La Battaglia di Algeri (1966)

Pijnlijk stukje Franse geschiedenis, waar ik eigenlijk nauwelijks iets vanaf wist: de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Beetje docu-achtig soms. Er was niet echt een duidelijk verhaal aanwezig namelijk. Desondanks wist me dit behoorlijk te boeien. Knap is het ook dat de film niet heel duidelijk een kant kiest in dit conflict.

stem verhoogd hier op mm want zeker een 8.5 uit 10 waard

absoluut aanrader!

Degelijke film, die echter vrij afstandelijk oogt en doordat de personages die worden gevolgd niet echt diepgang meekrijgen, blijft alles ondanks de soms best wel indrukwekkende beelden toch een beetje een “ver van mijn bed” show. Het oogt vaak allemaal semi-documentarisch en af en toe lijkt de film wat structuur te ontberen. Dat is jammer want voor de rest zit de film goed in elkaar. Het camerawerk is sterk en afwisselend en daarnaast is het acteerwerk ook meer dan goed. Af en toe had ik juist daardoor het idee met een echte documentaire te maken te hebben, wat natuurlijk niet zo is. Ook is de film behoorlijk realistisch en lekker rauw en hard, waarbij vooral de manieren waarop sommige bomaanslagen worden uitgevoerd, indruk maken. Daarnaast vond ik het allemaal best interessant om te zien, omdat ik tot gisteravond eigenlijk nauwelijks tot niets wist over deze toch wel belangrijke gebeurtenis uit de geschiedenis. Een iets minder afstandelijke film had voor mij van deze film een topper kunnen maken. Nu deed het me allemaal niet zoveel en blijft een bovengemiddeld goede film over, maar er had dus nog wel meer in gezeten.

3,5*

Vanavond maar eens kijken. Ik ben benieuwd.

Ben ook zeer benieuwd. Ga 'm opnemen en later deze week bekijken.

Wellicht de beste zomergastenfilm die er ooit geweest is. Komen toch vaak wel bijzondere titels (niet altijd even goed, maar wel vaak dingen die niet (twee)jaarlijks toch al voorbij komen). Hellzapoppin' door Henk van Os staat mij bij. Ben hem er nog steeds dankbaar voor.

Het is in ieder geval een mooie gelegenheid om deze film weer eens te herkansen. Er zit wellicht meer in dan ik er een aantal jaren geleden uithaalde.

Ja ik zag al een zuinige waardering staan. Dit móet je echt herkansen. Reinbo ook weer voor de TV, graag!

/me wil graag een kopietje...

was mooi !

zou marijnessen ook op moviemeter zitten? ben benieuwd naar z'n top10. Erg indrukwekkende film met verbluffende cinematografie.

Deze film stond al een tijdje op mijn lijst van klassiekers waar ik zeer nieuwsgierig naar was. Toen ik naar de zeer onderhoudende zomergast Jan Marijnissen zat te kijken wist ik nog niet dat hij dit voor de kijkers in petto had. Wat een briljante keuzefilm!!

Als je iets wil weten over verzetshaarden en hoe men die bestrijdt dan biedt deze weergaloze film een realistische inkijk die nog steeds niet verouderd is.

Wat me het meest verbaasde waren de massascénes: ik vraag me nog steeds af of er geen 'journaal' beelden gebruikt waren. Maar dat lijkt me sterk want de 'overgangen' waren heel natuurlijk. Deze documentaire stijl is dan ook fabelachtig uitgevoerd. Er zit veel dynamiek in met prachtige shot's.

De voortdurende wisseling van scénes waar we sfeer proeven aan beide kanten: de Fransen leven hun koloniaal Frans leven en de Algerijnen in de kasbah waar verzet aan het broeien is en natuurlijk de Franse bezettingsmacht. Vooral de muziek bepaalt hier de sfeer, met de meesterlijke Morricone als bindmiddel. Denk aan de indringende close-up van de gemartelde moslim man en dan even de Mattheüs Passie van Bach.....als verwijzende speldenprik naar de Christelijke lijdende mens. .

Jan Marijnissen liet zien dat hij zijn katholieke roots niet verloochende, Jezus was immers de eerste radicale socialist, en ook de meer recente bronnen van verzet vergeet hij niet. Daarom was zijn keuzefilm, misschien wel meer dan Jan zelf direct bewust was, een briljante afsluitng.

Indrukwekkende avond. Jan bedankt!

ps:
In vorige commentaren wordt het gebrek aan drama als een gemis ervaren. De afstandelijke stijl vind ik juist de kracht van deze film. Want drama is 'in alle hoeken en gaten' al aanwezig in dit onderwerp. De 'droge' benadering geeft lading aan wat je te zien krijgt. Drama wordt gesuggereerd door speciale shot's. De heftigheid daarvan hoeft niet naar voren gehaald te worden. Het is de dynamiek van machtsverhoudingen dat hier als een wetmatigheid getoond wordt. Het zet aan tot nadenken en laat je niet verblinden door een overmaat aan gevoel. Deze volwassen film kiest gereserveerd partij: het is geen kleffe engagement.

In tegenstelling tot mijn twittervriendjes hier gelukkig overwegend positieve ervaringen gisteren zie ik. Mooi!

Kolonialisatie is sowieso een wat onderbelicht thema in de Europese geschiedsschrijving, heb ik het idee. Zo zag ik de titel al meermaals voorbij komen en was overtuigd dat het zou gaan over Montgomery, Rommel, en tanks door het zand. Niets van dit al.

Kolonies dus. Ook in Algerije een afscheiding tussen de rijke blanken en de oorspronkelijke inwoners, wat een storm aan geweld en represailles oproept. Sterke beelden met bijzonder realistische ontploffingen, over een bijna vergeten geschiedenis die zich nog maar 50 jaar terug afspeelde. Goed dat Marijnissen dit nog eens onder de aandacht bracht.

3,5*.

Voor als je dit over het hoofd ziet: Pontecorvo

Met dank aan Montana en BASWAS!

Meesterlijk en indrukwekkend. Zelden een film over een vrijheidsstrijd zo realistisch en rauw, maar zonder zucht naar sensatie, gezien.

De film, in wit-zwart, dateert uit 1966. De gerestaureerde versie, gisterenavond op Ned 2, is buitengewoon geslaagd.

Film die meer verdient dan een tip-notering.

De zwart/wit fotografie is werkelijk verbluffend. Mooier dan La Haine nog, tracking shots, close-ups, spelen met focus e.d. Echt FENOMENAAL.

Ongelofelijk dat dit al een relatief oude film is. Dat zag je er niet vanaf, indrukwekkend en boeiend, vooral door de "documentaire"-stijl.

De zogenaamde documentaire-stijl wordt dan nog wel danig verstoord door de ultiem spannende (en soms ook gevoelige, na de bomaanslagen, bijvoorbeeld) soundtrack van Morricone. Hadden ze beter naturel kunnen laten als ze werkelijk voor 'docu' hadden willen gaan. Maar in dit geval kreeg ik gewoon een heel spannende film te zien van twee partijen die elkaar met alle geweld bestrijden.

Bij vlagen ziet het er inderdaad schitterend uit, ook zoiets dat het 'docu-gevoel' weer een beetje in de weg zit. Een docu midden in zo'n strijd kan er natuurlijk niet zo 'mooi' uit zien; óf de bom gaat af en de cameraman gaat mee de lucht in, óf je hoort het nieuws en je moet er nog op af en is het de vraag of het wel veilig is, etc. Misschien een heel enkele keer staat men net in de straat waar het gebeurt en dan nog...

Maar het is op zijn minst een bijzondere en onderhoudende film die vaak erg spannend is, maar dat het, zoals Marijnissen zegt, eerlijk is... Daar kan ik, vooral vanwege die soundtrack die de aanwezigheidheid heeft van een hoofdrolspeler, niet helemaal in mee. Toch wordt er daarmee niet speciaal gekozen voor één kant; de soundtrack wordt immers voor beide partijen 'ingezet'. Ik las in dit essay dat er echter wel degelijk voor een specifieke weergave van de Fransen en de Algerijnse moslims is gekozen (of misschien alleen zo geïnterpreteerd door de schrijver?), ook al vond ik dat er dan nauwelijks dik bovenop liggen. Wel mis ik iets, nog niet eens zozeer het 'drama', maar een uitgebreidere kijk op de zaken; de oorsprong en geschiedenis van het conflict tussen de Fransen en de moslims, ook al valt er genoeg te raden en eventueel op te zoeken voor wie dat wil. Nu is het allemaal wel erg spannend en behoorlijk indringend, dat is een feit. Maar het verbaast me niet dat het geïnspireerd is door het boek 'Souvenirs de la bataille d'Alger' van Saadi Yacef, campagneleider van één van de hoofden van het FLN, tegenwoordig 'gewoon' een politieke partij in Algerije.

Wat mij uiteindelijk het meest overrompelde was het feit dat de terroristische organisatie wel uitgeschakeld werd, maar vervolgens, als uit het niets(?!), de Algerijnse moslimbevolking volledig in opstand kwam. En dan die vrouwen met hun gejoel... spooky.

4,0*.

Vergeet de buitenlandse factor niet: het verzet van FLN trok aandacht en kon zo meeliften met de antikoloniale tendenzen in het buitenland. De Franse overheid kwam, door de internationale massamedia, onder druk te staan. De Algerijnse autochtone massa durfde uit hun schulp te kruipen en de bezettingsmacht kon niet langer er zomaar op los schieten. De leiding van FLN was zich daarvan terdege bewust: terrorisme als breekijzer....

Bij feesten joelen vrouwen ook vaak zo....

Hmmm, toch werd het terrorisme eerst gebroken en daarna (zo'n twee jaar later) kwam pas 'het volk in zijn geheel' in opstand en juist dat bepaalde de belangrijke publieke opinie in Frankrijk. Waren ze zo in opstand gekomen zónder eerst de terrorist uit te hangen...

@ het joelen: dat geloof ik best, maar zeker in deze context was het uitermate creepy!

Beetje raar als dat meerdere betekenissen kan hebben.

Terrorisme werkt naar twee kanten: je profileert je naar buiten toe door een conflict op scherp te stellen....het buitenland ziet je eindelijk... naar binnen worden eigen mensen genoodzaakt keuzes te maken en zo over bepaalde angsten heen te stappen. Niet alle facetten van de strategie zal worden geopenbaard....

Joelen, of beter het bewegen van de tong met geluid, is een middel tot opwekking, het komen tot een bepaalde roes, het ontlaadt ook de spanning. Zowel bij feesten als oorlog is dat functioneel. Ieder volk heeft zo z'n eigen (ritmische!) klanken. Massai uit Keniya springen tegelijk en zingen...etc etc. Denk ook aan de Afrikaanse Zoeloes. Voetballers (teamsporten) zingen of yellen ook vaak voor de wedstrijd. Trouwens tenissers peppen zich vaak ook (kort!) op met een krachtterm of kreet om over het dodepunt heen te zetten....of als opluchting na een spannend punt.

Met een totale volksopstand wordt het conflict ook op scherp gezet en ziet het buitenland je ook. Naar binnen toe was de noodzaak tot keuzes al aanwezig vanaf het moment dat Frankrijk het land kolonialiseerde, het is/bleek een kwestie van tijd voor het hele volk in opstand kwam. Er is inderdaad nog wel de opening dat de opstand ook voor een deel kwam doordat hun terroristische leiders gedood werden (was inmiddels wel twee jaar geleden), maar de voornaamste reden moet toch de onderdrukking geweest zijn. Of mis ik nog iets?

Onderdrukking was er eerst maar tot daadwerkelijk verzet komen is iets anders. De meeste mensen zijn bang. Er is meestal een radicale groep (of zelfs eerst een eenling omringt door overtuigde volgers) die de massa's tot 'beweging' stimuleren.....

Bv: denk aan Mao. Als eenling kreeg hij fanatieke volgers dat uiteindelijk een volksleger werd..... Zijn harde methoden om massa's te creëren heeft uiteindelijk miljoenen doden opgeleverd...Mao heeft veel 'verzetshaarden' geïnspireerd.

Curieus: Jan Marijnissen was ooit een tijd(je) aanhanger van Mao..

1830, het jaartal waarbij Algerije een Franse kolonie werd. Waar deze film nu over gaat is het "Front de Libération Nationale". Dit is een politieke en terroristische organisatie dat vanaf 1954 streed voor een onafhankelijk Algerije. Dit waren niet de eerste botsingen tussen Algerijnse onafhankelijkheidsstrijders (vanaf '56 ook ondersteund door Marrokanen en Tunesiërs) en Franse kolonisten. Ik denk aan het bloedbad van Sétif en Guelma ('45), waarbij vlaggen van de onafhankelijkheidsbeweging meegevoerd werden tussen de vlaggenparade voor het vieren van het einde van de Tweede Wereldoorlog (denk ook maar aan het feit dat vele Algerijnen meegevochten hebben voor de vrijheid van Frankrijk). Het Franse leger bestreed dit met geweld en zo waren de kaarten tussen Frans-Algerijnse relaties toen al flink geschud.

In 1961 stemde meer dan 75% van de Franse bevolking in voor de onafhankelijkheid van Algerije. Het einde leek nabij, maar al bij al was dat toch niet helemaal het geval. Ik denk aan de "Organisation de l'Armée Secrète" en het "Bloedbad van Parijs", en eigenlijk zelf de dictatuur, maar daar gaat de film nu niet over, al vind ik het wel jammer dat hier geen vermelding van gemaakt wordt.

Vooral visueel indrukwekkend. De prent kent een documentaireachtige stijl en oogt bijgevolg zeer realistisch. Zeker bij de beelden naar het einde toe. Bij de massascène's over volksopstanden was ik even aan het twijfelen of het nu daadwerkelijk film was of echte archiefbeelden. Deels de oorzaak van de emotie opwekkende werking van deze film. Samen met de close-ups.

Met de muziek is niets mis, af en toe erg bombastisch, dan is het ook geen wonder dat je een naam als Ennio Morricone ziet passeren.

Nog een interessant weetje is dat deze film destijds voor vijf jaar verbannen is in Frankrijk. Dit verbaasd me ergens toch een beetje omdat ik niet vind dat deze film echt partij kiest.

Vakkundig, boeiend en aangrijpend dus. Zeer goed!

Viel met wel op dat de focus erg vaak verkeerd lag.

Die focus hangt erg af van wat de kijker van de film begrijpt en wat de filmer bedoelt.....dus als je het hebt over een "erg vaak verkeerd focus" is uitleg op zijn plaats.

Ik had het over het camera werk. Ik reageer op de reactie dat het camera werk fenomenaal was. Daar ben ik het mee eens, maar vaak lag de focus verkeerd. Dus als een acteur dicht bij de camera kwam (bijvoorbeeld aan het begin, bij de executie) lag in een keer de focus er af. Ook een scène bij een menigte, de focus lag verkeerd. De scherpte lag bijvoorbeeld op de achtergrond ipv op de menigte zelf. Misschein bedoelde notnotfun dit met 'spelen met focus'. Er is (waarschijnlijk) geen of weinig gebruik gemaakt van een focus-puller. Dat viel mij op. Je ziet het niet heel vaak, namelijk.