het uitgangspunt is leuk bedacht, maar dan meer als komedie.
Eigenlijk kun je net zo goed een film uit de jaren 20 / 30 opzetten (wellicht nog beter, als je een klassieker neemt).

“If only he could talk.”

Terechte Oscarwinnaar. Waarom ik deze film zo lang heb uitgesteld om te gaan kijken is een raadsel, want The Artist is een kunststukje. De film laat zien wat je kan bereiken met alleen gezichtsexpressies en sfeervolle muziek. Vooral de muziek kan niet genoeg geroemd worden.

De film begint ijzersterk en ik vroeg me af of de film het hoge niveau kon volhouden. Het antwoord is een volmondig 'ja'. Zelfs zonder stemgeluid moest ik een aantal keer hardop lachen. Dujardin en Bejo zijn weergaloos en de regie van Hazanavicius is vakwerk. Ook Goodman en Cromwell hebben leuke bijrollen. En iedereen die The Artist heeft gezien zal het hondje nooit meer vergeten. Pure filmmagie.

Tijd voor een herziening. Het blijft een mooie ode aan de stomme film. Nog meer viel mij op dat Jean Dujardin hier een geweldige mimiek heeft. En in tegenstelling tot de Coen-films beviel John Goodman me hier wel. Ironisch genoeg is hij meer een karikatuur van zichzelf in de Coen-films dan in een film over de stomme film.

Op zich best gewaagd om anno 2011 een stomme film uit te brengen. De film is ook niet slecht, maar behalve de omstandigheid dat de film een aardige terugblik biedt op het tijdperk van de stomme film kon ik er weinig uit halen. Het acteerwerk is niet bijzonder. Het verhaal is erg voorspelbaar en heeft weinig te bieden. Verder raakt het mij ook totaal niet, daarvoor komt het allemaal wat te gelikt en afstandelijk over.

The artist is een zeer nostalgische film die terug gaat naar naar de beginjaren van de film en de overgang naar de eerste films met geluid. Origineel uitgangspunt en gewaagd, maar absoluut geslaagd in zijn opzet! Ik werd werkelijk aangezogen door de authensiteit van de film. Het moet zowat mijn eerste stomme film zijn en de hedendaagse technieken van vandaag maakten er een aangenaam kijkstuk van. Doordat het een stomme film is kan je extra aandacht besteden aan het visuele (mimiek, expressie en handelingen van de acteurs). Je moet het maar doen om zonder dialogen een film boeiend te houden én verstaanbaar voor de kijker. Vroeger wist men niet beter, nu ben je totaal wat anders gewend. Chapeau dus!

Oude rotten als Goodman en Cromwell genieten zichtbaar, maar het zijn Dujardin en Bejo die het gewoonweg schitterend doen. En het hondje mogen we natuurlijk niet vergeten: ontroerend, grappig en verfrissend! Ook de scène waarbij George geluid ervaart was prachtig. Inhoudelijk niet de topfilm, maar technisch en qua acteerprestaties wel top. De gehele film is echter doordrongen van magie en liefde. De match tussen Dujardin en Bejo is grootst en brengt de film naar een hoger en geloofwaardig niveau. Terecht meermaals bekroond!

Zeer bijzondere film. De evolutie van de film (silent naar talkies) wordt mooi geïllustreerd, maar de hele film blijf je naar het standpunt van Valentin kijken/luisteren. Hoewel hij alles hoort (duh) kiest de regisseur bewust voor stilte. 2 Keer wordt daarvan afgeweken: in een droom (geniaal bedacht) en helemaal op het einde. En zoals het de silent movie beaamt wordt de film mooi begeleid van de nodige muziek, pancartes en een leuk ogende Miller. Neem daar nog de gags bij (i.e. hondkunstjes, vrouw die met kapstok danst, man die via etalage kostuum draagt, schaduw, kleiner versies van personages uit zijn flopfilm wanneer hij teveel gedronken heeft), en je begrijpt dat je naar een zeer speciale film zit te kijken. De silent film is terug van weggeweest, met deze toch wel klassieker.

Spreken en zwijgen vormen de rode draad. De openingszin is: "Ik zal niet praten!", zij het in een heel andere context. Er hangt een bordje met stilte. Onder de lakens (witte doeken) in een kamer met relikwieën staan de drie aapjes van "horen, zien en zwijgen". Het grootste deel is stom, maar niet alles. Het geluid van het glas klinkt dreigend, het dringt Valentins veilige wereldje binnen. Tegen het einde hoor je ademhaling en voetstappen, en uiteindelijk ook stemmen. Dit keer klinkt het geluid niet meer bedreigend.

Ze hebben bewust geavanceerde cameratechnieken gemeden: geen zooms of ingewikkelde tracking shots. De beeldverhouding is 4:3, zoals toen gebruikelijk. Toch zie je dat het niet echt uit die tijd komt. De beelden zijn scherper, de overgangen gladder.

Jean Dujardin is in Frankrijk bekend als komiek. Hij heeft de ouderwetse charme van de sterren van vroeger: Douglas Fairbanks, Rudolph Valentino... In de ingelaste voorstellingen speelt hij de romantische held die af en toe de vierde muur doorbreekt om breed te glimlachen naar het publiek, zelfs wanneer hij net daarvoor gefolterd is. Eén keer hebben ze hem gemonteerd in een scène die eigenlijk met Douglas Fairbanks was. Bérénice Bejo biedt levendig tegenspel. Zij hoort bij het nieuwe tijdperk van de talkies, al heeft ze een pantomime met de mouw van Valentins jas. Haar schoonheidsvlek is nep. De tegenstelling tussen de mooie leugens in de bioscoop en de harde realiteit is ook een thema. Het hondje wordt gespeeld door drie jackrussellterriërs, vooral Uggie. Dit is een knipoog naar acterende honden als de Duitse herder Rin Tin Tin en de foxterrier in The Thin Man (1934). Verrassend genoeg wordt Uggie een echte held wanneer hij z'n baasje redt uit een brand.

De onderscheidingen lijken mij grotendeels terecht, behalve die voor originele soundtrack, aangezien er nogal wat bestaande muziek in verwerkt zit, o.a. uit Vertigo (1958). Het is een postmoderne collage en een eerbetoon aan verschillende genres in een kantelperiode in de cinemageschiedenis.

Eindelijk gezien en wat een heerlijke sfeervolle film! The Artist is erg knap gemaakt met een fijne cast en ook heerlijke feel-good muziek die je met alle gemak weer terug brengt naar deze tijd.

Ik zelf heb aardig wat jaren 30 films gezien maar eigenlijk nog niks van de echte stomme films, na het kijken van The Artist is mijn interesse in ieder geval wel gewekt.

De film kijkt op een heerlijk ontspannen manier weg, omdat je natuurlijk vooral naar beelden kijkt en naar fijne muziek luistert, dit zorgt in vergelijking met de films die we tegenwoordig allemaal wel gewend zijn(met spraak) voor veel meer rust. Geen moeilijke dialogen om te volgen, geen snelle hectische scenes en geen one-liners die je iedere minuut om de oren vliegen. Het is wat het is, en wat het is is voor mij als filmliefhebber puur genieten.

Zonder twijfel dat ik deze film nog eens ga herkijken!

Ontzettend knap en creatief gemaakt!

4,5*