The Descendants (2011)

misschien moet je de lat wat hoger leggen. 5 sterren voor deze film zijn er 3 teveel. maar ieder zijn mening.....

hhahahahah....ik ben na 30 min. afgehaakt...boring.

Na een half uur afgehaakt. Is dit een nieuwe trend om films te maken zonder enige verhandeling of drama? Kan er nog wel 15 opnoemen. waar zijn de films dat je op het puntje van de stoel zit, of van het lachen de bank af rolt,of met tranen in je ogen een film volgt....Hoe groter de namen hoe boring de film. Kampioen in deze is De Niro,maar Clooney doet hard zijn best om hem in te halen.

En dan kom ik met een uitspraak en conclusie,wat hopelijk veel discussie zal los maken: De FILM (in het algemeen) IS DOOD. Films waarbij je rustig weg kunt zappen,boodschappen doen of je vriendin bellen en dan gewoon weer inhaken ,zonder dat je iets mist ,is de dood in de pot. Een amerikaanse regisseur zei ooit dat het hem "Geen moer kon schelen wat voor films hij maakt,want de doelgroep voor films is tussen 20 en 30 jaar..."" .and they dont have no taste at all..".

Beste Frans123: ooit gehoord van ieder zijn smaak. We geven kritiek uit ons zelf over de film, niet aan een ander!

De film is gevuld met een bepaalde leegte die indruk op je maakt, een licht drama met een vleugje komedie, en dan moet je komedie ruim nemen. Het vriendje van de dochter neemt je af en toe lekker weg van het issue.

Af en toe een Magnum PI gevoel maar over all een aardige film met leuke muziek.

Je hebt helemaal geen recht van spreken, je hebt de film na een 1/2 uur uitgezet. Wat je over De Niro en Clooney zegt raakt ook kant nog wal. Feitelijk is alles wat je hier neer kalkt de grootst mogelijke onzin.

Oei, zo negatief... Niets weerhoudt je om een andere hobby te zoeken als je zo weinig met film voorhebt. Er zijn toch heel wat films van niet-amerikaanse productiehuizen die beslist de moeite zijn. De commerciële blockbuster beu? Kijk dan bvb de Scandinavische, Franse of Zuidkoreaanse film ... keuze genoeg.

Of zelfs gewoon goede Amerikaanse films Filmkriebel. Alexander Payne is nu niet echt een voorbeeld van typische commerciële Hollywood filmmaker.

Tuurlijk Leo, dat mag zeker gezegd worden ..

Eindelijk een film met Clooney waarin ik hem los kan zien van die Nespresso reclames.

ja joh,pretentieuze film...hahahaha...en toen ik dat scheef kreeg ik heel moviemeter over mij heen....hihihihi.

Het soort films dat je nogal eens in een vliegtuig te zien krijgt op een lange reis. Heel dom en heel erg Hollywood. Vrouw ligt op sterven en het enige waar haar man zich druk over maakt is het verkopen van een stuk familieland en het opsporen van de geheime minnaar van zijn vrouw. Alsof het gezin niets beters te doen heeft in die situatie. Pas tegen het einde van de film komt het onderwerp rouw eindelijk eens ter sprake, maar van geloofwaardigheid of emotioneel meeleven is er bij mij dan al lang geen sprake meer. Ook al hadden de makers dit ongetwijfeld graag gezien. De film keek wel lekker makkelijk weg, zoals het hoort bij een gladde vliegtuigmovie.

Met deze omschrijving van de film kan ik helemaal meegaan.

Afscheid nemen. Met een twist.

Meer een sfeerfilm dan dat er echt iets gebeurt misschien, maar toch af en toe een interessant en spannend randje er in. Maar de film moet het vooral hebben van de menselijke relaties, de familie King en de gebeurtenissen die hen bezig houden. Allerminst oppervlakkig - wie dat wel vindt, heeft wellicht wat weinig moeite gedaan om zich in de situatie in te leven.

Perfect acteerwerk, met een hele serie bekende en nog minder bekende acteurs er in. George Clooney is van het hele stel wel de zwakste, en lijkt behoorlijk moeite te hebben om zijn rol te spelen. Toch doet hij het niet echt slecht, ik zat er even over te mijmeren wie dat dan beter had kunnen doen, en dat kwam ook niet echt meteen door.

Shailene Woodley is dan wel zonder enige twijfel precies op haar plaats, en zet een overtuigende dochter neer. Net als in The Spectacular Now (2013) vind ik haar erg sterk spelen, en ik hoop dat we nog een heleboel van dit soort rollen van haar mogen gaan zien.

De eindscene is erg sterk, en een mooi einde - of een mooi begin. En daar weet George nog net weer een randje van de twijfel weg te nemen. Toch wel goed.

Soms kijk je naar een film om ook de vrouw des huizes tevreden te stellen. George doet het dan meestal wel goed. Verder is er mij weinig van deze film bijgebleven en dat zegt meestal wel iets over het boeiende verhaal

Goede sfeer en de gezichtsuitdrukkingen van Clooney zijn weer briljant. Verder valt de mooie Shaileene Woodley op als oudste dochter.

Fijne film. Wel wat traag, maar er wordt goed gespeeld, en het zit allemaal goed in elkaar.

Vooral de vader-dochter relatie vind ik bij tijd en wijle ontroerend.

Shaileene Woodley laat inderdaad overtuigend spel zien!

Voor een tweede keer de film bekeken en mijn rating verhoogd naar 4.0. Zelden zo'n film gezien waarin er een perfecte combinatie is van drama en (zwarte) humor. Weer intens genoten van het acteerspel, Hawai en de muziek

The Descendants viel me wat tegen. De film begint traag en blijft dat eigenlijk de volledige 115 minuten. Mijn aandacht verslapte zo nu en dan ook even. Clooney vindt ik ook matig spelen. Als de echtgenoot weet hij de emoties niet heel erg over te brengen. Zijn dochter, gespeeld door Woodley, is heel wat leuker om te zien. Knappe dame. Over het algemeen is er alleen te weinig wat de film overeind houdt. De muziek tussendoor is het niet, de humor is niet leuk genoeg en de film is te traag. Het voldoet daarmee niet aan de verwachtingen en dan kom ik aan 2.5*

Goed acteerwerk.

Maar klein verhaaltje en soms wat langdradig.

Voor de rest niet verkeerd? Visueel was het echt heel mooi!

3,5*

Ik vond de muziek eigenlijk wel mooi! Wel wat veel van hetzelfde, maar weet iemand van wie de muziek is? Zou ik best wel een schijfje van willen hebben!

Mooie hawaiimuziek steeds. De film zelf kon me niet echt bekoren, te traag, weinig enerverend.

Het onderwerp van de film is niet echt mijn genre. Maar bij deze film verloor ik geen minuut de aandacht. Subtiel gebracht door Clooney en Woodley. Ik heb genoten van deze film. 4,5

Zonet bekeken en wil er weinig woorden aan spenderen. Alleen dat drama in mijn geest meer parten speelde dan komedie. Geweldige film, goed acteerwerk en zo herkenbaar... Als de traanbuisjes springen en ik het vrouwtje hoor snotteren, dan is de film altijd geslaagd! Aanrader!

Kleine verhaaltjes kunnen soms mooi zijn. Prima mix van drama en lichte humor.

De film begint traag en blijft dat eigenlijk de volledige 115 minuten. Hij had wat vlotter speelduur mogen hebben.

Clooney heb ook betere rollen zien spelen. Shailene Woodley doet wat beter maar overalgemeen matige film. De film komt niet uit de verf , voor mijn gevoel had meet in kunnen zitten.

Gemengde gevoelens.

Een Alexander Payne film stond traditioneel gezien voor komedie, maar terwijl het wel bij de plotomschrijving staat, kun je dat hier op je buik schrijven. The Descendants is gewoon een onvervalst drama over het verwerken van verlies, de impact op een gezin en de ernst van huwelijkse(on)trouw. Hier en daar opgefleurd met een luchtiger moment, al heeft dat meer te maken met de locatie (het zonovergoten Hawaï), dan met het script.

Om die niet waargemaakte belofte is het niet direct een slechte film, maar je blijft als kijker hopen op meer, wat dus niet komt. George Clooney als pater familias is niet overtuigend, hij is duidelijk niet op zijn gemak in die rol. Clooney en kinderen gaat niet samen, noch ontstaat er een echte band later in de film. Humoristisch waren de dialogen tussen hem en zijn kids ook niet; tenzij je krom ligt van grof taalgebruik. Zijn kids waren al even irritant: een tienjarig dikkerdje (wat walg ik toch van dikke kleine meisjes), een veel te knappe tienerdochter (die ook niet veel meer liet zien dan mooi zijn) en als klap op de vuurpijl het vriendje van dochterlief (een hondsbrutale surfdude annex stoner). Bijrollen waren al even matig gekozen, zoals de chagrijnige opa en demente oma. Kon er werkelijk niet om lachen.

Goed, van humor moet de film het dus niet hebben. Het drama gedeelte daarentegen is een stuk beter uitgewerkt. De pijn van het verlies en de ontrouw van de moeder en de tegenstrijdige gevoelens die dat voor de omgeving meebrengt, worden op overtuigende wijze gefilmd. De innerlijke strijd van met name Clooney komt geloofwaardig over, evenals zijn zoektocht naar de minnaar van zijn vrouw. Zijn motivatie om deze man te vinden valt te begrijpen en zijn waardig handelen na afloop van de speurtocht dwingt respect af. De ontknoping is ingetogen, maar erg mooi. Symbolisch ook sterk dat hij besluit het land niet te verkopen.

Daarnaast leunt de film sterk op de Hawaiiaanse sfeer. Aloha muziek, prachtige landschappen, rustieke bars en oogverblindende stranden. De film straalt een aangename rust uit, die nooit eentonig wordt. Jammer dat Payne wederom niet kon kiezen voor óf drama óf komedie. In dit geval had hij volledig voor het eerste moeten gaan. Een verhaal als dit behoeft geen geforceerde humor en luchtigheid schep je door de sfeer (muziek, locatie e.d.). Daar heb je geen domme kids voor nodig. 3***

Mooie beelden, hier en daar een leuk muziekje op de achtergrond gezet, maar qua verhalenlijn toch niet echt mijn smaak.

Het is een beetje een film zoals Simon qua levensbeëindiging. Zo'n films scoren precies goed (7,4 bij IMDB).

Paradise? Paradise can go fuck itself

Had hem vorig jaar al gekeken en vond het tijd voor een herziening. Enige wat me nog bijstond, was mijn eerste kennismaking met Shailene Woodley. Wat heeft die zich de afgelopen jaren ontwikkeld vanuit deze relatief kleine rol richting hoofdrollen in TSN, TFIOS en Divergent.

Van de film zelf was ik ook bij deze herziening nog steeds niet onder de indruk. Idee is leuk en aardig, maar het is allemaal te vlak; blinkt nergens in uit. Duurt te lang voordat die confrontatie met die Bryan Speer komt en als die er uiteindelijk komt draait het uit op een geweldige anti-climax. Het gewoon zijn vrouw een flinke beurt gegeven en hem daarna een linkse verkocht... nu blijft het enkel bij het niet verkopen van het stuk landgoed. Gemiste kans. Verder lichtelijk gestoord aan de soundtrack. Niet overal even passend gebracht. Desondanks net aan een voldoende, niet meer dan dat.

It's like reading Korean.

Matt is leuk. George Clooney is (bakvis alert) namelijk nog steeds mijn ultieme filmstercrush. Held van m'n dromen. Hij zou 10000 keer van mannen mogen houden, dat boeit mij niet. Feit blijft dat ie gewoon knap is. Want.... dat issie.

Shailene Woodley's laatste wapenfeit stond bol van een emotionele achtbaanrit. Ik heb 3 keer in dat karretje gezeten, omdat ik Augustus en Hazel heel tof vind. Alex is ook leuk, alleen vond ik, haar laatste rol die ik zag, mooier dan deze hele film bij elkaar. Scottie is te vergeten helaas, dat gedeelte met Brian en Julie bekoorde me niet.. de rest van het verhaal is een koud geworden douche die je over je heen krijgt zonder waarschuwing. Misschien dat ik mijn verrassingselement ben kwijtgeraakt, maar eigenlijk is het gewoon niet zo goed. Jammer. Toch net een 2.5 * dankzij Alex, Sid en Matt. En de rest stelt niets voor.....